แสดงกระทู้

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Topics - รัญชิดา

หน้า: [1] 2 3 ... 5
1
บทที่ 10

   บุษบงเผชิญหน้ากับวีณาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ร่างกายของนางแบบสาวดูซูบซีดเนื่องจากอาการเจ็บป่วย ผิดกับรูปภาพตามหนังสือแฟชั่นที่เคยเห็น ดวงตาของวีณาแห้งผากไร้ประกายความมีชีวิตชีวา แม้จะมีธีภพคอยโอบประคองไม่ห่างแต่ก็หาได้สุขสดชื่น ความรู้สึกผิดพุ่งโจมตีจิตใจของบุษบง วีณาต้องลำบากเพราะเธอแท้ๆ เจ้าสาวที่งานวิวาห์ล่มคงขวัญเสีย ยิ่งเป็นคนมีชื่อเสียงอยู่แล้วด้วยก็ยิ่งไปกันใหญ่ ปัญหาคงดาหน้าเข้ามาจนไม่กล้าที่จะอยู่คนเดียว

   หญิงสาวกล้ำกลืนความสะเทือนใจที่เกิดขึ้นแล้วฝืนยิ้มอ่อนโยนหวังบรรเทาความเจ็บปวดให้คนรักของธีภพ หากมีสิ่งใดที่พอชดใช้ให้ได้บุษบงก็จะทำให้อย่างสุดความสามารถ

   “วางใจเถอะค่ะ ฉันจะช่วยดูแลคุณวีณาให้ดีที่สุด” เธอสัญญากับธีภพพร้อมกับส่งยิ้มผูกมิตรให้นางแบบสาว

   “ธีไม่ต้องห่วงวีหรอกค่ะ บุษบงก็รับปากแล้วว่าจะช่วยดูแล เลิกทำหน้าขรึมได้แล้วค่ะ ไม่ไว้ใจกันเหรอ”

   “แค่เป็นห่วงน่ะ” ธีภพไม่ได้บอกหรอกว่างเขานึกห่วงใครมากกว่ากัน ภาพเกรี้ยวกราดของวีณายังติดตาอยู่ ส่วนบุษบงนะเหรอ แค่เจ๊บ้านเช่าว่าแรงๆ สองสามคำน้ำตาก็ไหลเป็นทางแล้ว

   ก็ได้แต่หวังให้ทั้งคู่คงเข้ากันได้ดี จะได้ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีก ถึงแม้เขาสัญญาว่าจะแวะมาอยู่เป็นเพื่อนวีณาบ้างแต่ก็ใช่ว่าจะอยู่เฝ้ากันได้ตลอดเวลา หากสองสาวจะปรับตัวเข้าหากันได้ก็จะเป็นเรื่องที่ดีมาก วีณาเองก็ได้พักผ่อน ส่วนบุษบงเองก็จะได้ไม่ต้องสำนึกบุญคุณเขามากจนเกินไป

   “งั้นเดี๋ยวช่วยวีจัดของแล้วกันนะ ผมอาจจะแวะมาค้างบ้างหวังว่าคุณคงไม่อึดอัด” ธีภพบอกกับบุษบง ก่อนจะช่วยหิ้วกระเป๋าเข้าไปไว้ในห้องนอนห้องใหญ่ ห้องชุดนี้มีห้องนอนอยู่ 2 ห้อง แต่แรกนั้นเขาก็เกือบจะสั่งให้ทุบทิ้งเพื่อจะได้เพิ่มพื้นที่ใช้สอยให้กว้างขึ้นอีก แต่กลายเป็นว่าช่วงนั้นเมฆารีโนเวทห้องของตัวเองเลยมาขอหลบภัย ทุกอย่างก็เลยคงไว้จนได้ใช้ประโยชน์ถึงบุษบง

   พูดกันตามตรงธีภพเองก็ออกจะกระดากใจบ้างเหมือนกันที่จะต้องมาอยู่ท่ามกลางสองสาว กับวีณาไม่เป็นไรหรอกเพราะถึงไหนต่อไหนก็ไปกันมาหมดแล้ว แต่บุษบงไม่ใช่คนที่มีลักษณะนั้น เธอดูสุขุมและค่อนข้างจะจริงจังกับชีวิตมากเกินไป เดาไม่ถูกว่าพอมาอยู่ด้วยกันกับวีณาจะเป็นอย่างไร ธีภพเองก็ไม่รู้จะห่วงใครดีระหว่างคนเจ็บที่พิษสงร้ายเหลือกับคนสุขภาพเกือบดีที่จริงจังกับชีวิต...ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีทีเถอะ

   วีณาถือโอกาสช่วงบุษบงจัดเสื้อผ้าให้นั้นเดินตามเข้ามาสำรวจภายในห้อง โดยที่ชายหนุ่มขอตัวออกไปนั่งดูทีวีข้างนอก นางแบบสาวมองไปรอบห้องก็เห็นจริงอย่างที่ธีภพบอกไว้ ห้องนี้แทบจะไม่ได้รับการตกแต่งเพิ่มเติมอะไรเลย มีเพียงของใช้เล็กน้อยวางอยู่เท่านั้น ก็เป็นไปได้ 2 ทาง คือเขาคงไม่ค่อยได้มาจริงๆ กับคนที่กำลังจัดเสื้อผ้าของเธอจัดการเก็บกวาดไปก่อนหน้านั้นแล้ว

   ซึ่งหากเป็นกรณีหลังมันมีเรื่องให้คิดต่อไปอีกมากมายจนหัวใจว้าวุ่น แววตาแห้งผากของวีณาบัดนี้ลุกโชนไปด้วยความชิงชังยามมองมายังบุษบงที่กำลังง่วนอยู่กับงาน ยิ่งมองก็ยิ่งรุ่มร้อน ผู้หญิงที่ธีภพช่วยเหลือดูน่าทะนุถนอมนัก อีกทั้งยังให้ความรู้สึกเรียบร้อยและอ่อนโยน แววตาที่มันมองธีภพนั้นวีณาเห็นชัดเจน ช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปิดเผย ทั้งเทิดทูน ปรารถนาดี ด้วยเจตนาที่จริงใจ วีณาย่อมรู้ดีผู้ชายนั้นต่อให้มั่นคงแค่ไหน ก็อดจะภาคภูมิใจไม่ได้ ความรู้สึกดีๆ ต้องเกิดตามมาอีกนับไม่ถ้วน ท่าทางโง่ๆ เซ่อๆ นั่นจะเกิดจากเนื้อในโดยแท้หรือจริตมารยาแต่งเติม แต่มันก็เป็นเสน่ห์อันเย้ายวนเชิญชวนผู้ชายทั้งโลกเข้าปกป้อง ถึงจะเซื่องๆ ไร้พิษสงแต่วีณาก็ไม่มีทางไว้วางใจ นางแบบสาวบอกกับตัวเองในใจ หากเธอไม่อยากเสียธีภพก็ต้องรีบลงมือกำจัดบุษบงไปให้พ้นทาง

   “เห็นว่าธีให้เธออยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว เป็นไงบ้าง”

   “ดีมากเลยค่ะ คุณธีภพกรุณากับฉันมากจริงๆ”

   “เขาก็เป็นแบบนี้แหละ” วีณายิ้มอ่อน นัยน์ตาเปล่งประกายพร่างพราวเมื่อกล่าวถึงคนรัก “ธี...เขาเป็นคนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นกับคนที่อยู่ใกล้เขานะ ถึงแม้ภายนอกอาจจะเฉยๆ ติดดุไปบ้าง แต่ถ้าได้ลองอยู่กับเขาน่ะ รับรองตกหลุมรักได้ง่ายๆ เลย”

    นางแบบสาวหยิบรูปชายหนุ่มบนหัวเตียงขึ้นมาไล้ปลายนิ้วด้วยความรู้สึกรักใคร่ประกอบคำพูด หวังจะให้คนที่มองอยู่จดจำเอาไว้ให้แม่นๆ ว่าธีภพมีเจ้าของแล้ว

   “คุณวีก็เป็นผู้หญิงที่โชคดีมากนะคะ” บุษบงบอกออกมาอย่างจริงใจ “คุณสองคนเป็นคู่ที่เหมาะกันมาก”

   “เธอคิดงั้นเหรอบุษบง เหมาะสมกันแล้วยังไงล่ะ งานแต่งถูกยกเลิกแถมยังต้องเสียลูกไปอีก ฉันไม่คิดว่าเป็นโชคดีหรอกนะ และเรื่องนี้ถ้าฉันจะเข้มแข็งลูกก็คงยังอยู่” คนพูดเลื่อนมือแตะหน้าท้องแบนราบ ใบหน้าของนางแบบสาวสลดหดหู่ขณะที่ย้อนถามกลับมาเสียงเศร้า

   “มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” หญิงสาวรีบขอโทษเมื่อเห็นน้ำตาของนางแบบสาวเอ่อคลอ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรให้คุณสะเทือนใจแบบนั้น ฉันแค่อยากบอกว่าคุณโชคดีที่คุณธีภพรักและห่วงใยคุณค่ะ ถึงเขาไม่พูดแต่สายตาของเขาดูห่วงใยคุณมากเลยนะคะ”

   “เพราะเขาก็เป็นแบบนี้ ฉันถึงได้รักเขาไง” วีณาฝืนยิ้ม วางกรอบรูปลงที่เก่า ลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมบอกกับบุษบงว่าจะออกไปคุยกับธีภพที่อยู่ด้านนอก

   บุษบงเห็นท่าทีโศกเศร้าก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาอีกไม่ได้ เธอไม่น่าปากพล่อยพูดจาให้กระทบใจวีณาเลย

   “ฉันขอโทษนะคะคุณวี”

   วีณาเดินจะถึงประตูหยุดชะงัก หากแต่ไม่ยอมหันกลับมา แต่ใบหน้าที่โศกเศร้าได้หายไปแล้ว นางแบบสาวเบะปากดูถูก หน้าโง่! ท่าทางนังนี่จะไม่ค่อยฉลาดสักเท่าไรคงกำจัดง่ายกว่าที่คิดไว้ ถึงจะรูปร่างหน้าตาดีแต่ถ้าโง่แบบนี้ เธอคงไม่ต้องออกแรงมากนักหรอก แสดงละครเด็ดๆ สักฉากสองฉากรับรองมันได้ถูกเฉดหัวออกไปจากที่นี่แน่

   นางแบบสาวครุ่นคิดในใจ หากแต่ถ้อยคำที่ตอบอีกฝ่ายกลับสั่นพร่า “มันคงเป็นเวรกรรมของฉัน เธอไม่ต้องคิดมากหรอก แล้วกันไปเถอะ”

   บุษบงตกหลุมพรางของอีกฝ่ายทันที ดวงตาคูหวานปนเศร้ามองแผ่นหลังนางแบบสาวด้วยความรู้สึกผิดจับใจ




   บุษบงและวีณาใช้ชีวิตภายในห้องเดียวกันเข้าวันที่ห้าแล้ว ธีภพมักจะแวะมาเยี่ยมทุกเย็น แต่ไม่เคยมาค้าง ส่วนมากจะอยู่แค่ทานอาหารมื้อเย็นกับวีณาเท่านั้นแล้วก็กลับ

   ช่วงบ่ายบุษบงจะออกมาซื้อของในซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆ เพื่อเตรียมทำกับข้าวมื้อเย็น วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ก่อนออกมาเธอถามวีณาอย่างเคยว่าต้องการอะไรหรือเปล่าจะได้ซื้อให้ แต่ฝ่ายนั้นก็ปฏิเสธเช่นกัน ปกติแล้วหากว่างธีภพก็จะพาวีณาไปซื้อของกันสองคน บุษบงไม่มีปัญหากับการต้องอยู่เฝ้าห้อง ออกจะสนับสนุนทั้งคู่ด้วยซ้ำไป หญิงสาวเดินเลือกของจนครบก็เดินไปจ่ายเงินและรีบกลับห้องเพราะไม่อยากทิ้งให้วีณาอยู่คนเดียวนานนัก

   แต่พอกลับมาถึงหน้าห้องก็ต้องแปลกใจ เพราะประตูถูกเปิดแง้มเอาไว้ เธอมั่นใจว่าก่อนออกไปก็ล็อกประตูเรียบร้อยแล้ว ทำไมมันถึงได้ถูกแง้มไว้แบบนั้น แล้ววีณาล่ะ!

   บุษบงใจหายวาบนึกถึงข่าวอาชญากรรมที่เคยดู หญิงสาวเกือบจะรีบร้อนเปิดประตูเข้าไปอยู่แล้วหากไม่ได้ยินเสียงตวาดจากภายในห้องดังออกมา

   “คุณจะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน เด็กนั่นมันตายไปแล้ว”

   เสียงของคุณวี แต่ทำไมมันถึงได้ฟังดูน่ากลัวแบบนั้น แล้วพูดถึงเด็กไหนกัน บุษบงวางของที่ซื้อมาไว้ข้างตัวอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ แอบมองลอดช่องประตู ตอนนี้มีแขกที่เธอก็ไม่รู้จักเหมือนกันว่าเป็นใคร ยืนตระหง่านหันหลังให้กับประตู เธอจึงเห็นเพียงใบหน้าอันเคร่งเครียดและดุดันของวีณาเท่านั้น

   “ก็เพราะว่าลูกฉันตายไปแล้วยังไงล่ะ ฉันถึงต้องตามมาจองล้างจองผลาญเพื่อให้ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอได้ชดใช้เวรกรรมที่เคยทำไว้ สักวันไอ้ธีมันต้องได้รู้แน่ว่าเด็กที่มันเสียใจเจียนคลั่งนั่นไม่ใช่ลูกมัน จำไว้นะวีณา ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่รับรองเธอไม่มีความสุขแน่”

   “คุณน่าจะปล่อยให้ฉันได้อยู่กับคนที่ฉันรักนะ” วีณายอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย ทว่าผู้ชายคนนั้นยังใจแข็งตอบกลับด้วยเสียงกระด้างยิ่งกว่าหิน

   “ไม่มีทาง ฉันจะทำลายทุกอย่างที่เป็นความสุขของเธอให้ย่อยยับ”

   เมื่อเห็นว่าไม่มีทางที่จะทำให้อีกฝ่ายยินยอมปล่อย นางแบบสาวก็เชิดหน้าขึ้นเหยียดยิ้ม

   “ฉันก็ไม่ยอมให้คุณทำลายชีวิตฉันฝ่ายเดียวหรอก เอาซี้...ได้ข่าวว่าแม่เลี้ยงคุณเป็นโรคหัวใจไม่ใช่เหรอ อยากได้มรดกเร็วๆ ไหมล่ะ ฉันจะช่วยสงเคราะห์นังแก่นั่นให้หัวใจวายตายแบบเฉียบพลัน เอาไหมล่ะ”

   บุษบงทาบอกตัวเอง หัวใจเธอกำลังเต้นแรงจนหน้าอกเธอเจ็บขึ้นมา ถ้อยคำสนทนาของคนในห้องกำลังให้เธอช็อก นี่มันอะไรกัน เธอสับสนไปหมดแล้ว วีณาไม่ได้ท้องกับธีภพแต่ท้องกับผู้ชายคนนั้น แล้วยังขู่ฆ่าแม่เลี้ยงของเขาอีก หญิงสาวกดมือลงที่อก สูดลมหายใจยาวๆ บอกตัวเองว่าเธอยังเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้ เพราะเสียงข้างในยังไม่หยุด

   ภาพต่อจากนั้นคือวีณาถูกยึดไหล่ทั้งสองข้าง แม้จะอยู่ไกลแต่เธอก็สังเกตได้ว่ามือใหญ่คู่นั้นเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน กับหัวไหล่ที่บอบบางของนางแบบสาวมันคงจะเจ็บมากแต่วีณากลับไม่ร้องออกมาเลยสักแอะ

   “ทำอะไรลับๆ ล่อๆ ตรงนั้นน่ะบัว”

   บุษบงหันขวับตามเสียงเรียก เมฆายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระเป๋าเอกสารทำท่าจะเดินตรงมาหา หญิงสาวรีบคว้าถุงของที่ซื้อมาอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปหาผู้มาใหม่แทน

   “เอ่อ พี่เมฆคะ ช่วยพาบัวไปซื้อของหน่อยได้ไหมคะ บัวเพิ่งนึกได้ว่าลืมของสำคัญ” ระหว่างที่พูดก็ออกแรงลากร่างสูงใหญ่ของเมฆาไปด้วย

   “อะไรกัน หอบพะรุงพะรังขนาดนี้ยังมีลืมอีกเหรอ” เมฆาทำหน้าแปลกใจ “แล้วทำไมถึงไม่เอาของเข้าไปเก็บในห้องก่อนล่ะ ส่งมาเดี๋ยวช่วยถือ”

   “มะ ไม่ต้องหรอกค่ะ ชักช้าเสียเวลาไว้รอเข้าห้องทีเดียวเลยดีกว่า”

   “เอางั้นเหรอ”

   “ค่ะ”

   “งั้นไปเลยก็ได้” เมฆายังไม่หมดความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร

   บุษบงผ่อนลมหายใจโล่งอก เธอไม่รู้หรอกว่าภายในห้องของธีภพจะเกิดอะไรต่อ แต่หากเมฆาเข้ามารับรู้ความจริงเข้าเรื่องคงต้องยาวและไม่หยุดแค่นี้แน่ เพราะเธอเองก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเรื่องที่ได้ฟังมานั้นมันจริงเท็จมากน้อยแค่ไหน บางทีผู้ชายคนนั้นอาจต้องการแบล็คเมล์วีณาก็ได้ แล้วถ้าเกิดมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะเธอจะทำยังไงบุษบง

   หญิงสาววุ่นวายกับความคิดตัวเองเสียจนลืมคนที่ชวนให้ไปซื้อของด้วยกัน ด้านเมฆาที่จับตามองหญิงสาวอยู่ตลอดเวลาก็ยิ่งทวีความสงสัย

   “ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่”

   เพราะการที่ต้องเป็นพี่คนโตคอยดูแลน้องมาตลอดจึงทำให้เมฆารู้สึกเอ็นดูหญิงสาวราวกับน้องคนหนึ่ง และน้องสาวผู้สงบเสงี่ยมอย่างบุษบงก็ไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนเจ้าน้องชายของเขา นั่นจึงทำให้เขายิ่งสนิทใจกับเธอมากขึ้น หลังจากที่เขาพบเธอครั้งแรก ก็มีโอกาสได้พบเธออีกสองสามครั้งหลังจากนั้น จนมาถึงวันนี้เพราะตั้งใจจะแวะเข้ามาเอาของที่ห้อง เห็นเธอยืนลับๆ ล่อๆ ก็เลยเข้าไปถาม ก็เลยเป็นว่าโดนเธอลากมาซื้อของด้วยซะอย่างนั้น

   “แล้วของที่ว่าต้องไปซื้อที่ไหน” ชายหนุ่มถามซ้ำขณะเอื้อมมือไปกดลิฟต์

   “คงต้องไปห้างใกล้ๆ ค่ะ เพราะซุปเปอร์มาเก็ตที่บัวไปซื้อมันไม่มี บัวถึงไม่ได้ซื้อมา” หญิงสาวบอกส่งๆ เธอต้องถ่วงเวลาเอาไว้ให้แน่ใจว่าผู้ชายคนนั้นกลับไปแล้ว “เอ่อ...วันนี้พี่เมฆจะกินข้าวกับคุณธีภพหรือเปล่าคะ บัวจะได้ทำกับข้าวเผื่อ”

   “ไม่ต้องหรอกวันนี้ฉันว่าจะไปกินข้าวกับคุณแม่น่ะ ไม่ได้ไปให้ท่านเห็นหน้าหลายวันแล้วเดี๋ยวจะน้อยใจ ลูกชายคนเล็กก็ไม่กลับไปกินข้าวด้วยหลายวันแล้ว ฉันเลยต้องทำหน้าที่ลูกชายคนโตให้ดีเสียหน่อย ที่โผล่มานี่ก็ว่าจะมาเอาของน่ะ” เมฆาบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อน พลางมองแผงเลขที่บอกชั้นต่างๆ ที่ลิฟต์ตัวนั้นเคลื่อนผ่าน

   ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 20 เมฆาและบุษบงขยับตัวไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ เพื่อให้หญิงสาวร่างสูงโปร่งและชายหนุ่มอีกคนเข้ามา

   ดวงตาคมกริบของเมฆาเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นหน้าของหญิงสาวคนนั้นชัดเจน เขาเคยเจอเธอครั้งหนึ่ง สวย เซ็กซี่เสียใจลมหายใจสะดุด วันนี้เธอก็ยังคงใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าอวดท่อนขาเรียวงามเหมือนเดิม แม่สาวขางามนวลเนียนจนน่าลูบไล้ เฮ้อ...เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ชายหนุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด พลางเหลือบมองแผงตัวเลขอีกครั้ง ชั้นที่ 20 เขาจะจำไว้พร้อมกับทำใจไปด้วย มันน่าเสียดายชะมัดที่ข้างกายเธอมีหนุ่มร่างกำยำเคียงข้างเสียแล้ว

   ทั้งหมดลงมาสู่ชั้นล่างของตัวอาคาร บุษบงเดินไปยังที่จอดรถประจำของเมฆา ทว่าเจ้าของรถกลับเดินอ้อยอิ่ง มองตามหนุ่มสาวคู่นั้นจนทั้งคู่เดินออกไปทางด้านหน้า

   “มีอะไรหรือคะ”

   “อ้อๆ เปล้าจ้ะ” ชายหนุ่มหันมาสบตากลมโตของบุษบงแล้วรู้สึกเก้อๆ อย่างไรบอกไม่ถูก มันเหมือนโดนจับได้อย่างไรไม่รู้แฮะ “ไม่มีอะไรหรอก เราไปกันเถอะ”

   “แต่บัวเห็นพี่เมฆมองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เธอเข้ามาแล้วนะคะ”

   “ก็มันไม่มีอะไรให้มองนี่นา แล้วเขาก็น่ามองไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ “ไปเถอะน่า เดี๋ยวกลับมาทำกับข้าวไม่ทันหรอก”

    “จริงสิคะ เราไปกันเถอะ” คำเตือนของเมฆาทำให้เธอนึกขึ้นได้ หญิงสาวจึงรีบเดินไปที่รถทันที แต่ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถเข้าไปก็อดมองไปยังชั้นบนสุดไม่ได้ ขอให้ผู้ชายคนนั้นกลับไปเร็วๆ ด้วยเถอะ...

   เหตุการณ์ในห้องชั้นบนสุดที่บุษบงจับตามองอยู่นั้นยังดำเนินต่อไปด้วยความตึงเครียด ผู้มาเยือนยังคงรักษาความกระด้างบนใบหน้าได้อย่างดีเยี่ยม คำขู่ของวีณาไม่มีผลต่อเขา ไม่มีทางที่เธอจะเข้าไปถึงตัวแม่เลี้ยงของเขาได้ มือใหญ่เพิ่มแรงที่บีบต้นแขนบอบบางเข้าไปอีก

   “ถ้าเธอคิดว่าทำลายเด็กแล้วทุกอย่างจะจบลงนั้นฉันบอกได้เลยว่าเป็นการเล่นเกมที่โง่มาก มันไม่จบง่ายๆ หรอกวีณา เพราะเธอไม่ใช่คนควบคุมมัน เป็นฉันต่างหากล่ะและถ้าขืนแตะต้องสิ่งที่ฉันรักอีกครั้งล่ะก็ เธอได้เหลือแต่ชื่อแน่” พิพัฒน์ไม่ได้ขู่ เขาตั้งใจทำจริงๆ

   วีณาถูกผลักลงบนโซฟาด้วยแรงมหาศาลของพิพัฒน์ แววตาของเขาเรืองโรจน์บ่งบอกถึงความดุดันและเอาจริง หญิงสาวขบริมฝีปากจนเจ็บ ใครจะไปคิดว่าเขาจะอาฆาตเธอขนาดนี้ เธอมันโง่เองที่พาตัวไปพัวพันกับเขาจนสางกันไม่หลุดสักที

   “คุณมันก็เลวไม่ต่างจากฉันหรอก”

   “ถึงฉันจะเลวทรามยังไงก็ไม่คิดฆ่าลูกที่ไม่มีความผิด คนที่กล้าฆ่าได้แม้กระทั่งลูกตัวเองน่ะ อย่าบังอาจเปรียบเทียบความเลวของตัวเองกับใครเลย” พิพัฒน์ชี้หน้ากัดฟันกรอด “เธอมันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานซะอีกวีณา นับต่อไปจากนี้ก็เตรียมตัวรับกรรมไว้ดีๆ แล้วกัน ฉันจะทำให้เธอตายทั้งเป็น จำเอาไว้!”

   นางแบบสาวกรีดร้องอย่างสิ้นความอดทน ไม่เคยมีใครมาประณามหยาดเหยียดเธอแบบนั้น ถึงเธอจะเลวอย่างไรเขาก็ไม่มีสิทธิ์ ชีวิตเป็นของเธอ เธอต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อตัวเอง และพิพัฒน์ไม่ใช่สิ่งดีๆ ที่เธอปรารถนาอีกแล้วลูกของเขาก็เช่นกัน

   พิพัฒน์เดินออกจากห้อง วีณาตั้งหลักได้ก็คว้าแจกันใกล้มือวิ่งตามไปจนถึงประตูด้วยหมายจะเอาเลือดหัวของผู้ชายคนนั้นออกมาให้หายแค้น ทว่าไม่มีเงาเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว ประตูลิฟต์เคลื่อนปิดสนิทคือคำตอบว่าเขาไปแล้ว นางแบบสาวยังคงเคืองแค้นทว่าเมื่อเธอกลับมาก็ถึงหน้าห้องก็ต้องชะงัก

   ตอนรีบร้อนตามพิพัฒน์ไปนั้นก็ไม่ทันสังเกตว่ามีถุงพลาสติกสีเขียวพิมพ์ชื่อซุปเปอร์มาเก็ตร้านประจำของบุษบงวางอยู่ตรงข้างประตู วีณากวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง ไม่มีเงาของบุษบง แล้วถุงอยู่หน้าห้องได้อย่างไร หรือว่ามันจะแอบฟังเธอทะเลาะกับพิพัฒน์!

2
บทที่ 9

   ธีภพแวะซื้อดอกไม้ช่อใหญ่มาฝากวีณา หน้าตาของชายหนุ่มผ่องใสไม่มีเค้าเมามายอย่างเมื่อคืน กาแฟกับข้าวต้มของบุษบงช่วยได้มา พอไม่มีอะไรมากวนใจเขาก็คิดอะไรได้ขึ้นเยอะ ทุกสิ่งที่ผ่านมาแก้ไขไม่ได้ เขาต้องเริ่มใหม่แล้วพาวีณาออกจากความทุกข์ให้ได้ เขาตั้งใจจะดูแลเธอให้มากกว่าเดิม ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับวีณาเขาจะไม่ปล่อยผ่านเด็ดขาด จะไม่มีความผิดพลาดที่นำมาซึ่งการสูญเสียอีกเป็นครั้งที่สอง

   ระหว่างทางเมฆาโทรมาถามถึงสาเหตุที่เขาหายตัวไปและไม่ยอมกลับบ้าน ธีภพยอมรับตรงๆ จนผู้เป็นพี่เตือนอย่างพอจะเข้าใจสถานการณ์ดี

   “พูดกับฉันน่ะง่าย แต่แกต้องหาเหตุผลดีๆ ไว้แก้ตัวกับวีณาเองแล้วกัน เมื่อวานทั้งวันหลังจากแกออกจากโรงพยาบาลเมียแกก็โทรมาที่บ้านทุกครึ่งชั่วโมงจนคุณแม่ต้องเป็นคนบอกเองว่าแกไปทำธุระต่างจังหวัด”

   “ขอโทษครับพี่เมฆ เมื่อวานผมสติแตกไปนิด”

   “เออ กับฉันไม่ต้องขอโทษหรอก คุณแม่ต่างหากล่ะ แกก็รู้นี่ว่าแม่กับวีณาไม่ค่อยจะผูกสมัครรักใคร่กันเท่าไร งานนี้ฉันนับถือน้ำใจแม่จริงๆ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ท่านไม่สบายใจบ่อยนัก แค่นี้ล่ะ ขับรถดีๆ ฉันจะไปทำงานแล้ว”

   คำพูดของเมฆาทำให้เขารู้สึกผิดไม่น้อย แม่ไม่ชอบวีณาแต่ท่านไม่เคยขัดขวางเขาเลย ลูกรักใครท่านก็พร้อมรักด้วย วีณาเองซะอีกที่หลายครั้งเผลดแสดงกิริยากระด้างกระเดื่อง เพราะเหตุนี้เขาจึงมีความคิดว่าหลังแต่งงานจะย้ายออกมาเพื่อป้องกันปัญหา แต่ก็มาเกิดเรื่องเสียก่อน

   ธีภพยืนถอนใจอยู่หน้าห้อง เตือนตัวเองให้ใจเย็นๆ ถึงอย่างไรเขาก็ผิด ผิดมันทุกกรณีนั่นแหละ หากวีณาจะโกรธขึ้งย่อมไม่แปลก เขาต้องทนให้ได้ หลังทำใจเสร็จก็เปิดยิ้มเข้าไปในห้อง สิ่งที่คิดไว้ไม่เกิดขึ้น เขาเตรียมรับมือกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของวีณาเต็มที่ แต่เปล่าเลย มันไม่เกิดขึ้น กลายเป็นว่าวีณานั่งยิ้มหวานต้อนรับเขา

   หัวใจของชายหนุ่มอุ่นซ่านขึ้นมาทันที ยิ้มแรกของเธอเหมือนยาวิเศษชุบชีวิต รอยยิ้มของธีภพกว้างขึ้นไปกว่าเดิม ดวงตาของเขาสุขล้นจนแทบทะลัก วีณาอภัยให้เขาแล้วใช่ไหม เธอไม่ถือโทษโกรธเขาแล้วใช่หรือเปล่า

   “นั่งรออยู่ตั้งนาน นึกว่าคุณจะไม่มารับซะแล้ว” คนรักของเขาออดอ้อนพลางกวักมือเรียกเขาไปใกล้ๆ เอียงคอน้อยๆ “ดอกไม้ใช่ของวีรึเปล่าคะ”

   “อะ...เอ่อครับ ผมซื้อมาให้ ต้อนรับคุณกลับบ้าน”

   “ขอบคุณค่ะ” วีณายื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเป็นรางวัล “นั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยววีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เราจะได้กลับบ้านกัน”

   วีณาหย่อนขาลงจากเตียง ธีภพเข้าช่วยประคอง หญิงสาวยิ้มพร้อมกับพึมพำขอบคุณ ส่งเธอเข้าห้องน้ำเรียบร้อยจึงถอยห่างออกมา แทบกระโดดโลดเต้นความทุกข์ที่ทับถมท่วมท้นหัวใจมลายหายไปสิ้น ท่าทางของวีณาเปลี่ยนไปในทางทีดี ไม่อาละวาด ไม่ด่าทอ ตรงข้ามหมดทุกสิ่งอย่าง

   “วีหายโกรธผมรึยัง” ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อนั่งอยู่ด้วยกันในรถ

   “วีไม่เคยโกรธคุณเลยนะคะ แค่เสียใจก็เท่านั้น” หญิงสาวบีบเสียงให้แหบพร่าเหมือนกับว่ากำลังเสียใจสุดซึ้ง

   ตั้งแต่ธีภพเดินออกจากห้องไปเมื่อวาน เธอก็อาละวาดหนักมาจนโดนฉีดยา ได้พักผ่อนเต็มที่ สติก็กลับมา เธอกดดันเขาเกินไป อะไรที่มันเกินขอบเขต ปฏิกิริยาตอบกลับมักรุนแรง ธีภพก็เป็นอย่างนั้น เขาไม่ได้กลับบ้าน แม้คุณหญิงฉัตรดาราจะอ้างว่าไปทำงาน แต่เธอไม่เชื่อ

   ภาพประดับประคองคู่กรณีวาบขึ้นมา เธอโมโหเจียนคลั่ง แต่ต้องเก็บกลั้นไว้ ธีภพเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์ในระดับหนึ่ง เธอมั่นใจว่าเขาอาจจะไม่คิดอย่างที่นักข่าวพยายามเสี้ยม แต่ก็เพียงแค่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เมื่อความใกล้ชิดเพิ่มมากขึ้น อะไรมันก็เกิดตามมาได้ทั้งนั้น ซึ่งเธอไม่มีวันยอมแน่

   สิ่งแรกที่วีณาคิดจะทำเมื่อออกจากโรงพยาบาลก็คือการกำจัดผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตเธอพังออกไปให้พ้น แน่นอนว่าคงไปชี้นิ้วด่าทอและขับไล่ตรงๆ คงไม่ได้ อีกอย่างวีณาก็ไม่คิดจะใช้วิธีการตลาดๆ แบบนั้นหรอก มันจะทำให้ธีภพรู้สึกไม่ดีกับเธอ ทั้งหมดทั้งมวลเธอคิดไว้แล้วและมั่นใจในความสามารถตัวเองมากเสียด้วย

   ธีภพผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ภาพเหม่อลอยมองแต่ข้างทางของวีณาทำให้เขาเป็นห่วง เธอเสียใจ เขาเองก็เสียใจ เข้าใจความเจ็บปวดของเธอ เพียงไม่กี่วันที่อยู่โรงพยาบาลวีณาทรุดโทรมไปมาก จากที่ผอมอยู่แล้วตอนนี้ก็แทบจะปลิวลม หน้าตาสวยเฉี่ยวบัดนี้หมองเศร้า ต้องใช้ความเสียใจ สะเทือนใจมากแค่ไหนกันมันถึงจะทำให้เธอเสียลูกในท้อง มันเป็นความเจ็บปวดที่เขาประมาณค่าไม่ได้ แม้ในใจอยากจะถามตรงๆ เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงได้แท้ง และทำไมเธอถึงไม่บอกสักคำว่าท้อง ทำไม ทำไมและทำไม

   คงต้องไว้ทีหลัง วันนี้ถือว่าเขาเริ่มต้นได้ดีแล้ว ไม่ควรไปกวนน้ำให้ขุ่น ชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งทับมือของเธอ บีบกระชับแน่นให้กำลังใจ

   “มันผ่านไปแล้ว เลิกเสียใจเถอะนะ ผมจะแก้ไขปัญหาทุกอย่างเอง ขอให้ไว้ใจ”

   “ธีคะ วีอยากไปพักฟื้นที่คอนโดค่ะ”

   ชื่อเสียงที่เสียไปของเธอไม่มีใครกู้คืนได้หรอก

   อยากจะสะบัดมือหนีด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ต้องฝืนยิ้มเนือยๆ หลังจากคิดใคร่ครวญดูแล้ว ถ้าหากยังทำกระฟัดกระเฟียดแสนงอนก็จะพาให้เบื่อระอากันเสียเปล่าๆ จริงอยู่ว่าธีภพจัดอยู่ในประเภทผู้ชายใจดี แต่ถ้าวีณายังงี่เง่าไร้เหตุผลเขาก็จะหันหลังหนีเธอไปเหมือนเมื่อวาน เหตุการณ์นั้นทำให้ความมั่นใจของเธอสั่นคลอน ถึงจะรู้ว่าเขายังรัก แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันที่มั่นคงเลยว่าเขาจะรักเธอตลอดไปจนชั่วชีวิต บอกได้เต็มปากเลยว่าเธอไม่ไว้ใจ

   “แต่ผมคิดว่าที่บ้านจะสะดวกกว่านะ อีกอย่างคือผมไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียวด้วย”

   “คนเดียว” วีณาทวนคำพร้อมขมวดคิ้ว “คนเดียวที่ไหนล่ะคะ สงสัยคุณจะเข้าใจผิดแน่ๆ คอนโดที่ว่าไม่ใช่ของวีค่ะ เป็นของคุณ”

   “คอนโดผมยิ่งไม่ได้ใหญ่ ก็ตอนนี้มีแขกพักอยู่”

   “ก็นั่นไงคะ วีจะได้มีเพื่อน ไม่อยู่เหงาคนเดียว”

   “ไม่เอาน่าวี คุณจะไปทำไมที่นั่น ขนาดผมเป็นเจ้าของแท้ๆ ผมยังไม่ค่อยจะได้ไปเลย” ธีภพยกเว้นเมื่อคืนไว้เพราะบอกไปปัญหาก็ยิ่งเพิ่ม “บุษบงอยู่ที่นั่น ถ้าคุณไปอยู่อีกคนมันจะไม่อึดอัดเหรอ”

   วีณายิ้มอ่อนหวานกรีดนิ้วเรียวไปตามต้นแขนกำยำของคนที่ตั้งใจขับรถ ค่อยๆ ซบหน้ากับต้นแขนของธีภพก่อนจะช้อนตาถามเขาเสียงอ่อน

   “ไม่หรอกค่ะ ถ้าอยู่ห้องคุณวีก็ยังมีบุษบงเป็นเพื่อนให้พอพึ่งพาได้ จริงไหมคะ” ใบหน้างามแหงนเงยขึ้นส่งยิ้มให้เขา

   “งั้น คุณไปอยู่ที่บ้านผมไม่ดีกว่าเหรอ คนเยอะดีจะได้ช่วยกันดูแล ตอนนี้บุษบงเองก็เจ็บเหมือนกัน คงดูแลคุณได้ไม่เต็มที่หรอก” ธีภพชวนนางแบบสาวเสียงนุ่ม ทว่าวีณาหน้าตึงขึ้นมา ผละจากเขาอย่างไม่พอใจ

   “ไม่ค่ะ คุณก็รู้ว่าคุณแม่คุณไม่ชอบวีแล้วจะให้วีไปอีกเหรอคะ แล้วถ้านักข่าวรู้ว่าวีอยู่ที่บ้านคุณพวกนั้นไม่ประโคนข่าวกันอีกหรือคะว่าวีเป็นผู้หญิงไร้ค่าหอบผ้าหนีตามไปอยู่บ้านผู้ชายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงาน”

   “แต่คุณกลับจะไปอยู่ที่คอนโดผมเนี่ยนะ” ชายหนุ่มชักเริ่มไม่เข้าใจคนรักมากขึ้นทุกที ตอนแรกเธอบอกเขาว่าไม่มีเพื่อน พอชวนไปอยู่ด้วยกันที่บ้านมีคนดูแลเธอก็ปฏิเสธเพราะกลัวเป็นข่าว “ไม่กลัวเป็นข่าวรึไง”

   “ไม่รู้ล่ะวีจะไปที่คอนโดคุณ ถ้าไม่พาไปก็ไม่ต้องมาพูดกัน” นางแบบสาวยืนยันเสียงเฉียบ

   ธีภพถอนหายใจเฮือก ไม่รู้ว่าวีณาคิดอะไรถึงอยากไปที่นั่นนัก ชายหนุ่มมองหน้าคนรักอย่างไม่เข้าใจและเขาก็ไม่อยากขัดใจ สุดท้ายก็ยอมพาเธอไปจนได้ แต่เขาก็ต้องตระเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับเธอ

   “ก็ได้ แต่ผมอยากให้ไปอยู่ที่บ้านสักวันสองวันก่อนได้ไหม อย่างน้อยๆ ก็ให้คุณพ่อกับคุณแม่คลายกังวลเห็นว่าคุณโอเค”

   วีณานิ่งคิดข้อเสนอนี้ก็ไม่ได้เสียหาย แม้จะไม่ได้อย่างใจก็ตาม เธอต้องไปทนอึดอัดอยู่กับคุณหญิงฉัตรดารา แค่คิดก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาครามครัน คุณแม่สามีของเธอธรรมดาที่ไหนกัน สายตาที่มองมาแต่ละทีนั้นแทบจะทะลุผ่านไปถึงกระดูก แต่เธอก็ต้องทนนั่นแหละ ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าทน แค่สองวันเท่านั้น




   บุษบงรับโทรศัพท์ของธีภพอย่างงงๆ ในเช้าวันต่อมา เขาต้องการให้เธอออกไปข้างนอกกับเขา ซึ่งหญิงสาวก็ไม่ขัดข้องเพราะคิดไว้ว่าจะออกไปซื้อของสดมาใส่ตู้ติดไว้เหมือนกัน เมื่อตกลงกันได้บุษบงก็แต่งตัวรอ แขนของเธอใช้งานได้มากขึ้น แต่ก็ยังขัดๆ อยู่บ้างหากต้องเกร็งหรือยกของหนัก เธอนั่งรออยู่ไม่น่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

   จริงๆ แล้วธีภพก็มีคีย์การ์ดอีกชุดหนึ่งเก็บไว้ แต่เขาก็ยังมีมารยาทพอที่จะไม่เปิดเข้ามาโดยพละการ คืนที่เขาเมาแล้วเข้าห้องไม่ได้นั้นก็เพราะไม่ได้ติดคีย์การ์ดมา เขาบอกเธอว่าไม่ตั้งใจรบกวน รู้ตัวอีกทีก็มายืนหน้าห้องแล้ว จะขับรถกลับก็เกรงว่าจะโดนจับเพราะเมาแล้วขับซะก่อนถึงที่หมาย

   หญิงสาวเดินไปเปิดประตู แปลกใจว่าธีภพไม่ได้มาคนเดียว มีผู้ชายใส่ชุดฟอร์มคล้ายพวกช่างยืนอยู่ข้างหลังเขา 3 คน พร้อมอุปกรณ์ในมือ

   “พอดีว่าผมให้ช่างเขามาปรับปรุงห้องนิดหน่อยน่ะ เลยชวนออกไปข้างนอกด้วยกัน มีเรื่องจะรบกวนคุณด้วย แต่งตัวเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย จะได้ออกไปกันเลย”

   “งั้นฉันเข้าไปหยิบกระเป๋าก่อนนะคะ”

   ก่อนออกจากห้องทันได้ยินธีภพสั่งงานพวกช่าง จนถึงตอนนี้ก็ยังจับใจความไม่ได้ว่าเขาจะปรับปรุงตรงไหน ในความคิดเธอทุกอย่างก็ดีแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดวันนี้ธีภพดูสดใสขึ้นมาก เขาบอกเธอว่าจะไปรับคนรักของเขาออกจากโรงพยาบาล คงจะปรับความเข้าใจกันได้แล้ว หน้าตาจึงไม่หม่นหมองเหมือนเมื่อสองวันก่อน เห็นเขาเป็นอย่างนี้เธอก็พลอยโล่งใจ

   “วันนี้คุณธีภพดูดีมากๆ เลยนะคะ”

   “คงเป็นเพราะว่าตกลงกับวีเขาได้มั้งครับ ว่าแต่คุณเถอะหิวหรือยัง ผมก็มาซะเช้า เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า”

   บุษบงเดินตามธีภพเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ท่าทางของธีภพดูจะคุ้นเคยกับสถานที่เป็นอย่างมาก ซึ่งหากเป็นเธอคงจะเงอะงะพอควร ร้านหรูหราแบบนี้คงจะต้องใช้เงินเดือนทั้งเดือนแลกมาซึ่งเธอไม่มีวันทำบ้าๆ แบบนั้นแน่ หลังจากนั่นลงเรียบร้อย ธีภพก็มองหน้าเธอนิ่งๆ จนหญิงสาวต้องหลุบตาลงมองมือตัวเอง

   “เอ่อ คุณธีภพ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

   “เอาจริงๆ ก็มีเรื่องรบกวนคุณสักเรื่อง”

   “หลายเรื่องก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พูดมาเถอะ”

   “คือวีเขาไม่อยากอยู่ที่บ้าน แล้วก็เจาะจงขอมาอยู่ที่คอนโด คุณจะว่าอะไรมั้ย ถ้าจะมีคนมาอยู่ด้วย”

   บุษบงยิ้มกว้าง “จะว่าได้ไงล่ะคะก็ห้องของคุณนี่ คุณวีณาจะมาวันไหนคะ ฉันจะได้เตรียมตัวหาที่พักใหม่”

   “ไม่ๆๆ บุษบง เข้าใจผิดแล้ว” ธีภพรีบปฏิเสธ “คุณก็อยู่ต่อไปนั่นล่ะ ผมแค่อยากขอร้องให้คุณช่วยดูแลวีณาด้วยอีกแรง ถ้ายังไงผมจะจ่ายเงินเดือนให้”

   “ฉันไม่กล้ารับหรอกค่ะ แค่คุณให้พักฟรีๆ ก็ดีถมไปแล้ว ส่วนเรื่องคุณวีณาฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ฉันจะต้องใจดูแลเธอให้เต็มที่เลย”

   บุษบงรับปากด้วยความตั้งใจแน่วแน่ ธีภพดีกับเธอมากเหลือเกิน สิ่งใดที่ตอบแทนหรือทำให้เขาสบายใจได้เธอก็พร้อมทำให้เต็มกำลัง กับวีณาเองบุษบงก็รู้สึกผิดลึกในใจ เพราะฉะนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำให้เธอปฏิเสธชายหนุ่มดชคร้ายตรงหน้า

   “อาการเธอเป็นอย่างไรบ้างคะ คุณน่าจะชวนเธอมาด้วย”

   “ผมบอกเธอว่าออกมาธุระเรื่องงานน่ะ อยากตระเตรียมทุกอย่างให้พร้อมด้วย วีเขาอาจจะดูเจ้าอารมณ์ไปบ้างบางครั้ง หากเขาเผลอเหวี่ยงใส่คุณก็อย่าถือเขาเลยนะ สภาพอารมณ์เขาตอนนี้ก็ถือว่ายังไม่ปกตินัก คุณคงจะต้องลำบากสักหน่อย”

   “คุณธีภพอย่ากังวลไปเลยค่ะ ฉันน่ะรับมือกับคนเจ้าอารมณ์มาแล้วนับไม่ถ้วน” ภรรยาเจ้านายเก่าเธอนั่นไง เจ้าอารมณ์สุดๆ เธอยังผ่านมาได้เลย

   “ขอบคุณคุณมากบุษบง”

   “เรียกฉันว่า บัวก็ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง

   “งั้นคุณก็เลิกเรียกผมว่าคุณธีภพเถอะนะ ฟังเหมือนเลขาที่บริษัทยังไงไม่รู้ เหมือนมีอะไรให้สะดุ้งตลอดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อตัวเอง” ชายหนุ่มกล่าวติดตลก เมื่อเมฆหมอกแห่งความทุกข์โศกเคลื่อนผ่าน ความเครียดขึงของธีภพก็ลดลง พูดเล่นแบบนี้ก็ดูว่าเขาจะเป็นคนมีอารมณ์ขันไม่น้อย

   ใจจริงเธออยากถามเรื่องข่าว แต่เห็นเขาไม่พูดอะไรก็ปล่อยให้มันผ่านไปดีกว่า ธีภพกำลังสบายใจหากเธอไปสะกิดเข้าก็เกรงว่าจะเครียดขึ้นมาอีก เธอกับเขาต่างบริสุทธิ์ใจต่อกัน ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายและเธอก็บอกทุกอย่างไปกับเมฆาจนหมดแล้ว

   หลังจากเดินซื้อข้าวของพร้อมต้อนรับวีณาจนเต็มรถเข็น บุษบงเมื่อยขานิดๆ แล้ว แต่ก็ดูชายหนุ่มเลือกของเพลินไปเลย ธีภพเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดมาก พิถีพิถันเลือกในสิ่งที่เหมาะสมกับคนรักและรู้ว่าวีณาชอบในสิ่งใด ทุกครั้งที่เขาพูดถึงวีณาสีหน้าและสายตาจะอ่อนโยนลง บุษบงนึกชมอยู่ในใจหลายครั้ง วีณาโชคดีจริงๆ ที่เลือกใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้

    ช่างโทรมารายงานว่าความเรียบร้อยที่ห้อง พอวางสายธีภพก็เลือกของต่ออีกสองสามอย่างแล้วจึงหันมาถามเธอเหมือนเพิ่งนึกได้

   “ผมลืมไปเลยว่าคุณยังไม่ค่อยแข็งแรงก็พาเดินซะทั่ว เหนื่อยมั้ย เจ็บแผลหรือเปล่า ที่ห้องเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ ผมว่าเรากลับกันดีกว่า คุณจะได้พัก”

   หญิงสาวไม่ขัดข้อง เมื่อส่งเธอที่ห้องเสร็จแล้วธีภพก็ขอตัวกลับทันที หญิงสาวจัดของเรียบร้อยก็เดินสำรวจความเปลี่ยนแปลงแต่ก็ไม่ยักจะเห็นมีอะไรผิดแปลกไป ด้วยความอ่อนเพลียจึงเข้าห้องอาบน้ำ แล้วก็เผลอหลับยาวด้วยความเพลีย





   วีณากำโทรศัพท์ในมือแน่น ธีภพหายไปอ้างกับเธอว่ามีธุระเรื่องงาน ทิ้งให้เธอทนอึดอัดอยู่กับคนที่บ้านของเขา คุณภานนไม่เท่าไร แต่คุณหญิงฉัตรดารานี่ช่างสงสัยจนน่ารำคาญ ดูเหมือนว่าพ่อแม่ของธีภพจะติดใจสงสัยเรื่องการแท้งลูกของเธอมาก ก็ให้สงสัยกันต่อไปเถอะ หากเธอไม่ปริปากก็ยากที่ใครจะล่วงรู้

   แต่ตอนนี้หญิงสาวกำลังเจอปัญหาใหม่ ธีภพทำให้ความไว้วางใจของเธอสั่นคลอน เขาไปไหนกันแน่ ทำไมต้องโกหกโดยเอาเรื่องงานมาอ้าง เธอเพิ่งวางสายจากเลขาของเขา ธีภพไม่เข้าบริษัท เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะไปหาผู้หญิงคนนั้น นางแบบสาวร้อนเร่าไปทั้งใจ ภาพประคับประคองกันของคนรักกับหญิงอื่นแสลงใจเธอนัก แม้จะรู้ว่ามันไม่จริงก็เถอะ แต่เธอไม่ได้ใจกว้างกับผู้หญิงทั้งโลก

   โทรศัพท์ในมือสั่นสะท้าน นางแบบสาวขมวดคิ้วสงสัยกับเบอร์ที่โทรเข้ามา “สวัสดีค่ะ”

   “เป็นไงเจ้าสาวคนสวย บรรยากาศที่บ้านสามีถูกใจดีมั้ย”

   “จะป่วนฉันไปถึงไหนพิพัฒน์ เราไม่มีอะไรต่อกันแล้ว เลิกตามตอแยกับฉันสักที”

   “อย่าสำคัญตัวผิดนักเลยทูนหัว แล้วที่บอกว่าไม่มีอะไรน่ะ แน่ใจใช่มั้ย”

   “ฉันแน่ใจที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ เลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันสักที”

   “คุณฆ่าลูกผม...วีณา” เสียงของพิพัฒน์เย็นเยียบจนขนของวีณาลุกเกรียว ถ้อยคำที่กล่าวออกมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาต “ต่อให้คุณชดใช้ทั้งชีวิตก็ไม่พอหรอก ฟังไว้ให้ดีผมไม่หยุดแค่นี้แน่ อ้อ...แล้วผัวใหม่คุณน่ะอย่าไว้ใจมันให้มากนัก ผมเห็นภาพในข่าวแล้วยังนึกหวั่นใจ ไอ้ที่คุณลงทุนทำไปทุกอย่างท่าจะไม่คุ้ม”

   “หุบปากได้แล้วไอ้สารเลว”

   วีณาไม่อาจทนฟังคำพูดกระทบใจต่อไปได้ เธอเหมือนวัวสันหลังหวะและพิพัฒน์กำลังเอาน้ำเกลือราดลงไปโดยไม่สนใจบาดแผลของเธอ โทรศัพท์ถูกปาออกไปสุดแรงด้วยความโกรธ หญิงสาวทุ่มตัวลงซบหมอนกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง หากไม่ใช่กลัวเสียแผนเธอจะอาละวาดให้มันพังเป็นแถบๆ ไปเลย

   คำพูดของพิพัฒน์จะไร้ความหมายถ้าเธอไม่คิด แต่เธอไม่สามารถทำอย่างนั้นได้เพราะในใจตอนนี้เต็มไปด้วยความระแวง

   เธอยังจะไว้ใจธีภพได้อีกไหม วีณาสับสนไปหมด อุตส่าห์เสี่ยงลงทุนมากมาย คงทำใจไม่ได้หากต้องสูญเสียเขาให้กับใคร เธอจะไม่ยอมกลับไปยืนตรงจุดเดิมๆ อีก ธีภพจะต้องเป็นของเธอเท่านั้น เป็นตายร้ายดีก็จะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด

   ทางเดียวที่จะทำให้เธอวางใจได้นั่นก็คือต้องไม่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่บนเส้นทางชีวิตรักของเธอกับธีภพ วีณาไม่เก็บเอาไว้ให้เป็นหนามยอกอกหรอก เธอต้องตัดผู้หญิงทุกคนออกไปจากชีวิตเขาให้ได้ และคนต่อมาที่เธอจะกำจัดให้สิ้นซากก็คือพิพัฒน์!!!


3
บทที่ 8

   ปกติหลังจากเยี่ยมวีณาเรียบร้อยธีภพจะตรงกลับบ้านทันที แต่วันนี้จิตใจของเขามันว้าวุ่นสับสนจนไม่อยากกลับไปเผชิญหน้าใครตอนนี้ พ่อแม่ห่วงเขา ส่วนเมฆาก็เหน็ดเหนื่อยกับการตามปิดข่าวทุกช่องทาง หากกลับไปสภาพนี้ก็มีแต่จะทำให้คนอื่นไม่สบายใจเปล่าๆ เขาเองก็ยังไม่พร้อมจะคุยกับใครด้วย

   วีณาไม่ไว้ใจเขา ความจริงที่เขาตัดใจมองข้ามไม่ได้ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะแสดงอาการแคลงใจเช่นนี้ ทั้งที่หลายงานเขาต้องคลุกคลีกับผู้หญิงอื่น อยากจะโทษความไม่มั่นคงในอารมณ์ของเธอ แต่มันก็ยังไม่ใช่ตอนนี้เขาเสียใจ

   ธีภพแวะห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรแต่มันคงดีกว่าขับรถไปอย่างไร้จุดหมาย ช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้ผู้คนเริ่มหนาตามากขึ้น เขาก็เดินดูของไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องหยุดชะงักตรงแผนกเด็ก มีครอบครัวหนึ่งกำลังเลือกของเด็กอ่อนกันอยู่ ผู้ชายวัยใกล้ๆ กับเขาอุ้มทารกอย่างทะนุถนอม ขณะที่หญิงสาววัยไล่เลี่ยกันคอยเลือกของชี้ชวนอยู่ข้างๆ บางครั้งก็หันมาสนใจทารกที่ร้องอ้อแอ้งอแงอ้อนพ่อแม่

   จำต้องเมินหน้าหนีไปทางอื่น ขมขื่นเกินจะทนมองต่อได้ ถ้าเพียงแต่เรื่องราวทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้นกับเขา ถ้าเพียงแต่วีณาจะเข้มแข็งและรอฟังเหตุผล บางทีเขาอาจจะมีโอกาสได้อุ้มลูกของตัวเองเหมือนผู้ชายคนนั้น ได้หยอกล้อและได้ปลอบโยนเวลาที่ลูกร้องไห้ ทำอย่างที่เกือบจะได้ทำแต่กลับต้องมายืนมองทั้งที่น้ำตาตกในอย่างนี้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ทุกอย่างสูญสลายราวความฝัน ทั้งครอบครัว ทั้งลูก หายวับไปกับสายลม ไม่มีเหลือเลย

   เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าช่วยดึงสติกลับมา ธีภพมองเบอร์บนหน้าจอแล้วถอนใจเฮือก เขายังไม่พร้อมที่จะทะเลาะกับใครทั้งนั้น แม้ชื่อที่ปรากฏจะเป็นวีณาก็ตาม...




   บุษบงมองคนที่ยืนอยู่หน้าห้องตาโต ตอนแรกเธอคิดว่าเขาคือธีภพแต่เปิดประตูออกมากลับไม่ใช่ ผู้ชายคนนี้แค่มีบางอย่างคล้ายธีภพ แต่บางอย่างที่ว่าก็นับรวมตั้งแต่โครงหน้า ดวงตาคมดุ ความสูงและขนาดตัวที่ไกล้เคียง เพียงแต่เขาคนนี้ดูมีอายุมากกว่า แววตาดำขลับของเขาไม่ได้เมตตาปรานีเหมือนกับธีภพ หญิงสาวกำลังจะอ้าปากถาม เขาก็ส่งหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาตรงหน้า

   “ไม่ต้องงง ฉันชื่อเมฆาเป็นพี่ชายของนายธีภพ หนังสือพิมพ์วันนี้ลงข่าวเขากับเธอ ฉันแค่ต้องการคำอธิบายในเรื่องนี้ ช่วยบอกฉันทีข่าวนี้หมายความว่าไง”

   บุษบงรีบกางมันออกอ่านและตกใจจนต้องรีบปฏิเสธ

   “ฉันกับคุณธีภพไม่ได้มีอะไรกันอย่างในข่าวนะคะ”

   “โอเคเรื่องนี้ผมเชื่อ เพราะธีมันก็คงไม่น่าจะทำระยำอย่างในข่าว งั้นเราคงต้องคุยกันยาวแล้วล่ะคนสวย” เมฆาบอกพร้อมกับเดินเบียดเธอให้เข้าไปใน ก็ถ้าบุษบงไม่หลบซะก่อนแขนล่ำสันคงได้โดนตัวเธอแน่

   ทำไมดูเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่เห็นจะใจดีเหมือนธีภพเลย หญิงสาวคิดค่อนก่อนเดินตามหลังเมฆามาติดๆ ชายหนุ่มหยุดยืนตรงชุดรับแขกหันมากดไหล่ให้บุษบงนั่งลง ขณะที่เขากลับยืนกอดอกมองเธออย่างสำรวจ

   สายตาเมฆามองปราดไปที่ต้นแขนของหญิงสาว มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่ นั่นจึงทำให้ปะติดปะต่อเรื่องราวได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเสียเวลาเล่า

   “นั่นแผลที่โดนชนใช่ไหม คงเจ็บน่าดูสินะ ท่าทางแผลใหญ่เอาเรื่อง”

   “ค่ะ” บุษบงแหงนมองเขาคอตั้งบ่า พอนึกอะไรขึ้นได้ก็ลุกยืนบอกกับเขา “ฉันไปหาน้ำให้คุณดีกว่านะคะ”

   เมฆาพยักหน้าอนุญาต ระหว่างรอเขาก็สำรวจความเรียบร้อยรอบห้อง ปกติห้องของเขากับน้องชายจะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละสองครั้ง เพราะนานทีเจ้าของห้องถึงจะเข้ามาพัก ดังนั้นการตกแต่งภายในห้องก็จะออกทื่อๆ แต่ก็ดูดีมีสไตล์สมกับเป็นห้องเจ้าของโครงการ แต่ไม่มีทางที่ห้องนี้จะมีแจกันดอกไม้สดวางอยู่ที่โต๊ะรับแขก ถ้าเขาเดาไม่ผิดผู้หญิงคนนี้คงเพิ่งจัดการหามันมาวางเป็นแน่

   “ขอบใจนะ” เมฆาเปิดยิ้มเป็นครั้งแรกหลังจากที่แก้วน้ำและของว่างถูกยกมาวางตรงหน้า บรรยากาศในห้องจึงผ่อนคลายลง

   บุษบงพอเห็นรอยยิ้มก็เริ่มใจชื้น ถึงจะดูคล้ายแต่เธอรู้สึกเกร็งๆ กับเมฆายังไงไม่รู้ หญิงสาวนั่งลงในระยะที่เหมาะสมแล้วเริ่มต้นบทสนทนา “คุณเมฆามีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือคะ”

   คราวนี้เมฆาหัวเราะเลยทีเดียว ขำท่าทางหวาดๆ ของหญิงสาวนัก แต่ถึงในใจจะนึกหวั่นเกรง แต่ก็ยังแสดงออกได้อย่างน่าดูชม นอบน้อมจนเขารู้สึกว่ามันช่างขัดกับเมื่อครู่ตรงหน้าประตูลิบลับ

   “ทำตัวตามสบายเถอะ ไม่ต้องเกร็ง ฉันอาจจะดูดุกว่านายธีแต่ก็ไม่มีอะไรหรอกไม่ต้องกลัว ที่มาวันนี้ก็แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร ทำไมน้องชายฉันถึงได้พามาไว้ที่นี่ แต่พอฉันได้เห็นแผลกับรอยช้ำเขียวๆ นั่นก็พอรู้แล้วล่ะว่าทำไม”

   “ดิฉันชื่อบุษบงค่ะ ที่ต้องมาอยู่ที่นี่เพราะโดนเจ้าของบ้านเช่าไล่ออกมาไม่รู้จะไปไหนก็ได้คุณธีภพกรุณาช่วยเหลือ” บุษบงบอกเขาเสียงเศร้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไมหนังสือพิมพ์ถึงได้ลงข่าวแบบนี้ ทั้งที่ฉันก็เพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อวาน”

   “เธอคงไม่รู้สินะว่ากำลังเป็นข่าวกับคนที่ถูกจับตามองมากที่สุด” ชายหนุ่มยิ้มแปลกๆ พลางนึกสงสารน้องชายที่เหมือนช่วงนี้จะขยับตัวไปไหนทีก็มีแต่ข่าว “เจ้าบ่าวที่ดังคับประเทศ”

   “ฉันเสียใจจริงๆ กับเรื่องนี้ เพราะฉัน เขาถึงไปไม่ทันงานแต่ง” หญิงสาวเอ่ยเสียงเศร้า

   “มองกลางๆ ก็ไม่ใช่ความผิดใครหรอก มันเป็นอุบัติเหตุต่างหาก” เมฆาปลอบหญิงสาว “อุบัติเหตุครั้งใหญ่หลวง การสูญเสียที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น”

   บุษบงนิ่วหน้านึกสงสัยในคำพูดของเมฆา “มีอะไรร้ายแรงกว่านั้นอีกหรือคะ”

   ฉลาด...เมฆาบอกตัวเองในใจพลางมองคนตรงข้าม เขากำลังคิดว่าจะบอกให้เธอรู้หรือไม่ แต่แววกังวลที่วิ่งวุ่นอยู่ในตาคู่นั้นกำลังอ้อนวอนขอให้เขาพูด

   “เจ้าสาวของธีภพไปแท้งลูก” ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปาก

   “อะไรนะคะ!” เสียงของบุษบงแหบแห้ง หน้าของเธอซีดเผือด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องมันจะร้ายแรงขนาดนี้ แล้วธีภพจะเป็นอย่างไร

   “เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดขึ้นได้ คิดว่าวีณาน่าจะเครียดจัดจนร่างกายผิดปกติเพราะเพิ่งท้องอ่อนๆ พอจิตใจมันย่ำแย่ ร่างกายก็เลยสู้ไม่ไหว นายธีเสียใจกับเรื่องนี้มาก ฉันกลัวว่าเขาจะพลาดอีก ดังนั้นพอมันเป็นข่าวฉันก็เลยอยากมาดูให้เห็นกับตา” เมฆากล่าวเรื่อยๆ พร้อมกับสังเกตเห็นน้ำตาที่เอ่อจวนเจียนจะหยด

   หญิงสาวกะพริบตาไล่น้ำตาให้ย้อนกลับ เอ่ยขอโทษธีภพผ่านพี่ชายของเขา เพราะเธอ เธอที่ทำให้ชีวิตของเขาพัง

   “ฉัน...ขอโทษค่ะ ถ้าวันนั้นฉันไม่วิ่งตัดหน้ารถเขา เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ ฉันผิดเอง ฉันน่าจะตายมากกว่าลูกของเขา”

   “ที่บอก ฉันก็ไม่ได้หวังให้เธอฟูมฟายโทษตัวเองแบบนี้ แต่ที่ฉันบอกก็เพราะอยากให้เธอรู้ไว้ จะได้ไม่ทำอะไรกระทบใจนายธีเข้า” เมฆาบอกจริงจังและเตือนอีกฝ่าย “น้องชายฉันถึงมันจะใจดีแต่ถ้ามันสุดทนก็น่ากลัวใช่เล่น ธีมันก็มีเหตุผลแยกแยะได้ อีกอย่างคือมันไม่ชอบคนฟูมฟาย ถ้าเธอไม่อยากให้มันคลั่งก็อย่าโทษตัวเองอย่างนี้”

   บุษบงใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ นี่เองที่ทำให้เขาดูโมโหเวลาที่เธอขอโทษ หญิงสาวกลั้นสะอื้น ไม่อยากให้เมฆาต้องหนักใจอีก

   “ปกติแล้วเขาจะไม่ค่อยมาที่นี่หรอก เธอก็อยู่ให้หายดีก่อนแล้วกัน แล้วก็ไม่ต้องกลัวด้วยเพราะฉันก็คงต้องอยู่บ้านอีกสักพัก” เมฆายืนขึ้นเต็มความสูง “อยู่คนเดียวระวังตัวให้ดี ระบบความปลอดภัยที่นี่เชื่อถือได้แต่เราก็ต้องไม่ประมาท ฉันไปล่ะ”

   “คุณเมฆาคะ”

   “เรียกฉันว่าพี่เมฆก็ได้ มีน้องสาวเพิ่มมาอีกคนก็คงดีเหมือนกัน”

   “ค่ะ พี่เมฆ” บุษบงทวนก่อนอักอักบอกเขา “ฉันอยากขอโทษคนในครอบครัวของพี่เมฆ”

   เมฆายิ้มบาง พยักหน้ารับรู้ “แล้วจะบอกทุกคนให้”

   บุษบงยกมือไหว้เขาอีกครั้ง ตามไปส่งจนถึงหน้าห้อง พอเขาไปแล้วเธอก็จัดการล็อกประตูตามเดิม เธอเห็นด้วยกับเมฆาที่ว่าอยู่คนเดียวต้องไม่ประมาท ยิ่งข้าวของในห้องราคาแบบนี้เธอยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นสองเท่า

   ตกดึกประตูห้องก็ถูกเคาะถี่ๆ จนคนที่ผล็อยหลับเพราะฤทธิ์ยาถึงกับสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งฟังจนแน่ใจ แต่เสียงเคาะก็ยังไม่หยุดกลับยิ่งทวีแรงเคาะมากขึ้นจนกลายเป็นทุบโครมๆ ใครกันมาเคาะดึกดื่นขนาดนี้หรือว่าจะเป็นธีภพ แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะเธอจะทำอย่างไร บุษบงมองไปรอบห้องเตรียมหาอาวุธรับมือผู้บุกรุก

   “ทำไมเปิดไม่ได้วะ” เสียงผู้มาเยือนฟังดูคุ้นๆ

   หญิงสาวตัดสินใจเปิดผลัวะ! ก่อนตะลึงจนตาค้าง คราวนี้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเจ้าของห้องตัวจริงเสียงจริงไม่ใช่โจรอย่างที่กลัว แต่บุษบงต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลิ่นที่ฟุ้งออกมาจากร่างเขา ดวงตาแดงก่ำของธีภพมองเธองงๆ ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มออกมาเหมือนเพิ่งนึกได้

   “อ้อ...บุษบง” เขาเรียกชื่อเธอยาวเหยียดพร้อมกับส่งถุงเหล้าและน้ำแข็งให้ “ช่วยจัดการให้ที”

   แม้จะยังงงงันแต่บุษบงก็รับเหล้าด้วยแขนข้างที่ไม่เจ็บ ถือไปวางไว้บนโต๊ะและค่อยเดินเข้าไปในครัว ธีภพเดินโซซัดโซเซเข้ามานั่งแปะอยู่ที่โซฟา ครู่เดียวหญิงสาวก็กลับมาพร้อมแก้วเหล้าและกลับเข้าไปเอากระติกน้ำแข็งอีกรอบ

   “ลืมไปว่าแขนเธอยังเจ็บอยู่ ของหมดหรือยัง” ธีภพลุกขึ้นยืนเซๆ เตรียมจะเข้าไปช่วยเธอยกของแต่บุษบงส่ายหน้าปฏิเสธ

   “หมดแล้วค่ะ คุณธีภพจะรับกับแกล้มไหมคะเดี๋ยวฉันจะทำให้” หญิงสาวยืนมองเขาอย่างเป็นห่วง จะให้เธอห้ามก็คงทำไม่ได้หรอก เขาอาจจะอยากดื่มให้ลืมเรื่องทุกข์ใจก็ได้ แต่เขาก็เมามากแล้วไม่น่าซื้อมาอีกเลย

   “เธอไปนอนต่อเถอะ ขอโทษที่รบกวนแต่ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ธีภพโบกมือไล่ก่อนจะคีบน้ำแข็งใส่แก้วจัดการชงเหล้าให้ตัวเองเงียบๆ

   บุษบงยืนมองอยู่พักหนึ่งก็ต้องรีบเข้าห้อง เพราะธีภพเงยหน้าขึ้นมายังเห็นเธอยืนอยู่จึงเอ่ยชวนอย่างใจดีพร้อมบอกจะชงเหล้าให้ นั่นจึงทำให้เธอปฏิเสธ รีบเดินกลับห้องแทบไม่ทัน

   เสียงแก้วเหล้ายังดังกระทบกับโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แม้เธอจะพยายามหลับตาสักเท่าไรก็ไม่อาจหลับได้ คนข้างนอกยังคงดื่มอย่างเอาเป็นเอาตาย หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง จะตีสองแล้วเหรอ เสียงข้างนอกเหมือนจะเงียบไป บุษบงค่อยๆ ย่องไปแง้มประตูแอบดูเขา

   ธีภพนอนพับไปกับโต๊ะขณะที่ในมือยังถือแก้วเหล้าค้าง บุษบงเดินย่องไปดูใกล้ๆ และได้เห็นเกล็ดน้ำจุดเล็กๆ เกาะอยู่ที่แพขนตาหนาของคนหลับ หญิงสาวมองเขาอย่างแปลกใจเพราะเคยได้ยินมาไม่ว่าจะเสียใจสักแค่ไหนพวกผู้ชายก็มักจะไม่ยอมร้องไห้ให้ใครเห็น แล้วนี่เขาเสียใจขนาดถึงกับร้องไห้เชียวเหรอ

   “ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม...” เสียงงึมงำแต่ก็พอจับใจความสำคัญได้

   “คุณธีภพค่ะ” บุษบงลองเขย่าแขนเขาเบาๆ “คุณธีภพ”

   นิ่งสนิท...เขาคงเมาจนหลับไปแล้ว คราวนี้จะทำอย่างไรล่ะบุษบง แขนก็เจ็บ แถมตัวเขาก็ใหญ่กว่าเธอตั้งเยอะจะให้เธอยกเขาเข้าห้องก็คงเป็นไปไม่ได้ หญิงสาวตัดสินใจดึงร่างเขาให้หงายตามโซฟาก่อนจะเดินวนมายกขาเขาขึ้นทีละข้างทอดตามความยาว โชคดีจริงๆ ที่เขานั่งตรงกลางโซฟาตัวใหญ่พอดี ไม่งั้นเธอก็คงหมดปัญญา

   คนเมาโดนจับขยับโน่นนี่มากเข้าก็เริ่มครางอย่างรำคาญ มือของเขาปัดป่ายจนพลาดไปโดนแขนข้างที่เจ็บของบุษบงเข้า

   “อุ๊ย!” หญิงสาวรีบถอยออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะตีโดนแผลอีกรอบ แต่พอไม่มีอะไรรบกวนธีภพก็สงบเหมือนเดิม เขาคงนอนสบายกว่านี้ถ้าหากได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวบ้างแต่เธอไม่กล้าหรอก ถ้าปกติเธอก็คงจะเสี่ยงทำให้แต่สภาพนี้ไม่เอาดีกว่า บุษบงเดินเข้าไปหอบผ้าห่มในห้องของเธอมาคลุมร่างเขาไว้ ก่อนที่จะดับไฟและกลับเข้าห้องของตัวเอง

   หญิงสาวตื่นไปซื้อของสดแต่เช้า รอใส่บาตรพระด้วยเลย คอนโดของธีภพไม่เหมือนบ้านเช่าเก่าของเธอ ที่นี่ไม่มีพระผ่านจึงต้องเดินไปรอที่ตลาดแล้วก็ถือโอกาสซื้อของมาทำกับข้าวด้วยเลย เธอเพิ่งไปถอนเงินเพื่อมาใช้จ่ายโดยตั้งใจว่าพอแผลหายก็จะเริ่มหางานและที่พักใหม่จะได้ไม่ต้องรบกวนธีภพ

   กลับมาถึงห้องเจ้าของก็ยังนอนสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาท่าเดิมก่อนที่เธอจะออกไป บุษบงขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ร่างของธีภพคู้เข้าหากัน ผ่าห่มเลื่อนลงต่ำ เธอวางถุงของที่ซื้อมาลงด้านข้างแล้วขยับผ้าห่มให้คลุมร่างเขา กดรีโมทปรับอุณหภูมิให้อบอุ่นขึ้น แล้วจึงหยิบถุงข้าวของเข้าครัวเตรียมทำอาหารเช้า

   ธีภพลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง เขาอยู่ที่ไหน มองกวาดไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วจึงได้รู้คำตอบ ตอนนี้เขาอยู่ที่คอนโด ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อก็ต้องย่นจมูกฟุดฟิดเมื่อกลิ่นของอาหารลอยออกมาจากในครัว เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มลุกขึ้นสลัดศีรษะไล่ความมึนงง แล้วก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อพบว่ามีผ้าห่มคลุมอยู่บนร่าง บุษบงคงเอามาห่มให้เขาตอนที่เมาแน่ๆ ชายหนุ่มพับผ้า จัดการเก็บแก้ว ถือมันเดินตามกลิ่นอาหารเข้าไปในครัว

   “อุ๊ย!” บุษบงถึงกับสะดุ้งเมื่อหันมาเจอธีภพเดินพรวดเข้าไป

   “ขอโทษที่ทำให้ตกใจ”

   “มะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณตื่นนานแล้วเหรอคะ”

   “กลิ่นข้าวต้มของเธอไปปลุกนั่นแหละถึงได้ตื่น” ชายหนุ่มเดินเข้าไปวางแก้วลงในอ่างล้างจาน มองไปยังหม้อข้าวต้มกำลังเดือดปุดๆ ก่อนเบนสายตาไปที่คนทำ “จะรบกวนไหม ถ้าฉันจะขอกาแฟขมๆ สักแก้ว”

   “ไม่หรอกค่ะ คุณธีภพไปนั่งรอด้านนอกก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันยกไปให้” หญิงสาวระบายยิ้มเต็มหน้า ทำเอาคนเมาชักตาพร่า สงสัยเขาคงเมาค้างหรือไม่ก็ยังสร่างไม่เต็มที่ถึงได้นึกเปรียบเทียบรอยยิ้มของวีณากับบุษบง ตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของวีณาอีกเลย ธีภพสลัดไล่ความคิดขณะที่เดินออกมาด้านนอก

   “จะให้ฉันตั้งโต๊ะเลยไหมคะ” เสียงใสถามขึ้นขณะที่ยกกาแฟมาวางให้ตรงหน้า แล้วก็ต้องรีบอธิบายเพิ่มเมื่อเจ้าของห้องขมวดคิ้วสงสัย “คือฉันคิดว่าคุณน่าจะทานอาหารเช้าก่อนกลับบ้านก็เลยทำไว้ให้น่ะค่ะ”

   “ฉันนึกว่านั่นเป็นมื้อเช้าของเธอเสียอีก อืม...แต่ก็ดีเหมือนกันขอบใจมาก งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน แล้วกัน ค่อยกินข้าวทีหลัง หนักหัวชะมัด” แม้จะค่อนข้างแปลกใจแต่คิดไปคิดมาเขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าบ้าน เพราะเดี๋ยวอาบน้ำกินข้าวที่นี่เสร็จก็ไปรับวีณาที่โรงพยาบาลเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา

   ธีภพออกมาจากห้องด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ท่าทางสดชื่นใบหน้าคมสันก็แลดูผ่องใสยิ่งเหลือบไปเห็นแจกันดอกไม้เล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะอาหารยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

   บุษบงเสิร์ฟข้าวต้มหอมกรุ่นให้เขาเสร็จก็ขยับตัวไปยืนอยู่ห่างๆ คอยฟังว่าเขาต้องการอะไร ธีภพเห็นเธอยืนเฉยๆ ก็อดที่จะถามไม่ได้

   “แล้วไม่กินด้วยกันเหรอ นี่มันของๆ เธอนะ”

   “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เชิญคุณธีภพกินก่อนเลย”

   เนื่องจากไม่ชอบเซ้าซี้ให้มากความดังนั้นธีภพจึงไม่ชวนเธออีกและหันมาสนใจกับข้าวต้มตรงหน้าแทน ปกติเขาจะเป็นคนกินยาก หากไม่จำเป็นเขาก็มักจะหิ้วท้องกลับไปชิมฝีมือของมารดาเสมอ แต่วันนี้เขาคงต้องยกเว้นบุษบงไว้สักคน

   “ปกติฉันจะไม่กินข้าวที่อื่นหรอกนะ ส่วนใหญ่ถ้าไม่ติดงานอะไรฉันก็จะหิ้วท้องกลับไปกินฝีมือคุณแม่เพราะท่านชอบทำอาหาร” ชายหนุ่มชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศในห้องเงียบ

   “คุณแม่ของคุณคงทำอาหารอร่อยมาก” บุษบงเดายิ้มๆ

   แววตาของธีภพเปี่ยมสุขเมื่อยามเอ่ยถึงมารดา “ใช่ อร่อยมาก แต่ของเธอก็อร่อยนะฝีมือใช้ได้เลย ถ้ามีเวลาฉันน่าจะให้”

   จู่ๆ ธีภพก็หยุดพูดกะทันหัน ทำให้คนที่รอฟังเลิกคิ้วอย่างสนใจ แต่เขาก็ยังปิดปากเงียบวางช้อนและยกแก้วน้ำขึ้นดื่มดื้อๆ

   “อิ่มแล้วเหรอคะ”

   ชายหนุ่มนั่งนิ่งไม่ยอมตอบ คิ้วเข้มขมวดมุ่น เขากำลังนึกถึงวีณา คิดว่าน่าจะให้เธอลองไปฝึกทำอาหารกับแม่เขาบ้างเพื่อจะได้ทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันมากขึ้น แต่พอย้อนดูสถานการณ์ปัจจุบัน อย่าว่าแต่ให้วีณาไปทำอาหารเลยแค่ให้เธอเชื่อที่เขาพูดบ้างก็ยังดูยากยิ่งกว่าตกลงธุรกิจพันล้านเสียอีก

   “คุณธีภพคะ” ร่างสูงสะดุ้งนิดๆ เสียงของบุษบงทำลายภวังค์ ชายหนุ่มหันไปมองเธออย่างสงสัย หญิงสาวจึงยิ้มและถามซ้ำอีกรอบ “อิ่มแล้วเหรอคะ”

   “อ้อ...เอ่อ ฉันอิ่มแล้วล่ะ ขอโทษที คิดอะไรเพลินไปหน่อย” ธีภพลุกขึ้นยกจานจะเอาไปล้าง ทว่าบุษบงรีบห้ามเขาไว้เสียก่อน

   “เอาไว้ตรงนั้นล่ะค่ะ ฉันจัดการเอง”

   “เดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว ขอบใจมากสำหรับมื้อเช้าที่แสนอร่อยแล้วก็ขอโทษด้วยสำหรับเมื่อคืน” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้ดีว่าเมื่อคืนตัวเองคงแผลงฤทธิ์อะไรไปบ้าง แต่บุษบงกลับยิ้มอ่อนโยนบอกเขาด้วยเสียงนุ่มนวล

   “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณกลับมาดื่มที่นี่ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเสี่ยงขับรถ มันอันตราย”

   “อยู่กับผู้ชายเมามายก็อันตรายเหมือนกันนะ” ธีภพขัดเสียงเรียบ ก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายสบายใจเมื่อเห็นความหวาดระแวงแวบในดวงตาของเธอ “แต่สำหรับฉันก็พิสูจน์แล้วนี่ว่าไม่มีปัญหา ใช่ไหม”

   ดวงตาหวานโศกมีแววโล่งอก หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าแขนเธอยังเจ็บเพราะถูกเขาตี เธอเดินตามไปส่งเขาที่หน้าประตู ก่อนไปธีภพก็หันมาบอก

   “ส่งฉันแค่นี้ล่ะ ฉันไปต่อได้แล้ว เธอก็จัดการหาข้าวหายากินซะ ฉันไปล่ะ จะเลยไปรับวีณาที่โรงพยาบาล”

   “โชคดีนะคะ”

   “ก็หวังว่าจะนะ”

   ธีภพเดินลงออกจากลิฟต์ตรงไปที่ลานจอดรถและขับออกไป ชายที่แฝงกายอยู่ตรงมุมเสาเคลื่อนตัวออกมาจากที่ซ่อนพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมารายงานความคืบหน้าต่อผู้เป็นนาย

   “คุณธีภพเพิ่งออกไปครับ”


4
บทที่ 7

   เมฆาเข้าบ้านด้วยความอ่อนเพลีย หากไม่คิดจะมาส่งข่าวเรื่องน้องชายกับพ่อแม่เขาคงเลยไปสลบเหมือดที่คอนโดส่วนตัวแล้ว ชายหนุ่มตรงไปยังห้องรับแขก

คุณภานนกับคุณหญิงฉัตรดารารอเขาอยู่ที่นั่น ชายหนุ่มเข้าไปทิ้งตัวเหยียดแขนขาใกล้ๆ พ่อกับแม่

   “เป็นไง หน้านิ่วคิ้วขมวด หมดเรี่ยวหมดแรงมาเชียว”

   “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็แค่เบื่อผู้คนนิดหน่อย แค่อุดข่าวนายธีก็จะแย่แล้ว ยังมาเจอพวกชอบคิดว่าตัวเองสำคัญเป็นแกนกลางของโลกอีก ผมล่ะเพลีย”

   “อะไรกัน” คุณภานนหัวเราะฮึๆ ในลำคอพลางสัพยอกลูกชาย “ขึ้นฝั่งได้ไม่กี่วันบ่นเบื่อเสียแล้ว ห่วงงานด้วยหรือไง”

   “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับพ่อ” เมฆาปฏิเสธบิดา ก่อนมองหาคนที่หายไป “นายธีล่ะครับ ยังไม่กลับเหรอ”

   “ไปรับคนที่เขาขับรถชนน่ะ ยังไม่กลับมาเลย”

   “จะว่าไปพวกเราก็ไม่เคยไปเยี่ยมเขาเลยนะคะคุณ ไม่รู้ว่าบาดเจ็บมากหรือเปล่า” คุณหญิงฉัตรดารานึกห่วงอาการคู่กรณีของลูกชายคนเล็ก

   “เธอไม่เป็นไรมากหรอกครับคุณแม่” ธีภพตอบขณะเดินเข้าห้องด้วยสีหน้าอาการไม่ต่างจากพี่ชาย

   “เหนื่อยก็ไปพักกันก่อนไหม เห็นสภาพเราสองคนแล้วแม่เหนื่อยแทนจริงๆ”

   “ผมแค่รู้สึกล้าครับแม่วีเขาไม่ยอมอภัยให้ผมเลย ไม่ว่าจะพยายามทำทุกอย่างแต่มันก็ยังไม่ถูกใจเขาสักที แล้วยิ่งวันนี้ไปเจอเรื่องเจ้าของบ้านของบุษบงเข้าอีก”

ธีภพหยุดเล่าเปลี่ยนมาถอนใจ

   “มีเรื่องอะไรกันเหรอ”

   “ผมไปส่งเธอที่บ้านแต่กลายเป็นว่าเจ้าของบ้านไล่เธอ แถมยังพูดจาน่าเกลียดอีก คนอะไรใจดำชะมัด ไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย”

   “แล้วเธอทำไง” ภานนเลิกคิ้วถามลูกชาย

   “เธอร้องไห้อย่างเดียวเลยพอ เห็นสภาพนั้นแล้วก็ทิ้งไม่ลงเลยพาไปไว้ที่คอนโดก่อน” ธีภพหันไปบอกพี่ชาย “ช่วงนี้พี่เมฆนอนบ้านก่อนนะครับ ถึงจะคนละ

ฝั่งกันแต่ผมก็กลัวว่าเธอจะเกรงใจ ดูเธอคิดมากน่าดู เอาแต่โทษตัวเองไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ แม้กระทั่งตัวเองเจ็บปางตายก็ยังมาขอโทษ ผมล่ะเชื่อเขาเลย”

   “แล้วธีไม่โกรธเธอเหรอลูก”

   “ตอนแรกก็มีบ้างครับ อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ผมพลาดงานแต่แถมยังต้องมาเสียลูก แต่พอเห็นสภาพไร้พิษสงของเธอก็คิดได้ เรื่องแบบนี้คงไม่มีใครอยากให้

เกิดขึ้นหรอกครับ ก็แค่นึกเวทนาเท่านั้นผมกับเธอก็เจ็บปวดพอกัน ผมเสียลูกแต่วีก็ยังอยู่ แต่บุษบงไม่เหลืออะไรเลยแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน”

   เมฆาถอนใจหนักหน่วง จากคำบอกเล่าเขาเชื่อว่าธีภพเต็มใจช่วยเหลือโดยไม่คิดอะไร แต่คนอื่นจะคิดเหมือนกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ “ฉันพอจะเข้าใจนิสัยชอบ

ช่วยเหลือคนอื่นของแกหรอกนะธี แต่เมียแกนี่สิระวังจะมีปัญหา”

   “ผมคิดไว้แล้วครับว่าหลังออกจากโรงพยาบาลจะให้วีมาพักฟื้นที่บ้านเรา คุณพ่อคุณแม่คงไม่ว่าอะไรนะครับ ผมไม่อยากให้วีอยู่คนเดียว”

   “ตามใจลูกเถอะจ้ะ”

   “ส่วนเรื่องข่าวแกกับวีก็ไม่มีปัญหา ทุกอย่างเรียบร้อยทุกคนจะรู้แค่สาเหตุที่วีณาเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ก็เพราะร่างกายอ่อนแอพักผ่อนไม่เพียงพอเนื่องจาก

เสียใจเรื่องงานแต่ง” เมฆายืนขึ้นก้มหน้านิดๆ เป็นเชิงของตัว “ไหนๆ ก็ไปคอนโดไม่ได้ งั้นผมขอไปสลบบนห้องเลยแล้วกันนะครับ อ้อ ค่ำนี้ไม่ต้องให้ใครไปเรียกนะฮะ

เจอกันเช้าเลย”

   “ไอ้เจ้านี่สงสัยจะออกทะเลมากไปจริงๆ” คุณภานนยิ้มน้อยๆ ขณะบ่นลูกชายคนโต เมฆาไปแล้วก็มาถึงคิวธีภพ “แกก็ไปพักเถอะ อาบน้ำอาบท่าให้สบายใจ

พรุ่งนี้ก็ต้องไปเยี่ยมวีณาอีก”

   ลูกชายทั้งสองทยอยเข้าห้องพัก คุณหญิงฉัตรดารายังเอาแต่นั่งเงียบ มีปัญหาให้เธอต้องขบคิด คู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันมานานย่อมสังเกตเห็น และอดถามไม่ได้

   “มีเรื่องอะไรอีกเหรอคุณ”

   “ฉันกำลังคิดตามที่ตาเมฆพูดค่ะ ตาธีนะคงไม่คิดหรอกและเหมาว่าเมียตัวน่ะจะเข้าใจ แต่ผู้หญิงอย่างวีณานี่ร้อยทั้งร้อยต้องหึงหวงแน่นอน ฉันชักใจไม่ดีแล้ว

สิคะ”

   “คิดมากน่า ธีมันก็เตรียมหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว คงไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากเลย ที่เป็นอยู่ยังเครียดไม่พอใช่มั้ยคุณหญิง”

   “ไม่รู้สิ ฉันกลัวจะเกิดเรื่องจัง” คุณหญิงฉัตรดาราบ่นพึมพำ เธอรู้นิสัยลูกและนิสัยของว่าทีลูกสะใภ้ดี วีณาไม่ใช่คนหัวอ่อน ออกจะกระด้างเสียด้วยซ้ำ ตอนที่

คบหากับธีภพก็มีหลายครั้งอยู่ที่ทำให้ลูกชายของเธอต้องลำบากใจ ก็ได้แต่หวังว่าความปรารถนาดีของธีภพจะช่วยดลบันดาลไม่ให้เขาเจอปัญหาเพิ่มขึ้นก็แล้วกัน




   ธีภพกระสับกระส่ายทั้งยังหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบกวาดไปรอบบริเวณที่เขาไม่คุ้น ที่ไหนกัน ทำไมถึงมืดสนิททุกทิศทาง ชายหนุ่มหมุนตัวรอบๆ

พยายามมองหาความแตกต่างแต่ก็ไม่เห็น ความมืดรายล้อมรอบกาย กระทั่งเสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความสุขผ่านเข้ามา เขาค่อยๆ เดินฝ่าความมืดไปตามเสียง มันไม่ถนัด

นัก ยิ่งเดินเขาก็ยิ่งล้า เสียงนั่นดูห่างออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็ข่มความกลัวเริ่มออกวิ่ง เพิ่มความเร็วจนทันได้เห็นด้านหลังของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมของเธอเหยียดตรง

ยาวสยายถึงกลางหลัง เธอกำลังจูงมือเด็กตัวเล็กเดินเตาะแตะ ทุกครั้งที่ก้าวขาเจ้าเด็กตัวกลมก็จะส่งเสียงหัวเราเอิ๊กอ๊ากชอบใจยกใหญ่ ธีภพมองเพลินจนเผลอยิ้ม และเมื่อ

เห็นด้านข้างของผู้คนนั้นก็ตกใจอย่างบอกไม่ถูก

   “วีณา” เป็นเธอจริงๆ ธีภพร้องเรียกและวิ่งตาม ทว่าวีณาและเด็กคนนั้นคล้ายจะไม่ได้ยิน “เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป รอผมก่อน...วี”

   “พ่อจ๋า” เด็กคนนั้นหันมายิ้มให้เขาและกวักมือเรียก

   “อย่าเพิ่งไป รอด้วย รอผมด้วย”

   ธีภพวิ่งสุดชีวิตแต่ความอ่อนล้าของร่างกายทำให้เขาสะดุดขาตัวเองล้มลงไม่เป็นท่า ไม่มีความเจ็บปวดใดจะเทียบความเจ็บครั้งนี้ได้ เขาตะโกนเรียกวีณาสุด

เสียงแต่เธอก็ยังไม่หันกลับมามอง เธอและลูกทิ้งเขาไปแล้ว ทิ้งเขาไว้กับความทรมานแสนสาหัส ชายหนุ่มซบหน้าร้องไห้กับพื้นดิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครคน

หนึ่งกำลังประคองร่างเขาขึ้นอย่างโซซัดโซเซ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความห่วงใย น่าแปลกแม้จะอยู่ใกล้กันแต่เขาก็ยังเห็นหน้าเธอไม่ชัด และ

หลังจากที่ประคองให้เขาลุกขึ้นยืนได้ ร่างของคนๆ นั้นก็เลือนรางกลืนหายไปกับความมืด ทิ้งเขาให้อยู่เพียงลำพังอีกครั้ง

   “อย่าเพิ่งไป กลับมาก่อน กลับมา...อย่าทิ้งผม”


   ธีภพสะดุ้งตื่นดีดกายขึ้นจากที่นอน เหงื่อเม็ดเล็กผุดพลายทั้งใบหน้า เนื้อตัวสั่นเท่าจนต้องนั่งชันเข่าและกอดเอาไว้ เสียงใสๆ ที่เรียกเขาว่าพ่อ ยังดังก้องอยู่

ในหู ความรู้สึกมากมายในจิตใจถูกกลั่นเป็นหยาดน้ำตาแห่งความอาลัยรินไหลออกมาอย่างโศกเศร้า หนึ่งชีวิตต้องจากไปเพราะเขา ชายหนุ่มซบหน้ากับเข่าสะอื้นออก

มาในที่สุด

   ลูกจ๋า...พ่อขอโทษ
   

   เช้านี้คนที่มาโรงพยาบาลก็มีอันได้ตื่นตระหนกกับเสียงกรีดร้องบ้าคลั่งของผู้ป่วยพิเศษ โดยเฉพาะพยาบาลซึ่งไม่อาจหลบหลีกด้วยหน้าที่ค้ำคอต่างพากัน

ส่ายหน้าระอาใจ ตั้งแต่โรงพยาบาลนี้มีคนไข้พิเศษชื่อวีณาเข้ามารักษาตัวก็โกลาหลกันทุกวี่วัน คำทักทายที่ทุกคนต้องยกมาเอ่ยเมื่อเจอหน้ากันก็คือ วันนี้คุณวีณากรี๊ด

แล้วหรือยัง เพราะตามปกติแล้วพอธีภพเข้าเยี่ยมวีณาก็จะสงบ ถึงจะวีนจะเหวี่ยงอย่างไรก็ไม่กรีดร้องโวยวายอีก นั่นดูเป็นเหตุการณ์ปกติไปเลยเมื่อเทียบกับวันนี้ วันที่มี

ข่าวลือใหม่ชวนสะเทือนใจคนไข้เป็นอย่างมาก คุณวีณาถึงได้อาการหนัก

   ข่าวลือที่ว่านี้เริ่มมีปรากฏตามสื่อโซเชียลเน็ตเวิร์คตั้งแต่บ่ายวาน มีการส่งต่อและจับกลุ่มวิจารณ์กันอย่างสนุกปาก เช้านี้ก็ยังมีหนังสือพิมพ์ลงกรอบเล็กๆ แต่

ก็สะดุดตาพอสมควร ข่าวงานแต่งยกเลิกครึกโครมขนาดไหน แน่นอนว่าข่าวสาเหตุที่ทำให้งานยกเลิกต้องครึกโครมยิ่งกว่า

   ภาพธีภพไปเดินจับจูงผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นคอนโดแล้วก็มีคนจำได้เลยถ่ายภาพเอาไว้ ไม่นานภาพนั้นก็ถูกแชร์ต่อๆ กันไป เช้านี้ภาพนั้นก็ยังไปเด่นหราอยู่บน

หน้าหนังสือพิมพ์อีก หากได้เห็นวีณาคงอกแตกตาย แต่ก่อนที่เธอจะเป็นอะไรผู้โชคร้ายอันดับแรกคงหนีไม่พ้นพยาบาลเวรนั่นล่ะที่จะหูแตกตายก่อน ทั้งวอร์ดก็ได้แต่

นั่งภาวนากันว่าอย่าให้ใครทะเล่อทะล่าเอาหนังสือพิมพ์เข้าไปให้เธอเห็นเชียว

   ก็อย่างที่ได้ยินกันเต็มสองหู คำภาวนาของเหล่าพยาบาลไม่เป็นผล เพราะเจ้าของเสียงกรีดที่ทุกคนกริ่งเกรงกำลังจ้องหนังสือพิมพ์เขม็ง ดวงตาวีณายามนี้แทบ

จะลุกเป็นไฟ สองมือกำหนังสือพิมพ์แน่น ธีภพทำเธอแสบนัก เห็นทำท่าคร่ำครวญจะเป็นจะตายจนเธอเกือบเชื่อสนิท ที่แท้พอลับหลังก็พาใครไปกกกอดกัน มันน่าเจ็บ

ใจนัก เลวที่สุด!

   ภาพชัดขนาดนี้จะให้ตีความว่าอย่างไร เจ้าบ่าวของเธอพาอีหน้าด้านที่ไหนก็ไม่รู้ไปที่นั่น ที่ที่เธอเองก็ไม่เคยได้ไปเหยียบเลยสักครั้ง วีณารู้แต่ว่ามันเป็นที่

ส่วนตัวของธีภพกับพี่ชายและเขาเองก็ไม่ได้เฉียดกายไปเลยตั้งแต่คบกับเธอ นางแบบสาวกวาดตาตามเนื้อหาที่เขียนบรรยายไว้ใต้ภาพ

   ‘สาเหตุที่ทำให้นางแบบชื่อดังต้องเข้าไปนอนซมอยู่ในโรงพยาบาลนั้นอาจไม่ใช่เพราะงานวิวาห์ล่มอย่างที่ทุกคนเข้าใจก็ได้ เห็นลีลาประคับประคองหญิงคน

ใหม่ดุจไข่ในหินของเจ้าบ่าวแบบนี้ อาจมีคดีพลิก หากงานแต่งต้องจัดขึ้นใหม่จริงคงลุ้นกันน่าดูว่าเจ้าสาวจะเป็นนางแบบคนเก่าหรือสาวนิรนามคนใหม่กันแน่ หรืองาน

นี้คนมาทีหลังจะปังกว่าก็ไม่รู้สินะ’

   วีณาจัดการฉีกหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นกระจุยกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้อง นัยน์ตาเธอลุกโชนไปด้วยความแค้นที่อัดแน่นรอวันสะสาง บางทีเธออาจจะเดินเกม

พลาดไป ก็ในเมื่อเธอยังทรยศพิพัฒน์ได้ แล้วทำไมธีภพจะหักหลังเธอบ้างไม่ได้ เธอประมาทเกินไป แต่ไม่ว่าอีนังนั่นมันโผล่มาจากนรกขุมไหนก็อย่าได้หมายมาเผยอ

เธอนี่แหละจะฉีกอกให้ย่อยยับยิ่งกว่าหนังสือพิมพ์ฉบับนี้อีก

   “ธีมารึยัง” พยาบาลที่เพิ่งเข้ามาถึงกับสะดุ้ง มองวีณาอย่างไม่แน่ใจจึงโดนตวาดเข้าให้ “ฉันถามไม่ได้ยินรึไง ธีภพมาถึงรึยัง”

   “เอ่อ...น่าจะยังค่ะ”

   “โทรตามเดี๋ยวนี้ บอกให้มาภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าเขามาช้า ฉันจะฆ่าตัวตาย”

   พยาบาลทำหน้าลำบากใจ มองคนขู่จะฆ่าตัวตายอย่างไม่พอใจนัก หากคัดค้านวีณาก็คงอาละวาด แต่ถ้าไม่ทำตามมีหวังโรงพยาบาลต้องพังเพราะเสียงกรี๊ด

ของผู้หญิงคนนี้แน่ๆ

   “ยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ ไปสิ!”

   พยาบาลรีบหมุนกายเผ่นออกจากห้องอย่างด่วนจี๋ ครึ่งชั่วโมงจากนั้นธีภพก็รีบจ้ำอ้าวเข้าไปหาคนรัก โชคดีที่เขาต้องมาทำธุระแถวนี้ พอทางโรงพยาบาลโทร

ไปบอกว่าวีณาอาละวาดเขาก็รีบมาทันที

   “คุณธีภพคะ”

   ธีภพเลิกคิ้วพลางมองพยาบาลคนหนึ่งที่เพิ่งเดินมาจากทางไปห้องวีณา “ครับ”

   “เอ่อ...ปะ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร รีบเข้าไปเถอะค่ะคุณวีณากำลังรออยู่”

   “ครับ ผมกำลังจะไปเดี๋ยวนี้”

   มาถึงหน้าห้องก็หยุดยืนทำใจนิดหนึ่ง ดูท่าว่าวันนี้วีณาจะอารมณ์เสียสุดขีด เป็นเพราะอะไรกันอีกเล่า แล้วเขาจะโดนอะไรบ้าง ทุกวันพอเปิดประตูเข้าห้อง

วีณาก็มักจะร้องกรี๊ดๆ คลุ้มคลั่งขว้างปาของใส่ ทว่าวันนี้ทุกอย่างกลับเงียบกริบ รวมทั้งวีณาที่เอาแต่นั่งเหม่อไม่รับรู้การมาถึงของเขา

   ธีภพนั่งลงข้างเตียงถามจับมือเธอกุมไว้ ถามด้วยเสียงอ่อนโยนเฉกเช่นทุกวัน “วี...เป็นไงบ้าง”

   แล้วหัวใจของเขาก็กระตุกวูบเมื่อน้ำตาของวีณาร่วงเผาะราวทำนบพัง ไม่มีเสียงคร่ำครวญหรือเสียงสะอื้น มีเพียงแต่น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย ชายหนุ่มใจ

หายจนต้องรั้งร่างเธอเข้ามากอด “วี...ผมมาแล้ว เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ เป็นอะไร เจ็บปวดตรงไหนบอกผมนะคนดี”

   “เจ็บในนี้” วีณามองเขาทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม ชี้ไปตรงที่ตำแหน่งของหัวใจ เสียงของเธอสั่นพร่ายามเอ่ยตัดพ้อ “เจ็บจนไม่รู้จะอธิบายยังไง คุณทำได้ยังไง

ธีภพ คุณทำได้ยังไง ต่อหน้าคุณก็ทำเหมือนรักฉัน ห่วงฉัน ให้ฉันตายใจ แต่พอลับหลังคุณก็มีคนอื่น คุณทำได้ยังไง”

   “คุณกำลังทำให้ผมสับสนนะ ลับหลังคุณผมทำอะไร” ชายหนุ่มดันร่างเธอออกมองลึกผ่านม่านน้ำตาเข้าไป

   แววตาเจ็บช้ำเปลี่ยนไป ก่อนจะทันได้ซักถามเพิ่ม เธอก็สะบัดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง ธีภพไม่มีโอกาสหลบเลี่ยง เสียงฝ่ามือกระทบแก้มสาก เจ็บจนชาไปทั้ง

หน้า รอยแดงปรากฏเป็นปื้น

   “คนสารเลว ยังจะแกล้งทำไม่รู้อีกเหรอ ฉันนอนเจ็บอยู่ที่นี่แท้ๆ แต่คุณกลับพาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ไปกกที่คอนโดนั่นแถมยังโดนนักข่าวถ่ายภาพได้ จนเป็นข่าว

คุณอยากให้ฉันบ้าตายใช่ไหม”

   “ไม่ๆๆ ไม่นะวี มันไม่ใช่อย่างนั้น” พาผู้หญิงขึ้นคอนโดก็มีอยู่คนเดียว บุษบง “ผมอธิบายเรื่องนี้ได้ ขอแค่คุณใจเย็นๆ แล้วฟังผม”

   “งั้นก็พูดออกมาสิ อธิบายมาว่ามันเป็นใคร ทำไมคุณถึงได้พามันไปที่นั่น” วีณาโวยวาย ผลักไสร่างสูงออกจากตัว

   ธีภพถอนใจแรงๆ พร้อมถอยออกมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง บอกเล่าความจริง หวังแค่ให้เธอเชื่อคำพูดของเขามากกว่าข่าวที่เธออ่าน

   “ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่ผมขับรถชนเมื่อวันแต่งงานของเรา เธอไม่มีที่อยู่เพราะเจ้าของบ้านเช่าไล่เธอออก ผมก็เลยให้เธอพักที่นั่นชั่วคราว”

   “แล้วทำไมต้องเป็นที่นั่นด้วย คุณหวงนักหนาไม่ใช่เหรอ ขนาดฉันเป็นเมียคุณแท้ๆ คุณยังไม่เคยพาฉันไปแถมยังห้ามไม่ให้ไปอีก ที่อ้างว่าเกรงใจพี่เมฆก็คง

ไม่ใช่สินะ จริงๆ แล้วคุณคิดอะไรกันแน่” เพราะความหวาดระแวงทำให้วีณาไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ “คุณตั้งใจจะเก็บมันไว้ใช่ไหม”

   “ไม่ใช่!”

   ชายหนุ่มลงเสียงหนักพยายามสะกดอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมาอย่างยากเย็น คำพูดของวีณากำลังฆ่าเขาให้ตายช้าๆ ถ้าคนอื่นระแวงเขาจะไม่เสียใจเลย แต่นี่คือวีณา

ผู้หญิงที่เขาตกลงใจจะร่วมใช้ชีวิตด้วย ผู้หญิงที่เขามอบทั้งหัวใจให้เธอ แต่เธอไม่เชื่อใจเขาเลย

    “ทั้งที่คุณก็ประกาศปาวๆ ว่าเป็นเมียผม แล้วทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม...วีณา ผมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณหายโกรธ เพื่อให้คุณอภัยให้ เพื่อที่เราจะได้ลืมเรื่องเลวร้าย

แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง พยายามทำเท่าไรคุณก็ไม่ยอมเชื่อ พอมีข่าวบ้าๆ นี่คุณกลับเชื่อหมด ทั้งๆ ที่ผมอธิบายคอแทบแตกอยู่นี่ ว่าไม่มีอะไร”

   “ฉันไม่เชื่อ! คุณโกหก ตาคุณ คำพูดคุณมันโกหกฉันทั้งนั้น” วีณายังโวยวายร่ำไห้ไม่เลิกรา

   “ก็ได้ ผมโกหก พอใจคุณหรือยัง”

   ธีภพผุดลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ไม่ไหวแล้ว เขาต้องออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้ ถ้าขืนยังเถียงกันต่อคงเก็บกักอารมณ์กันไว้ไม่ไหว พลาดพลั้งจะเผลอลงไม้ลง

มือกันอีกเพราะต่างคนก็ต่างร้อน ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาช้าๆ เตือนตัวเองว่าเขาคงเครียดเกินไป การที่ต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดนานติดต่อกันทำให้เขาเป็น

อย่างนั้น หากต้องแบกรับอารมณ์อันเกรี้ยวกราดจากความเข้าใจผิดของวีณาอีกก็เกรงว่าเขาอาจจะระเบิดจนเผลอทำร้ายเธออีกก็ได้ ดังนั้นเขาควรถอยออกไปเสียก่อนที่

สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านี้

   ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่ในใจลึกๆ ก็อดเสียใจไม่ได้ ทำไมวีณาถึงไม่เชื่อเขา เขาพูดแทบตายเธอยังว่าเขาโกหก แต่ข่าวที่มันโกหกเธอกลับเชื่อ ไม่เข้าใจ

เลยจริงๆ

   “คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามแต่ผมขอย้ำกับคุณอีกรอบว่าผมไม่เคยโกหกคุณ ยิ่งลับหลังยิ่งไม่เคยอยู่ในความคิด” ชายหนุ่มถอยหลังออกจากเตียงกล่าวด้วยสีหน้า

จริงจังหนักแน่น “พักผ่อนซะ พรุ่งนี้ผมจะมารับ”

   “ไม่ต้องมารับฉัน คนโกหก สารเลว คุณทำร้ายฉัน คุณฆ่าลูกฉัน” วีณาหยิบยกเรื่องลูกที่เคยใช้ดึงเขาไว้ได้มาเอ่ยอ้าง ทว่าวันนี้ธีภพไม่ยอมหยุดเหมือนทุกครั้ง

เขายังคงเดินห่างจากเธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งประตูห้องปิดลง สกัดกั้นเสียงกรีดร้องจากคนในห้อง

5
บทที่ 6

   บุษบงเปลี่ยนจากชุดของโรงพยาบาลเป็นชุดเตรียมพร้อมกลับบ้าน หน้าตาของเธอสดใสเพราะได้พักเต็มที่ แต่เมื่อคิดถึงวันข้างหน้าแววตาสดใสก็พลันหม่นลง จากนี้คงจะต้องเหนื่อยอีกมาก ไม่มีงาน เงินเก็บก็ต้องน้อยลงเพราะค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน สิ่งแรกที่ต้องทำให้ได้คือหางาน หญิงสาวเดินออกจากห้องน้ำก็เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เขายืนเอามือไพล่หลังหันหน้ามองออกไปชมวิวนอกหน้าต่าง ขาของเขาแยกจากกันเล็กน้อย มองจากข้างหลังยังมีสง่าราศีขนาดนี้เธอคงไม่รู้จักเขาแน่นอน เพราะขนาดเจ้านายเก่าของเธอยังไม่ราศีจับอย่างนี้เลย คนที่ใกล้เคียงสุดก็เห็นจะเป็นคู่กรณีที่ชื่อธีภพ ฟังจากพยาบาลเล่าแล้วเขาน่าจะดูดีมากทีเดียว

   “เอ่อ...คุณธีภพใช่มั้ยคะ” คำพูดของเธอทำให้เขาหันกลับมาเร็วจนคนถามสะดุ้งซะเอง หญิงสาวชะงักลมหายใจนิดหนึ่ง รู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก ดวงตาของเขามันมีทั้งความกังวล ร้อนใจและกล่าวหาปรากฏอยู่แต่มันก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น เพราะตอนนี้เขากำลังสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทีเดียว

   “คุณบุษบง”

   ธีภพเอ่ยพร้อมไล่สายตาพินิจพิเคราะห์ ผู้หญิงคนนี้จัดว่าเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่งเพียงแต่ดวงตาของเธอดูเศร้า น่าสงสารจนพาให้คนมองรู้สึกเวทนาจนอยากช่วยทำให้มันเปล่งประกายฉายแววแห่งความสุขบ้าง แต่พูดก็พูดเถอะนะตอนนี้เขากลับรู้สึกสงสารตัวเองมากกว่า

   “ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องลำบาก แถมยังทำให้ไปงานแต่ง...”

   “ช่างเถอะ” ชายหนุ่มตัดบท “สบายดีแล้วใช่มั้ย แผลเป็นไง”

   “ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณคุณมากที่เป็นธุระจัดการทั้งหมดให้”

   “ไม่เป็นไรหรอก ผมเองก็มีส่วนทำให้คุณเจ็บตัว ไปกันเถอะเดี๋ยวผมไปส่ง บ้านคุณอยู่ไหน” หน้านิ่งๆ ของเขาทำให้บุษบงรู้สึกเกร็ง

   “เอ่อ...ถ้า...ถ้าคุณมีธุระก็ไปทำเถอะค่ะ ฉันกลับเองได้” หญิงสาวบอกแล้วก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มจุ๊ปากขัดใจ   “บอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่ง ถ้าคุณเรื่องมาก ผมก็ยิ่งเสียเวลา ว่าแต่คุณเรียบร้อยแล้วนะ” พอบุษบงพยักหน้า เขาก็ขยับเข้ามาคว้ามือเธอจับจูงจนเกือบใกล้เคียงกับลากเพราะขายาวๆ ของเขาทำให้เธอก้าวตามไม่ทันนั่นเอง

   ออกจากโรงพยาบาลบุษบงก็ต้องมานั่งเกร็งอยู่ในรถคู่กรณีต่อ จู่ๆ ธีภพก็ชะโงกไปหยิบกระเป๋าใบหนึ่งจากด้านหลังก่อนยื่นให้ ดวงตาหญิงสาวเปล่งประกายดีใจออกมา ธีภพนั่งมองเงียบๆ สรุปกับตัวเองในใจว่าดวงตาของเธอเหมือนมีชีวิต เพราะประกายความสดใสมันทำให้บรรยากาศกรุ่นๆ ดูผ่อนคลาย

   “มีพลเมืองดีตามเอามาคืนให้ ลองตรวจดูข้างในก่อน ผมเปิดดูบัตรประชาชนของคุณเท่านั้นอย่างอื่นไม่ได้ยุ่ง”

   “ค่ะ”

   “ครบมั้ย” บุษบงพยักหน้ายิ้มๆ เมื่อของทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน ธีภพสตาร์ทรถแล้วว่า “เอาล่ะคุณบุษบงคราวนี้ก็บอกมาว่าบ้านคุณไปทางไหน”

   เสียงหวานเอื้อนเอ่ยบอกเส้นทางกับชายหนุ่ม ธีภพพยักหน้าเข้าใจแล้วก็ขับรถไปเงียบๆ ไม่ชวนเธอคุยอะไร สถานการณ์ระหว่างเขากับเธอมันทำให้นึกประเด็นมาคุยไม่ออก ตลอดทางเขาจึงดูเงียบขรึมจนคนที่นั่งมาด้วยรู้สึกว่าตัวเองชักเกะกะ ในใจก็อยากถามเขาเหลือเกินว่างานแต่งเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าสาวของเขาเข้าใจหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าจะไปสะกิดแผลใจเขาเข้าแล้วมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ เธอรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล อาจจะเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้เขาไม่ได้แต่งงานก็เลยคล้ายๆ กับว่ามันเป็นชนักติดหลังเธอให้ไม่กล้าทำอะไรสักอย่างนอกจากนั่งเงียบ

   “นั่นบ้านคุณเหรอ ทำไมดูคนเยอะจัง ผมเข้าใจว่าคุณอยู่คนเดียวซะอีกเพราะตอนนั้นไม่รู้จะติดต่อใคร”

   รถจอดสนิทอยู่หน้าบ้านเช่าเล็กๆ สภาพค่อนข้างเก่า ดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังมีการเคลื่อนย้ายสิ่งของ ธีภพเบนหน้าไปถามก็เห็นบุษบงย่นคิ้วเข้าหากัน

   “ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีแขกตอนนี้หรอกนะ”

   หญิงสาวนึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เธอไม่อยากรู้สึกแบบนี้ แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าความซวยจะโถมใส่อีกระลอก มือเย็นเฉียบผลักประตูรถและวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว ท่าทางของเจ๊เจ้าของบ้านที่ยืนสั่งการคนช่วยกันขนของออกจากบ้านนั้นมันทำให้เธอเลิกสนใจความเจ็บปวด

   ธีภพเปิดประตูรถตามลงมายืนมองคนที่กำลังเดินกึ่งวิ่งโขยกเขยกแล้วนึกขัดใจ ดูเธอไม่ค่อยจะห่วงตัวเองเลยเจ็บขนาดนั้นยังบ้าพลังวิ่งเร็วๆ อีก เขารู้ว่าแผลใหญ่ที่สุดอยู่ที่แขน แต่ขาเธอก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ เมื่อตอนที่นั่งรถมาเขายังแอบเห็นรอยเขียวช้ำปรากฏที่น่องของเธออยู่เลย ชายหนุ่มถอนใจและไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าของบุษบงติดมือไปด้วย โผล่เข้าไปก็ได้ยินเสียงเธอถามผู้หญิงที่ยืนเท้าเอวสั่งการ

   “เจ๊ให้คนขนของของบัวออกมาทำไมคะ”

   เจ๊ที่เธอเรียกเหลือบตามอง เบะปากนิดๆ ก่อนเสียงแหลมบาดหูจะตอบอย่างไม่เกรงใจ “แม่คู๊ณ...ไปหลบหนี้ที่ไหนมาล่ะจ๊ะถึงได้กลับเอาป่านนี้ หน็อย...ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าขนของออกมาทำไม ไม่จ่ายค่าเช่ามากี่เดือนแล้วล่ะ ฉันอุตส่าห์ใจดีเธอก็ทำเสียแสบ หายหน้าไปเป็นอาทิตย์ ฮึ! เชิญไปหาที่อยู่ใหม่เถอะย่ะ ฉันขอลาทีขี้เกียจตามทวงหนี้แล้ว”

   บุษบงรู้สึกเหมือนโดนน้ำสาด หญิงสาวรีบผวาเข้าไปเกาะแขนอ้อนวอนอีกฝ่ายอย่างน่าสงสาร ทว่าเจ้าของบ้านกลับสะบัดร่างหนีและผลักเธอจนเสียหลัก ไม่สนใจสักนิดว่าร่างกายของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว เกือบจะต้องลงไปคลุกฝุ่นอยู่แล้วโชคดีที่ธีภพเข้ามารับไว้ทัน ไม่เช่นนั้นคงต้องกลับไปหาหมอเพื่อเย็บแผลที่แขนอีกรอบ กระนั้นบุษบงก็ยังไม่ทิ้งความพยายาม รีบถอยออกมาจากธีภพและอ้อนวอนเจ้าของบ้านเสียงสั่น

   “เจ๊คะ ได้โปรดเถอะ บัวไม่มีที่ไปจริงๆ ส่วนเงินที่ค้างบัวเบิกมาให้แล้วนี่ไงคะ” หญิงสาวฉวยกระเป๋าที่เขาถือไปเปิดและหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาส่งให้ “ให้บัวอยู่ต่อเถอะนะคะ”

   “เสียใจย่ะ ช่วงที่เธอไม่อยู่มีคนมาหาบ้านเช่า เขายอมจ่ายล่วงหน้า 3 เดือนและฉันก็ตกลงกับเขาแล้ว เพราะได้เงินก่อน 3 เดือนย่อมดีกว่ามายืนทวงค่าเช่าเธอ 3 เดือน ฉะนั้นไปหาที่อยู่ใหม่เถอะ ส่วนเงินนี่ฉันจะถือว่าเธอจ่ายค่าเช่าที่ค้างไว้” เจ้าของบ้านเช่าดึงเงินจากมือบุษบงไปนับ ครบตามจำนวนก็เก็บเข้ากระเป๋าและหันไปออกคำสั่งกับคนงานต่อ

   “นี่คุณ ไม่ใจดำไปหน่อยเหรอ เธอจ่ายเงินไปแล้วยังไล่ออกอีก แบบนี้มันผิดนะ” ธีภพเห็นแล้วก็อดพูดไม่ได้ มันออกจะเอาเปรียบกันเกินไปจริงๆ แต่เจ๊เจ้าของบ้านเช่าก็หาสะเทือนไม่ ยังยกมือเท้าเอวมองเขาอย่างเอาเรื่องอีกต่างหาก

   “แล้วมันหนักส่วนไหนของคุณมิทราบ”

   “ไม่หนักส่วนไหนหรอก แค่อยากให้มีน้ำใจบ้าง คุณก็เห็นว่าเธอกำลังเจ็บแล้วที่เธอหายไปก็เพราะเกิดอุบัติเหตุ ทำให้เธอไม่ได้มาจ่ายเงินคุณตามกำหนด อย่าหน้าเลือดให้มันมากนัก ทำแบบนี้มันก็ผิดสัญญาเช่าด้วย” ธีภพว่าแบบไม่เกรงใจ

   เจ้าของบ้านเช่าแสร้งปิดปากหัวเราะ ก่อนจะกอดอกประเมินทั้งคู่ด้วยสายตาที่ทำให้บุษบงร้อนผ่าวไปทั้งหน้าด้วยความโกรธ

   “แหม...อะไรอีกล่ะ ออกโรงปกป้องแบบนี้นี่มันน่าสงสัยนะว่าเงินที่จ่ายฉันมาเนี่ยได้มายังไง แต่เอ...ท่าทางประคับประคองถึงเนื้อถึงตัวก็คงไม่พลาดหรอก ว่าแต่พวกเธอไปเล่นพิเรนทร์อะไรกันล่ะถึงได้เจ็บหนักฟกช้ำทั้งตัวขนาดนี้ หน้าตาก็ดีไม่น่าเล้ย...”

   “ทำไมต้องดูถูกบัวแบบนี้ด้วย” บุษบงน้ำตาคลอต่อว่าอีกฝ่าย คำพูดและสายตาของเจ๊ดูถากถางจนเธอโกรธกรุ่น ถึงอย่างไรก็ไม่ควรมาว่าเธออย่างนี้ “ถึงบัวจ่ายเงินเจ๊ช้าแต่บัวก็จ่าย อยากไล่บัวออกจากบ้านบัวก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องมาพูดจาแบบนี้”

   “ฮึ! อย่าดัดจริตบีบน้ำตาเลยย่ะ เชิญไปทำผู้รากมากดีที่อื่นเถอะ ออกไปให้พ้นจากบ้านฉันได้แล้วทั้งคู่นั่นแหละ ส่วนสัญญาเช่าที่คุณพูดถึงนะพ่อรูปหล่อ ฉันคงไม่ต้องเสียเวลาแจกแจงหรอกนะว่าใครที่มันผิดสัญญาก่อน เท่าที่ฉันยอมให้มันก็ดีเท่าไรแล้ว ไปเถอะพากันไปให้พ้นๆ สักที” เจ๊ไล่เสร็จก็เดินเข้าไปในบ้าน หมดความสนใจหนุ่มสาวด้านนอกเพราะแค่นี้ก็เสียเวลามากพอแล้ว...





   “ไปเถอะ จะยืนให้เขาว่าอยู่ทำไม อย่าได้หวังให้คนแบบนั้นเห็นใจเชียวนะ ต่อให้คุณร้องไห้น้ำตาท่วมซอยคนแล้งน้ำใจแบบนี้ก็ไม่สนหรอก” ธีภพหงุดหงิด เกิดมาไม่เคยพบเจอ ช่างเห็นแก่ตัวอย่างเหลือร้าย เสียงตึงตังในบ้านยังดังอยู่และบุษบงก็ยังคงปักหลักร้องไห้เงียบๆ รอความเมตตา เขาอยากจะบ้าตาย ร้องเข้าไปเถอะไม่เห็นเจ้าของบ้านนั่นจะปลายตามองสักนิด เขาไม่อยากยุ่งก็เพราะอยู่ไม่ถึง 10 นาทีก็รู้แล้วว่าเจ้าของบ้านเป็นคนนิสัยอย่างไร แต่ที่ไม่เข้าใจคือการที่เธอต้องวิงวอนขอร้อง ผลสุดท้ายก็โดนตอกหน้าจนต้องเจ็บใจแต่ก็ยังไม่คิดจะถอยอีก ไปเอาความอดทนมากมายมาจากไหนกัน

   “แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง นี่คือที่สุดท้ายที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ ฉันน่าจะตายๆ ไปซะตั้งแต่ตอนที่คุณขับรถชนแล้ว ฉันไม่น่ารอดเลย” บุษบงเอามือปิดหน้าร้องไห้โฮ เธอเหนื่อยเหลือเกิน ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว มันโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับมือเพียงลำพัง “คุณรู้อะไรมั้ย ฉันเจออะไรมาบ้าง ตั้งแต่พ่อกับแม่จากฉันไปก็มีแต่เรื่องร้ายๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันตลอด ถูกเฉดหัวออกจากงานทั้งที่ไม่มีความผิด แล้วนี่ยังจะถูกเฉดหัวออกจากบ้านอีก ฉันจะทำยังดีคุณธีภพ ฉันจะทำยังไงดี”

   “ไม่เอาน่า ใจเย็นๆ นิ่งซะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว”

   ธีภพตบบ่าเบาๆ หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยน คงกดดันมากจนเกินจะรับนั่นแหละพอได้พูดก็เลยระบายออกมาหมด ชายหนุ่มเห็นว่าเธอคงไม่หยุดร้องง่ายๆ จึงตัดสินใจประคองร่างสั่นเทาราวลูกนกกลับไปขึ้นรถ เขาน่าจะใจเย็นสักหน่อยบุษบงกำลังขวัญเสีย ถูกเขาหงุดหงิดใส่เข้าก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

   “วันที่เกิดอุบัติเหตุนั่นฉันโดนไล่ออกจากงานเพราะภรรยาเจ้านายหาว่าฉันไปยุ่งกับสามีเขา ตบตี กล่าวหา ด่าว่าฉัน พอพ้นบริษัทมาก็โดนกระชากกระเป๋า โดนรถชน ฉันเหนื่อย ไม่อยากอยู่แล้ว ฉันไม่อยากสู้อีกแล้ว” เมื่อได้ระบายความทุกข์ทั้งหลายทุกอย่างก็พรั่งพรูออกมาหมดสิ้น เสียงสะอึกสะอื้นของเธอทำให้คนได้ยินสะเทือนใจ

   “ไม่เอาน่า ทุกปัญหามีทางออกเสมอ” ธีภพดึงร่างนั้นมากอดอย่างอ่อนโยนหวังเพียงเพื่อปลอบประโลมให้เธอรู้สึกดีขึ้น มือเขาลูบไล้เส้นผมนุ่มลื่น รู้สึกได้ถึงความชื้นของน้ำตาซึมผ่านเสื้อ ถ้อยคำขอโทษจากเธอดังอู้อี้อยู่กับอก “ฉันขอโทษที่ทำให้คุณถูกมองไม่ดีไปด้วย ขอโทษที่ทำให้คุณลำบาก ฉันขอโทษ”

   เฮ้อ...จนป่านนี้ก็ยังไม่เลิกโทษตัวเอง

   “ผมไม่สนใจคำพูดของคนใจดำแบบนั้นหรอก คุณใจเย็นๆ ก่อนเถอะ” ชายหนุ่มปลอบโยนเสียงนุ่ม แต่นั่นยิ่งทำให้บุษบงร้องหนักกว่าเดิม หลังจากที่พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เธอก็ไม่เคยได้สัมผัสกับความอบอุ่นอ่อนโยนแบบนี้อีกเลย ไม่เคยมีใครปลอบใจเธอแบบนี้ ไม่มีอกให้ซบหลบหลีกเรื่องราวเลวร้าย ไม่มีใครช่วยซับน้ำตา มีแต่เสียงนินทาต่อว่าต่อขาน มีแต่ผลักไสทำร้าย

   บุษบงสะอื้นตัวโยนสองแขนรัดร่างเขาแน่น ขอแค่เวลานี้เท่านั้น แค่ให้เธอรู้สึกว่ายังมีใครให้ยึดเหนี่ยวและคอยโอบกอดเธอยามที่เดือดร้อนใจ คอยปกป้องคุ้มครองเธอจากสิ่งเลวร้ายภายนอก เธอขอแค่ให้พอมีเรี่ยวแรงได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

   หลังจากร้องไห้จนหนำใจบุษบงก็ค่อยๆ ผละจากอกกว้าง ใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ยังหลังเหลือ ปลายจมูกแดงๆ เห็นแล้วน่าแกล้งนัก ชายหนุ่มซ่อนรอยยิ้มเอ็นดู ก้มหน้างุดอย่างนี้สติคงมาแล้วและน่าจะพาความอับอายที่เผลอร้องไห้กับอกเขาอยู่พักใหญ่มาด้วย แต่เขาก็ยังเก็บปากเงียบ สตาร์ทรถและขับออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ บุษบงที่เงียบมานานจึงถามขึ้น

   “จะไปไหนคะ”

   “พาคุณไปส่งที่พักใหม่น่ะสิ ก็บอกแล้วว่าทุกปัญหามีทางออกเสมอ”

   “คงไม่มีทางสำหรับฉันหรอกค่ะ” แล้วน้ำตาของบุษบงก็เอ่อคลออีกครั้ง เสียงเศร้าๆ ดูสิ้นหวังเอ่ยเย้ยหยันตัวเอง “ไม่มีที่สำหรับฉันหรอก เดี๋ยวคุณจอดให้ฉันลงข้างหน้านี้เลยก็ได้”

   “เอ๊ะคุณนี่ อยู่เฉยๆ เถอะ บอกว่ามีก็มีสิ” ธีภพลงเสียงหนักเป็นสัญญาณเตือนอีกฝ่ายกรายๆ ว่าเขาเริ่มไม่สบอารมณ์ที่เธอขัดใจ

   บุษบงหุบปากทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีกเพราะกลัวเขาอารมณ์เสียขึ้นมา เธอก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมเชื่อเขา อาจเพราะท่าทางมั่นคง อบอุ่น ใจดีของเขานั่นล่ะที่ทำให้เธอเชื่อ การกระทำของเขาที่พยาบาลเล่าให้ฟังยังวนเวียนอยู่ในความทรงจำ เขาไม่ทิ้งเธอทั้งที่ต้องไปแต่งงาน แถมยังต้องเสียสละเลือดเพื่อช่วยเธออีก การกระทำเหล่านี้ช่วยยืนยันว่าเธอสามารถพึ่งพาเขาได้ ไม่ว่ามันจะเกิดจากจิตใต้สำนึกที่ดีพร้อมหรืออะไรก็แล้วแต่ ธีภพก็ยังได้ชื่อว่ามีบุญคุณกับเธอ หากเธอทำอะไรตอบแทนเขาได้บุษบงก็จะไม่รั้งรอเลย

   ธีภพพาบุษบงไปยังคอนโดชื่อดังแห่งหนึ่ง หญิงสาวเคยเห็นมันประกาศขายในโฆษณาทางโทรทัศน์ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเธอจะมีโอกาสมาถึงนี่เพราะจำได้ว่าราคาของมันแพงเกินกว่ามนุษย์เงินเดือนแบบเธอจะเอื้อมถึง ระหว่างทางเดินได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา จนคนที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นของสวยๆ แบบเธอมองเพลินไปเหมือนกัน

   แต่คนที่เห็นจนเบื่อต้องระบายลมหายใจออกมาหนักๆ เขาหยุดรอคนที่เดินตามหลังมาอย่างช้าๆ เพราะมัวแต่สำรวจข้างทาง มันมีอะไรน่าสนใจหนักหนากันนะ พอเธอเดินมาถึงเขาจึงตัดปัญหาด้วยการดึงมือให้เดินตามเขาไป

   “ถ้าอยากดูวันหลังคุณค่อยลงมาสำรวจให้ทั่วเลยก็ได้ ไม่มีใครเขาว่าหรอก” ชายหนุ่มว่าขณะที่ดันร่างบุษบงเข้าไปในลิฟต์

   เนื่องจากคอนโดแห่งนี้เป็นผลงานชิ้นแรกที่ธีภพรับผิดชอบ เขากับพี่ชายจะมีห้องสำหรับตัวเองคนละห้องแบ่งแยกเป็นสัดส่วนชัดเจน บ่อยครั้งที่เมฆากลับมาจากเดินเรือก็มักจะแวะพักที่นี่ก่อนเข้าบ้าน แม้แต่ตัวเขาเองถ้าอยากได้ความเงียบสงบก็มักจะแวะมานอนบ่อยๆ

   ธีภพเปิดไฟเดินเข้าไปในห้องอย่างคุ้นเคย ส่วนคนที่เพิ่งมาครั้งแรกก็เดินตามมาติดๆ ไม่ทิ้งระยะห่างมากนัก พอเขาหยุดและหันกลับมาเพื่อจะบอกอะไรกับเธอ บุษบงก็เดินเข้าไปชนอกกว้างพอดี หน้าผากเกลี้ยงเกลาโดนเข้าปลายคางเขาเต็มรัก

   “อุ๊ย ขะ ขอโทษค่ะ” หญิงสาวถอยกรูด ก้มหน้างุด

   ธีภพกอดอกเอียงคอมองคนที่ก้มหน้าไม่ยอมสบตา “ผมแค่จะบอกว่านี่คือที่พักใหม่ของคุณ”

   “คะ?” บุษบงเงยหน้าขึ้นมองเขา

   “ได้ยินไม่ผิดหรอกน่า ที่คุณโดนไล่ออกจากบ้านเช่านั่นผมก็มีส่วน ก็ถือซะว่าผมขอโทษล่ะกัน” ธีภพส่งคีย์การ์ดให้ “พักให้หายดีเสียก่อน ห้องแถบนี้เป็นของผมทั้งหมด อยากทำอะไรก็ได้ตามใจชอบแต่จำกัดพื้นที่แค่ฝั่งนี้นะ อีกฝั่งเป็นของพี่ชายผม ช่วงนี้เขากลับมาซะด้วย คุณอย่าเดินเพ่นพ่านไปก็แล้วกันเพราะพี่ผมค่อนข้างจะไม่ค่อยได้เจอะเจอผู้หญิงสักเท่าไร”

   “เอ่อ...คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอคะ” บุษบงมองรอบห้องอีกครั้ง ก่อนบอกเขาอย่างเกรงๆ “มันออกจะดีเกินไป และฉันก็คงไม่มีปัญญาหาเงินมาจ่ายค่าเช่าให้ด้วย”

   คราวนี้ธีภพจงใจถอนแรงๆ ให้อีกฝ่ายได้ยินชัดๆ “คุณคิดว่าสภาพอย่างผมเนี่ยเหมาะจะอยู่ห้องซอมซ่อแบบบ้านเช่าเก่าคุณมั้ย”

   “ไม่ค่ะ”

   “ก็ใช่ไง ผมหาห้องเรียบง่ายให้คุณได้เท่านี้แหละ ส่วนเรื่องค่าเช่าอะไรนั่นก็เลิกคิดไปเลย เอาล่ะ คราวนี้มีปัญหาอะไรอีกมั้ย”

   “ปะ เปล่าค่ะ ฉันเพียงแต่...”

   “พอเถอะบุษบง ไม่ต้องมีแต่อะไรทั้งนั้น บอกให้อยู่ก็อยู่ อย่าเรื่องมาก” ธีภพตัดบทอย่างรำคาญเต็มที “ผมจะกลับล่ะ คุณก็อย่าลืมกินยาที่หมอให้ไว้ ส่วนของกินเมื่อกี้ก็ลืมแวะซื้อเข้ามา โทรสั่งข้างล่างเอาแล้วกันพรุ่งนี้ค่อยออกไปซื้อของสด ถ้าคุณอยากทำกินเองนะ ถ้าไม่อยากก็โทรสั่งเอา นี่เอาไว้ใช้”

   “คุณ...” บุษบงมองเงินปึกหนึ่งที่ธีภพยัดใส่มือ ตั้งใจจะขอบคุณ เพราะเขาช่างเหมือนเทวดาลงมาโปรดเธอเสียจริงๆ แต่ปรากฏว่าเขาออกจากห้องไปแล้ว จึงได้แต่กระซิบแผ่วๆ ผ่านบานประตูที่เพิ่งปิดลง

   “ขอบคุณนะคะคุณธีภพ”
   



แล้วจะมาอัพต่อนะคะ จะต้องเขียนให้จบให้ได้ค่ะ เพราะเป็นเรื่องที่เขียนแล้วหิวมากจริงๆ ปกติเขียนแนวตลกเดิมๆ ยังไม่หิวเท่าเน้  :'( :'(

6
บทที่ 5   

   “นายครับเกิดเรื่องใหญ่แล้ว” ชัดลูกน้องคนสนิทของพิพัฒน์วิ่งพรวดเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดเล็กผุดตามไรผม ไม่บ่อยครั้งนักที่จะเห็นอาการร้อนรนจากชัด

   พิพัฒน์เปลี่ยนท่าเป็นนั่งไขว่ห้าง วางมือทับบนหัวเข่า สายตามองตรงยังคนที่เพิ่งเข้ามา หลังการประกาศเลื่อนวันแต่งงานของวีณาและธีภพ เขาก็สั่งให้ลูกน้องขับรถไปส่งที่สนามบินเพื่อกลับอเมริกาทันทีเนื่องจากมีงานด่วนรอให้เขากลับไปตัดสินใจ เสร็จธุระเขาก็รีบกลับมาดูความย่อยยับของวีณา ไม่คิดว่าจะเจอชัดในสภาพนี้

   “มีเรื่องอะไร”   

   “คุณวีณาแท้งลูกครับ”

   “แกว่าอะไรนะ” พิพัฒน์ผุดลุกขึ้นไปกระชากคอเสื้อพร้อมกัดฟันถามเสียงเครียด

   “คุณวีณาแท้งครับ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล พวกเราพยายามติดต่อนายแล้วแต่ทางโน้นบอกว่านายติดธุระตลอด” ลูกน้องบอกตะกุกตะกักไม่กล้าสบตากับเจ้านาย

   “แท้งได้ยังไง แล้วเด็กล่ะ ลูกฉันเป็นไงบ้าง เขายังอยู่ใช่มั้ย” พิพัฒน์รู้สึกเหมือนมีใครกำลังบีบหัวใจเขาอยู่ ขณะที่รอคำตอบจากลูกน้อง

   “ข่าวที่หลุดออกมาคือร่างกายเธออ่อนแอและสภาพจิตใจย่ำแย่เรื่องงานแต่งจนทำให้เกิดอาการผิดปกติขึ้น ยังดีคุณธีภพไปเจอแล้วนำส่งโรงพยาบาลแต่หมอช่วยเด็กไว้ไม่ทันครับ”

   “โธ่โว้ย!” พิพัฒน์ทุ่มร่างลูกน้องลงกับพื้นด้วยความโมโห ชี้นิ้วกราดไปที่ลูกน้องยืนอยู่พร้อมตวาดลั่น “พวกแกทำงานกันยังไง ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ดูไว้ให้ดี ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้”

   ชายหนุ่มกำหมัดจนข้อขึ้น ดวงตาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอาฆาตแค้น คงสมใจวีณาแล้ว เขารู้เธอไม่ต้องการลูก บางทีเธออาจจะยินดีด้วยซ้ำ เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาต้องมาตาย วีณาจะต้องชดใช้!

   “เป็นไปไม่ได้ วีณาร่างกายแข็งแรง เรื่องจิตใจย่ำแย่อะไรนั่นยิ่งไม่น่าเชื่อ ฉันไม่คิดว่าแค่งานแต่งล่มจะกระทบจิตใจเจ้าหล่อนขนาดนั้น” พิพัฒน์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่ดวงตากลับลุกโชนไปด้วยไฟแค้นน่าหวั่นเกรง

   ชัดกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ ก่อนตัดสินใจบอกในสิ่งที่เขาสงสัย “ผมคิดว่าเธอใช้ยาครับ”

   “ใช่ มันต้องเรื่องระยำแบบนี้สิค่อยน่าเชื่อ ไปสืบมาให้แน่ ถ้าใช้ยาจริงก็สืบต่อด้วยว่าได้ยามาจากไหน ส่งคนไปถล่มแหล่งยาให้ราบ อย่าลืมตาอ้าปากได้อีก” แววตาของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด น้ำเสียงที่สั่งการก็เด็ดขาดไม่ไว้หน้า
 



   กรี๊ด!!!

   เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาจากห้องของผู้ป่วยทำให้คนที่ตั้งใจมาเยี่ยมพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ในมือรีบวิ่งเข้าไปดู

   “ออกไป๊! ฉันไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น ออกไปให้หมด ไป๊!” คนป่วยบนเตียงโวยวายอาละวาดและขว้างปาข้าวใส่นางพยาบาล

   “วี...เกิดอะไรขึ้น เจ็บตรงไหน ไม่เป็นไรนะผมอยู่นี่แล้ว” ธีภพวางช่อดอกไม้บนโต๊ะแล้วเดินไปตั้งใจจะปลอบคนไข้ ทว่าพอวีณาหันมาเห็นเขาเข้าก็ยิ่งอาละวาดหนักกว่าเดิม

   “มาทำไมตอนนี้ คุณเห็นมั้ยฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันไปทำอะไรให้ คุณถึงทำลายชีวิตฉันอย่างนี้” นางแบบสาวตะคอกใส่คนที่เกือบจะเป็นเจ้าบ่าว น้ำตาแห่งความเจ็บช้ำค่อยๆ ไหลออกมา

   ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นสิ่งผิดพลาด มันอยู่นอกเหนือความคาดคิด วีณาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ เธอไม่เคยนึกถึงความรุนแรงของผลข้างเคียง มันจึงทำให้เรื่องลุกลามใหญ่โต แทนที่ว่าปัญหามันจะจบแค่เธอแท้ง พิพัฒน์เสียลูกและธีภพเป็นคนผิด แต่ก็ไม่ใช่อย่างนั้น ครอบครัวธีภพรับทราบหมดทั้งบ้าน ทางพิพัฒน์ก็คงไม่ต่างกับ โชคยังดีที่เธอไม่เป็นอะไรมาก ตอนนี้คงต้องคุมสติให้อยู่ ประเมินสถานการณ์เสียใหม่ ดูว่าข่าวขยายวงไปกว้างแค่ไหน ใครรู้อีกบ้าง แม้จะเชื่อว่าทางครอบครัวธีภพต้องช่วยปิดข่าว แต่จะให้ดีก็ขอให้คนรู้น้อยที่สุด แม้เธอจะตั้งใจแต่ก็เป็นความตั้งใจที่อยากให้เป็นความลับ

   วีณาเหลือบมองผู้ชายที่อยู่กับเธอตอนนี้ ใบหน้าธีภพหมองคล้ำ ตาลึกโหลบ่งบอกถึงการพักผ่อนไม่เพียงพอ เขาไม่ใช่ธีภพคนเดิมที่เคยเห็น ธีภพคนนี้มีแต่ความโศกเศร้าเสียใจ เชื่อว่าเขาจะต้องรู้สึกผิด เขาต้องโทษตัวเอง ธีภพเป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขาเป็นคนดีและปรารถนาดีต่อคนรอบข้างเสมอ ชอบเผื่อแผ่ ช่วยเหลือ และไม่ยอมให้ใครต้องลำบากใจเพราะเขา ถึงมันจะเป็นข้อดี แต่อีกด้านมันก็เป็นจุดอ่อนของเขาเหมือนกัน เธอจะใช้จุดนี้ล่ะผูกมัดเขาให้ดิ้นไม่หลุด

   “ผมขอโทษวี ผมขอโทษ”

   ธีภพย้ำเสียงสั่นเครือ ท่าทางเจ็บช้ำของวีณาทำให้เขาต้องโอบกอดเธอไว้แนบอก แม้เธอจะดิ้นขลุกขลักและทุบตี หากแต่เขากลับยืนนิ่งปล่อยให้เธอได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมาให้หมด ไม่ว่าจะยังไงคนผิดก็คือเขา เป็นเขาทุกอย่าง ต้นเหตุที่ทำให้เธอเสียใจจนตกเลือดเกือบตาย เขาเองก็เสียใจไม่น้อยกว่าใคร แต่ถ้าเขาอ่อนแอวีณาก็จะไม่สามารถพึ่งพาใครได้ เขาจะต้องเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักให้คนที่เขารัก พาเธอข้ามผ่านช่วงเวลาเลวร้ายในชีวิต

   “ผมขอโทษวี ขอโทษจริงๆ เราเริ่มต้นกันใหม่นะ พอคุณหายดีแล้วเราจะมีลูกด้วยกันใหม่นะครับ” ชายหนุ่มอ้อนวอน

   “ให้ฉันตายเสียยังดีกว่าอภัยให้ผู้ชายอย่างคุณ” วีณาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย “คนไม่รักษาสัญญา ขอโทษตอนนี้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา งานแต่งย้อนกลับมาได้มั้ย ความรู้สึกและชื่อเสียงของฉันมันกลับคืนมาได้มั้ย คนทั้งประเทศสมเพชเวทนาฉัน สมน้ำหน้าฉัน อย่าเลย จบเถอะธี เราอย่าเริ่มมันอีกเลย ขนาดงานแต่งงานตัวเองแท้ๆ คุณยังหายหัวไปไหนไม่มีใครรู้ คุณจะให้ฉันทำใจเริ่มใหม่ได้ยังไง”

   “ไม่...ไม่ ไม่วี ทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ แต่หลังจากนี้ผมสัญญา ผมสัญญาว่าจะไม่ให้คุณรออีก” ชายหนุ่มกอดร่างวีณาแน่น แม้ว่าจะเจ็บปวดกับคำต่อว่าแต่เขาก็ยังอยากขอโอกาสสักครั้ง “ผมรักคุณ เราเริ่มกันใหม่นะ”

   “ไม่! ไม่เริ่มอะไรทั้งนั้น ฉันต้องสูญเสียมากพอแล้ว คุณไม่สมควรเป็นพ่อใคร ลูกของฉันต้องตายก็เพราะคุณ จำไว้ เพราะคุณคนเดียว ได้ยินไหม ออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

   “วี...” ธีภพผงะอย่างตกใจกับถ้อยคำกล่าวหาของหญิงสาว อ้อมแขนของเขาค่อยๆ คลายออกก่อนที่มือทั้งสองจะตกลงแนบลำตัว เสียงของวีณายังต่อว่าเขาอยู่ไม่หยุด แต่เหมือนประสาทการรับรู้ของเขาหยุดทำงาน ถึงแม้เขาอยากดูแลแต่เธอคงไม่ต้องการ หากอยู่วีณาอาจจะอาการทรุดหนักกว่านี้ก็ได้

   “ตอนนี้คนไข้มีสภาพจิตใจที่บอบช้ำนะครับ อย่าเพิ่งไปพูดหรือทำอะไรที่มันกระทบใจเธอ” คนหมอเจ้าของไข้บอกเขาแบบนั้นก่อนจะมาหาวีณา

   เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ต้องจำใจถอย เดินคอตกออกมาจากห้อง ท่าทางของวีณาบอกชัดว่าเธอจะไม่ยอมให้อภัยเขา แล้วเขาจะทำอย่างไร เขาจะทำอย่างไรดี

   หลังจากวันนั้นธีภพเพียรหอบช่อดอกไม้ไปเยี่ยมนางแบบสาวทุกวันแต่ผลก็ยังเหมือนเดิม จนพยาบาลที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเห็นใจ ที่ใจแข็งก็เห็นจะมีแต่วีณาคนเดียว ไม่รู้จะท่ามากไปทำไม พอธีภพไม่มาก็อาละวาดโวยวายให้คนโทรตาม แต่พอมาก็อาละวาดไล่ชายหนุ่มอีก ภาพชินตาที่ทุกคนในโรงพยาบาลเห็นเหมือนกันก็คือ ชายหนุ่มรูปงามเดินหน้าเศร้าคอตกกลับบ้านทุกวัน

   “เป็นไงบ้างตาธี วีณาอาการดีขึ้นมั้ยลูก” ภานนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีนักของลูกชายคนเล็ก ช่วงเวลาไม่ถึงสัปดาห์ แต่ธีภพดูผ่ายผอมไปมากทีเดียว

   “ดีขึ้นมากแล้วครับคุณพ่อ หมอบอกว่าอีกสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว”

   “งั้นก็ดีสิ” ยังไม่ทันได้พูดต่อ เสียงโทรศัพท์ของลูกชายก็ดังขัดจังหวะ คุณภานนจึงโบกมือไล่ให้ลูกชายไปคุยธุระก่อน แล้วค่อยกลับมาคุยกัน

   เบอร์ที่ปรากฏทำให้ธีภพขมวดคิ้วสงสัย เพราะไม่คุ้น “สวัสดีครับ”

   “คุณธีภพใช่ไหมคะ ดิฉันโทรจากโรงพยาบาล...” เมื่อปลายสายบอกชื่อโรงพยาบาลชายหนุ่มก็นึกได้ทันทีว่าคู่กรณีอีกคนของเขาอยู่ที่นั่น

   “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ธีภพเก็บโทรศัพท์ ถอนใจออกมาหนักๆ ตัดความรู้สึกสับสนภายในใจ เขาไม่ควรคิดพาลเรื่องทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น แต่ทั้งที่บอกตัวเองแบบนั้นเขาก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าหากเธอไม่วิ่งออกมาเรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดและเขาก็จะไม่สูญเสียลูก

   ลูก...เขาไม่รู้เลยว่าวีณาท้อง เธอคงคิดว่าอีกไม่กี่วันจะแต่งงานกัน บอกหลังจากนั้นก็คงไม่สาย ใครจะคิดว่าเธอจะเสียใจจนสูญเสียลูกไป เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงท้องอ่อนๆ บอบบางแค่ไหน กับสิ่งที่วีณาเผชิญมันส่งผลให้กระทบกระเทือนถึงลูก สุดท้ายเขาก็สูญเสียทุกอย่าง อยากจะร่ำร้องหาความยุติธรรมแต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือชะตากรรม ไม่มีใครคิดทำร้ายใคร มันก็แค่อุบัติเหตุ

   “ธี!” ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อแขนถูกเขย่า พอหันไปก็เห็นพ่อ “ใครโทรมาว่าอะไร แล้วทำไมถึงได้ใจลอยขนาดนี้ พ่อเรียกตั้งหลายครั้งยังไม่รู้สึกตัว”

   “ปะ เปล่าครับพ่อไม่มีอะไร พอดีที่โรงพยาบาลเขาโทรมาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะออกจากโรงพยาบาล ผมคงต้องไปจัดการค่าใช้จ่ายน่ะครับ”

   “ให้พ่อไปเป็นเพื่อนไหม ดูแกเหม่อๆ ยังไงไม่รู้ เดี๋ยวเกิดขับรถไปชนใครเข้าอีก พี่แกก็ไม่อยู่ซะด้วย”

   “ไม่เป็นไรหรอกฮะ ผมไปได้”

   “แน่ใจนะ”

   ชายหนุ่มยิ้มเนือยๆ และยืนยันหนักแน่นว่าเขาไปเองได้ คุณภานนจึงไม่เซ้าซี้อีกก่อนจะเดินเข้าบ้านชักชวนภรรยาไปเยี่ยมลูกสะใภ้





   ตลอดทางชัดเหลือบมองเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างเป็นห่วง ท่าทางนิ่งเงียบราวกับครุ่นคิดตลอดเวลาทำให้คนที่อยู่ด้วยกันมานานรู้ทันที พิพัฒน์กำลังเสียใจอย่างยิ่งยวด แม้จะดูเหมือนเป็นผู้ชายเย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่ความจริงชายหนุ่มผู้นี้ก็ยังมีหัวใจ มีสัมผัสการรับรู้และปฏิกิริยาตอบสนอง

   การกระทำของวีณาไม่ว่าเจตนาหรือไม่ แต่ลงมือทำร้ายลูกในน้องแบบนั้นมันไม่ฉลาดเลย รังแต่จะยิ่งยั่วเพลิงโทสะของพิพัฒน์ให้รุนแรงขึ้น ปมในใจที่ไม่อาจลืมเลือน การทำแท้งของวีณาจึงกระทบใจพิพัฒน์เข้าอย่างจัง ไม่แปลกที่เขาจะเคียดแค้นจนแทบจะจับแล่เนื้อเอาเกลือทาให้ทรมานอย่างสาสม

   “รู้หรือยังว่าทำไมวันนั้นไอ้ธีมันถึงมาไม่ทันงานแต่ง” เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นกลางความเงียบงัน

   “เกิดอุบัติเหตุครับ รถชนผู้หญิงคนหนึ่ง เธออาการหนักจนต้องพาส่งโรงพยาบาล” ชัดรายงาน

   “ตอนนี้เธอคนนั้นอาการเป็นอย่างไรบ้าง”

   “คงใกล้หายแล้วครับ ได้ข่าวว่าเป็นหนักที่แขนเท่านั้น ส่วนอื่นไม่ได้เป็นอะไรมากครับ”

   “ดี...พรุ่งนี้ฉันอยากอ่านข่าวสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้คุณธีภพพลาดงานแต่งเพราะเป็นห่วงผู้หญิงคนใหม่ที่กำลังบาดเจ็บจนลืมว่าเจ้าสาวกำลังคอยอยู่ นายช่วยจัดการให้ฉันที ยิ่งมีภาพยืนยันฉันจะยิ่งเชื่อถือมากขึ้น ถ้าจะให้ดีก็ปล่อยข่าวออนไลน์นำหน้าไปก่อนเลย” พิพัฒน์กล่าวเรื่อยๆ แต่นั่นคือคำสั่งที่ชัดจะต้องทำให้ได้

   “ผมจะจัดการให้ครับ”

   เมื่อก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลพิพัฒน์ชะงักนิดหนึ่งตอนที่เดินสวนกับคุณภานนและคุณหญิงฉัตรดาราระหว่างทางไปยังห้องของวีณา มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิดๆ ขณะที่เปิดประตูเข้าไปพบว่าหญิงสาวกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียง

   “ไง...พ่อผัว แม่ผัวอุตส่าห์ลดตัวมาเยี่ยมทำไมยังอารมณ์เสียอยู่อีกครับคุณเจ้าสาว”

   “มาทำไม”

   คำถามเรียบๆ ของวีณาทำให้ชายหนุ่มแสยะยิ้ม เดินเข้าไปตะปบมือบีบไหล่บอบบางของนางแบบสาวอย่างไร้ความปรานี

   “ฉันก็มาดูหน้าคนที่บังอาจฆ่าลูกฉันน่ะสิ”

   “มันช่วยไม่ได้นี่ ถ้าฉันเอาเด็กไว้ ธีก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้ท้องกับเขา สู้เอาเด็กออกเพื่อให้เขารู้สึกผิดไม่ดีกว่าเหรอ ลูกคุณมันก็พอมีประโยชน์อยู่บ้างเหมือนกันนะ”

   ผัวะ!!!

   ฝ่ามือใหญ่กระทบใบหน้าหญิงสาวเต็มแรง วีณาหน้าหันจากการกระทำอันรุนแรงของพิพัฒน์ ตอนนี้ชายหนุ่มเหมือนสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ เขาพร้อมจะขย้ำทุกคน นางแบบสาวเชิดหน้าขึ้นประสานสายตาทั้งที่มุมปากของเธอมีเลือดซึมออกมา แล้วเธอก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

   “ทำไมล่ะพิพัฒน์ แค่เลือดก้อนเดียวคุณจะเสียดายอะไรนักหนา มันก็แค่ผลพวงที่เกิดจากความสนุกของเราไม่ใช่เหรอ ฉันพลาดเองที่ลืมป้องกันแต่คุณก็ไม่ให้ฉันได้พักหายใจบ้างเลยนี่”

   “พูดออกมาได้ยังไง” มือใหญ่ของพิพัฒน์เลื่อนมาบีบรอบลำคอระหง กัดฟันกรอด เค้นเสียงออกมายากเย็น “ฉันเคยเสียใจที่ลูกต้องตาย แต่ตอนนี้ชักเริ่มดีใจขึ้นมาแล้วที่แกไม่ต้องเกิดเป็นลูกของผู้หญิงสารเลวอย่างเธอ”

   “พูดเหมือนตัวเองดีเลิศอย่างกับเทวดาเลยนะ”

   “หุบปากถ้าไม่อยากให้ฉันฆ่าเธอตรงนี้” พิพัฒน์เพิ่มแรงบีบจนร่างของวีณาดิ้นไปมาดวงตาเหลือกถลนเพราะหายใจไม่ออก ในที่เขาก็ยอมปล่อย นางแบบสาวถูกผลักอย่างแรง “มันไม่จบแค่นี้หรอกวีณา แล้วเธอจะรู้ว่านรกมีจริง! เพราะผลกรรมที่เธอทำกับลูกของฉันมันเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

   คำเตือนของพิพัฒน์ก่อนที่เขาจะผละจากไปอย่างหัวเสีย วีณาไอโคลก หูตาแดงก่ำ พอตั้งหลักได้หญิงสาวก็คว้าของใกล้มือปาตามแผ่นหลังนั้นอย่างเจ็บใจ

   “ไปตายซะ ไป๊! กรี๊ดดดดดด” เสียงอาละวาดดังออกไปจนพยาบาลก็พากันกรูมาที่ห้องเนื่องจากคนไข้กรีดร้องอย่างคนคลุ้มคลั่ง

   “นายครับ” ชัดเรียกนายของเขาขณะหันไปเห็นเหล่านางพยาบาลที่วิ่งเข้าไปในห้องของวีณา

   “มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น จัดการตามที่สั่งหรือยัง”

   “เรียบร้อยแล้วครับ คนของเรารายงานว่าคุณธีภพกำลังเดินทางไปรับผู้หญิงคนนั้นออกจากโรงพยาบาลครับ”

   “งั้นก็พอดีเลยสินะ” ชายหนุ่มเปิดยิ้มเจ้าเล่ห์พลางหันไปสั่งลูกน้องอย่างอารมณ์ดี “นายช่วยเตือนพยาบาลแถวนี้ด้วยแล้วกันว่าให้เตรียมสำลีอุดหูไว้”


7
บทที่ 4

   ธีภพถึงงานแต่งด้วยสภาพห่างไกลคำว่าเจ้าบ่าว เสื้อผ้ายังปรากฏคราบเลือด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง ดวงตาแห้งผาก แขนขาไร้เรียวแรงแทบลมพับ ภาพตรงหน้าที่เห็นก็เพียงห้องว่างเปล่าไร้เงาแขกเหรื่อจะหลงเหลือเพียงแต่พนักงานที่กำลังช่วยกันจัดการเก็บกวาดสถานที่

   งานแต่งงานของเขาจบลงแล้ว จบโดยที่ไม่ได้มีพิธีใดๆ เกิดขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆ เดินลากขาโซเซคล้ายคนหมดแรง สำรวจรอบห้อง

   “แกมาสายไปหลายชั่วโมงเลยนะธี”

   “พี่เมฆ”

   เมฆามองสภาพน้องชาย ธีภพตอนนี้ดูไม่จืดเอาซะเลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาหมองคล้ำและเสื้อผ้ามีรอยเปื้อนของเลือด “หายไปไหนมา ทำไมถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้”

   “มันจบแล้วใช่ไหมครับพี่เมฆ” ธีภพทรุดลงนั่งกับพื้น “งานแต่งงานของผมจบแล้วใช่ไหม”

   เมฆานั่งลงข้างๆ ก่อนจะถามน้องชาย “เกิดอะไรขึ้น”

   ชายหนุ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะถามถึงบิดามารดาและเจ้าสาวของเขาด้วยความเป็นห่วง

   “คุณพ่อคุณแม่ไม่เป็นไร พวกท่านเป็นห่วงแกมากกว่า กลัวว่าจะเป็นอะไรไป แต่วีณา...” เสียงเมฆาขาดหาย ทำให้คนฟังทุรนทุรายมากขึ้น

   “ทำไมครับ วีเป็นยังไงบ้าง”

   เมฆาถอนใจแทนคำตอบ ก่อนจะยอมบอกไปตามจริงเพราะสีหน้าทุกข์ร้อนของน้องชาย “เขาคงเครียดน่ะ ตวาดใส่นักข่าวไปฉันกลัวจะเกิดเรื่องเลยให้คนพาไปส่งที่ห้องพักพอคนซาก็ส่งกลับคอนโด”

   “เกิดอะไรขึ้นกับเขา”

   “นักข่าวรุมถามเขา พอต้องตอบคำถามมากๆ เข้า เขาก็เลย...วีนแตก”

   ธีภพนั่งฟังด้วยหัวใจที่ชาหนึบ ใบหน้าคมสันก้มลงข่มความรู้สึก เขารอคอยวันนี้มาตลอด ทว่าเขากลับเป็นคนทำลายมันเอง พ่อแม่ของเขาต้องอับอายขายหน้า ผู้หญิงที่เขารักต้องถูกนินทาลับหลังว่าเจ้าบ่าวไม่ยอมมาตามนัด ชายหนุ่มเงยหน้ามองเพดานข่มความเสียใจอย่างสุดกลั้นและมันทำให้เขาปวดกระบอกตา

   “เขาเคยบอกผมว่า ถ้าผมมาสายเขาจะไม่ยอมให้อภัยผม ตอนนั้นผมหัวเราะออกมา สัญญาดิบดีว่าผมจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาด แต่แล้ว...ผมก็มาสายจนได้” ธีภพฟุบลงกับพื้นอย่างเจ็บปวด

   “ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว เรื่องอื่นยังพอหาหนทางแก้ไขได้ ฉันอยู่นี่ก็เพราะรู้ว่าแกต้องมาแต่ตอนนี้เรากลับบ้านกันเถอะ คุณพ่อกับคุณแม่กำลังเป็นห่วงอยู่ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง” เมฆาประคองร่างน้องชายให้ยืนขึ้น




   ‘วิวาห์ฟ้าแลบล่มไม่เป็นท่า เมื่อเจ้าบ่าวไม่ยอมมาตามนัด นางแบบคนดังต้องตกที่นั่งเจ้าสาวสายบัวแต่งตัวเก้อแห่งปี งานนี้ถึงจะเสียหน้าแต่ก็คงถูกใจครอบครัวเจ้าบ่าวอยู่ไม่น้อย’

   ธีภพประเดิมเช้าวันใหม่ด้วยการขยำหนังสือพิมพ์ทิ้ง ดวงตาคมลุกวาบด้วยเพลิงโทสะ “ผมจะฟ้องคนเขียนข่าวนี้”

   “ใจเย็นๆ ตาธี ยิ่งแกเต้นมากเท่าไรนักข่าวก็จะเล่นไม่เลิก ตอนนี้ฉันอยากให้แกตั้งสติให้ดี ติดต่อกับวีณาให้ได้ จะทำอะไรต่อค่อยว่ากันทีหลัง”

   “แม่เห็นด้วยกับพี่เขานะลูก ตอนนี้สภาพจิตใจของวีณาสำคัญสุด ธีลองติดต่อเขาได้หรือยังล่ะลูก” คุณหญิงฉัตรดาราแสดงอาการเป็นห่วงออกมาชัดเจน

   “เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ผมเลยครับ ไปหาเธอก็บอกว่าให้ไปตายซะ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจอหน้ากันอีกเลย วีคงจะเกลียดผมไปแล้ว” ธีภพบอกอย่างกลัดกลุ้ม

   “ลองไปดูอีกสักรอบสิ ไม่แน่ว่าอารมณ์เย็นลงแล้วอาจจะพูดจากันง่ายขึ้น” คุณภานนแนะนำอย่างคนที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาตลอด “เราจะไปถือโทษโกรธเขาก็ไม่ได้หรอกยังไงซะเขาก็คือคนที่เสียหายมากที่สุด”

   “คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ใช่ไหมครับ” ธีภพมองบิดามารดาอย่างไม่มั่นใจ ครอบครัวของเขามักไม่พอใจเสมอเวลาที่หนังสือพิมพ์ลงข่าวเขากับวีณา

   “ธีฟังแม่นะ” คุณหญิงถอนใจก่อนบอกลูกชายอย่างใจเย็นที่สุด “พ่อกับแม่ไม่เคยคิดรังเกียจคนที่ลูกรัก การที่แกกับวีณาตัดสินใจแต่งงานกันพวกเราก็ไม่เคยคิดขัดขวาง แม้ว่าเราจะอยากให้แกทั้งคู่ดูใจกันอีกสักพัก แต่เมื่อตกลงกันได้พ่อกับแม่ก็ยินดี เพราะเรารักลูกเข้าใจไหม”

   ธีภพเดินมาคุกเข่าตรงหน้าคุณหญิงฉัตรดาราก้มกราบลงไปที่ตักของท่านและหันไปทำแบบเดียวกันกับคุณภานน “ผมขอโทษครับคุณพ่อคุณแม่ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าทุกคนรักผม แต่ผมก็ยังอดคิดตามคำคนอื่นไม่ได้”

   “ไม่เป็นไรหรอก พ่อกับแม่เข้าใจว่าแกกำลังกลุ้ม” คุณภานนบอกลูกชายอย่างไม่ถือสา “เข้มแข็งนะธี พยายามติดต่อวีณาให้ได้ ตอนนี้เขาเองก็คงสับสนเหมือนกัน เราอย่าลืมว่าวีณาเองก็เป็นคนมีชื่อเสียง ผ่านมันไปให้ได้นะลูก”

   “ขอบคุณครับ” ธีภพมองทุกคนด้วยความซาบซึ้ง แม้จะขายหน้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ทุกคนก็ยังคอยปลอบใจและให้กำลังใจเขาเสมอ






   เจ้าสาวคนดังที่งานวิวาห์ล่มก็เก็บตัวเงียบในห้อง กอดเข่านั่งเหม่อบนเตียงใกล้ๆ นั้นมีขวดเหล้าและแผงยาวางอยู่ ดวงตาฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์เหล้าแต่กลับไม่มีน้ำตาแห่งความเสียใจ วีณาไม่ใช่คนอ่อนแอ ถ้าแผนหนึ่งพลาดเธอก็มีแผนสองสำรองไว้เสมอ เพียงแต่เกมนี้เดิมพันสูงนัก มีหมากสำคัญสองตัวที่เธอจะต้องควบคุมให้อยู่
สถานะในตอนนี้แน่นอนว่าเธอเป็นต่ออยู่นิดๆ จากการเป็นคนถูกทิ้ง แต่มันไม่พอสำหรับเธอหรอก ถ้าจะเอาให้อยู่เธอจะต้องยกระดับความรุนแรงขึ้นไปอีกขั้น จะต้องกำจัดพิพัฒน์ให้พ้นทางและทำให้ธีภพไม่สามารถทอดทิ้งเธออีกเลยตลอดชีวิต

   หญิงสาววางมือลงบนหน้าท้องแบนราบ ค่อยๆ เปิดยิ้มเหี้ยมเกรียม เด็กในท้องเธอคือตัวเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าหากัน คือของเดิมพันที่จะทำให้ผู้ชายทั้งสองคนต้องสยบอยู่ใต้เท้าเธอ หากเสียลูกไปพิพัฒน์ต้องคลั่งแน่ มันก็สมควรแล้วกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ ส่วนธีภพผู้น่าสงสารก็คงจะหัวใจสลายที่ต้องเสียลูกไปเช่นกัน เธอจะโยนความผิดทั้งหมดใส่เขา ความรู้สึกผิดจะกัดกินใจเขาไปตลอดชีวิตและเขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ

   สำหรับเธอไม่เคยคิดจะเอาเด็กไว้อยู่แล้ว แค่ท้องก็คือความผิดมหันต์ เธอพลาด พิพัฒน์ก็พลาดเช่นกัน ไม่คิดว่าเขาจะอยากได้ลูก อย่าหวังเลยว่าเธอจะปล่อยให้มารหัวขนออกมาประจาน

   วีณายกขวดเหล้าขึ้นดื่ม ก่อนจะโยนขวดทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ มือเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังหยิบแผงยายกขึ้นสูงระดับเดียวกับใบหน้า

   “แม่ขอโทษนะลูก แต่หนูมาผิดที่ ผิดเวลาจริงๆ”

   หญิงสาวเริ่มลงมือตามวิธีที่คนขายแนะนำ ชั่ววินาทีความรู้สึกผิดพัดวูบเข้ามาในใจ มือสั่นๆ จึงชะงักไป แต่เมื่อคิดถึงความวุ่นวายที่จะต้องเจอทำให้เธอลงมือต่ออย่างไม่ลังเล

   “ทุกๆ อย่างจะต้องเรียบร้อย” ได้แต่ปลอบใจตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลับตา รอเวลาให้ยาออกฤทธิ์ พรุ่งนี้ทุกอย่างจะผ่านพ้น





   ธีภพมาหาวีณาเหมือนเช่นเคย แม้ก่อนหน้านี้จะมาเก้อหลายรอบแล้ว วีณาไม่ค่อยบอกอะไรกับเขามากนักและนี่ก็เป็นที่เดียวที่เขากับเธอใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าวันนี้จะได้เจอเธอ ชายหนุ่มเปิดประตูได้อย่างง่ายดาย อาจเป็นสัญญาณที่ดี ไม่แน่ว่าเจ้าของห้องจะใจอ่อนกับเขาก็เป็นได้

   “วี” ชายหนุ่มเรียกเจ้าของห้อง มีเพียงความเงียบตอบกลับมา “วี...คุณอยู่หรือเปล่า”

   ชายหนุ่มเดินดูจนทั่วแต่ก็ไม่พบ ห้องนอนคือจุดสุดท้ายที่เขาจะเข้าไป ความเงียบทำให้เขาชักกลัว จากที่ดีใจตอนนี้ชักจะหวั่นใจแทนเสียแล้ว และทันทีที่ผลักประตูเข้าไปภาพที่เห็นทำให้เขาตะโกนออกมาสุดเสียง

   “วี!”

   ร่างของวีณานอนจมกองเลือดอยู่บนเตียง ธีภพเข้าไปประคองร่างนางแบบสาว มองเลือดที่ไหลออกจากกายเธอ หญิงสาวปรือตาขึ้นมอง เห็นว่าเป็นเขาก็พยายามผลักไส

   “เกิดอะไรขึ้นวี ทำไมถึงมีเลือดออกมาเยอะแบบนี้ คุณเป็นอะไร”

   “เขา...ไม่ควรเกิดมามีพ่ออย่างคุณ” วีณากัดฟันบอกก่อนที่สติของเธอจะดับวูบ

   ธีภพตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก สั่นสะท้านไปทั้งกาย ทบทวนคำพูดของคนรัก ไม่ควรเกิดมามีพ่ออย่างเขา เกิด? นี่วีณากำลังตั้งท้องลูกของเขาเหรอ คุณพระ ลูก! ชายหนุ่มมองคนในอ้อมแขนตั้งใจจะถามว่าเธอกำลังจะมีลูกกับเขาใช่ไหมแต่วีณากลับหมดสติไปแล้ว

   “วี!”

   “ไม่นะ อย่าเป็นอะไรไปนะคนดี ผมจะพาคุณไปหาหมอ อดทนไว้นะครับ คุณกับลูกจะต้องปลอดภัย” ชายหนุ่มละล่ำละลักกอดร่างไร้สติ เธอจะต้องปลอดภัย วีณากับลูกในท้องจะต้องปลอดภัย

   




   เมฆาพาพ่อกับแม่มาโรงพยาบาลเป็นการด่วนเพราะธีภพโทรไปบอกข่าว ทุกคนร้อนใจห่วงทั้งวีณาและตัวธีภพ ตอนคุยโทรศัพท์ก็ชักจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว เขาจึงต้องรีบมา

   “ธี เกิดอะไรขึ้นลูก วีเป็นอะไรถึงเข้าโรงพยาบาลกะทันหันแบบนี้” คุณหญิงฉัตรดาราถามลูกชายด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก สังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าเนื้อตัวลูกชายยังมีคราบเลือดติดอยู่ หัวอกคนเป็นแม่สงสารลูกชายคนเล็กขึ้นมาจับใจ ภายในอาทิตย์เดียวกันลูกของเธอนั้นต้องตัวเปื้อนเลือดถึงสองครั้งแล้ว

   “แม่ครับ” ธีภพผวากอดมารดาแน่นบอกเสียงเครือ “หมอบอกว่าวีตกเลือด”

   “ตกเลือด!” ทุกคนตรงนั้นต่างตะลึง ก่อนที่คุณหญิงจะถามออกมาเสียงสั่นเครือ “วีท้องหรือลูก”

   “ครับแม่ เขาท้อง แม่...ผมกลัว ลูกของผมจะปลอดภัยใช่ไหมแม่ ผมกลัวเหลือเกิน”

   “โธ่...ธี” คุณหญิงทรุดตัวลงนั่งพลางดึงร่างลูกชายมากอด ลูบหัวลูกหลังปลอบประโลม ลูกของเธอตาแดงก่ำ เนื้อตัวสั่นราวจับไข้ ลูกของเธอกำลังทุกข์ทรมานแทบขาดใจ

   “ใจเย็นๆ นะธี พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร ทั้งวีณาและเด็กในท้องจะต้องปลอดภัย เชื่อแม่”

   เวลาแห่งความทรมานช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า สายตาแห่งการรอคอยจดจ่ออยู่จุดเดียวกันนั่นคือประตูห้อง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีใครออกมาจากห้องนั้นเสียที

   คุณหญิงฉัตรดาราบีบมือลูกชายทั้งที่เธอเองก็กลัวอยู่ไม่น้อย คุณภานนและเมฆายืนมองหน้าห้องด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทั้งสี่ขยับตัวเมื่อในที่สุดประตูนั่นก็เปิดออก แต่ธีภพก็ยังเร็วกว่าคนอื่นๆ

   “เป็นไงบ้างครับหมอ” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงสั่นๆ

   “แม่ปลอดภัยครับ ส่วนเด็กในท้องเราเสียใจด้วย เราพยายามกันเต็มที่แล้วครับ”

   “หมายความว่าไงหมอ” ธีภพกระชากคอเสื้อหมออย่างเอาเรื่อง เมฆาจึงต้องรีบมาดึงน้องชายออก

   “ผมเสียใจด้วยครับ เราเสียเด็กไปก่อนที่จะมาถึง” แล้วคุณหมอก็ทิ้งให้ทุกคนเผชิญกับความเจ็บปวด

   “ไม่!!!” ธีภพร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ไม่จริงใช่ไหม ลูกผมยังไม่ตายใช่ไหม หมอโกหกผมใช่ไหม ไม่จริง...”

   “ธี...” คุณหญิงกอดลูกชายน้ำตาไหลพราก

   “ไม่จริง ลูกผมยังไม่ตาย” น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ชีวิตน้อยๆ ที่เขาไม่มีโอกาสได้รู้ว่ามีอยู่ บัดนี้ได้จากไปแล้ว จากไปโดยที่เขาไม่อาจทำอะไรได้นอกจากนั่งรอ “ได้โปรดเถอะ ให้ผมตายแทนซะยังดีกว่า”

   “ทำใจเถอะลูก ยังไงเขาก็ไม่สามารถกลับมาได้แล้ว คิดว่าเขาทำบุญมาแค่นี้” คุณภานนได้แต่ปลอบลูกชายและเตือนให้เขาเข้มแข็ง “ถ้ามัวแต่เสียใจฟูมฟายแล้วใครจะดูแลวีณาล่ะลูก ตอนนี้จิตใจเธอจะย่ำแย่สักแค่ไหน”

   “เป็นเพราะผม เพราะผมคนเดียว” ความเสียใจมากมายทำให้ธีภพไม่อาจทำใจได้ ชายหนุ่มกำหมัดชกพื้นโรงพยาบาลอย่างคลุ้มคลั่ง ครู่เดียวพื้นตรงนั้นก็เปรอะเปื้อนเลือดจากหมัดของเขา

   “ไอ้ธี! แกหยุดบ้าได้แล้ว ลูกแกตายไปแล้ว เข้าใจไหม เลิกคลั่งได้แล้ว เมียแกกำลังรอแกอยู่ในห้องหรือแกอยากเสียเขาไปอีกคนหา!” เมฆากระชากคอน้องชายให้ลุกขึ้นก่อนจะตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้สำนึก

   “พี่เมฆ” ธีภพกอดร่างพี่ชายและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

   “ฉันรู้ว่าแกเสียใจ แต่แกเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ดูแลวีณาให้ดีแล้วแกจะมีลูกอีกกี่คนก็ไม่มีใครว่า”

   ธีภพคิดตามคำพูดของพี่ชายและหวนนึกไปถึงวีณา คำพูดก่อนที่เธอจะหมดสติมันยังตามมาหลอกหลอนเขา...

   “เขา...ไม่ควรเกิดมามีพ่ออย่างคุณ”

   วีณาจะอภัยให้เขาหรือ เขาทำลายชีวิตเธอ ทำลายชื่อเสียง และทำลายลูกของตัวเอง แล้วอย่างนี้วีณาจะยอมมีลูกกับเขาอีกจริงหรือ...แล้วถ้าไม่ล่ะ ถ้าวีณาไม่ยอมอภัยให้เขา เขาจะทำอย่างไร

   “ตั้งสติให้ดี เป็นหลักให้เมียแกให้ได้ ส่วนเรื่องอื่นฉันจะจัดการให้”

   เรื่องราวลุกลามใหญ่โตขั้นนี้ขืนปล่อยไว้เฉยๆ ยุ่งแน่ ครอบครัวของเขาอาจไม่สนใจเรื่องชื่อเสียง แต่วีณาคงไม่ใช่แน่ๆ นางแบบแถวหน้าเมืองไทยเพิ่งจะวิวาห์ล่มไปเป็นคราวใหญ่ครึกโครม ถ้ามีข่าวแท้งลูกออกไปอีก ชื่อเสียงของวีณาคงหมดกัน เมฆาจะต้องจัดการให้เรื่องนี้มีคนรู้น้อยที่สุด เขารู้จักกับเจ้าของโรงพยาบาล มันจึงง่ายที่จะคุยกัน

   “เอาล่ะ แกรออยู่นี่ส่วนฉันจะไปคุยกับทางโรงพยาบาลเรื่องข่าวที่อาจจะเกิดขึ้น วีณาแท้งลูกจะต้องเป็นความลับ”   







   สีขาวสะอาดตาปรากฏเบื้องบน อีกทั้งกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย บุษบงกะพริบตาปริบๆ ลำดับความคิดของตัวเอง ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอแน่นอน บ้านเช่าหลังเก่าที่เธอค้างค่าเช่าไว้ไม่มีเพดานสะอาดเอี่ยมอย่างนี้ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง นี่จะมัวมานอนชมเพดานบ้านใครไม่ได้ เธอจะต้องรีบไปจ่ายค่าเช่าไม่อย่างนั้นเจ๊ใจแสนโหดได้เฉดหัวเธอออกจากบ้านแน่ เพราะเจ๊แกจ้องจะไล่เธอมาหลายรอบแล้ว หญิงสาวตั้งใจลุกแต่กลับเจ็บจนต้องครางออกมาหลังจากพลิกร่างไปทับแขนข้างที่เจ็บพอดี นั่นล่ะเธอจึงมีเวลามองสำรวจรอบๆ ห้อง โรงพยาบาลสินะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอถึงต้องมาอยู่นี่แล้วของแขนเธอเป็นอะไรทำไมมันถึงได้เจ็บแบบนี้

   บุษบงหลับตาทบทวนเหตุการณ์ กระเป๋าเธอถูกกระชากแล้วเธอก็วิ่งตามไอ้โจรนั่นจนกระทั่งร่างของเธอวิ่งไปชนอย่างแรงกับรถคันหนึ่ง หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

   “รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ” พยาบาลที่เดินเข้ามาพร้อมถาดยาเอ่ยทัก “คุณหลับนานซะจนพวกเราเป็นห่วงเลยค่ะ”

   “ใครเป็นคนพาฉันมาที่นี่คะ” หญิงสาวถามทั้งที่รู้สึกแสบคอไปหมด

   “คนที่ขับรถชนคุณนั่นแหละค่ะ” พยาบาลเล่า วางถาดยาลง “เขาเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ ตอนที่คุณเสียเลือดมากจนช็อกน่ะก็ได้เลือดเขานี่แหละค่ะช่วยไว้ ทั้งที่เขาต้องไปเข้าพิธีแต่งงาน แต่สงสัยจะไปไม่ทันค่ะเพราะข่าวลงเสียครึกโครมเลยว่าวิวาห์ล่ม”

   “อะไรนะคะ” คนเจ็บอุทานอย่างตกใจ “วิวาห์ล่ม เขาไม่ได้แต่งงาน”

   พยาบาลพยักหน้ายืนยัน “ใช่ค่ะ เขาไปไม่ทัน เจ้าสาวอาละวาดใหญ่เลย และที่สำคัญนะคะพอเขาบริจาคเลือดให้คุณเสร็จก็หลับยาว ตื่นอีกทีก็บ่ายแล้ว ยังไงก็ไปไม่ทันหรอกค่ะ”

   “โธ่...” คำบอกเล่าของพยาบาลทำให้บุษบงรู้สึกผิดและเห็นใจคู่กรณี จำได้ว่าเธอวิ่งตามไอ้โจรนั่นไปติดๆ แล้วมันก็วิ่งตัดหน้ารถคันสุดท้ายที่พุ่งออกมาจากสัญญาณไฟจราจร มันรอด แต่เธอกลับโดนรถคันนั้นชนเต็มแรง

   บุษบงไม่คิดจะโทษเขา มันเป็นคราวซวยของเธอที่ประเดประดังเข้ามาเป็นชุด โดนกล่าวหาว่ายุ่งกับสามีคนอื่น โดนไล่ออก โดนโจรกระชากกระเป๋า สุดท้ายก็โดนรถชน แล้วต่อไปเธอจะโดนอะไรอีก ทำไมเธอถึงโชคร้ายไม่มีที่สิ้นสุดแบบนี้ หญิงสาวหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะถามพยาบาลอีกครั้งทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท

   “เขาชื่ออะไรคะคุณพยาบาล คนที่พาฉันมาที่นี่”

   “คุณธีภพค่ะ” พยาบาลบอกพลางดึงผ้าขึ้นห่มให้ “ดูคุณยังเพลียๆ พักผ่อนนะคะ ร่างกายยังไม่แข็งแรงถ้าหักโหมมากไปจะเป็นอันตรายได้”

   หญิงสาวลืมตากับคำเตือนนั่น “อันตราย? ฉันเป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

   พยาบาลอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ จนคนเจ็บต้องขอร้องออกมาอย่างน่าสงสารจนในที่สุดเธอก็ยอมเปิดปาก ถึงเธอจะยังไม่บอกกับคนไข้ตอนนี้ พออาการดีขึ้นหมอก็ต้องบอกกับคนไข้อยู่ดี

   “หลังจากตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียด ทุกอย่างยังปกติดีค่ะแต่...”

   “แต่อะไรคะ ฉันเป็นอะไรกันแน่” บุษบงรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก เธอจะต้องเจอเรื่องร้ายๆ อีกแล้วใช่ไหม

   “เราตรวจพบว่าลิ้นหัวใจของคุณทำงานผิดปกติ แต่อย่าเพิ่งตกใจนะคะ เป็นความผิดปกติที่มันไม่ได้ร้ายแรง” พยาบาลยิ้มปลอบใจคนไข้ก่อนอธิบายให้เธอคลายกังวล

   “อะไรที่มันผิดปกติ ไม่ตกใจไม่ได้หรอกค่ะ ฉันจะตายมั้ยคะ”

   “ไม่หรอกค่ะ อย่าเพิ่งกังวล มันก็แค่...”

   บุษบงหลับตาฟังนางพยาบาลคนนั้นพูด ทุกคำบอกเล่าผ่านเธอไปเหมือนสายลม นอกจากมันจะไม่ทำให้เธอเบาใจแล้วมันยังทำให้เธอสมเพชตัวเองมากขึ้น บางทีคราวนี้มันอาจไม่ใช่โชคร้ายแต่มันเป็นโชคดีที่จะทำให้เธอได้พบพ่อกับแม่เร็วขึ้นต่างหาก...

   “คุณพยาบาลคะ” คนเจ็บเรียกเสียงแห้ง พอเห็นว่าอีกฝ่ายรอฟังอยู่ บุษบงจึงออกปากขอร้อง “กรุณาอย่าบอกใครเรื่องนี้นะคะ”

   “แต่คุณธีภพสั่งไว้ว่า...”

   ยังไม่ทันที่พยาบาลคนนั้นจะพูดจบ บุษบงก็แทรกขึ้น “ช่วยบอกเขาแค่อาการทั่วไปได้ไหมคะ ที่เขาไปแต่งงานไม่ทันฉันก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ อีกอย่างโรคนี้ก็เกิดจากตัวฉันไม่ใช่ผลจากการโดนชน ฉันขอร้องนะคะ ช่วยบอกคุณหมอด้วย อย่าบอกเขา”

   พยาบาลมองเธอนิ่ง “เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่กับคุณหมอฉันไม่แน่ใจนะคะ”

   “ไว้ฉันจะคุยกับหมออีกทีค่ะ ขอบคุณคุณพยาบาลมาก” หญิงสาวยิ้มบางๆ หลับตาลงอีกครั้งอย่างอ่อนเพลีย...


8
บทที่ 3

   ธีภพค่อยๆ ช้อนร่างคนเจ็บขึ้นอย่างระวัง ตรงไปยังรถที่มีคนช่วยเปิดประตูให้ โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกล ไปถึงชายหนุ่มก็รีบเดินไปเปิดประตูด้านคนเจ็บ

   “หมอ! หมอ! ช่วยเธอด้วย” ธีภพอุ้มหญิงสาวพร้อมกับเรียกหมอลั่น ร่างกายเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแต่ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่ เจ้าหน้าที่เข้ามารับร่างเธอวางลงบนเตียงและเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน ก่อนที่พยาบาลอีกคนจะเดินเข้ามาหาเขา

   “ขอทราบชื่อคนไข้ด้วยค่ะ เป็นอะไรมาคะนี่”

   “ชื่อ...ชื่อ...ไม่...ไม่รู้ ผมไม่รู้ชื่อเธอ แต่เธอวิ่งเข้ามาชนรถผม” ชายหนุ่มได้แต่สายหน้า ตลอดทางที่ขับรถมาเลือดของเธอไหลมากจนเขาเป็นห่วง “คุณต้องช่วยเธอให้ได้นะ อย่าให้เธอตาย”

   “ค่ะ คุณใจเย็นๆ นะคะ เราจะช่วยเธอสุดความสามารถค่ะ”

   ธีภพนั่งรอฟังผลการรักษาอยู่หน้าห้อง ภาวนาขอให้เธอไม่เป็นอะไรมาก แต่อาการของเธอไม่น่าวางใจเลย ชายหนุ่มยกสองมือลูบหน้า นานเท่าไรไม่รู้ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าอันเคร่งเครียดของหมอ คนรอ ก็รีบลุกจากเก้าอี้เพื่อเข้าไปถามอาการคนเจ็บ

   “เธอเป็นไงบ้างครับหมอ”

   คุณหมอถอนใจยาวก่อนตอบด้วยน้ำเสียงกังวล “อาการของเธอไม่ค่อยดีนัก ก่อนจะถึงหมอเธอเสียเลือดไปมาก เราจึงจำเป็นใช้เลือดอย่างเร่งด่วน”

   “ก็เอาเลือดให้เธอสิครับ ช่วยเธอให้ได้ เสียเงินเท่าไรผมก็ยอม ผมรีบนะหมอผมแค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัยเท่านั้นจะได้วางใจ” เขาต้องรีบกลับไปแต่งงาน เขาไม่ลืมหรอก นี่ก็ดูจะสายเกินไปแล้ว

   ธีภพไม่สบายใจเมื่อนึกไปถึงผู้หญิงอีกคนที่กำลังรอเขา ป่านนี้ที่งานคงวุ่นวายเพราะยังไม่เห็นเงาเจ้าบ่าว แต่เขาทิ้งทางนี้ไปไม่ได้จริงๆ ถึงแม้คนเจ็บจะวิ่งมาชนรถเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขาเองก็มีส่วนผิด

   คุณหมอมองชายหนุ่มอย่างเข้าใจ ดูจากเสื้อผ้า นาฬิกา รองเท้าก็เดาได้ไม่ยากว่าคนตรงหน้าคงมีฐานะดีมันเป็นธรรมดาของคนมีอันจะกิน เอะอะก็จะใช้เงินซื้อ เพียงแต่ตอนนี้ถึงมีเงินก็ไม่อาจใช้ซื้ออาการของคนที่อยู่ในห้องได้

   “ปัญหามันอยู่ที่ตอนนี้ทางโรงพยาบาลของเราไม่มีเลือดกรุ๊ปเดียวกับคนเจ็บสำรองในคลังเลย ตอนนี้ทางเรากำลังติดต่อไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดแล้ว แต่ผมก็ยังกลัวว่ามันอาจจะช้าเกินไป”

   “คุณหมอคะ คนไข้ช็อกค่ะ” พยาบาลวิ่งออกมาจากห้องหน้าตื่น

   “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ คุณโทรเช็คสิว่าได้เลือดหรือยัง”

   “คุณหมอครับ เธอเลือดกรุ๊ปอะไร” ธีภพถามก่อนที่คุณหมอจะเดินเข้าห้อง “เลือดผมใช้ได้ไหม”

   “คุณเลือดกรุ๊ปอะไรล่ะ”

   ชายหนุ่มบอกกรุ๊ปเลือดของตัวเอง คุณหมอพยักหน้าอย่างยินดีที่เขาและเธอมีเลือดกรุ๊ปเดียวกัน จากนั้นเขาก็ถูกพาไปเจาะเลือดเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง

   ธีภพนอนมองเลือดของตัวเองไหลไปตามสายยาง ในใจก็คอยภาวนาให้เลือดของเขาช่วยเธอให้ปลอดภัยด้วยเถอะ ถึงเธอกับเขาจะไม่เคยรู้จักกันแต่การที่ชีวิตเธอต้องมาแขวนอยู่บนความเป็นความตายแบบนี้เขาก็มีส่วน

   พยาบาลถอดเข็มออกจากแขนของธีภพ ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้นจากเตียงแต่แล้วก็ต้องกลับไปนอนตามเดิมเพราะจู่ๆ ก็เกิดหน้ามืดขึ้นมา

   “รีบลุกแบบนี้จะทำให้หน้ามืดได้ คุณนอนพักก่อนเถอะค่ะ” พยาบาลบอกพร้อมกับส่งน้ำหวานให้เขา “ทานซะนะคะ มันจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น”

   ชายหนุ่มรับแก้วน้ำหวานจากพยาบาล ดื่มเสร็จก็นอนพักตามที่อีกฝ่ายแนะนำ แต่นอนเล่นได้เพียงครู่เดียวเขาก็เผลอหลับไปจริงๆ ด้วยความอ่อนเพลีย พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่ามีพยาบาลคนหนึ่งอยู่กับเขาและกำลังส่งยิ้มมาให้

   “ตื่นแล้วเหรอคะ”

   “เธอเป็นไงบ้างครับ ปลอดภัยหรือยัง” สิ่งแรกที่เขาต้องการรู้คืออาการของผู้หญิงเคราะห์ร้ายคนนั้น

   “พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ แต่ยังต้องตรวจอย่างละเอียดอีกรอบว่าเธอได้รับความกระทบกระเทือนส่วนอื่นหรือเปล่า”

   ธีภพถอนใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ฆ่าใครในวันแต่งงานของเขา แต่งงาน? ใช่สิ วันนี้มันวันแต่งงานของเขานี่ แย่แล้ว

   “กี่โมงแล้วครับ ผมหลับไปนานแค่ไหน” ชายหนุ่มถามด้วยความกระวนกระวาย ก่อนค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่ แล้วงานแต่งเขาล่ะ “กี่โมงแล้วครับคุณพยาบาล”

   “บ่ายสามค่ะ”

   “บ่ายสาม!!!” ธีภพโดดลงจากเตียงอย่างไม่คิดชีวิต บ่ายสามแล้วงานแต่งงานของเขาล่ะ คุณพ่อคุณแม่ พี่เมฆ วีณาป่านนี้ทุกคนคงรอเขาอยู่แน่ๆ

   “ผมต้องรีบไปเข้าพิธีแต่งงาน ฝากดูแลเธอด้วยนะครับค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมรับผิดชอบเองแล้วถ้ามีอะไรด่วนคุณช่วยโทรบอกผมด้วย” ธีภพรีบร้อนออกจากห้องไป

   “เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณคะ อย่าเพิ่งไป” พยาบาลสาวรีบวิ่งตามชายหนุ่มพร้อมถือกระเป๋าใบหนึ่งมาด้วย แต่กว่าจะตามทันก็ทำเอาหอบ

   “มีอะไรอีกครับคุณพยาบาล ทีหลังได้ไหมผมกำลังรีบ”

   แทนคำพูด กระเป๋าสะพายของผู้หญิงก็ถูกส่งมาให้ ธีภพทำหน้าสงสัย พยาบาลคนนั้นจึงบอกกระท่อนกระแท่นเพราะยังหอบอยู่ “มีพลเมืองดีคนหนึ่งฝากไว้ให้ระหว่างที่คุณกับเธออยู่ในห้องค่ะ เขาบอกว่าเขาช่วยคุณผู้หญิงตามโจรวิ่งราว แต่ก็ได้แค่กระเป๋าส่วนไอ้โจรนั่นหนีไปได้ พอกลับมาก็พบว่าเกิดอุบัติเหตุเขาจึงตามเอากระเป๋ามาคืนให้ที่นี่น่ะค่ะ”

   “ขอบคุณมากครับ แล้วผมจะคืนให้เธอเอง” ชายหนุ่มรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งและขับออกไปด้วยความระมัดระวังกว่าเดิม





   “มารึยัง” น้ำเสียงทรงอำนาจถามลูกน้องผ่านโทรศัพท์

   “ยังไม่มาเลยครับ แขกผู้ใหญ่ก็มาเกือบครบแล้ว แต่ยังไม่เห็นเงาของคุณธีภพเลยครับ”

   “งั้นเหรอ แปลกนะวันแต่งงานแท้ๆ แต่เจ้าบ่าวยังมาไม่ถึง อย่าเพิ่งวางใจ จับตาดูไว้ให้ดี อย่าให้พลาด” พิพัฒน์วางสายจากลูกน้องและสั่งชัดที่นั่งอยู่เบาะหน้า

   “นายว่าแปลกๆ ไหมชัด ลองเช็คดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าบ่าวถึงไม่โผล่มาสักที”

   พิพัฒน์ขมวดคิ้วเริ่มประเมินสถานการณ์ วีณาไม่เชื่อเขา งานแต่งงานจัดขึ้นตามกำหนด ไม่เป็นไรจัดได้เขาก็พังมันได้เช่นกัน แต่ก็แปลกงานจะเริ่มอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเจ้าบ่าวกลับยังไม่ปรากฏตัว โชคดีอะไรอย่างนี้นี้ ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะสายตาพุ่งตรงไปข้างหน้า ท่าทางของเขาสงบนิ่งแต่ก็ครุ่นคิดตลอดเวลา

   เขาให้โอกาสวีณาแล้วแต่เธอก็ยังดื้อแพ่งให้งานมันเกิดขึ้น เขาจึงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อยุติมัน หลังจากสืบรู้ว่าธีภพต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดและจะกลับมาในเช้าวันแต่งงาน เขาก็เลยสั่งให้ลูกน้องดักรออยู่หน้าโรงแรม หากว่าเจ้าบ่าวของวีณาโผล่มาก็ให้จัดการพาไปเที่ยวไกลๆ สักวันสองวัน จนถึงตอนนี้ธีภพไม่มา พิพัฒน์รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

   “โทรหาเจ้าสวยคนสวยให้ฉันหน่อยสิชัด”

   “มีคนจะคุยกับคุณวีณาครับ” พนักงานของโรงแรมเดินถือโทรศัพท์มาส่งให้กับเจ้าสาวที่ตอนนี้ใบหน้าของเจ้าสาวคนสวยเริ่มไม่สวยเสียแล้วเพราะเจ้าบ่าวของเธอยังมาไม่ถึงงาน

   “วีณาพูดค่ะ” หญิงสาวถือโทรศัพท์เดินออกจากวงแขกที่มางาน

   “เจ้าบ่าวมาถึงหรือยังล่ะวีณา”

   น้ำเสียงทอดยาวนั้นแฝงไว้ด้วยความห่วงใยหากแต่วีณากำโทรศัพท์แน่น จำได้อย่างแม่นยำว่ามันเป็นเสียงของพิพัฒน์

   “คุณทำอะไรธี” หญิงสาวกระชากเสียงถาม

   พิพัฒน์หัวเราะอย่างคนอารมณ์ดีตรงข้ามกับสีหน้าของเขาตอนนี้

   “อย่ากล่าวหากันอย่างนี้สิที่รัก ทำไมไม่คิดซะบ้างว่าบางทีเจ้าบ่าวของเธออาจจะตาสว่างขึ้นมาก็ได้ถึงไม่ยอมไปงานน่ะ”

   “ไม่มีทาง” หญิงสาวกัดฟันตอบ ปลีกตัวให้ห่างจากผู้คนจนมั่นใจว่าจะไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เธอจะพูด “คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ลูกเหรอ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกพิพัฒน์ ทุกคนจะต้องเข้าใจว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของธี”

   “ก่อนจะทำให้คนอื่นเข้าใจเรื่องพ่อของลูก สู้เอาเวลาไปหาเหตุผลตอบนักข่าวดีกว่าไหมว่าทำไมวิวาห์ถึงล่ม” พิพัฒน์วางสายและกำโทรศัพท์แน่น วีณายังดื้อดึง เขาก็จะสั่งสอนให้เธอสำนึกว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างเขา

   



   คุณหญิงฉัตรดาราเดินมาหาลูกชายคนโต ในใจเธอนั้นกระวนกระวายเหลือเกินเพราะเลยเวลาฤกษ์งามยามดีไปแล้ว ไม่มีวี่แววของธีภพ ไม่สามารถติดต่อเขาได้ โทรศัพท์ก็ไร้การตอบรับ พอหันไปถามวีณาฝ่ายนั้นก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าบ่าวของตัวเองถึงมาไม่ถึงสักที

   “ติดต่อน้องได้หรือยังเมฆ”

   “ยังเลยครับแม่ ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ที่คุยกันครั้งสุดท้ายก็บอกใกล้ถึงแล้วไม่รู้ทำไมไม่โผล่มาสักที แม่ดูหน้าซีดๆ นะครับ นั่งก่อนเถอะ” เมฆาประคองแม่นั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยเกรงว่าท่านอาจจะเป็นลม “อย่าเพิ่งคิดอะไรมากนะครับ เดี๋ยวผมจะลองติดต่อน้องอีกที”

   “แม่ฝากด้วยนะลูก” คุณหญิงนั่งลงอย่างอ่อนแรง กวาดตามองไปรอบงาน แขกเหรื่อมากมายในงานล้วนแต่เป็นคนมีหน้าตาในสังคม ถึงเธอไม่อยากได้วีณาเป็นลูกสะใภ้แต่เธอก็ไม่อยากให้งานล่มกลางคันแบบนี้

   คนในงานเริ่มพากันจับกลุ่มมองหน้าจ้าสาวสลับกับการพูดซุบซิบ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งเติมจนงดงามเริ่มบูดบึ้งเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทำไมธีภพถึงยังไม่มาทั้งที่สัญญากับเธอไว้แล้ว...ธีภพคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันนะ

   “เอ่อ...คุณวีณาคะ ไม่ทราบว่างานจะเริ่มหรือยังค่ะ นี่ก็เลยฤกษ์มานานแล้วนะคะ” นักข่าวต่างพากันกรูเข้ามาล้อมจนเธอเริ่มหงุดหงิด

   “อีกสักครู่ก็คงเริ่มแล้วค่ะ” หญิงสาวพยายามยิ้มให้นักข่าว

   “แต่นี่มันนานแล้วนะคะ แล้วเราก็ยังไม่เห็นคุณธีเลย เกิดอะไรผิดพลาดขึ้นรึเปล่าคะ” นักข่าวยังไม่ยอมง่ายๆ

   “อืม...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวธีก็มาแล้วเมื่อกี้เขายังโทรหาวีอยู่เลย” หญิงสาวจำเป็นต้องพูดปด ก่อนจะขอตัวกับพวกนักข่าว “วีขอตัวไปที่คุณแม่ก่อนนะคะ”

   “เดี๋ยวสิคะ แล้วเรื่องที่เขาลือกันว่าคุณวีณากับคุณหญิงไม่ค่อยลงรอยกันนี่เรื่องจริงรึเปล่าคะ”

   “ไม่จริงค่ะ” วีณาย้ำเสียงเข้มจิกตาไปยังคนถาม “ท่านเมตตาวีทุกอย่าง งานวันนี้ก็เป็นท่านที่จัดการเป็นธุระให้ ขอตัวนะคะ”

   จนแล้วจนรอดธีภพก็ยังไม่มา เดือดร้อนถึงวีณาที่ต้องรับหน้าทั้งแขกและสื่อมวลชน แม้ว่าครอบครัวของธีภพจะช่วยไกล่เกลี่ยกับแขกผู้ใหญ่ให้แต่เธอก็ต้องรับมือด้านสื่อที่เชิญมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ จะขยับไปทางไหนก็มีแต่คนสงสัยยิงคำถามใส่เธอไม่ได้ว่างเว้น อารมณ์หงุดหงิดสะสมจนกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว เมื่อโดนซักไซ้มากๆ เข้า วีณาก็สติแตก

   “หยุดถามกันสักทีได้ไหม ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”

   “เอาแล้วไง” เมฆาเห็นเหตุการณ์รีบเดินฝ่าวงล้อมของนักข่าวมาหาน้องสะใภ้ ชายหนุ่มกางแขนกันนักข่าวให้ถอย ขัดใจกับจำนวนกองทัพนักข่าวที่บ่าวสาวเชิญมา เยอะขนาดนี้จะป่าวประกาศให้รู้ยันดาวอังคารเลยรึไง

   “หมายความว่าไงคะคุณวี จะไม่มีงานเกิดขึ้นใช่ไหมคะ” เพียงแค่ได้ฟังคำถามวีณาก็ลมออกหูเตรียมอ้าปากจะแผดเสียงกรี๊ดอีกรอบ เมฆาจึงรีบบอกให้การ์ดพาวีณาไปห้องพักก่อน จากนั้นจึงหันมารับหน้าสื่อแทนว่าที่น้องสะใภ้

   “ผมต้องขอโทษแทนวีณาด้วยนะครับ เธอคงกำลังหงุดหงิดจึงทำให้อาจเสียมารยาทไปบ้าง” ชายหนุ่มที่กุมธุรกิจขนส่งทางน้ำรายใหญ่ของประเทศยิ้มหวานพลางชี้แจงต่อ “ผมคงต้องขอโทษแทนธีภพและวีณาด้วยนะครับที่ทำให้ทุกคนเสียเวลา แต่ผมคงต้องแจ้งกับทุกท่านว่าวันนี้ทางเราคงต้องเลื่อนงานออกไปก่อน ขอให้ทุกคนเข้าใจตามนี้นะครับ แล้วผมจะจัดแถลงข่าวชี้แจงเหตุผลภายหลังนะครับ”

9
4. รัญชิดา / ฟีลิปดา / พญามารบงการรัก บทที่ 2
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 09, 2017, 01:55:22 AM »
บทที่ 2

   “ไปโรงพยาบาล”

   สั่งเสร็จพิพัฒน์ก็เอนหลังพิงเบาะพลางหลับตาลง ไม่น่าพลาด ไม่น่าเลยจริงๆ ใครจะคิดว่ามันจะวุ่นวายอย่างนี้ ทั้งเขาและวีณาไม่มีใครพร้อม แต่สิ่งที่วีณากำลังคิดจะทำมันไม่ถูกต้อง เขายอมไม่ได้ ลูกของเขาก็ต้องเป็นของเขา

   การถูกเลี้ยงดูด้วยคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่แท้จริง ต่อให้ได้รับความรักเท่าใด มันก็ไม่ใช่อยู่ดี ตลอดชีวิตวัยเด็กของเขาต้องเผชิญกับคำดูถูกถากถางเพียงเพราะเขาเกิดมาเป็นลูกเมียเก็บของพ่อ เป็นลูกที่แม่แท้ๆ ไม่ต้องการ ผู้หญิงคนนั้นแลกเขากับเงินของพ่อแล้วไม่เคยกลับมาเหลียวแลว่ามารหัวขนคนนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

   พ่อพาเขาเข้าบ้านและยกให้คุณวาสนาภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเป็นคนจัดการดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวของ คุณวาสนาไม่สามารถมีลูกได้ นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมพ่อถึงมีคนอื่น แต่กระนั้นเธอก็ยังทำหน้าที่แม่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องและดีกว่าแม่แท้ๆ ของเขาเสียอีก ความรักของพ่อกับแม่วาสนาที่มีต่อเขามากมาย แต่มันก็ไม่มีอำนาจต้านทานแรงริษยาจากหมู่ญาติที่เปรียบดังฝูงแร้ง

   เขาผ่านความรู้สึกนั้นมาด้วยความเจ็บปวด ลูกเลี้ยงอย่างเขาไม่สามารถวิ่งร้องไห้ไปฟ้องแม่ได้เหมือนเด็กอื่นๆ แม้บารมีพ่อจะคุ้มกะลาหัว แต่มันก็คุ้มได้เฉพาะเวลาที่อยู่ในสายตาพ่อ นอกเหนือจากนั้นฝูงแร้งก็รุมกันจิกทึ้งร่างเขาไม่ต่างจากซากศพ เขาจะไม่ยอมให้ลูกเป็นเช่นนั้น เขาไม่ยอม ดูจากสภาพแล้ววีณาไม่ใช่แม่ที่ดี ส่วนธีภพหากมันยังโง่ก็คงดี แต่ถ้าเมื่อใดที่มันตาสว่างขึ้นมา ลูกเขาตกที่นั่งลำบากแน่

   เขาย่อมไว้ใจตัวเองมากกว่าวีณาฉะนั้นไม่ว่าเธอจะยกเหตุผลกลใดก็ตามอย่าหวังเลยว่าเขาจะอ่อนให้!

   รถของพิพัฒน์จอดรตรงจุดที่นัดคุณวาสนาไว้ เพียงไม่นานเขาก็ได้เห็นผู้หญิงที่มักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ คุณวาสนาเป็นคนโอบอ้อมอารี แต่ก็เด็ดขาดไม่ได้อ่อนแอให้ใครข่มเธอลงได้ พิพัฒน์เรียกเธอว่าแม่อย่างเต็มปากสนิทใจ หลังจากพ่อเสียชีวิตเขาก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงที่มีแต่รอยยิ้มคนนี้เข้มแข็งแค่ไหน อำนาจที่รับจากสามีมาเต็มมือนั้นทำให้เธอใช้มันกีดกันเหล่าฝูงแร้งที่หิวโหยไม่ให้มาวุ่นวายกับชีวิตของเธอและเขาได้ เธอไม่เพียงแค่ปกป้องตัวเอง แต่เธอยังปกป้องเขาได้อีกด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำให้เขาไม่รักและเทิดทูนผู้หญิงคนนี้ แม้แต่ชีวิตเขาก็ยกให้เธอได้

   “นั่นใคร”

   พิพัฒน์ถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าหวานรูปร่างบอบบางจนน่าคิดว่าหากเจอลมพัดแรงๆ จะต้านอยู่หรือไม่ อะไรก็ไม่น่าขบขันเท่ากับแม่สาวเอวบางร่างน้อยนั่นอาจหาญเดินประคองคุณวาสนาซึ่งมีขนาดตัวประมาณสองเท่าของเจ้าหล่อน ก็ดูตลกดี ถ้าเกิดแม่เลี้ยงเขาล้มขึ้นมาจริงๆ ตัวแค่นั้นจะรับยังไงไหว

   ลูกน้องของเขาลงไปเปิดประตู ชายหนุ่มเพียงแค่หันไปมองและได้ยินเสียงล่ำลา

   “รักษาสุขภาพด้วยนะคะคุณป้า” หญิงสาวยิ้มหวานโบกมือลา รอยยิ้มของเธอเลยไปถึงลูกน้องเขา พิพัฒน์เห็นหน้าเธอเต็มตาเป็นครั้งแรก

   “ใครเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามแม่เลี้ยง เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้ทำให้เขาถึงกับยิ้มขำ

   “น่ารักไหมล่ะ”

   “โธ่...แม่ ไม่ต้องมองผมแบบนี้เลยนะ ที่ถามก็เพราะเห็นว่าเดินประคองกันมา ไปรู้จักสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร ปกติสเปคแม่ไม่ใช่แบบนี้”

   “แล้วก็ไม่ใช่สเปคลูกด้วย”

   คุณวาสนาหัวเราะกับท่าทีของลูกเลี้ยงที่เธอรักราวกับลูกในไส้ ก่อนหน้าที่พิพัฒน์จะตกลงเดินทางไปสานต่อธุรกิจในต่างประเทศเธอเคยคิดรั้งเขาเอาไว้ด้วยการพยายามจับคู่ให้กับลูกสาวเพื่อน แต่เขาไม่เคยสนใจ แถมยังเก็บมาล้อเธอได้จนถึงทุกวันนี้

   “ชื่อหนูบัว รู้จักกันโดยบังเอิญ พอดีแม่กำลังจะไปรับยาแล้วมันวูบแม่หนูนั่นช่วยรับไว้พอดีก็เลยรู้จักกัน ถ้าสนใจไว้แม่เจออีกจะจีบให้ เอาไหม”

   “ตลกล่ะครับ หนูบัวอะไรของแม่เนี่ยก็ดูดีนะ แค่ชื่อก็น่าขึ้นหิ้งบูชาพระแล้วคงไม่เหมาะกับคนบาปอย่างผมหรอก ชักหิวแล้วสิแม่ ไปหาอะไรกินกันดีว่า” พิพัฒน์เปลี่ยนเรื่องพลางสั่งนายชัดคนขับรถให้ไปร้านประจำ

   บทสนทนาของสองแม่ลูกยังคงดังต่อเนื่อง พิพัฒน์เป็นลูกชายที่น่ารักสำหรับคุณวาสนาเสมอ ต่อให้ร้ายกาจกับใครในเกมธุรกิจแต่เมื่อได้อยู่กับแม่ความอ่อนโยนที่ซุกซ่อนก็จะปรากฏให้ได้เห็น

   “อ้าว งั้นเร่งเลยนะชัดเพราะฉันเองก็ชักจะหิวแล้วเหมือนกัน วันนี้จะขอล้มทับเจ้านายเธอสักหน่อย แน่ใจนะว่าเตรียมมาพอจ่าย” คุณวาสนาหันมาถามลูกชายในตอนท้าย พิพัฒน์ยืดตัวนั่งหลังตรงวางท่าสง่างามพลางว่า

   “คุณนายวาสนาคงจะลืมไปแล้วว่ากำลังคุยอยู่กับใคร”

   ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน ผู้จัดการก็เดินยิ้มกว้างมาต้อนรับพิพัฒน์และคุณวาสนาด้วยตัวเองซ้ำยังอำนวยความสะดวกให้เป็นอย่างดี ระหว่างที่นั่งรออาหารคุณวาสนาจึงอดกระเซ้าลูกชายไม่ได้

   “มากับพัฒน์นี่ดีจริง ถ้าแม่บ่นว่าเมื่อยสงสัยผู้จัดการคนนั้นจะสั่งพนักงานมาป้อนให้ซะแน่”

   “แล้วหมอว่ายังไงบ้างครับ”

   “จะว่าอะไรได้ล่ะ แม่น่ะแข็งแรงจะตายไป ตราบใดที่ยังไม่เห็นหน้าลูกเมียพัฒน์แม่ยังตายไม่ได้หรอก”

   “อืม...ความตั้งใจเด็ดเดี่ยวมาก” พิพัฒน์แสร้งพยักหน้าพอใจ คำว่าลูกกระทบใจเขาแต่จะให้แม่เห็นพิรุธนี้ไม่ได้ ชายหนุ่มฝืนยิ้มมุมปากพร้อมกับบอกว่า “เห็นทีคุณวาสนาคงต้องรักษาสุขภาพอย่างเข้มงวดแล้วล่ะ เพราะว่าอีกนานมากกว่าจะได้เห็นหน้าลูกเมียผม”

   “ไม่เอาน่าพัฒน์ นี่แม่จริงจังนะ”

   “ผมก็ไม่ได้โกหกแม่นี่ ถ้าตอบว่าพรุ่งนี้จะพาลูกเมียมาหาแม่นี่สิถึงจะเรียกว่าหลอก”

   คุณวาสนาทอดถอนใจ วางมือเหนือมือลูกชายแล้วตบเบาๆ “เราไม่ใช่คนสิ้นไร้หนทางนะลูก ทรัพย์สมบัติมากมายหาไว้มันก็ไม่ได้ช่วยปลอบยามเราทุกข์ใจนะลูก แม่ไม่อาจอยู่กับพัฒน์ได้ตลอดไป ถ้าพัฒน์จะมีใครสักคนเคียงข้างแม่ก็คงหมดห่วง”

   เกือบไปแล้วแม่ ได้แค่เกือบ ชายหนุ่มคิดในใจ หลุบตามองมือ ในที่สุดเขาก็เงยหน้ายิ้มกว้างให้คนตรงข้าม “ที่ผ่านมาผมยังดูแลตัวเองไม่ดีอีกเหรอครับ”

   “ดีแล้ว แต่แห้งแล้ง เงียบเหงา ไร้ชีวิตชีวา พวกที่ควงกันไปมานั่นแม่ไม่ขอนับ แต่ก็ช่างเถอะเอาเป็นว่าแม่จะรักษาสุขภาพให้แข็งแรงก็แล้วกัน”

   “ก็ต้องอย่างงั้นสิครับคุณนายวาสนา นั่นอาหารมาแล้วผมสั่งแต่ของโปรดแม่ทั้งนั้นเลย กินเยอะๆ นะครับ”

   ระหว่างนั่งรับประทานอาหารกันนั้น หลายครั้งที่พิพัฒน์เผลอถอนใจออกมาอย่างลืมตัว แม้คุณวาสนาจะไม่ได้เอ่ยถามแต่เธอก็รู้ได้ทันทีว่าลูกชายต้องมีเรื่องกลุ้มใจ สีหน้าเขาไม่สู้ดีนัก แม้จะพยายามฝืนให้มันร่าเริงเพียงใด แววกังวลในดวงตาคู่นั้น นานเท่าไรแล้วที่เธอไม่เคยเห็นอาการแบบนี้ของลูกชาย จะต้องเป็นเรื่องใหญ่มากทีเดียว

   “มีอะไรจะเล่าให้แม่ฟังไหม”

   ลูกชายรวบช้อน ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เสร็จแล้วก็นั่งมองหน้าแม่นิ่งๆ เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ คุณวาสนาก็ได้คำตอบเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชายเธอกลับมองเห็นแต่ความเจ็บปวด พิพัฒน์มีปัญหาอะไรกันแน่




   เช้าอันแสนวุ่นวายของชีวิตมนุษย์เงินเดือน บุษบงถึงบริษัทแต่เช้าแต่เธอก็ยังช้ากว่าคุณโชติเจ้านายของเธอ เกือบสี่เดือนที่เธอเข้าทำงานในบริษัทนี้ หลังจากจัดการงานศพพ่อกับแม่เสร็จเธอก็ยื่นใบลาออกกับบริษัทเก่าแล้วก็มาเจอประกาศรับสมัครงาน พอเธอยื่นใบสมัครทางบริษัทก็ตอบรับทันที ทุกอย่างดูง่ายดายเหลือเกินกับตำแหน่งเลขาของคุณโชติซึ่งเป็นประธานบริษัท เธอต้องคอยติดตามเจ้านายไปทุกหนทุกแห่งตามแต่ท่านจะสั่ง เจ้านายของเธอใจดีและเป็นกันเองมาก มากจนคนอื่นเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอเดือดร้อนเท่ากับสายตาของคุณมัลลิกาภรรยาของท่านประธาน

   คุณมัลลิกาไม่ชอบขี้หน้าเธอ ไม่ว่าบุษบงจะพยายามทำดีเท่าใดก็ไม่สามารถจะชนะใจภรรยาเจ้านายได้ ระยะหลังมานี้คุณโชติเองก็เริ่มทำตัวแปลกๆ อีกคน เขามักจะเรียกเธอให้เข้าไปหาบ่อย ๆ ซึ่งบางครั้งแค่สั่งงานผ่านเครื่องติดต่อน่าจะง่ายกว่า หรือไม่บางวันหลังเลิกงานเจ้านายก็ใจดีพาไปเลี้ยงข้าวเย็น

   ‘เดี๋ยวก็เหมือนรายก่อนนั่นแหละ’

   เสียงนินทาแว่วเข้าหู หลังจากพยายามหาคำตอบให้ตัวเองหลายครั้งเธอก็ยังไม่อาจรู้ถึงสาเหตุที่เลขาคนก่อนลาออกได้ ดูมันจะเป็นเรื่องลึกลับซะเหลือเกิน สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้และตั้งใจทำงานต่อไปท่ามกลางสายตาที่จ้องจะรอซ้ำ

   บุษบงไม่ใส่ใจเพราะไม่เคยคิดอะไรเกินเลย และเชื่อว่าแม้เจ้านายจะเมตตาก็เมตตาด้วยเห็นในความตั้งใจของเธอ หญิงสาวยังคงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่สนคำคนนินทา และไม่ถือสาที่มัลลิกามีท่าทีหึงหวง เธอบริสุทธิ์ใจ ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้ ถ้าเธอมีหนทางและเงินทองมากพอก็คงไม่จำเป็นต้องทน แต่ในเมื่อไม่มีก็ต้องทำมาหากินกันต่อไป ภาระมากมายในแต่ละเดือนทำให้เธอต้องเตือนตัวเองให้อดทนเสมอ

   หญิงสาวเดินถือถาดกาแฟออกจากห้องเจ้านาย สายตาของคุณโชติเช้านี้ทำให้เธอไม่สบายใจนัก ยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อโต๊ะทำงานของเธอตอนนี้มีดอกไม้ช่อใหญ่วางไว้รอท่า หญิงสาววางถาดแล้วยกช่อดอกไม้นั่นขึ้นดู

   ‘ดอกไม้สวยๆ เหมาะสำหรับคนสวยๆ เช่นคุณ เย็นนี้กินข้าวกันนะ...โชติ’

   ไม่คิดมาเลยก่อนว่าคราวซวยจะมาถึงตัวรวดเร็วปานนี้ บุษบงยังไม่หายตกใจกับข้อความด้วยซ้ำดอกไม้ช่อใหญ่ในอ้อมกอดก็ถูกกระชากอย่างแรง เป็นมัลลิกาที่สีหน้าเกรี้ยวกราดและเพลิงโทสะก็โหมขึ้นไปอีกเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนการ์ด ดอกไม้ถูกโยนลงพื้นตามแรงอารมณ์ตามด้วยเสียงตวาดที่ดังราวฟ้าผ่า

   “นังหน้าด้าน! นี่กล้านัดแนะกับผัวฉันเหรอ” มัลลิกาขาดสติเพราะความหึงหวง ไม่เปิดโอกาสให้แก้ตัว พูดจบก็เงื้อฝ่ามือฟาดไปที่ใบหน้าสวยหวานของเลขาสามีเต็มแรง

   บุษบงเสียหลักและถูกผลักให้ล้มลงนอนกับพื้น มัลลิกาตามมาคร่อมทับร่างเอาไว้ก่อนสะบัดฝ่ามือใส่ไม่ยั้ง เธอคงจะตายด้วยน้ำมือของมัลลิกาเป็นแน่หากว่าโชติจะไม่ออกมาดึงร่างภรรยาเขาออกไป

   “ปล่อยฉัน ฉันจะตบมันให้ตาสว่าง จะได้เลิกยุ่งกับผัวชาวบ้านเสียที” มัลลิกาตวาดสั่น สะบัดร่างเร่าๆ จ้องเขม็งไปยังบุษบงโดยไม่ทันมองว่าคนที่จับนั้นคือสามีตัวดีนั่นเอง

   “หยุดเดี๋ยวนี้มัลลิกา คุณจะบ้าหรือไง พอได้แล้ว ผมบอกให้หยุด!” โชติเปล่งเสียงทรงอำนาจจนทุกคนในที่นั้นไม่มีใครกล้าขยับ ยกเว้นคนในอ้อมแขนของเขา

   มัลลิกาเงยหน้ามองสามีอย่างเจ็บช้ำ กี่หนกี่ครั้งแล้วที่เขาทรยศต่อความรักของเธอ เหยียบย่ำหัวใจของเธอ ทั้งที่เธอพยายามเอาใจเขาทุกอย่างแต่โชติก็ยังทำร้ายจิตใจด้วยการเลี้ยงเลขาหน้าหวานไว้ข้างกาย กี่คนแล้วที่เธอต้องทนเห็นทนฟัง ต้องทนเจ็บปวดกับการกระทำของเขา

   “ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อบริษัทของเราไม่มีเงาของมัน!” มัลลิกามองมาเลขาสามีด้วยสายตาชิงชัง ชี้นิ้วไล่อย่างรังเกียจ “เก็บข้าวของแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ไป๊!”

   “คุณมัลลิกากำลังเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับคุณโชติไม่ได้มีอะไรกัน คุณโชติช่วยฉันอธิบายสิคะว่าเรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด”

   บุษบงส่ายหน้าช้าๆ หันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้านายด้วยหวังว่าเขาจะออกหน้าช่วยเหลือและอธิบายกับมัลลิกาให้เข้าใจ แต่โชติก็เลือกที่จะนิ่งไม่พูดอะไร ยังนึกเสียดายแต่เมื่อมัลลิกาแหวกหญ้าซะดังขนาดนี้คงไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะรั้งเอาไว้ให้เป็นปัญหา เงียบซะให้เรื่องมันจบๆ ไปดีที่สุด

   อาการเพิกเฉยของเจ้านายทำให้หญิงสาวหมดหวัง ตอนนี้เธอพอจะเดาได้แล้วล่ะว่าเลขาคนก่อนลาออกไปด้วยสาเหตุใด ใบหน้าของเธอชาไปหมดเพราะมัลลิกาไม่ออมแรงเลย ปกติแล้วบุษบงไม่เคยคิดทำร้ายใคร แต่ครั้งนี้คงต้องเว้นไว้เพราะเธอเจ็บทั้งกายและใจ ถ้าเธอจะเป็นลูกจ้างแต่เธอก็มีศักดิ์ศรี จะมาดูถูกกล่าวหาโดยที่เธอไม่ผิดมันเกินไป หญิงสาวยืนทรงตัวได้อย่างมั่นคง ก้าวเข้าไปหามัลลิกากับโชติช้าๆ

   “ไม่ต้องไล่ก็ได้ค่ะ ตอนนี้ฉันเองก็ไม่อยากอยู่แล้วแต่ก่อนไปจะบอกให้รู้ไว้ว่าฉันไม่เคยคิดอะไรกับสามีของคุณ ข้อความในการ์ดนั่นถ้าคุณอ่านดีๆ จะรู้ว่าใครเป็นคนนัด ฉันไม่ติดใจเรื่องการ์ดคนเรามันอ่านพลาดกันได้ แต่ที่คุณตบฉัน ฉันไม่ยอม!”

   วินาทีต่อมาบุษบงเงื้อมือตบหน้าภรรยาเจ้านายเต็มแรง ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเชิดหน้าเดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดและคำด่าทอที่ดังตามหลัง

   สาวโชคร้ายเดินโซเซออกมา หลายคนมองอย่างสงสัย แต่อย่าได้คิดว่าเธอจะหยุดอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทุกคนคงไม่เชื่อเธอดีไม่ดีจะสมน้ำหน้าซ้ำเติมอีก บุษบงกัดริมฝีปากกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างยากเย็น มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ทำไมโชคชะตาใจร้ายกับเธอนัก พรากพ่อแม่ไปจากเธอไม่พอยังต้องให้เธอมาพบเจอกับเรื่องบ้าๆ นี่อีก

   หญิงสาวหยุดชะงักรู้สึกถึงลมหายใจของตัวเองที่ขาดช่วง ความเจ็บปวดชนิดหนึ่งพุ่งขึ้นมาบริเวณหน้าอก จู่ๆ มันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุจนต้องยกมือข้างหนึ่งกดมันเอาไว้ ทุกอย่างพร่าเลื่อนจนต้องยกมืออีกข้างยันแนวกำแพงบริษัท อาการเช่นนี้เธอเคยเป็น แต่ครั้งนี้ดูมันจะทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อก่อนยังไม่เจ็บขนาดนี้หรือว่าจะเสียใจมากเกินไป เธอฝืนแข็งใจเดินต่อ ให้ตายยังดีเสียกว่าต้องมาหยุดอยู่ในเขตบริษัทบ้านี่ โชคดีที่ผ่านไปสักพักอาการเริ่มทุเลาลง บุษบงหายใจคล่องขึ้นจึงเดินได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง

   ทว่าความซวยยังไม่หมดเพียงแค่นั้น จังหวะที่บุษบงกำลังเดินข้ามถนนเพื่อไปขึ้นรถเมล์ฝั่งตรงข้ามมีผู้คนมากมายเดินสวนทางมา แล้วจู่ ๆ กระเป๋าสะพายก็ถูกชายร่างผอมกระชากวิ่งหนีไป

   “เอากระเป๋าฉันคืนมานะ!” หญิงสาวได้สติวิ่งตามเจ้าหัวขโมยนั่นไปติดๆ พร้อมตะโกนร้องขอให้คนช่วย “ช่วยด้วยค่ะ มีคนขโมยกระเป๋าฉัน! ช่วยด้วยค่ะ จับเขาไว้ที กระเป๋าฉันๆ”

   เจ้าโจรมืออาชีพและคุ้นเคยเส้นทางมันวิ่งซอกแซกทางโน้นทีทางนี้ทีจนคนวิ่งตามเริ่มหอบ อาการเจ็บหน้าอกเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง แต่เธอจะหยุดไม่ได้เพราะทุกอย่างของเธออยู่ในกระเป๋านั่น จะเป็นตายยังไงเธอก็ต้องได้กระเป๋าคืน!

   ในนั้นนอกจากมีเงินสดที่เธอเพิ่งเบิกจากธนาคารเพื่อเตรียมจ่ายค่าบ้านเช่าที่ค้างไว้ ยังมีเงินที่ใช้ส่วนตัวอีก หากไอ้โจรนั่นได้ไปแล้วเธอจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่าย

   “เอากระเป๋าฉันคืนมานะ!”





   ธีภพฉลองวันแต่งงานของตัวด้วยการเผชิญรถติดยาวเหยียด มองไปทางไหนก็มีแต่รถแออัดกันบนถนนที่แม้จะขยายแล้วแต่ก็ยังไม่เพียงพอ ต่างคนต่างเร่งรีบแต่ไม่ได้เป็นไปอย่างใจนึกนัก เลยกลายเป็นว่ายิ่งรีบยิ่งช้า เจ้าบ่าวก็ชักเริ่มหงุดหงิด

   “ไม่ขยับเลยโว้ย” ชายหนุ่มหัวเสียเหลือบมองนาฬิกาก็ร้อนใจไปใหญ่ งานแต่งของเขาจะเริ่มแล้ว แต่เขายังไม่ขยับไปไหนเลย

   เขาอุตส่าห์เร่งงานหามรุ่งหามค่ำแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพื่อที่จะให้งานเสร็จเรียบร้อย จะได้ไม่เกิดปัญหาขัดจังหวะฮันนีมูน ขนาดรีบบึ่งรถกลับมาแต่มันก็ยังช้าเพราะว่าปัญหารถติดโลกแตกนี่ ป่านนี้วีณาคงมองหาเขาแย่แล้ว

   “ว่าไงครับพี่เมฆ” ชายหนุ่มรีบกดปุ่มรับสายโทรศัพท์จากพี่ชาย

   “ตอนนี้แกอยู่ที่ไหนธี งานจะเริ่มแล้วนะ”

   “ใกล้จะถึงแล้วพี่ แต่รถติดมาก ผมรีบจนจะบ้าอยู่แล้ว” ธีภพเองก็ร้อนใจไม่แพ้กัน

   “เออๆ รีบมาแล้วกัน ขับรถดีๆ นะ”

   ธีภพรีบเหยียบคันเร่งเต็มที่เมื่อเห็นไฟเขียว ในที่สุดเขาก็ฝ่าด่านหฤโหดมาได้ ชายหนุ่มเพิ่มความเร็วมากขึ้น ตัวเลขสัญญาณไฟที่เห็นไกลๆ แยกหน้านั้นทำให้เขาเพิ่มความเร็วและยอมมารยาททรามขับปาดซ้ายปาดขวาในจังหวะที่ไม่น่าเกลียดเกินไปนัก ขอโทษทีเถอะนะแต่ว่าวันนี้เขารีบจริงๆ

   “ขืนติดอีกแดงเดียวไปไม่ทันขบวนขันหมากแน่”

   ชายหนุ่มเป่าปากโล่งอกที่สามารถผ่านพ้นไฟแดงมาได้เพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ต้องกดแตรดังลั่นเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตัดหน้ากะทันหัน ผู้ชายคนนั้นวิ่งผ่านหน้ารถเข้าไปอย่างหวุดหวิด แต่ผู้หญิงที่วิ่งตามมาไม่รอดแม้เขาจะเหยียบเบรกสุดตัวแล้วก็ตาม

   เสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนน เสียงกระแทกและเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของผู้คนบริเวณนั้นดังขึ้น ร่างของธีภพถูกอัดกับพวงมาลัยรถยังดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยกันไว้ หายตกใจแล้วชายหนุ่มจึงเปิดประตูรถออก สะบัดหน้าไล่ความมึนงง รีบวิ่งไปดูอาการคนที่วิ่งมาให้ชนรถเขา

   “คุณ!” ธีภพตบแก้มหญิงสาวที่หมดสติเบาๆ “คุณได้ยินผมไหม อย่าเพิ่งตายนะ คุณ! คุณ! โธ่โว้ย!!!”

   สายตาคมส่อแวววิตกทันทีเมื่อเห็นอาการของหญิงสาว เลือดที่ไหลออกทางปากและจมูกทำให้เขาเริ่มกลัว จนต้องกวาดตาสำรวจอาการบาดเจ็บของคนในอ้อมแขน หัวแตก แขนมีบาดแผลขนาดใหญ่เนื่องจากครูดกับรั้วเหล็กข้างถนน

   “ตายไหม”

   คำถามนั้นทำให้ธีภพรีบยื่นนิ้วสั่นๆ ไปที่ปลายจมูกคนเจ็บ ตรวจสอบว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ ก็โชคยังดีอยู่หรอกที่ยังไม่ตาย “ยังครับ เธอยังหายใจอยู่”

   “งั้นคุณรีบไปเลย พอเธอไปโรงพยาบาล อยู่ถัดจากนี้ไปแค่ 3 ซอยเท่านั้นเอง เลือดเธอออกเยอะมากขืนรอกู้ภัยมีหวังอาการหนักแน่”


[/center]

10
4. รัญชิดา / ฟีลิปดา / พญามารบงการรัก บทที่ 1
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2017, 12:21:13 AM »
บทที่ 1

   เสียงน้ำตกกระทบพื้นเงียบลง จากนั้นไม่นานประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก เรือนร่างอันอุดมด้วยมัดกล้ามของธีภพเปล่าเปลือยโดยที่ท่อนล่างพันลวกๆ ไว้ด้วยผ้าขนหนูดูหมิ่นเหม่ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ ในสายตาของเขามีเพียงหญิงสาวที่นอนซุกกายใต้ผ้าห่ม ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มยั่วเย้ากับเมื่อกายสายขยับพลิกตัว และตอนนี้เธอเองก็กำลังมองเขาเช่นกัน

   เพราะสายตาออดอ้อนคู่นั้นทำให้เขาไม่อาจเดินเลยผ่านไปแต่งตัวกลับบ้านได้อย่างใจคิด เขามักจะเป็นอย่างนี้เสมอ แพ้ทางเธอทุกครั้งที่ได้สบตากัน เป็นมาตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกจนถึงป่านนี้ ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าผู้ชายสักคนหนึ่งจะสามารถตกหลุมรักใครได้ง่ายดายอย่างนี้
แต่มันก็เป็นไปแล้ว เขาพบกับวีณาเมื่อ 6 เดือนก่อนในงานเดินแบบการกุศล ยังจำได้ติดตาตรึงใจกับสาวสวยสง่างามในชุดสุดท้าย มันไม่ยากเลยกับการเดินเข้าไปหาเธอ แต่ก็ไม่ง่ายเช่นกันกว่าความสัมพันธ์จะพัฒนามาจนถึงวันนี้ วีณาไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะทำเล่นๆ ได้ และเขาก็ไม่เคยคิดจะเล่นๆ กับเธอด้วย เพราะอย่างนี้เมื่อตกลงคบหากันจริงจังเขาก็ขอเธอแต่งงานทันที

   ทุกคนในครอบครัวพากันตกอกตกใจ ในมุมมองของผู้ใหญ่ฝ่ายธีภพนั้นไม่ขัดข้อง อย่างไรเสียก็ยังเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา จะตกแต่งกันก็ไม่ว่าเพียงแค่อยากให้ใช้เวลาศึกษากันให้นานกว่านี้ วีณายิ้มรับไม่มีปัญหาเพราะจะเร็วหรือช้าเธอก็เป็นเจ้าสาวของเขาอยู่ดี แต่นัยน์ตาของเธอไม่อาจปกปิดความคิดส่วนลึก
ถึงธีภพจะพูดว่ารักเธอขนาดไหนแต่ถ้ายังไม่มีหลักประกันอันมั่นคงผู้หญิงทุกคนก็อดคิดมากและกังวลถึงอนาคตไม่ได้ เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกนี้ของวีณา เขาเองก็ไม่อยากปล่อยให้เวลาแห่งความสุขผ่านไป แต่งงานกันแล้วค่อยเรียนรู้เพิ่มเติมก็ได้ เพราะถึงเขาจะรักเธอแค่ไหนแต่ก็ยังเชื่อว่าชีวิตคู่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ก็ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว อุปสรรคเรื่องเวลาก็ดูไม่สำคัญ และเวลานี้...วันแต่งงานถูกกำหนดแล้ว

   ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดคอถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่สนใจ ธีภพย่างเท้าเข้าสู่เป้าหมายโดยที่สายตายังไม่ละจากใบหน้างาม แบบนี้เขาคงกลับบ้านได้หรอกนะ สาวสวยกับรอยยิ้มหวานๆ นอนรออยู่บนเตียงยุ่งเหยิง แค่เห็นก็เหมือนยืนอยู่กลางกองเพลิงแล้ว

   ธีภพนั่งลงบนเตียงนุ่มโน้มกายจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลา เห็นสายตาเว้าวอนของวีณาแล้วก็ไม่นึกอยากจะไปไหนเลยจริงๆ

   “คุณเล่นมองผมด้วยสายตาแบบนี้ กำลังวางแผนร้ายๆ อยู่ใช่มั้ย”

   “แผนร้ายที่ว่าเช่นอะไรบ้างล่ะคะ” สองแขนหญิงสาวยกขึ้นคล้องคอธีภพ

   “ก็เช่นว่าจะลุกไปส่งผมหน้าประตู”

   “จะมองฉันดีเกินไปแล้วคุณธีภพ คิดเหรอว่าจะทิ้งฉันไปง่ายๆ”

   ชายหนุ่มหัวเราะพลางก้มลงจุมพิตแผ่วๆ คนเจ้าแผนการ “ผมต้องกลับแล้ว”

   “ไม่” วีณากระซิบตอบพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ออกแรงดึงจนธีภพนั่งเสียหลัก แผ่นอกเปล่าเปลือยของเขาทาบทับลงมาบนตัวเธอโดยมีผ้าห่มขวางกั้น แต่แรงปรารถนาของหนุ่มสาวไม่อาจขวางได้ด้วยผ้าผืนเดียว สองใบหน้าเคลื่อนชิดติดกัน นางแบบสาวค่อยๆ แนบริมฝีปากบดเบียดยั่วเย้า ธีภพให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนเธอได้ใจจึงรุกหนักมากขึ้น ค่อยๆ ผลักให้ร่างคนรักลงแล้วพลิกกายเพื่อให้เขาอยู่ใต้ร่างเธอ จูบคลอเคลียไปทั่วใบหน้าคมสันละเลียดเรื่อยจนมาบรรจบที่ริมฝีปาก

   “อยู่เป็นเพื่อนวีก่อนนะคะ วีเหงา ไม่อยากนอนคนเดียว” กระซิบอ้อนชิดใบหู แล้วแกล้งขบหูเขาเล่น

   “จวนจะเช้าแล้ว ถ้าวันนี้ไม่กลับบ้านคุณหญิงฉัตรดาราฆ่าผมแน่” ชายหนุ่มพูดเสียงแหบพร่าข่มอารมณ์ปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมา ก่อนจะพลิกร่างเปลี่ยนเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง ขืนปล่อยให้วีณาบัญชาการต่อเขาคงไม่ต้องไปไหนแน่ “ทนเหงาอีกนิดนะที่รัก กลับมาจากตรวจงานคราวนี้ผมจะทำให้คุณลืมไปเลยว่าความเหงามันเป็นยังไง”

   อยากอยู่ต่อก็อยากหรอก แต่เขารับปากกับแม่ไว้แล้ว ยิ่งใกล้วันแต่งงานก็ยิ่งอยากจะเอาใจท่านให้มากๆ ไม่อยากให้เกิดอคติกับว่าที่ลูกสะใภ้ เขาอยากใช้ชีวิตกับวีณาร่วมกันสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ ไม่อยากให้ปัญหาเล็กๆ มากวนจิตใจทั้งสองฝ่าย

   “รีบกลับมาเร็วๆ นะคะ ถ้าเจ้าบ่าวมาช้าไม่ทันเข้างาน เจ้าสาวจะไม่ให้อภัยนะคะ” วีณาย่นจมูกใส่เขา มาถึงขั้นนี้แล้วเธอจะไม่ถอยเด็ดขาด งานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้น อะไรก็อย่าได้หวังมาขัดขวาง ทุกอย่างไม่อาจรั้งรอ และเธอจะแต่งงานกับธีภพ...ธีภพคนเดียวเท่านั้น

   “คิดเหรอว่าผมจะพลาด ฝันไปเถอะ” ธีภพยิ้มกว้างกดจุมพิตลงบนหน้าผากหญิงสาวเป็นการสั่งลาแล้วจึงลุกไปแต่งตัว เขาอุตส่าห์กรำงานหนักมาทั้งเดือน เพื่อจะแลกกับวันฮันนีมูนที่ยืดยาวออกไปแล้วเรื่องอะไรจะต้องสายด้วยเล่า

   “ที่รักผมไปแล้วนะ อีก 2 วันเจอกันนะครับว่าที่ภรรยา” ธีภพเดินมาหอมแก้มหญิงสาวอีกครั้งแล้วเดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดี



   คล้อยหลังธีภพออกไปได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดอีกครั้งด้วยฝีมือของชายหนุ่มใบหน้าเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ มีเพียงสายตาดุดันมองกราดไปทั่วห้องราวกับค้นหาอะไรสักอย่าง ทุกก้าวย่างของเขาคุ้นเคยกับรังรักแห่งนี้เป็นอย่างดี และการจะเข้ามาในห้องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

   พิพัฒน์เข้าไปในห้องนอนมองเห็นวีณานอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ นวลเนื้อช่วงไหล่โผล่พ้นชายผ้าท้าทายสายตา เขารู้ดีว่ามันนุ่มละมุนแค่ไหนยามลูบไล้ วีณาเป็นคนสวย...สวยมากเกินกว่าใครจะมองผ่าน นางแบบตัวท็อปของวงการเคยผ่านงานเดินแบบให้กับแบรนด์ดังในต่างประเทศ มันช่างเป็นอะไรที่เย้ายวนชวนให้ลิ้มลอง คนอย่างเขาไม่เคยขาดผู้หญิงข้างกาย แต่วีณามีเสน่ห์เหนือกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเจอมา

   เขาพบกับเธอในต่างประเทศ ที่นั่นพวกเขาไม่ได้ถูกจับตามองเหมือนกับตอนอยู่ในประเทศไทย มันจึงง่ายที่จะสานความสัมพันธ์กัน ทั้งเขาและเธอต่างมีเงื่อนไขของตัวเอง ทุกอย่างต้องเป็นความลับ พิพัฒน์ไม่เคยแคร์เรื่องซุบซิบแต่นางแบบดังอย่างวีณานั้นเรื่องนี้สำคัญในอันดับต้นๆ อารมณ์รักมันบังตาเธอจะขออะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น อย่าว่าแต่เดือนดาวเลยหากเธอเอ่ยปากขอตอนนั้นแม้แต่ทางช้างเผือกเขาก็พร้อมจะหามาให้ นับประสาอะไรกับเก็บความลับแค่นั้น ดวงตาที่เคยมองหญิงสาวอย่างชื่นชมบัดนี้ดุกร้าว เรือนร่างทุกตารางนิ้วของเธอเคยทำให้เขาหลงใหลชนิดลืมโลก

   ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันหมดไปแล้ว หมดไปตั้งแต่เธอทรยศเขา คิดแล้วก็ได้แต่แสยะยิ้มสมเพชในความโง่เง่าของตัวเขาเอง หลงใหลได้ปลื้มกับผู้หญิงคนนี้เข้าไปได้ยังไงกันนะ ดูเหมือนว่าวีณายังจมอยู่ในภวังค์หวาน ก็แน่อยู่แล้วไอ้ชู้รักหน้าโง่เพิ่งจะเดินผิวปากอารมณ์ดีออกไป คงปรนเปรอให้กันจนหนำใจ

   อันที่จริงการที่คู่นอนจะมีผู้ชายใหม่เขาก็ไม่เดือดร้อนหรอก แต่กับวีณามันมีรายละเอียดปลีกย่อยลงไป เป็นเรื่องสำคัญมากขนาดลากเขากลับมาจากต่างประเทศได้ เธอจะมีใครใหม่เขาไม่เคยสนแต่ถ้าคิดเอาจะเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปเป็นของคนอื่นเขาไม่ยอม

   ความผิดครั้งนี้เกินให้อภัย หากพิพัฒน์เคยรักจับใจแค่ไหน ตอนนี้เขาก็เกลียดวีณาได้สุดใจยิ่งกว่า ชายหนุ่มข่มอารมณ์อันเดือดพล่าน เดินเข้าไปกระชากให้ร่างระหงให้ลุกขึ้นมาตอบคำถามที่ยังคาใจ

   วีณาผวาตามแรงดึง พร้อมกับร้องออกมาอย่างตกใจ เธอกำลังฝันดีเมื่อต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นผู้มาเยือนแล้วก็ใจหายวาบ ใบหน้าสวยซีดเผือดราวกับเห็นผีหัวใจของเต้นรัว คนที่เธอเข้าใจว่าเป็นธีภพแท้จริงแล้วคือพิพัฒน์ เป็นไปไม่ได้ เขามาได้ยังไงกัน

   “พิพัฒน์!”

   “อ้อ...ยังดีที่ยังจำชื่อผัวเก่าได้” ชายหนุ่มกัดฟันประชดหญิงสาวพลางถอยไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ตัวใกล้สุด สายตาดุดันของเขาแผดเผานางแบบสาว

   วีณาจ้องหน้าเขาเขม็ง ข่มความกลัวถามเขาเสียงแข็ง “คุณกลับตั้งแต่เมื่อไร ไหนว่าจะไปเป็นปีไง”

   “เฮอะ! ถ้าไปนานอย่างนั้นเขาบนหัวฉันจะงอกออกมายาวสักขนาดไหน แค่ฉันไปได้ไม่กี่วันเธอยังกล้าคิดสวมมันให้ฉัน” พิพัฒน์กล่าวหาด้วยใบหน้าถมึงทึงและเดินมาหยุดยืนชิดเตียง ยื่นมือมาเชยคางหญิงสาวให้สบตา “อย่าห่วงเลยวีณา ฉันมาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อเธอ แต่ฉันมาเพราะลูก”

   “คุณพูดอะไร ลูกใคร ฉันไม่รู้เรื่อง” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่น นั่นจึงทำให้พิพัฒน์ยิ่งบันดาลโทสะมากขึ้น มือใหญ่เลื่อนไปกำรอบต้นแขนออกแรงผลักจนร่างนางแบบสาวล้มลงกลางเตียง ก่อนจะชี้หน้าเธอแล้วตวาดถาม

   “คนของฉันโทรไปรายงานว่าเธอเดินเข้าออกโรงพยาบาลราวกับบ้านหลังที่สอง เธอไปทำไมกันล่ะ”

   “ฉะ ฉันไม่สบายไปหาหมอแล้วมันผิดตรงไหน”

   “หาหมอเด็กเนี่ยนะเหรอ คิดว่าฉันโง่รึไงวีณา ฉันคงไม่บ้าทิ้งเธอไว้คนเดียวหรอกก็เรารักกันจะตายจำไม่ได้เหรอ ไอ้หมอนั่นมันรู้รึเปล่าว่าเจ้าสาวมันกำลังท้องลูกฉันอยู่” พิพัฒน์หยุดหายใจเข้าลึกๆ ข่มอารมณ์ก่อนสั่งเด็ดขาด “ยกเลิกงานแต่งซะ แล้วไปอยู่กับฉันจนกว่าจะคลอด จากนั้นเธอจะไปตกนรกขุมไหนก็ไสหัวไปได้เลย ฉันไม่ยอมยกลูกให้ใครแน่ แค่เขาเกิดมามีเธอเป็นแม่มันก็แย่พอแล้ว”

   “ไม่! เด็กในท้องฉันไม่ใช่ลูกคุณ เขาเป็นลูกของฉันกับธี!”

   “งั้นมันก็คงไม่ใช่คนธรรมดาแล้วล่ะ เพราะเก่งกาจขนาดว่าทำให้เธอท้องได้ก่อนที่เธอจะนอนกับมันเสียอีก” ชายหนุ่มเย้ยหยัน ขยับเข้าไปบีบคางหญิงสาวอีกครั้ง “อย่าพูดอะไรตลกนักเลยที่รัก ดูมันจะไม่เข้ากับสถานการณ์ของเราตอนนี้ นี่ไม่ใช่เวลาขำขันสักเท่าไร เด็กเป็นลูกฉัน เธอรู้ดี เราสนุกด้วยกันจำไม่ได้เหรอ ตอนนั้นเธอยังเพ้อเรียกชื่อฉันอยู่เลย แต่เธอก็แน่ชะมัด เก่งมากที่หลอกล่อจนไอ้หมอนั่นมันหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ขนาดจะวิวาห์สายฟ้าแลบกับเธออย่างไม่คิดระแวง โง่ๆ อย่างนั้นไม่ใช่สเปคเธอหรอกวีณา”

   พิพัฒน์ยิ้มเย้ยนางแบบสาว ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะเริ่มต้นชีวิตคู่กับผู้หญิงคนนี้ แต่หลักฐานทั้งภาพถ่ายและถ้อยคำรายงานของลูกน้องทำให้เขาตัดใจได้ไม่ยากเย็น แต่อย่างน้อยวีณาก็เกือบทำให้เขาเข้าใกล้คำว่ารัก แต่ความรักที่จะมั่นคงต้องเติบโตด้วยความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนา
เขากับเธอข้ามขั้นตอนนั้นไปอย่างไม่ใส่ใจ ตกลงคบหากันลับๆ โดยที่ไม่มีใครรับรู้ รังรักเธอนอนกกกับผู้ชายอื่นก็เป็นของเขา เสียดายที่เขามาเร็วกว่านี้ไม่ได้ไม่อย่างนั้นคงได้กลับมาหักคอเธอตั้งแต่ลูกน้องโทรไปรายงานครั้งแรกแล้ว

   พิพัฒน์แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกของเขา ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ได้ป้องกันอะไรเลย ความผิดพลาดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครพร้อมกับบทบาทพ่อแม่ แต่ถ้าจะให้เลือกเขาก็ไว้ใจตัวเองมากกว่าปล่อยลูกไว้กับวีณา

   “ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ยกเลิกงานแต่งซะ รอให้คลอดเด็กออกมาก่อน เธอจะไม่อยู่กับฉันก็ได้ แต่ขอเพียงแค่ให้เด็กคลอดออกมา จากนั้นเธอจะทำอะไรก็ตามสบาย แล้วฉันจะกลับมาเอาคำตอบเรื่องนี้ ฉันรู้ว่าเธอฉลาด เลือกดีๆ วีณา...อย่าคิดลองดีกับฉัน” พิพัฒน์ก้าวหนักๆ จากไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวกรีดร้องลั่นห้อง



   มือของวีณาค่อยๆ กำเข้าหากัน ร่างกายสั่นไปหมดด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่การปรากฏตัวของพิพัฒน์ทำให้ภาพฝันของเธอไม่สวยงามเหมือนเดิม แน่นอนว่าการมาของพิพัฒน์จะส่งผลกระทบอันใหญ่หลวง ทุกคำที่เขาสามารถทำได้ตามนั้น

   ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันแม้จะไม่นานแต่เธอก็รู้ดีว่าพิพัฒน์เป็นคนจริง หากเขารัก เขาก็ทุ่มทุกอย่าง แต่หากได้เกลียดใครขึ้นมาก็พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างให้พังพินาศเช่นกัน ผู้ชายคนนี้ไม่มีข้อเสีย การเป็นเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวที่มีสาขากระจายทั่วประเทศและยังได้ร่วมหุ้นกับต่างชาติขยายงานในต่างประเทศคงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่พอจะปฏิเสธ

   วีณาก็เช่นกัน ต้องยอมรับว่าเธอสนุกกับเขาอย่างเต็มที่และเลยเถิด ปัญหามีตามมาเมื่อตัวเลือกที่ดีกว่าผ่านเข้ามาในชีวิต เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือพิพัฒน์ก็ยังมีธีภพ แน่นอนว่าพิพัฒน์มีพร้อมทุกอย่าง แต่ธีภพก็ไม่ได้น้อยหน้าทั้งเรื่องฐานะและชาติตระกูล ทั้งสองหลงรักเธอ และเธอจำเป็นต้องเลือกเพียงหนึ่งเดียว

   การหาข้อเสียกับคนที่พร้อมทุกอย่างเป็นเรื่องยาก แต่ทุกคนบนโลกนี้มักมีข้อเสียกันทั้งนั้น ธีภพเป็นลูกคนเล็ก ฐานะมั่นคงครอบครัวมั่นคงเพราะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แม้จะไม่ได้ขยายงานไปยังต่างประเทศ แต่ก็ได้รับความไว้วางใจอย่างทั่วถึง ธีภพมีพี่ชายหนึ่งคน ในขณะที่พิพัฒน์เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวกังวานที่เกิดกับเมียเก็บ หุ้นส่วนใหญ่ของตระกูลกระจายในหมู่ญาติ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ได้สืบทอดธุรกิจนำเข้ารถยนต์ของตระกูลเลยต้องหันมาจับธุรกิจการโรงแรมแทน แม้มันจะไปได้สวยแต่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าเจ้าสัวกังวานคงให้การหนุนหลังลูกชายอย่างเต็มที่ท่ามกลางความขัดแย้งในหมู่ญาติ สิ้นเจ้าสัวไปเสียคนพิพัฒน์อาจอยู่ได้แต่จะมั่นคงแค่ไหนไม่มีใครรับประกันให้เธอได้

   เมื่อมีเหตุให้พิพัฒน์ต้องห่างเธอไปและธีภพก้าวเข้ามาแทนที่วีณาจึงต้องตัดสินใจ แต่เพราะความประมาทของเธอทำให้ทุกอย่างต้องรวบรัด รวดเร็ว ธีภพลุ่มหลงเธอมันจึงไม่ใช่เรื่องยาก เวลาไม่จำเป็นสำหรับเธอ วีณาชอบเขา แม้ว่าครอบครัวของเขาดูจะไม่สนิทใจกับเธอสักเท่าไร แต่การมีปัญหากับแม่ของธีภพคนเดียวย่อมรับมือง่ายกว่าต้องไปต่อสู้กับหมู่ญาติอีกเป็นโขยงของพิพัฒน์

   เส้นทางของเธอกับธีภพเกือบจะสมบูรณ์แล้วแท้ๆ แต่พิพัฒน์ก็ย้อนกลับมา ถ้าเพียงเธอจะไม่ท้องก็คงไล่ตะเพิดเขาไปแล้ว แต่มันไม่ใช่เธอจะผลีผลามวู่วามไม่ได้เพราะถ้าพิพัฒน์เกิดบ้าขึ้นมาทุกอย่างที่เธอปูทางเอาไว้คงจบสิ้นซึ่งต่อให้ต้องตายเธอก็ไม่มีวันย่อม ชีวิตของวีณาเหนื่อยมามากพอแล้วกว่าเธอจะมีวันนี้ได้ เส้นทางการเป็นนางแบบของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา การแก่งแย่งชิงดีเพื่อจะถีบให้ตัวเองขึ้นเหนือกว่าคนอื่น เธอเหนื่อยเต็มที การมีชีวิตครอบครัวที่ดีจึงเป็นความฝันอันสูงสุดในตอนนี้ คนที่ตอบสนองสิ่งนี้กับเธอได้ก็คือธีภพ

   ยกเลิกงานแต่งงานเหรอ ไม่มีทาง!!!

   ก็ให้มันรู้กันไปเลยว่าระหว่างเธอกับพิพัฒน์ใครจะแน่กว่ากัน หญิงสาวแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบ เด็กคนนี้ไม่ใช่จุดอ่อนของเธอหรอก พิพัฒน์อาจจะข่มขู่เธอแต่แววตาของเขาไม่เคยโกหก ความรัก ความลุ่มหลงไม่เหลือแล้วในดวงตาเขา สาเหตุที่ย้อนกลับมาก็คงจะเป็นเพราะเด็กคนนี้ ผลพวงที่เกิดจากความสนุกของเธอกับเขา ความประมาทเลินเล่อจนไม่ได้ป้องกัน แต่บางทีความผิดพลาดก็สามารถพลิกสถานการณ์ได้ ในเมื่อห่วงใยลูกซะขนาดนี้แล้วเขาจะทำอะไรเธอได้ล่ะ เธอเจ็บลูกของเขาก็เจ็บด้วย

   หญิงสาวยิ้มเย็น ลูบไล้หน้าท้องแผ่วเบาราวกับจะส่งสัญญาณถึงเลือดเนื้อเชื้อไขที่ก่อกำเนิด สิ่งใดที่ตัดสินใจแล้วเธอจะทำมันจนถึงที่สุด ถ้าพิพัฒน์ทำลายเธอ เขาจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้าเขาทำเธอเจ็บเขาก็จะเจ็บยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี

   เด็กคนนี้เป็นไพ่ใบสุดท้าย เธอจะใช้เมื่อถึงเวลา แต่ยังไงซะธีภพจะต้องเป็นพ่อ ไม่ใช่พิพัฒน์!



11
บทที่ 2

   นาสิกนึกสงสัยท่าทางตื่นตระหนกของคนบนเตียงเหมือนกันแต่หากเทียบกันแล้วเขานึกห่วงสมบัติของตัวเองมากกว่า ชายหนุ่มมองแผ่นซีดีเพลงบนเตียง

อย่าลังเล เสียดายน่ะเต็มร้อย แต่ถ้าไม่ให้อีกฝ่ายได้ศึกษาปัญหามันจะยิ่งพอกพูนมากขึ้นไปอีก ก็ได้แต่หวังว่าสติปัญญาของเธอจะดีเหมือนปากแล้วกัน

   "แผ่นพวกนี้ฉันให้เธอยืมไปฟัง สิ่งเดียวที่เธอต้องทำหากอยากรอดจากการครอบงำของคูก้าโดยที่ไม่บ้าก่อนจบอาทิตย์ก็คือต้องเชื่อฟังฉันและห้ามมีรอยขีด

ข่วนกับแผ่นพวกนี้เด็ดขาด"

   "แหม"

   "หยุด" ชายหนุ่มรีบยกมือห้าม นึกเอือมระอาอัยยาเต็มที "เธอควรจะเก็บลิ้นไว้หัดแร็ปดีกว่ามาเถียงกับฉันให้เหนื่อยปอดนะ อย่างที่รู้ๆ กันว่าฉันไม่อาจจะขัด

ศรัทธาอันแรงกล้าของท่านประธานได้ แต่เธอก็ต้องจำเอาไว้ให้แม่นๆ ว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงเรื่องมาก ถ้าอยากอยู่กันอย่างสงบก็ทำตัวให้น้อยๆ เรื่องเข้าไว้"

   "แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง" อัยยาหน้ายุ่งแต่พองาม เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คิด นาสิกไม่ได้ปล้ำเธอหนำซ้ำยังทำท่าจะเขมือบหัวเธออีกต่างหาก

   หญิงสาวเหลือบตามองก็เห็นพี่ผีดิบกอดอกมองเธอนิ่งๆ เช่นกัน แต่ไม่นานเขาก็พยักพเยิดไปยังแผ่นซีดีแล้วสั่งโดยไม่คิดจะเมตตาหูเธอบ้างเลย

   "ฟังเพลงนั่นให้หมดแล้วค่อยมาคุยกัน พรุ่งนี้คูก้าต้องมาแน่ เราไม่มีเวลาเตรียมตัวตั้งรับเลย บ้าชะมัด"

   "ก็ฉันเห็นวันๆ พี่นาสเอาแต่นอนๆๆ ไม่เห็นจะสอนอะไรสักอย่าง" อัยยาแอบบ่น แต่เสียงเธอไม่เบาหรอก เหมือนจงใจบอกเขาตรงๆ นั่นแหละ

   "แค่ทำใจไว้ว่าต้องร่วมงานกับเธอฉันก็หมดพลังงานที่จะต่อสู้กับปัญหาแล้วล่ะ"

   "อ๋อ...ใช่ซี้...ฉันไม่..."

   "พอเถอะๆ พาเสียงแหลมๆ แสบแก้วหูของเธอกลับห้องไปเลย" นาสิกเอ่ยปากไล่กันตรงๆ มือใหญ่รวบแผ่นเพลงทั้งหมดใส่มือแม่สาวปากดี ก่อนจะดันร่าง

เธอออกมายืนตรงกรอบประตู แล้วว่า "พรุ่งนี้จดใส่สมุดมาให้ดูด้วยว่าเธอจับเทคนิคอะไรได้บ้าง หกโมงเช้าเจอกันที่สวนหลังตึก ชุดกีฬา ฉันจะพาเธอไปบริหารปอดรับ

อรุณ"

   พูดจบพี่ท่านก็ปิดประตูดังปัง อัยยาทำแก้มป่องใส่ประตูบานใหญ่อย่างขุ่นเคือง พี่ผีดิบช่างกะระยะได้แม่นอะไรอย่างนี้ ปลายจมูกเธออยู่ห่างจากบานประตู

สักสองมิลลิเมตรเห็นจะได้ นี่ถ้าเขาคำนวณผิดดั้งงามๆ ของเธอไม่ประสานงากับประตูนั้นจนหักย่อยยับหรอกเหรอ

   ไอ้พี่ผีดิบใจดำ! คิดจะดับรัศมีดั้งงามๆ ของเธอใช่ไหม

   หญิงสาวถอยออกมาอีกสองก้าว ก่อนก้มดูแผ่นเพลงในมือ แค่ภาพหน้าปกก็ไม่น่าพิสมัยเอาซะเลย ข้างในคงไม่ต้องพูดถึง ถ้าเจ้าอันดามันอยู่กับเธอตอนนี้

คงกระโดดดีใจเหมือนถูกหวย แต่เธอสิที่ซวยไปเต็มๆ ต้องนั่งฟังเพลงโหดๆ บั่นทอนแก้วหูตัวเองตั้งเกือบสิบอัลบั้ม

   คงได้ละเมอแร็ปกันทั้งคืนแน่ๆ แม่จ๋า



   
   ขณะที่นักแต่งเพลงและนักร้องความหวังของค่ายกำลังเตรียมรับมือสู้ศึก ท่านประธานคลังแสงผู้เป็นเจ้าของโครงการพิลึกพิลั่นกลับนั่งหน้าขรึมถกปัญหา

เคร่งเครียดกับคูก้าผู้ที่เป็นเสมือนมือขวาในอีกปัญหาหนึ่ง ปัญหาอันใหญ่ยิ่งของท่านประธาน ปัญหาที่ต้องวางแผนให้รัดกุม

   "คุณคลังจะไปคนเดียวจริงๆ เหรอครับ"

   "จะตามไปทำไมหลายคน นายอยู่ทางนี้จัดการกำราบเจ้าสองคนนั่นให้ฉันเถอะ ทำยังไงก็ได้ให้มันมีอะไรกระเตื้องขึ้นมาบ้าง เจ้านาสมันหาว่าฉันดูถูกความ

สามารถของมัน แต่นายก็เห็นใช่ไหมคูก้าว่าเพลงของมันกระด้างเกินไป มีแต่ความดุดัน รุนแรง"

   คูก้ายิ้มบาง เข้าใจทั้งเจ้านายและนาสิก "นาสคงไม่อยากมีเรื่องอีกมั้งครับ คุณคลังเล่นส่งแม่ตัวแสบให้แบบไม่ทันตั้งตัวด้วย อัยยาน่ะเห็นอย่างนั้นก็ร้ายใช่เล่น"

   "ก็ขืนบอกก่อนมีหวังค่ายฉันพังแน่ เจ้านาสมันธรรมดาเสียที่ไหน"

   "แต่ในความคิดผม อัยยาน่าจะไปได้สวยกับเพลงรักนะครับ" คูก้าเสนอ ทว่าคลังแสงกลับยิ้มอย่างมาดมั่น

   "ก็นั่นแหละคือเหตุผลที่อัยยาต้องเขียนเพลงให้เจ้านาส"

   แม้ไม่ค่อยเข้าใจในความคิด แต่คูก้าก็ไม่เคยคัดค้านคลังแสงเลยสักครั้ง โปรดิวเซอร์มือฉกาจประจำค่าย ยิ้มมุมปากนึกขำขัน

   "ท่าทางน่าสนุกนะครับ แร็ปเพลงรักฉบับพิสดาร นี่ถ้าเป็นพี่พนาผมจะไม่แปลกใจเลย"

   "ถ้าเราอยากได้แม่เสือ เราก็ต้องเอาลูกๆ เสือที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องนี่แหละเป็นตัวล่อ ฉันก็ไม่แน่ใจนัก เลยจะไปดูให้เห็นกับตานี่ไงว่าใช่จริงๆ หรือเปล่า ถ้าใช่

ฉันก็คิดไว้แล้วว่าจะทำยังไงต่อ"

   คลังแสงสบตาคูก้าอย่างมุ่งมั่น ก่อนฝากฝังศิลปินความหวังของค่าย

   "เจ็ดวันนี้นายช่วยดูแลพวกนั้นไปก่อนแล้วกัน ฉันสั่งงานไว้แล้ว ช่วยสอนเทคนิคคร่าวๆ ก็พอ ที่เหลือก็ให้เจ้านาสมันรับหน้าที่ดูแลต่อไป มีอะไรด่วนก็โทร

หาฉันได้"

   "ครับ ขอให้คุณคลังเจอคนที่อยากเจอนะครับ"

   "ขอบใจมาก ฉันก็อยากให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน"

   คลังแสงถอนหายใจยาว สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่กรอบรูปบนโต๊ะ คูก้าออกจากห้องไปเมื่อเสร็จธุระ ปล่อยให้เจ้านายจมอยู่กับความคิดและคนในรูป

ไปเงียบๆ

   เพลิงพนา...คลังแสงแตะภาพนั้นอย่างทะนุถนอม นานเท่าไรแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน เป็นเขาเองที่ใจร้อนครั้งล่าสุดที่ได้ข่าวจึงทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวแล้วหายเข้ากลีบ

เมฆไป ครั้งนี้เขาจะไม่พลาดอีก คลังแสงถึงต้องดั้นด้นไปเอง หากเบาะแสคราวนี้เป็นจริง เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวคนๆ นี้กลับคืนมา




   นี่คือวันแห่งการเริ่มต้นแบบจริงๆ จังๆ อัยยาให้นิยามของวันนี้เป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย เธอต้องเริ่ม เริ่ม และเริ่ม นี่มันเริ่มแบบนรกแตกชัดๆ พี่ผีดิบหลงป่าช้ามา

เต็มมากไม่นึกปรานีเธอเลย เขาลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นนักแต่งเพลงในวงเล็บที่คาดว่าจะดัง ไม่ใช่นักวิ่งมาราธอนทีมชาติสักหน่อย มาสั่งให้วิ่งอยู่ได้ ชักจะเหนื่อย

แล้วนะเว้ย!

   "พี่นาส ยังไม่พออีกเหรอ ปอดฉันจะพัง หัวใจฉันจะล้มเหลวอยู่แล้ว คุณคลังให้ฉันแต่งเพลงนะ ไม่ใช่ให้เป็นนักวิ่ง"

   "วิ่งไปเถอะ ไม่ต้องพล่าม" ผีดิบจอมเผด็จการวางอำนาจใส่

   "ไม่" อัยยาตอบกลับคำเดียวสั้นๆ แต่ได้ผลฉับพลันทันตา

   นาสิกหยุดชะงักราวกับเหยียบเบรกกะทันหัน หน้านี้หงิกเกินจะบรรยาย แต่ที่ร้ายกว่านั้นคือการเดินมายืนเท้าสะเอวมองเธออย่างเอาเรื่อง

   "อยากลองดีกับฉันใช่ไหม" เขาถามออกมาสั้นๆ แต่ทำเอาอัยยานี่ใจแป้วไปเลย

   เหวอ...ใครจะไปกล้าเล่า อัยยายิ้มแยกเขี้ยวประชด ไม่ยอมลงให้ง่ายๆ "วันนี้ร่างกายฉันไม่ไหวหรอกนะ แต่วันหน้าพี่ได้เจอกับฉันแน่"

   "ไม่แน่จริงนี่หว่า" นาสิกก้มหน้าเม้มปากซ่อนรอยยิ้ม หลังจากคนร่างกายไม่ไหวจำใจต้องวิ่งหนีไปแล้ว เธอบอกว่าไม่พร้อมจะสู้กับเขา ให้ตาย อัยยานี่ช่าง

เป็นผู้หญิงที่ปากดีจริงๆ แม่คุณเอ๊ย!

   ชายหนุ่มเริ่มออกวิ่งบ้าง ในสมองก็เริ่มร่างโครงการโขลกสับแม่นักแต่งเพลงตัวแสบไปด้วย หลังจากนอนคิดอยู่ครึ่งคืนว่าจะเอายังไงกับคู่หูคนใหม่ ไม่มี

ทางออกไหนที่แจ่มแจ๋วพอจะชักจูงให้ท่านประธานล้มเลิกความคิด และยิ่งเขาดิ้นรนผลักไสแม่สาวดีทั้งปากมากเท่าไรก็ยิ่งจะทำให้คลังแสงจับเขากับอัยยามัดติดกัน

แน่นขึ้นเท่านั้น

   ถึงจะกล้ำกลืนฝืนทนก็ต้องจำใจรับอัยยาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของช่วงชีวิต ทว่าทุกอย่างไม่ได้ยากเย็นสำหรับนาสิก เขาไม่ใช่พวกหวงวิชา เพียงแต่อัยยาจะรับ

มือกับวิธีการสอนของเขาได้หรือเปล่าเท่านั้น

   นาสิกมองคนที่วิ่งนำหน้าทิ้งระยะห่างจากเขาไม่กี่ช่วงตัว ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี จะไม่เหนื่อยได้ยังไง ขณะที่วิ่งไปปากเจ้าหล่อนก็เอาแต่ร้องเฮ้อๆ

ตลอดทาง เสียงประกอบเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่เหนื่อยอัยยาก็ยอดหญิงแล้ว

   หลังจากนักร้องพานักแต่งเพลงบริหารร่างกายเสียชุ่มปอด ชั่วโมงต่อมาอัยยาก็เดินหอบสมุด แผ่นเพลงและกีตาร์มาห้องซ้อม ในห้องไม่ได้มีแค่นาสิกเสียแล้ว

แขกรับเชิญพิเศษก็ไม่ใช่ใครที่ไหนพี่คูก้ามือขวาท่านประธานนั่นเอง พอเข้าไปก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศมัน ‘มาคุ’ เขาคุยอะไรกันเธอไม่รู้หรอกแต่หน้าพี่ผีดิบนี้งอ

พอๆ กับปลาทูแม่กลองเลย

   "มาพอดี พร้อมไหมอัยยา" พอเหลือบมาเห็นเหยื่ออันโอชะ คูก้าก็เตรียมลงมือสังหาร

   แต่ดูเหมือนนาสิกจะไวกว่า รีบเดินมาคว้ามือหญิงสาวแล้วหันไปบอก "ขอเวลานอกสักครู่"

   ว่าแล้วหนุ่มแร็ปก็รีบจูงมือคู่หูสาวไปนอกห้อง ดูจากใบหน้าอันเครียดขรึมซึ่งอัยยาไม่มั่นใจนักว่านาสิกเป็นมาแต่กำเนิดหรือเปล่า คนบ้าอะไรทำหน้าดุได้

ตลอดเวลา บรื๋อ...แค่มองก็สยองตับ จบโครงการรักพันธุ์แร็ปเครื่องในเธอจะยังอยู่ครบถ้วนหรือเปล่าก็ไม่รู้

   "เอาละอัยยา หายนะมาเยือนเธอแล้ว คุณคลังสั่งให้คูก้ามาจัดการเราจริงๆ และฉันก็จะติดร่างแหพลอยซวยไปกับเธอด้วย ถ้าต่อมพรสวรรค์ของเธอเกิดพิการ

ขึ้นมากะทันหัน เพราะฉะนั้นจะพูด จะทำอะไร คิดให้ดี ถ้าไม่มั่นใจต้องปรึกษาฉันทันที อย่าให้คูก้ามาบงการเราได้ เข้าใจไหม"

   "อู๊ย...แค่รับมือพี่คูก้า ไม่คณามืออัยยาหร๊อก พี่นาสอย่าป๊อดสิ" หญิงสาวยักคิ้วแผล็บ

   "ทำเก่งไปเถอะ ถ้าเธอพลาดฉันจะหักคอเธอ"

   "เฮ้อ...ไม่รู้อะไรก็เงียบๆ ไว้ เดี๋ยวน้องอัยจัดการเอง" หญิงสาวเชิดหน้า ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี มั่นใจว่าเธอก็มีดีมาสู้กับคูก้าเหมือนกัน

   คู่หูสามัคคีกันกะทันหันเดินเข้าห้องซ้อมด้วยใบหน้าคนละอารมณ์ แต่คูก้าก็ไม่ทักท้วงอะไร เพราะยังไงตลอดสัปดาห์นี้เขามีหน้าที่เคี่ยวเข็ญจนทั้งคู่เป็นงาน

หรือไม่อย่างน้อยๆ ก็ละลายพฤติกรรมเตรียมพร้อมสำหรับคลังแสงมาสำแดงอิทธิฤทธิ์ต่อนั่นแหละ

   "พร้อมกันแล้วใช่ไหม"

   "พร้อมค่ะ"

   "งั้นก็มาที่บทเริ่มต้นกัน"

   หลังจากสอนบทเรียนแรกเริ่มไปครึ่งวัน คูก้ากับนาสิกต่างก็ผลัดกันส่ายหน้าระอาใจ นักแต่งเพลงความหวังของค่ายเริ่มต้นได้ทุลักทุกเลเหลือเกิน จากทักษะ

ที่แสดงออกมาทำให้ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองสรุปคร่าวๆ ว่าอัยยาเกิดมาเพื่อทุกอย่างยกเว้นเพลงแร็ป




   หญิงสาวหนึ่งเดียวถูกสั่งสอน ผลักดันและอาจจะมีรายการยันเพราะรักด้วยถ้าจำเป็น เธอเชื่อว่านาสิกพร้อมจะลงมือสนับสนุนทุกวินาที จากบทเรียนที่สอง

ยอดคนบรรจงยัดใส่หัวเธอ ตอนนี้สมองน้อยๆ ของนางสาวอัยยาคงบวมเปล่งใกล้ระเบิดแล้วกระมัง รู้สึกมึนตึบไปหมดเลย

   แร็ปๆๆ แร็ปกันยี่สิบสี่ชั่วโมง กินข้าวนาสิกก็แร็ปให้เธอฟัง ออกกำลังตอนเช้าเขาก็วิ่งไปแร็ปไป ตาย...เธอต้องตายแน่ๆ ถ้ายังอยู่ในหอมรณะแห่งสำนักเจพี

แร็ปโย่วนี่

   พี่คูก้าก็ไม่ปรานีเธอเลย ไหนนาสิกบอกว่าเขาจะซวยไปกับเธอไง ถึงเวลาเอาจริงยังไม่เห็นพี่คูก้าทำอะไรพี่ผีดิบได้เลย เต็มที่ก็แค่แซวให้ผีหงุดหงิดเล่น ว่าไป

แล้วก็ถือเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อเธอเหมือนกัน พอจับประเด็นได้ละว่าพี่แร็ปบ้าพลังมีอดีตชาติอันแสนขมขื่น กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้เกือบโดนไล่ออกจากค่ายมาแล้ว

   หูอัยยานี่ผึ่งเลย แหมไอ้เราก็นึกว่าเป็นคนโปรดที่แท้ก็เคยมีคดีเหมือนกัน สัญญาเลยว่าเธอจะต้องรู้รายละเอียดให้ได้ เพราะมันอาจจะเป็นจุดกระทบใจทำให้

ผีน่ารักกลายเป็นผีร้ายใจทมิฬก็เป็นได้ แต่เรื่องนี้ต้องเอาไว้ทีหลัง แร็ปให้รอดก่อนอัยยาเอ๋ย

   เหลืออีกสองวันคลังแสงจะกลับมา อัยยาอยากจะร่ำไห้ให้น้ำตาไหลท่วมค่ายไปเลย ซวยแท้ๆ นั่งเรียนกับพี่คูก้ามาตั้งหลายวัน พื้นฐานการแร็ปโย่วยังไม่

กระเตื้อง เธอยังคงรักษาคุณภาพแชมป์คำขวัญวันแม่สามปีซ้อนเอาไว้อย่างน่าชื่นชม

   วันนี้คูก้าติดธุระเขาจึงปล่อยเธอไว้กับชายบ้าแร็ป ด้วยความขยันขันแข็งของเธอ หลังจากบริหารปอดกับนาสิกเป็นที่เรียบร้อยอัยยาก็เดินถือกีตาร์ไปยืนเก๊ก

สวยตรงหน้าประตูห้องฝั่งขวา และท่านเจ้าของห้องก็ทำเอาเธอต้องตะลึง ตึง ตึง อีกรอบ นาสิกเปิดประตูต้อนรับเธอด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว

   แม่จ๋า ผีดิบแก้บนอีกแล้ว!!!

   นาสิกย่นคิ้วยืนมองคนตรงหน้าด้วยสายตาแปลกๆ ถอยหลังสองสามก้าวคอยระแวดระวัง สารภาพตามตรงว่าเขาไม่ไว้ใจแม่สาวดีทั้งปากนี่เลย เห็นสายตาที่

เพ่งมายังแผงอกเขาแล้วสยองชะมัด หน้าแดงๆ บวกกับจังหวะการหายใจที่ผิดปกตินั่นไม่ใช่สัญญาณดีเลย คิดวางแผนอะไรอยู่หรือเปล่านั่น กลัวเหลือเกินว่าคุณเธอจะ

ระงับตัณหาในก้นบึ้งหัวใจไว้ไม่อยู่ และเมื่อนั้นอาจเป็นเขาเองที่ตกเป็นฝ่ายเสียหาย

   "รีบมาทำไมยังไม่ถึงเวลาไม่ใช่เหรอ"

   "เอ่อ...ก็...ก็"

   นาสิกค่อยๆ ถอยอีก อึกอักแบบนี้ ส่อแววพิรุธ ท่าทางไม่ค่อยดีซะแล้ว "เอาเป็นว่า เธอไปเดินเล่นทำอารมณ์ก่อนนะ ฉันขอเวลาจัดการตัวเองแป๊บ"

   "เข้าไปรอในห้องไม่ได้เหรอ ฉันวิ่งจนไม่อยากขยับขาทำอะไรแล้ว"

   "นี่เธอวางแผนจะทำอะไรฉันหรือเปล่า"

   "อ้าว ถ้าไม่มีแผนแล้วฉันจะมาหาพี่ถึงนี่ทำไมเล่า" อัยยาตอบกลับอย่างแสนซื่อ ก็ตั้งใจมาให้สอนแร็พนั่นแหละแผนของเธอ

   แต่นาสิกไม่เข้าใจเจตนา แถมคิดไปอีกทาง ชายหนุ่มรีบดันคู่หูให้พ้นห้อง ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา หลังจากทิ้งท้ายกับเธอเพียงแค่ว่า "เดี๋ยวเสร็จธุระฉัน

จะไปหาเธอที่ห้องแล้วกัน"

   อัยยานี่ยื่นเซ่อไปเลย

   สิบนาทีต่อมาห้องของอัยยาได้เปิดต้อนรับท่านประมุขแห่งพรรคแร็ปโย่วเป็นครั้งแรก ท่าทางนาสิกดูตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้บุกห้องสาว สวย และโสดทุกอณู

ของผิวหนังอย่างเธอ สายตาของเขาคอยสอดส่องไปทั่ว หญิงสาวแอบยิ้มสะใจ หวังจะเห็นอะไรเหรอ ห้องรกๆ ใช่ไหม ฝันไปเถอะพี่จ๋า อัยยาไม่กลัวหรอก ถึงหน้าตา

เธอจะไม่เอื้อให้เป็นเบญจกัลยาณี แต่ขอโทษทีเรื่องความเป็นระเบียบของห้องพักนี่ เธอดีหนึ่งประเภทหนึ่งเลยก็ว่าได้

   "ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าท่าทางอย่างเธอจะเรียบร้อยกับเขาได้"

   "อ้าว อย่าตัดสินคนที่หน้าตาสิคะ เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ฉันหน้าตาดี ห้องก็ต้องเรียบร้อย เอาเป็นว่ามันเรื่องของฉันแล้วกัน พี่น่ะไปนั่งเก้าอี้ตรงนั้นแล้วเริ่มสอนฉัน

สักทีเถอะ"

   "แม่เด็กเรียน ฉันเห็นเธอนั่งหน้ามึนมาเกือบอาทิตย์แล้ว ยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะแต่งเพลงแร็ปอีกเหรอ"

   "ฉันไม่เลิก" อัยยาเชิดหน้าประกาศกร้าว "ตราบใดที่ยังเขียนเพลงแร็ปไม่ได้ ฉันก็จะไม่เขียนเพลงอะไรทั้งนั้น พี่อย่ามาชงฉันให้เขว ไม่มีทางซะหรอก"

   "อืม...นอกจากปากดีแล้วยังเป็นโรคความดันทุลังสูงด้วย" นาสิกส่ายหน้าประหนึ่งว่าเอือมระอาเสียเหลือเกิน "ก็ดี ดันทุรังกันต่อไป"

   อัยยาเดินหน้าหงิกมานั่งกางสมุดรอ ในใจก็นึกสาปแช่งพี่ผีดิบให้ไม่ได้ผุดได้เกิด คอยดูเถอะ ถ้าเธอเลื่อนยศเป็นแร็ปเทพขึ้นมาเมื่อไรนะ อย่ามาง้อให้เขียน

เพลงให้ก็แล้วกัน!!!

   "เอา ไหนลองบอกมาสิ วันนี้เธออยากเขียนเพลงแร็ปเกี่ยวกับอะไร" นาสิกเดินมานั่งเก้าอี้ตรงข้าม

   "พี่หมายถึงไอเดียเหรอ"

   "ใช่ เธอจะเขียนเพลงไม่ว่าจะเพลงแร็ปหรือเพลงรัก เธอก็ต้องเริ่มที่ไอเดียก่อน คิดเกี่ยวกับสิ่งไหน แง่มุมใดที่ต้องการจะสื่อออกมา"

   อัยยานิ่งคิด มือเรียวก็หมุนดินสอไปมา ไม่กี่อึดใจเธอก็วางมันลงบนโต๊ะอย่างตื่นเต้น "ได้แล้ว คุณคลังสั่งให้ฉันเขียนเนื้อแร็ปที่เกี่ยวกับความรัก ฉันก็จะเอา

เรื่องนี้แหละ"

   "แล้วจะสื่อออกมาในแง่ไหน"

   "รักแนวๆ ไง พี่จะได้แร็ปกวนๆ หน่อย น่าจะสนุกดี"

   "ได้ งั้นลองเขียนดู"

   "อ้าวพี่นาส ไหงสั่งง่ายอย่างนี้ละ ไม่สอนอะไรฉันเพิ่มเลยเหรอ" อัยยาทำหน้าเหรอหราเมื่อนาสิกเปลี่ยนความสนใจจากเธอไปจดจ่ออยู่ที่สมุดในมือเขา

   ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอนิดๆ ก่อนว่า "นี่อัยยา ที่คูก้าสอนมาตั้งห้าวันน่ะมันก็สุดยอดวิชาแล้ว ลองนึกๆ ดูแล้วเขียนออกมา ฉันก็จะเขียนของฉันเหมือนกัน

เสร็จแล้วค่อยดูสิว่าของใครจะเจ๋งที่สุด"

   "โห...ท้าซะไม่ได้ลืมตามองคู่แข่งเลยนะพี่ ฝีมือนี้สูสีกันคนละโยชน์เลย" อัยยาค้อนหน้าคว่ำ เตรียมอนุบาลแร็ปอย่างเธอหรือจะกล้าไปเทียบชั้นกับดุษฎี

บัณฑิตแร็ปอย่างเขา เงาหัวจะไม่มีนะสิ

   "อย่ากลัวไปอัยยา ไหนว่าจะเป็นคนเขียนเพลงแร็ปที่ยอดเยี่ยมของค่ายไง กล้าๆ ไว้จะได้รุ่ง"

   เลือดนักสู้ของอัยยานี้เดือดพล่านขึ้นมาทันตาเห็น หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างประเมิน ก่อนจะรวบอุปกรณ์ของเธอย้ายไปอีกฝั่งแล้วนั่งหันหลังให้เขาดื้อๆ

ภายในครึ่งชั่วโมงนี้พี่ผีดิบจะได้รู้สึกเสียทีว่าเขาท้าคนผิดแล้ว

   สาวนักสู้นั่งขีดๆ เขียนๆ อยู่พักใหญ่ ทำเหมือนไม่ใส่ใจคนข้างหลัง แต่ก็มีบ้างที่แอบเอียงหูฟังเสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์ของเขา อาจจะเป็นแผนทำลายสมาธิเธอ

ก็ได้ อัยยายังคงพยายามเชื่อมโยงกลุ่มคำให้คล้องจองสละสลวย

   การเขียนเพลงไม่ว่าจะแร็ปหรือรักมันก็ต้องมีสัมผัส ไม่ใช่นึกอยากเขียนอะไรก็เขียนยัดๆ มันลงไป จับใจความไม่ได้ ไม่ๆ เธอจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด

เพลงของเธอต้องงดงามและความหมายสมบูรณ์ครบถ้วนทุกตัวอักษร

   หญิงสาวยิ้มชอบใจ เมื่อสายตาเธอสำรวจผลงานตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย เธอค่อยๆ เบนร่างกลับมา นาสิกยังคงย่นคิ้วอยู่กับผลงานของตัวเอง เหมือนถอด

วิญญาณมาสิงอยู่กับสมุดนั่นเลย เฮอะ! เป็นไงล่ะ อย่างน้อยเขาก็ช้ากว่าเธอละว้า

   "เธอช้ากว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ"

   พูดบ้าๆ นี่เธอเสร็จก่อนเขาอีกนะ อัยยามองคนพูดตาเขียวปัด "พี่ว่าฉันช้า ตัวเองก็เพิ่งเสร็จเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

   "ไม่ใช่น่ะสิ ที่ฉันนั่งเขียนนี่ เป็นไอเดียที่จะเสนอทำเพลงโปรโมตต่างหาก"

   หา! สาวดีทั้งปากมองเขาตาค้าง ก่อนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนคดีไป เขาเสร็จก่อนแล้วไงละ จากพื้นฐานผลมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

   "อ๋อเหรอ...ไหนล่ะเนื้อเพลงที่พี่เขียนน่ะ เอามาดูหน่อยสิ"

   นาสิกเลื่อนสมุดให้เธอแทน อัยยารีบคว้ามาดูอย่างรวดเร็ว ดูแล้วก็อยากจะไปกระโดดเหวตายจริงๆ

   "จะให้ฉันลองแร็ปให้ดูด้วยไหม"

   "ก็...เอาซี้ พอแร็ปของพี่เสร็จ ก็ลองมาแร็ปของฉัน รับรองไฮโซกว่ากันเยอะ"

   "เธอนี่มันขี้โม้จริงๆ" นาสิกบ่นพร้อมกับดึงสมุดกลับไป ก่อนจะเริ่มขยับปากร้องเนื้อหาและทำเสียงบีตบ็อกซ์ประกอบไปด้วย จบท่อนแร็ปอันงดงามก็เลิก

คิ้วถามเธอ "ใช้ได้ไหมล่ะ"

   อั๊ยยะ!

   อัยยาขออุทานแบบวัยรุ่นตะลึงหน่อยเถอะ แล้วแบบนี้แร็ปในระดับเตรียมอนุบาลของเธอจะได้เกิดกับเขาไหม เวรกรรมดันปากดีไว้เสียเยอะด้วย คราวนี้คง

โดนย่ำเละแน่

   "เป็นไง จะหายซ่าหรือยัง มีตรงไหนไม่ถูกใจก็บอกได้นะ ฉันจะแก้เนื้อให้"

   ช่างกล้าประชดกันได้นะพี่นาส...อัยยาลอบกลืนน้ำลายอย่างเสียวไส้แต่ก็ยักไหล่บอกเรียบๆ กับอีกฝ่ายว่า "ก็โอเค เวลาแค่นี้ พี่แต่งได้เท่านี้ก็ใช้ได้ สมฐานะ

แร็ปเปอร์มือหนึ่งของค่าย"

   "แล้วไหนของเธอ ขอดูเนื้อแร็ปของว่าที่นักแต่งเพลงหญิงยอดเยี่ยมในอนาคตของค่ายหน่อยซิ"

   อัยยารีบกำสมุดไว้แน่น พร้อมกับยิ้มระรื่น บอกเขาเสียงหวาน "อู๊ย...ไม่ต้องดูก็ได้ เห็นแล้วพี่นาสจะเสียกำลังใจเปล่าๆ ยังไงคลื่นลูกใหม่ย่อมมาแรงกว่าลูก

เก่าอยู่แล้ว"

   "แรงด้วยฝีมือฉันไม่กลัวหรอก แต่มาด้วยแรงโม้นี่ท่าจะไม่ไหว อย่าถ่วงเวลา เอามานี่!" แล้วนาสิกก็ถือโอกาสคว้าสมุดในมือเธอไปอย่างรวดเร็ว

   เธอเห็นเขาอ่านแล้วก็นิ่งไปพักหนึ่ง เป็นไงล่ะ อึ้งสิ คิดไม่ถึงว่าฝีมือเธอจะฉกาจขนาดนั้นใช่ไหมถึงได้ช็อคตาตั้งไปเลย

   "อัยยา..."

   นาสิกลากเสียงเรียกชื่อหญิงสาวยาวเหยียด ดวงตาคมเข้มจ้องมองเธอเขม็ง แยกแยะความรู้สึกไม่ออกว่าจะสมเพชเจ้าของเนื้อหรือจะสมน้ำหน้าตัวเองดี หรือ

อีกทีก็คือเขาไม่อาจเป็นครูที่ดีได้ เพราะถึงตอนนี้ลูกศิษย์แสนซื่อก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอมีปัญหาในเรื่องความเข้าใจของการแร็ปอย่างรุนแรง

   "ฉันให้เธอเขียนเพลงแร็ป ไม่ใช่ด้นกลอนแปดมาแบบนี้!"

12
บทที่ 1

   เธอไม่ได้อยากงัดข้อกับนักร้องผีดิบนั่นเลยให้ตาย!!!

   อัยยาคลึงขมับตัวเองระหว่างรอสัญญาณไฟเขียว ภายในรถแอร์เย็นฉ่ำ แต่เธอก็ยังเหงื่อซึมออกมาให้ซับได้ เก่งไหมล่ะ อันที่จริงพอผ่านพ้นภาวะหน้ามืดเห็นช้างตัวเท่ามดสติทั้งหมดก็กลับมา ถึงตอนนี้เธอได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ เพราะปากพาไปแท้ๆ ตอนโม้ใส่เขาน่ะสนุกนัก แต่ถึงเวลาทำนี่น้ำตาจะไหลอยู่แล้วแม่จ๋า

   เธอต้องหาผู้ช่วย มันเป็นหนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของนาสิก ใครก็ได้ที่คลั่งฮิพฮอพ ใครก็ได้ที่มีทักษะดีพอที่จะต่อกรกับผีดิบประจำค่าย คิดดูดีๆ สิอัยยา นึกให้ออกว่าในชีวิตของเธอมีใครเข้าข่ายบ้าง อย่างน้อยในเจพีก็มีพี่โปรดิวเซอร์คนหนึ่งละที่เธอสนิทพอจะฝากตัวเป็นลูกศิษย์ได้ แต่ถ้าคิดจะสู้กับผีดิบนาสิกแค่หนึ่งคงไม่พอ ปัญหาคือเธอจะหวังพึ่งใครในเมื่อเวลามันบีบกระชั้นซะขนาดนี้

   หญิงสาวเคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถ ปล่อยความคิดทำงานอย่างอิสรเสรี ตัวเลขบนแผงไฟสัญญาณจราจรนับถอยหลังพอๆ กับชีวิตเธอเลย สามเดือนที่ต้องผูกติดกับนาสิก ไม่อยากคิดเลยว่าจะโดนเชือดและเฉือนสักกี่แผล จะหวังอะไรอีกเล่าอัยยาแค่ประคองชีวิตให้รอดก็เก่งแล้ว

   ว่าที่นักแต่งเพลงแร็พจำต้องเลิกคร่ำครวญชั่วคราวเพราะสัญญาณไฟในเส้นทางของเธอเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรียบร้อย เจ้าวิกกี้รถคู่บุญจึงออกเดินทางอีกครั้ง เธอต้องกลับบ้านเพื่อจะเก็บข้าวของเตรียมอพยพไปซุกหัวนอนอยู่ที่เจพีกับนาสิก มันช่างเป็นความจริงที่โหดร้ายต่อสาวน้อยไร้เดียงสาอย่างเธอชะมัด

   นึกไปก็อยากทรุดลงกอดขายาวๆ ของท่านประธานแล้วร่ำไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ท่านจะสั่งให้เธออยู่กับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่นาสิก เธอไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยงกับผีดิบนั่น

   เท่าที่จำความได้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในค่ายเจพีวันแรก นาสิกนับเป็นรุ่นพี่คนเดียวที่เธอไม่อยากเข้าไปทักทายเลย เขาดูอยู่ห่างไกลจากความเป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนยานแม่มาหย่อนทิ้งไว้ให้เก็บข้อมูลดาวโลกยังไงอย่างนั้น แววตาของเขาสงบซะยังกับป่าช้าตอนตีสี่ คือถ้าป่าช้าตีสามว่าน่ากลัวแล้วป่าช้าตอนตีสี่นี่ก็อัพเกรดความสยดสยองขึ้นไปอีกขั้น ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะได้รับรอยยิ้มจากเขา อันที่จริงไม่ใช่เธอคนเดียวหรอก ทั้งค่ายจะมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มของนาสิกสักกี่คนกันเชียว

   นาสิกไม่ค่อยจะเหมือนรุ่นพี่คนอื่นๆ ที่เขางานยุ่งกว่าชาวบ้านเพราะความงกนั่นแหละ คนอื่นเขาทำอะไรก็ทำแค่อย่างเดียว จะเป็นโปรดิวเซอร์หรือนักร้องก็ว่าไป นี่พี่ท่านเล่นขอสอง ก็สมแล้วที่จะต้องเหนื่อยกว่าชาวบ้าน

   แต่พี่แกก็เก่งเป็นบ้า มาดโหดอย่างนั้นแต่บางทีเขาก็โดดไปทำงานให้พวกนักร้องเพลงป็อบใสๆ บ้างเหมือนกัน ไม่รู้ทำได้ยังไงแต่ลองได้ทำแล้วก็ออกมาประทับใจท่านประธานค่ายเสียทุกครั้ง อย่างอัยยานี่ยังต้องจับทีละแนว ก็เธอเพิ่งหัดเขียนเพลงได้ไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำจะเอาตัวเองไปเทียบบารมีกับผีดิบก็ใช่ที่ โชคดีคุณคลังแสงมองเห็นความสามารถ เอ...หรือจะว่าอีกทีก็อาจจะผีบังตาเขาก็ได้

   คุณคลังแสงช่างดีกับเธอเหลือเกิน แต่จะไม่ดีก็คงครั้งนี้แหละ อาจเป็นครั้งแรกที่เขามองเธอพลาด แร็พๆๆ เธอละปวดตับ ปวดม้ามไปหมดเพราะคำๆ นี้

   หญิงสาวตบไฟเลี้ยวเมื่อใกล้ถึงบ้าน ประตูรั้วปิด แต่มอเตอร์ไซค์ของน้องชายจอดอยู่ แสดงว่าเจ้าอันดามันไม่ได้ไปแว้นที่ไหน ดีเลยกำลังคิดอยู่ว่าเธอจะไม่เอารถไปไว้ให้เกะกะค่าย เพราะยังไงก็คงไม่ได้ออกไปไหน เก็บของเสร็จก็ให้เจ้าอันขับรถไปส่งที่เจพีแล้วเอาเจ้าวิกกี้กลับมาเลย เธอคิดขณะล็อกรถคู่ใจ แล้วเดินเข้าบ้าน ทว่าเพียงแค่เปิดบ้านเข้ามา อัยยาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น

   อุ๊ แม่เจ้า เอ็มมิเน็ม!!!

   หญิงสาวถึงกับตาค้างเมื่อเข้าบ้านมาเจอกับเจ้าพ่อฮิพฮอพชื่อดังของโลก เธอยืนนิ่งอยู่ตรงประตู สองหูได้ยินแต่เสียงร้องเร็วรัวจับใจความไม่ได้ดังกระหึ่ม ดวงตาของเธอเบิกกว้างมองตรงไปยังร่างชายหนุ่มที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงสามส่วนขนาดใหญ่ที่ต้องใช้อัยยาถึงสองคนจึงจะใส่ได้หมด และแน่นอนเพื่อบ่งบอกความเป็นฮิพฮอพชนิดสุดลิ่มก็ต้องมีสัญลักษณ์ชาวแร็พเป็นหมวกแก็ปเอ็นวาย

   โอย...น้องฉัน อัยยายกสองมือกุมหัวอย่างกลัดกลุ้ม เบะหน้าจวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ก่อนแผดเสียงแข่งกับเพลง "นี่แกทำบ้าอะไรกับบ้านฉัน เจ้าอันดามัน!"

   "อ้าว โย่ว! กลับมาแล้วเหรอเพ่อัย เฮ้ๆ" อันดามาเดินโยกไหล่โขยกเขยกเลียนแบบนักร้องดังมาทักทายพี่สาว

   ทว่าในสายตาของอัยยากลับมองไปเหมือนไก่ขาพิการ มันน่าเอาตะไคร้มามัดจริงๆ หญิงสาวอุดหู เดินฝ่าพลังเสียงระบบเซอร์ราวด์ไปปิดเพลง เธอแทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าเจ้าน้องตัวดีพูดอะไร

   "อ้าว ปิดเพลงผมทำไมละพี่กำลังมันเลย" อันดามันในคราบราชาเพลงแร็พถามพี่สาวอย่างไม่เข้าใจ

   "ถ้าไม่ปิดฉันต้องประสาทกินแน่ แล้วแกเกิดนึกบ้าอะไรขึ้นมาถึงเปิดเพลงดังขนาดนี้"

   "ก็แบบว่าฮิพๆ ไงพี่ เผื่อผมจะได้เข้าเจพีแบบพี่ไง จะได้อยู่ค่ายเดียวกับไอดอลด้วย"

   "โห...ไอ้บ้า! ถ้าคุณคลังแสงเห็นแกสภาพนี้นะ เขาอาจจะส่งแกไปโรงพยาบาลมากกว่าชวนเข้าค่ายเพลง"

   "แหม...พี่ก็ พูดซะผมเห็นภาพตัวเองโดนกระตุ้นด้วยไฟฟ้าเลย" อันดามันหัวเราะพลางถอดหมวกและสายสร้อยเส้นใหญ่รุ่มร่ามออกวางลงบนโต๊ะ

   อัยยาลอบพิจารณาน้องรักอย่างใช้ความคิด นี่เธอมองข้ามอันดามันไปได้ไงนะ อันที่จริงหมอนี่มันก็เสือซุ่ม บ้าฮิพฮอพเต็มขั้น เธออาจจะได้เทคนิคดีๆ จากเจ้านี่ก็ได้

   "อัน...ฉันถามอะไรแกหน่อยสิ"

   "ถามว่า"

   "สภาพอย่างฉันพอจะฮิพฮอพแร็พโย่วไหวไหม"

   "แก่ไปหน่อย"

   "หน็อย...ไอ้น้องอกตัญญู พูดงี้ก็สวยสิ" ผู้โดนกล่าวหาว่าแก่เสียงเขียว จนคนพูดต้องรีบแก้

   "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฮิพฮอพมันเหนื่อยนะพี่ ร้อนด้วย ดูสิ เหงื่อเต็มตัวเลย" อันดามันว่าแล้วก็ถอดเสื้อตัวใหญ่ออกต่อหน้าพี่สาว ยังดีที่มีเสื้อกล้ามข้างในอีกตัวซึ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันจะขนใส่ทำไมหลายชั้น

   "เออ เห็นแกฉันก็เหนื่อยแล้ว สงสัยจะพึ่งไม่ได้ ฮิพหอบแฮ่กๆ ของแกต่อไปเถอะ แต่อย่าเพิ่งออกไปไหนนะ ฉันเก็บของแป๊บแล้วจะวานไปส่งที่เจพีหน่อย"

   "เก็บของอะไร แล้วทำไมต้องไปส่ง"

   อัยยาหน้าหงิก เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากลางห้อง รู้ดีว่าถ้าบอกไปน้องชายเธอต้องคลั่งแน่ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเพราะเจ้าน้องมานั่งจ้องยังกับจะหาเลข

   "คุณคลังแสงสั่งให้ฉันเขียนเพลงให้พี่นาส"

   ดวงตาของอันดามันเบิกกว้างอย่างตื่นเต้น "เขียนเพลงให้พี่นาสเหรอ โห...พี่อัยเจ๋งสุดยอดไปเลย"

   "เจ๋งบ้าอะไรละ จะทำได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แถมไปโม้ไว้ซะเยอะ คงได้โดนเหยียบจมธรณีแน่ๆ" อัยยาทำหน้าเบะ

   "ไม่หรอก" น้องชายส่ายหน้าปลอบใจ "อยู่กับไอดอลของผมทั้งคน รับรองพี่นาสจะต้องทำให้พี่กลายเป็นแร็พเปอร์หญิงได้อย่างแน่นอน ไปๆ รีบไปเก็บของเลย เดี๋ยวผมช่วย"

   อันดามันรีบฉุดมือพี่สาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะจูงกึ่งลากไปยังห้องพัก คนเป็นพี่ก็ได้แต่ปลง เจ้าอันดามันไม่รู้นี่ว่าไอดอลของมันเป็นผีดิบ โธ่...เจ้าน้องอกตัญญูเอ๊ย นี่มันสนับสนุนให้เธอไปตายอย่างไม่รู้ตัวเลยนะ

   หนีไปบวชชีตอนนี้จะทันไหม อัยยาก็ได้แต่คิดฟุ้งซ่านไป สุดท้ายก็ต้องลำเลียงข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าพร้อมกับฟังเจ้าอันดามันพร่ำเพ้อถึงไอดอลคนโปรด



   สองพี่น้องพากันมาถึงค่ายเจพี อันดามันเดินลากกระเป๋าใบใหญ่ของพี่สาว ขณะที่อัยยาหิ้วถุงหนังสืออ่านเล่นเดินนำเข้าไป หญิงสาวต้องไปเบิกคีย์การ์ดห้องพักกับป้าแม่บ้าน ซึ่งท่านประธานบอกกับเธอว่าเตรียมจัดหาห้องไว้ให้แล้ว เธอแค่มีหน้าที่เบิกคีย์การ์ดและย้ายของเข้าไปเท่านั้น

   "ตึก 3 ชั้นบนสุดค่ะ" ป้าแม่บ้านบอกพร้อมกับยิ้มให้ "ชั้นนั้นมีแค่สองห้องค่ะ ห้องทางซีกขวาเป็นห้องคุณนาส ส่วนทางซ้ายตอนนี้ก็ของหนูอัยจ้ะ"

   "ขอบคุณค่ะป้า" อัยยาหยิบคีย์การ์ด ก่อนจะกวักมือเรียกน้องชายให้เดินตามไป

   ห้องทางซ้ายๆ หญิงสาวท่องไปตลอดทาง คนข้างๆ ก็กระตือรือร้นซะจนเธอหมั่นไส้ พูดอยู่ได้ว่าพี่นาสดีอย่างนั้นอย่างนี้ ก็เพราะพี่นาสเป็นพวกนอกโลกนะสิถึงได้เก่งเกินคนแบบนั้น รอให้ยานแม่มารับก่อนเถอะ ความจริงจะเปิดเผยและทุกคนจะได้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนดาวนี้

   "พี่อัย ฉันว่าเราน่าจะทักทายเพื่อนร่วมชั้นของพี่หน่อยนะ"

   "อย่าหางานให้ฉันเชียว เจ้าที่ยิ่งแรงๆ อยู่"

   อันดามันมองหน้าพี่เหมือนเธอมีหูซ้ายงอกเพิ่มขึ้นมาอีกข้าง "พี่อัย พี่จะเขียนเพลงให้พี่นาสได้ยังไงถ้าไม่ใกล้ชิดสนิทกัน เพลงมันจะไม่เข้าถึงคนฟังและ..."

   "เรื่องของฉันและแกสมควรจะลากกระเป๋าเข้าห้องได้แล้ว"

   "ไม่รู้จักผูกมิตร เพราะยังงี้ไงเขาถึงไม่ไว้ใจให้พี่เขียนเพลง ฉันว่าพี่เริ่มต้นใหม่ดีกว่า ถ้าพี่ไม่กล้าเดี๋ยวฉันเป็นคนเปิดเอง" ว่าแล้วอันดามันก็ตรงไปที่ประตูอีกบานก่อนจะลงมือเคาะเป็นสัญญาณให้คนข้างในรู้ตัวว่าคนข้างนอกอยากจะเริ่มต้นปูพื้นฐานความสัมพันธ์ให้มั่นคง

   "ฮัลโล...พี่นาส อยู่หรือเปล่าครับ"

   "นั่นแกทำอะไรลงไปไอ้น้องบ้า มานี่เลย" อัยยากระโดดตะครุบมือน้องไม่ทัน ประตูถูกเคาะไปแล้วอยากจะบ้าตาย ความจริงเธอน่าจะหาขี้เถ้ายัดปากเจ้าอันมันซะบ้าง หญิงสาวรีบลากน้องชายออกมาห่างพลางด่าลั่น

    จังหวะเดียวกับที่ประตูบานนั้นเปิดออก ร่างสูงของนาสิกยืนเด่นเป็นสง่า ใบหน้าเขายุ่งนิดๆ แต่ก็เซ็กซี่เป็นบ้าเลย แม่เจ้าโว้ย...เปลือยท่อนบนเสียด้วย โอ้...ผีดิบแก้บน!

   "ช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหม"

   อัยยานะเข้าใจชัดเจนว่านั่นคือการด่าแบบผู้ดี ความหมายคือพวกเธอสมควรจะหุบปากและอยู่กันอย่างเงียบๆ แต่เจ้าอันน้องชายเธอนี่สิ มันไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย พอเห็นว่าไอดอลคนโปรดมายืนอวดซิกแพ็คขาวผ่องตรงหน้า เจ้านั่นก็แทบว่าจะกระโดดเข้าไปกอด

   "โอ้ พี่นาสตัวเป็นๆ จริงๆ ด้วย" อันดามันจิ้มนิ้วกับต้นแขนล่ำสัน ก่อนจะพรรณนาความคลั่งไคล้ที่มีต่อชายหนุ่ม "ผมนะ อย่างปลื้มพี่เลย แร็พของพี่มันทำให้ผมอยากทำได้บ้าง โอ๊ย...ขอผมกอดสักครั้งนะครับพี่"

   หนุ่มแร็พเปอร์ยืนทื่อ สีหน้าราบเรียบ แววตาดูจะตกใจเล็กน้อย แต่ก็ปล่อยให้แฟนพันธุ์แท้กอดรัดจนหนำใจ อันดามันผละออกเพื่อเดินไปคว้ามือของพี่สาวลากเธอมายืนต่อหน้านาสิก หนุ่มน้อยผู้คลั่งไคล้ในการแร็พและดนตรีแนวฮิพฮอพจ้องมองไอดอล ก่อนจะฝากฝัง

   "ผมฝากพี่อัยด้วยนะครับ พี่นาสช่วยปั้นพี่อัยให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยมที แล้วไม่ต้องห่วงนะครับ ผมขอเวลาเก็บประสบการณ์อีกสองปี แล้วผมจะมาดวลกับพี่ที่เจพีแน่นอน" อันดามันจับมือพี่สาววางไว้ในมือของชายหนุ่ม

   "แล้วฉันจะรอ" นาสิกหน้านิ่งแต่นัยน์ตาของเขาเป้นประกายเต้นระริกราวกับขำเสียเต็มประดา ชายหนุ่มปรายตามองหน้าเจ้าของมือนุ่มที่วางนิ่งในมือเขา แม่สาวดีทั้งปากก็ยิ้มแหย ค่อยๆ ดึงมือกลับ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่น้องชาย

   "แกมานี่เลยเจ้าอัน"

   นาสิกยืนมองหญิงสาวลากตัวน้องชายหายเข้าไปในห้องตรงกันข้าม ก่อนเสียงเอ็ดตะโรจะดังขึ้น ชายหนุ่มเอาไหล่พิงกรอบประตูฟังเสียงห้องตรงข้ามอีกพักใหญ่ ก่อนที่จะถอยกลับเข้าไปข้างใน

   ความสงบของเขาถูกแม่สาวอวดเก่งนั่นลักพาตัวไปเรียบร้อย แล้วเขาจะทำอะไรได้ โวยวายก็ไม่มีใครฟัง ยิ่งท่านประธานด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องไปหวัง คลังแสงสามารถนั่งทำหูทวนลมได้นานพอๆ กับระยะเวลาการทำค่ายเพลงของเขานั่นแหละ

   แล้วเกิดนึกอุตริอะไรขึ้นมา ก็รู้อยู่ว่าเขาไม่ต้องการทำงานร่วมกับผู้หญิงคนไหนอีก ดูท่าท่านประธานคลังแสงจะประสาทกลับไปแล้ว



   โครงการแร็พเพลงรักเริ่มต้นและผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ทว่าไม่มีอะไรงอกเงยออกมาให้ชื่นชม เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของนักร้องกับคนเขียนเพลงก็แทบจะไม่พัฒนาเลย ทั้งคู่ไม่ยอมเปิดปากคุยกันเลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับและคลังแสงรู้สึกขัดใจมาก เจ้าสองคนนั่นอยากลองดีกับเขานักหรือไง

   เมื่อเห็นว่ายังไม่มีอะไรดีขึ้นนายใหญ่แห่งค่ายเจพีจึงมีคำสั่งด่วนเรียกตัวนาสิกและอัยยามาถกปัญหากันให้เรียบร้อย ด้วยไม่อยากให้ทั้งคู่ผลาญเวลาไปอย่างไร้ค่า และเหนือสิ่งอื่นใดเขาเองก็มีบางอย่างต้องสะสาง...ปัญหาใหญ่ที่ค้างคามานานหลายปี

   หลายคนในค่ายแอบตั้งฉายาห้องทำงานของท่านประธานว่าห้องดับจิต หากไม่มีกิจธุระจำเป็นอย่าเฉียดใกล้เป็นดีที่สุด แต่ตอนนี้สองความหวังของค่ายนั่งสงบนิ่ง ไม่ยอมสบตา คลังแสงเองก็ได้แต่นั่งมองสองคนตรงหน้านิ่งๆ สิ่งที่เห็นคือความห่างเหินของคนทั้งคู่และมันทำให้เขาไม่สบายใจ

   "ผ่านไปเจ็ดวัน สุดยอดนักแต่งเพลงแร็พหญิงของฉันเป็นไงบ้างนาส"

   "ก็...น่าจะไปได้ดี" นาสิกตอบเสียงเรียบ แต่คลังแสงกลับยิ้มเหี้ยมเกรียม

   "แกหมายถึงใครที่น่าจะไปได้ดี เจพี แก หรืออัยยา" ดวงตาคมมองอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียด "พวกแกเล่นอะไรกัน กรุงโรมมันไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวนะโว้ย การเขียนเพลงก็เหมือนกัน ฉันอยากได้เพลงที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ถึงจะเป็นเพลงแร็พก็ต้องเป็นแร็พที่สวยงาม"

   "พวกผมกำลังทำมันอยู่" ดูเหมือนว่านาสิกจะไม่หวั่นกับโทสะของท่านประธานเลย เขาเฉยและเถียงได้นิ่งมาก

   "ทำด้วยการอยู่คนละมุมโลกงั้นเหรอ แกคิดว่าฉันหูหนวกตาบอดหรือไง ไหนล่ะผลงาน ขอฉันดูหน่อยสิอัยยา" ท่านประธานหันมาเล่นงานอัยยาแบบไม่ทันได้เตรียมตั้งรับ

   "เอ่อ...คือ...คือว่า..."

   นายใหญ่แห่งเจพีเลิกสนใจหญิงสาวและหันไปทำหน้าบึ้งใส่นาสิก "นี่ใช่ไหมผลงานที่แกบอกฉัน ท่าทางอัลบั้มนี้คงจะขายดีน่าดู"

   นาสิกถอนใจหนักหน่วงไม่คิดจะปิดบังความอึดอัดใจ "ผมคิดว่าบางทีคงจะดีกว่าถ้า..."

   "จะไม่มีถ้าอะไรทั้งนั้น" คลังแสงขัดเสียงเข้ม "ถ้าให้อยู่กันดีๆ ยากนัก ต่อไปนี้ฉันจะดูแลพวกแกเอง"

   "พวกผมดูแลกันได้" นาสิกร้อนรนขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังน้อยกว่าอัยยา พอเขาหันมาสะกิด เธอก็ถึงกับเซ่อ มองตอบเลิกลั่ก

   เจ้าของค่ายถอนใจระอากับความดื้อรั้นหัวแข็ง บางทีการที่เขาให้อิสระกับทุกคนในค่าย มันอาจกลายเป็นดาบสองคม เห็นได้ชัดว่านาสิกกำลังแสดงความมั่นใจโง่ๆ ออกมา เขาคงต้องจัดการเด็ดขาด สองคนนี้จะไม่มีโอกาสได้ในสิ่งที่ต้องการอีกแล้ว

   "ฉันยืนยันคำสั่งเดิม ต่อไปนี้แกทั้งสองคนจะต้องทำการบ้านส่งฉันทุกวัน ในเมื่อพวกแกแสดงชัดว่าเข้ากันไม่ได้ ฉันก็จะช่วยให้เข้ากันได้เอง อัยแกไม่ต้องทำอะไรมากแค่ติดตามเจ้านาสทุกฝีก้าวก็พอ ไม่ว่ามันจะไปไหนแกต้องรู้ ส่วนแก เจ้านาสแกต้องสอนอัยเขียนเพลงจากโจทย์ที่ฉันส่งไปให้ ภายในเดือนนี้จะต้องมีตัวเลือกสำหรับเพลงโปรโมตเพลงแรก"

   คลังแสงสบตาหนุ่มสาวอย่างจริงจังที่สุด ประสบการณ์สอนว่าอย่าใจดีกับพวกนี้เด็ดขาด ถึงจะมีพรสวรรค์แต่ก็ต้องใช้ให้เป็น จะมาทำเล่นๆ ไม่ได้

   "ไม่ต้องทำหน้าซีดขนาดนั้น อาทิตย์นี้ฉันจะปล่อยให้พวกแกทำใจอยู่กันอย่างสบายๆ มันจะเป็นการดีหากพวกแกจะสามัคคีกันก่อนที่ฉันจะกลับมา แต่การบ้านต้องทำเหมือนเดิม ฉันจะให้คูก้าเป็นคนตรวจงานแทน"

   นาสิกและอัยยาจ้องหน้าคนพูดแทบจะพร้อมกัน คูก้าเป็นมือขวาของคลังแส เรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งมหันตภัยร้ายแห่งค่ายเจพี หากงานใดอยู่ภายใต้การดูของบุคคลผู้นี้แล้วละก็รับรอง สติแตกกันทั้งทีม

   "คุณคลังจะไปไหนคะแล้วทำไมไม่เอาพี่คูก้าติดไปด้วย" อัยยาถามได้ตรงใจนาสิกพอดี

   "ธุระสำคัญและฉันต้องไปคนเดียว คูก้าจะอยู่ดูแลความเรียบร้อยของแกสองคนแทนฉัน"

   ประกายเจ้าเล่ห์ในดวงตาคมดุของนาสิกสว่างวาบและคลังแสงก็เห็นมันเช่นกัน ท่านประธานจึงต้องรีบพูดดัก

   "อย่าได้คิดเล่นตุกติกกับฉัน อัยยาจะต้องเขียนเพลงได้ และแกจะเป็นแค่พี่เลี้ยงเท่านั้น ห้ามเขียนแทนเด็ดขาด"

   คำสั่งประกาศิตที่เหมือนตะปูลงอาคมใช้ตอกฝาโลงสะกดวิญญาณ นาสิกกับอัยยาหรือจะกล้าหือกับท่านประธาน ก็ได้แต่นั่งสงบปากพยักหน้ารับ เท่านั้นเป็นอันเสร็จสิ้น และก่อนที่ทั้งสองจะจากมา คลังแสงยังไม่ลืมกำชับว่าที่นักแต่งเพลงแร็พหญิงที่จะยอดเยี่ยมในอนาคต

   "อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะอัยยา"

   หญิงสาวผู้ที่แบกความหวังของท่านประธานเดินตามพี่เลี้ยงอย่างใช้ความคิด ให้สมกับที่ถูกสั่งมาว่าต้องติดตามนาสิกทุกฝีก้าว แล้วอัยยามันก็ประเภทที่ว่าพอได้ทำอะไรต่อเนื่องนานๆ ก็ชักจะเพลิน แล้วใครจะคิดว่าอยู่ดีๆ พี่ผีดิบก็เกิดจะนึกอยากคุยกับเธอขึ้นมากะทันหัน จะเบรกก็ไม่ทันแล้ว

   โอ๊ย...นั่นคางหรือลูกตุ่มทุ่มน้ำหนัก!

   อัยยานึกค่อนขณะใช้มือคลำหน้าผากที่เพิ่งเดินไปโหม่งคางนาสิกมา ถ้าก่อนหน้านี้เธอจะคิดว่าเขาเป็นผีดิบแล้วละก็ ตอนนี้เธอต้องบวกคุณสมบัติเพิ่มอีกข้อว่านาสิกคือผีดิบในยุคสัมฤทธิ์ คนบ้าอะไรคางแข็งชะมัด

   "เดินยังไงของเธอ"

   "อ้าว พูดงี้ก็สวยสิพี่ อยู่ดีๆ หันมาทำไมเล่า"

   "ก็ฉันเพิ่งนึกออก" นาสิกย้อนกลับมาเสียงเข้ม อัยยายังไม่ทันได้ถามเลยว่านึกอะไร พี่ท่านก็คว้ามือเธอให้ตามเขาไปอย่างเร่งรีบ "เรื่องนี้เราต้องคุยกันในที่ที่ลับที่สุด"

   หญิงสาวมองเขาตาค้าง แต่ไม่อาจขัดขืนผีดิบบ้าพลังได้ จินตนาการเธอเตลิดไปไกลลิบ เธอคงไม่ต้องถึงขั้นพลีชีพเพื่อเพลงแร็พของเขาหรอกนะ
   



   ตึก 3 ชั้นบนสุด อัยยาตัวแข็งทื่อ เกร็งร่างยื้อตัวเองสุดชีวิต เมื่อนาสิกพยายามจะหิ้วเธอเข้าห้อง

   "เดี๋ยว! พี่นาสจะทำอะไร ไม่นะอัยไม่ยอม" เธอโวยวายพร้อมกับแกะมือเขาจ้าละหวั่น

   ชายหนุ่มถอนใจคล้ายรำคาญแม่สาวจินตนาการล้ำตรงหน้า "ฉันแค่มีเรื่องปรึกษา และเธอก็สมควรจะเลิกดิ้นสักทีเถอะแม่คุณ ไม่ต้องจิ้นไกล ฉันไม่หื่นขนาดนั้น แบนแต๊ดแต๋แบบนี้ วิ่งรอบเขาสามลูกอารมณ์ยังไม่เกิดเลย"

   "โห..." อัยยาลากเสียงสูงอย่างหมั่นไส้

   "หยุด! ไม่ต้องพูด เข้าไป" แล้วพี่ผีดิบหน้าดุก็ดันร่างเธออย่างแรง ไม่ใช่สิ ผลักเลยต่างหาก นี่ถ้าถีบเธอได้อัยยาก็คิดว่าเธอไม่น่าจะรอด ทำไมคุณคลังแสงต้องให้เธอจับคู่กับผีดิบทมิฬคนนี้ด้วยนะ

   เลือดของนักสู้เส้าหลินมันพุ่งกระฉูดในกาย เธอยอมให้ผีดิบโขกสับไม่ได้หรอก ประเดี๋ยวพี่ท่านก็หลงลำพองคิดว่าตัวเองเป็นลูกกรอกคะนองไปอีก คราวนี้ละหมอผีกี่สำนักก็เอาไม่อยู่ ฉะนั้นเธอจะต้องสู้!

   ทว่าแผนการก้านคอผีดิบของอัยยาก็เหลวไม่เป็นท่า เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังใช้เวลาตื่นตะลึงกับห้องชายโสดที่ครบถ้วนด้วยคุณสมบัติของการเป็นชายในฝัน โสด โหด ดิบ เถื่อนเต็มขั้น นาสิกมีครบครันเชียวละ

   แต่เดี๋ยวก่อนนะ! นี่เขาผลักเธอมาไกลถึงห้องนอนเลยเหรอ แม่จ๋า...อัยไม่อยากเสียผีให้ผีเลย ใครก็ได้ช่วยมาพาออกไปที...

   "หุบปาก! ไม่ต้องพูด"

   "ไม่พูดฉันก็เสร็จพี่นะสิ" อัยยารีบตั้งการ์ดเพลงหมัดตั๊กแตน ถ้าเขากล้าหักหาญเธอก็จะขอสู้ขาดใจ

   "เสร็จอะไร นี่เป็นอะไรของเธอ"

   พี่ผีดิบเท้าสะเอวมองเธอเหมือนของแปลก อย่าหวังว่าเธอจะสะเทือนกับสายตานั่นเลย เพราะคนอย่างอัยยาภูมิใจในความแปลกของตัวเองอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังจ้องเหมือนจะมองให้ทะลุ

   นี่เขาไม่เข้าใจที่เธอพูด หรือว่าเขาไม่คิดทำอย่างที่เธอเข้าใจหว่า แต่จะว่าไปมองดีๆ หน้าเขาก็ไม่หื่นนะ หรือพี่นาสจะหื่นหลบใน งั้นก็ยังไว้ใจไม่ได้

   อัยยาโชว์สเต็ปฟุตเวิร์คให้นาสิกประจักษ์แก่สายตาว่าเธอฟิตจัดขนาดไหน หากเขาคิดจะเสี่ยงทำอะไรขึ้นมาก็อย่าหวังเลยว่าจะได้แอ้มเธอง่ายๆ

   แล้วผีดิบในคราบหนุ่มแร็พคนนั้นก็ทำให้เธอช็อคด้วยการเดินเบี่ยงร่างหลบไปอีกด้านหนึ่งของเตียง อัยยาเห็นเขาก้มหยิบแผ่นซีดี ก่อนจะเอามันมาโยนลงบนเตียงแล้วบอกเธอ

   "เอาไปฟังให้หมด"

   อ้าว...นี่เขาไม่ได้คิดจะปล้ำเธอหรอกเหรอ???

13
8. มะนอแน่ / นิรีย์ / รักพันธุ์แร็ป >>>บทนำ<<<
« เมื่อ: กันยายน 28, 2016, 12:14:49 AM »
บทนำ

ห้องประชุมใหญ่ JP Entertainment

   อัยยานั่งเม้มปากครุ่นคิดเกี่ยวกับหัวข้อที่ท่านประธานค่ายเพลงแห่งนี้เพิ่งกล่าวจบไปเมื่อสามนาทีก่อน มันเกี่ยวข้องกับการหวนคืนสังเวียนเพลงของนักร้องผีดิบประจำค่ายนามว่านาสิก

   หญิงสาวเหลือบมองตัวต้นเหตุฝั่งตรงข้าม เขานั่งเยื้องกับเธอ ก็แน่ละระดับนาสิกต้องหัวแถว ส่วนลูกกระโล่อย่างเธอถูกท่านประธานเรียกเข้ามานั่งฟังด้วยนี่ ยังนึกไม่ออกเลยว่าชาติที่แล้วทำบุญไว้ด้วยอะไร พูดก็พูดเถอะนาสิกนี่ช่างสมกับเป็นเบอร์หนึ่งจริงๆ ริมฝีปากรูปกระจับรับจมูกของโด่งล้ำปานสันเขื่อน ดวงตาพี่ท่านก็ดำสนิท พอๆ กับคิ้วหนาเป็นปื้นนั่นละสีเดียวกันเลย ผิวที่โผล่พ้นร่มผ้าก็เนียนละเอียดน่าลูกไล้กว่าผิวของเธอเสียอีกน่าแปลกที่อัยยาไม่ค่อยอินกับเขาสักเท่าไร เพราะติดภาพศิลปินพวกฮิพฮอพแร็พโย่วส่วนใหญ่ พวกนั้นมักจะชอบตัดผมสกินเฮดใส่เสื้อกางเกงหลวมโพกเกินพอดี ปกปิดใบหน้าด้วยหมวกเอ็นวาย แต่พี่นาสไม่ใช่นะ

   พี่แกหล่อเฟี้ยวจนสาวๆ พามองกันเหลียวหลัง หุ่นทรงก็เท่ซะนายแบบบางคนยังอาย เวลาใส่เสื้อยืดคลุมทับด้วยแจ็กเกตหนังสีดำนี่แบบหล่อทะลุกาแล็กซี เดินสวนกันทีอัยยาก็นึกว่ากัปตันอเมริกามาตามหาโล่ แล้วเวลาอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากนาสิกก็ไม่ต่างจากศูนย์กลางของจักรวาล รัศมีความเป็นซุปเปอร์สตาร์ขาแร็พมันฉายแสงพุ่งทะลวงลูกตามาก เจอกันอัยยาก็ไม่ค่อยกล้าจะมองหน้าเขานักหรอกกลัวรังสีผีดิบทำตาบอด

   ผู้ชายคนนี้มีความสามารถล้นเหลือ แน่ละว่าเขาเก่ง เก่งมากเชียว เริ่มจากการเป็นนักร้องแร็พใต้ดินไร้สังกัดแต่เพลงดันขึ้นติดชาร์ตอันดับหนึ่งหลายคลื่นวิทยุ แถมยอดวิวในยูทูปก็สูงลิ่วขนาดบางเพลงไม่เห็นหน้าคนร้องก็ยังปาเข้าไปถึงหลักสิบล้านวิว นาสิกสร้างงานของตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร ก็ไม่รู้ว่าคุณคลังแสงไปจีบแกท่าไหนเข้าถึงได้ตกลงปลงใจเซ็นสัญญามาอยู่ด้วยกัน แต่มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างที่อัยยาได้ยินคือคุณคลังจีบพี่นาสอยู่หลายปีไม่เป็นผล จนกระทั่งคุณคลังพาคนๆ หนึ่งซึ่งก็ไม่มีใครบอกเธออีกนั่นแหละว่าใครไปกล่อม คราวนี้ได้ผล พ่อมหาจำเริญนาสิกเหมือนโดนมนต์หัวใจอ่อนระทวยและยอมเซ็นสัญญาอยู่กินกันมาจนป่านนี้ 

   และเนื่องจากเว้นวรรคไปทำเบื้องหลังอยู่นานโข พอจะกลับมาเบื้องหน้าก็ลำบากชาวบ้านสิ ความวุ่นวายมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา เมื่อโปรดิวเซอร์คู่บุญคู่บารมีพี่นาสที่เคยทำงานร่วมกันก็ประกาศถอนตัวออกไปเฉยเลย พ่อแร็พเปอร์เบอร์หนึ่งก็เคว้งละสิ เดือดร้อนคุณคลังต้องเรียกระดมบรรดาโปรดิวเซอร์มือทอง นักแต่งเพลงมานั่งรวมพลังสมองกัน อัยยาในฐานะเด็กฝึกหัดของค่ายก็พลอยติดหางเลขไปกับเขาด้วย นี่ยังงงอยู่เลยว่าเรียกเธอเข้ามานั่งฟังทำไมเธอก็แค่เขียนเพลงได้นิดหน่อยเท่านั้นเอง แถมบางวูบพี่ผีดิบก็มองเธอตาขวางให้เสียวสันหลังเล่นซะอย่างนั้น

   ก็หวาดหวั่นอยู่หรอกนะแต่อย่าได้หลงคิดว่าเธอสนใจเขาเลย อย่างไรนาสิกก็ไม่ใช่เจ้าของค่าย อำนาจการตัดสินใจจึงไม่ใช่เขาเป็นคนสุดท้าย ในเมื่อคุณคลังแสงต้องการให้เธอเข้ามาก็ต้องเป็นไปตามนั้น ส่วนนาสิกก็นั่งขมวดคิ้วทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดไปเถอะ

   "ฉันต้องการความแปลกใหม่ ภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งของนาสมันชินตามาหลายปีแล้วและบางคนอาจจะชินชาเสียด้วยซ้ำ ฉะนั้นอัลบั้มนี้ฉันจึงอยากสร้างเซอร์ไพรส์ให้แฟนเพลง"

   คุณคลังแสง ท่านประธานค่ายในวัย 40 ที่ยังหล่อเฟี้ยวและหนุ่มกว่าอายุมาก ประกาศเจตนาประสานมือวางไว้บนตักและเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ท่าทางผ่อนคลาย สายตามองตรงไปยังนักร้องเบอร์หนึ่งของค่าย ก่อนจะไล่สบตากับบรรดาโปรดิวเซอร์ จนสุดท้ายมาหยุดนิ่งที่อัยยาเด็กฝึกหัดของค่าย

   เธอมาอยู่ในเจพีได้เพราะคลังแสงไปเจอเพลงที่เธอแต่งเอง ร้องเอง เล่นดนตรีเองและอัพโหลดขึ้นยูทูป ก็ไม่รู้อะไรไปดลใจท่านประธานเข้า แต่สำหรับเธอตอนที่เปิดเมล์แล้วเห็นชื่อคลังแสงนี่กรี๊ดไปสามสิบหกตลบจนเจ้าน้องชายต้องวิ่งหน้าตั้งมาดูให้แน่ว่าเธอยังสบายดีอยู่ สุดท้ายเธอก็เซ็นสัญญาเป็นเด็กฝึกของค่ายเจพี เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการเต้น การร้อง การแสดง หรือแม้กระทั่งแต่งเพลง พูดก็พูดเถอะนะ ในบรรดาเด็กฝึกรุ่นเดียวกันดูคุณคลังจะประทับใจเธอที่สุด คิดแล้วก็ปลื้มปริ่มเสียจริงๆ

   "อัยยา” เสียงท่านประธานเรียกเธอ ตามด้วยยิ้มแปลกๆ แต่นั่นยังไม่ร้ายเท่าคำพูด “ฉันรู้ว่าเธอหัวไวและเรียนรู้ได้เร็ว ทั้งที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใน เจ พี แฟมิลีได้ไม่นาน แต่เธอก็ทำให้ฉันประทับใจไม่น้อย"

   แทนที่อัยยาจะดีใจกับคำสรรเสริญของท่านเจ้าของค่าย แต่ให้ตายเธอรู้สึกเสียวไส้ยังไงบอกไม่ถูก คุณคลังแสงเป็นคนแปลก เขาชอบคิดอะไรที่ใครก็คาดไม่ถึง และการที่เขามานั่งชื่นชมเธอท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ ย่อมแสดงว่าเขาอาจจะมีความคิดประหลาดๆ ผุดขึ้นมาในหัวก็ได้

   "ทักษะการแต่งเพลงของเธอโดดเด่นกว่าอย่างอื่น ฉันจะให้เธอแต่งเพลงแร็พ"

   "หา!" อัยยาตาโต อ้าปากค้าง ขณะที่คนอื่นๆ ก็พากันมองไปที่ท่านประธานเป็นตาเดียว

   "เอ่อ...ผมว่านาสคงอยากทำงานคนเดียวมากกว่ามั้งครับ" โปรดิวเซอร์ท่านหนึ่งที่สนิทกับนาสิกเอ่ยขึ้น

   "ฉันรู้ว่านาสทำงานคนเดียวได้ แต่อัยยาจะช่วยทำให้งานนั้นสมบูรณ์ยิ่งขึ้น"

   หญิงสาวเจ้าของหัวข้อสนทนากลั้นหายใจนั่งตัวลีบ เธอเห็นสายตาเขียวปัดของคลังแสงที่เหวี่ยงใส่รุ่นพี่คนนั้น พร้อมเหตุผลที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่า งานนี้ยากเกินกว่าจะทัดทาน

   "เธอมีปัญหาอะไรไหม"

   เจ้าของค่ายพยักหน้าถามเธอพอเป็นพิธี เรื่องนี้อัยยาไม่จำเป็นต้องตอบ เพราะผ่านความเห็นชอบจากท่านประธานเรียบร้อย และถ้าใครบังอาจมีปัญหา ก็คงต้องเชิญมาว่ากันนอกรอบกับคุณคลังแสงสองต่อสอง ซึ่งนั่นมันสยองยิ่งกว่ายืนอยู่กลางป่าช้าที่เฮี้ยนที่สุดในโลกตอนตีสามเสียอีก

   "ว่าไง"

   "อัย...เอ่อ...อัย"

   มันเลือกลำบากจริงๆ ระหว่างผีดิบนาสิกกับท่านประธานผู้น่าเกรงขาม หากวัดกันตามความสำคัญพี่ผีดิบนั่นตกรอบไปเลย เพราะเขาไม่ได้จ่ายเงินเดือนเธอนี่ งานนี้ยังไงคลังแสงก็ชนะ

   "อัยจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" อัยยาฉีกยิ้มกว้าง สวนทางกับอาการปลงอนิจจังของเพื่อนร่วมห้อง

   "ดีมาก เธอมีพื้นฐานการแต่งเพลงมาพอสมควรแล้ว แต่ว่าการแร็พมันแตกต่าง ต่อไปก็ฝึกหัดเทคนิคการแต่งแร็พจากนาสแล้วกันนะ"

   "ทำไมต้องเป็นผม" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกของราชาแร็พผีดูดเลือดดังขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับจากเริ่มประชุม

   "อ้าว แต่งเพลงแร็พไม่ให้เรียนกับแก แล้วจะให้ฉันส่งไปหัดแหล่กับทศพลหรือไงวะ" คุณคลังแสงย้อนถามอย่างเอาเรื่อง อีกข้อที่ควรรู้ไว้คือคุณคลังจะพูดจากกับทุกคนในค่ายอย่างตรงไปตรงมา นักเลงๆ แบบนี้ อย่าว่าแต่กับคนในค่ายเลย กับคนข้างนอกท่านประธานก็ไม่อ้อมค้อม ดีก็ชม ผิดก็ว่ากล่าวตักเตือนกันไปตามระดับความผิดพลาด

   แต่ตอนนี้อัยยาหายใจไม่ทั่วท้องเอาซะเลย ท่าทางทุกคนดูไม่เชื่อมือเธอ ความขัดแย้งเกิดขึ้นตั้งแต่เธอยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นท่านประธานกับนาสิกคุยงานกัน หลายคนเคยบอกว่านาสิกกับคุณคลังแสงสนิทกัน ยิ่งเวลาคุยเรื่องงานก็ไม่ต่างกับการอภิปรายไม่ไว้วางใจในรัฐสภา

   เพิ่งจะเห็นกับตาก็วันนี้ แล้วชีวีเธอจะปลอดภัยเหรอ ถ้าหากพี่ผีดิบหมั่นไส้เธอขึ้นมา ไม่สูบเลือดจนหมดร่างแล้วเอาเธอไปเป็นสาวกหรอกหรือ น่ากลัวจริงๆ

   แล้วจู่ๆ นาสิกก็ถอนใจเฮือกจงใจแบบให้ได้ยินทั้งห้อง แล้วก็หุบปากเอาเสียดื้อๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เร่าร้อนไม่ต่างจากไฟป่า อัยยาละงงจนเซ่อไปเลย แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากนั่งดูเขาฟาดฟันกัน

   "แล้วผมต้องทำอะไรกับเด็กนี่" นาสิกถามโดยไม่ชายตาแลเธอด้วยซ้ำ

   "ไม่ต้องทำอะไร แกก็ต้องอยู่กับอัยจนกว่าจะทำเพลงเสร็จ และแกจะต้องทำให้เธอเป็นคนเขียนเพลงแร็พที่ยอดเยี่ยม"

   "ตายแล้วเกิดใหม่ง่ายกว่าไหม" นาสิกบ่นพึมพำ กระนั้นว่าที่แร็พเปอร์หญิงยอดเยี่ยมของค่ายก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน

   "อัยจะไม่ทำให้คุณคลังแสงผิดหวังเลยค่ะ" เชื่อเถอะว่าประโยคนี้มีมาจากผลจากคำพูดของคนตรงข้ามล้วนๆ "และอัยคิดว่าพี่นาสคงจะไม่กั๊กวิชาเพราะกลัวอัยเจ๋งกว่านะคะ"

   โอ้...เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมกล้าหาญชาญชัยอย่างนี้ เหมือนเธอไปท้าทายนายผีดิบเลยนะนั่น

   อัยยารู้ดีว่าค่ายนี้จะเน้นไปแนวฮิพฮอพ สาบานเลยว่าเธอยังไม่ริอาจหาญไปวัดรอยเท้ากับพวกแร็พเปอร์ในค่าย และถ้าการที่นาสิกปากเสียเสนอให้เธอไปตายแล้วเกิดใหม่ในห้องประชุมอย่างนี้ละก็ เธอไม่ยอมตายคนเดียวหรอก อย่างน้อยๆ เธอก็จะขอลากเอาพี่ผีดิบไปตายพร้อมกันอีกสักรอบ

   นาสิกจะได้เรียนรู้ว่าอัยยาของแท้ไม่ใช่ประเภทยอมให้ใครมาดูถูกง่ายๆ ถ้าเธอไม่แน่จริงก็คงจะกระเด็นจากเจพีไปนานแล้ว คอยดูสิ เธอจะแร็พให้เบอร์หนึ่งของค่ายหูดับไปเลย!

   แรงปะทะเล็กๆ ทำให้ห้องประชุมเงียบไปชั่วขณะ คงมีเพียงคลังแสงผู้เดียวเท่านั้น ที่นั่งยิ้มสมใจเมื่ออัยยาตอบรับอย่างขันแข็ง ชายผู้ที่คร่ำหวอดในวงการเพลงมากว่ายี่สิบปีก่อนจะผันตัวเองมาเป็นเจ้าของค่าย ประกายแห่งความหวังเรืองรองขึ้นมา พร้อมกับมองหน้าหนุ่มสาวที่เขาหมายมั่น

   "เพลงแร็พที่สมบูรณ์จะต้องมีเสียงร้องที่เข้มแข็ง มีเนื้อหาที่ซาบซึ้งอ่อนหวานแต่ทรงพลัง และฉันเชื่อว่าแกกับอัยยาจะทำมันออกมาได้อย่างงดงาม"



   การประชุมหาคู่หูให้นาสิกจบลง ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่และเริ่มทยอยกันกลับที่พัก จะมีก็แต่อัยยาเท่านั้นที่ยังมุ่งมั่นกับการแร็พโย่วในแบบของเธอ

   แต่งแร็พนะเหรอ ง่ายจะตาย มันก็แค่แต่กลอนสักบทแล้วเอามาร้องให้มันเร็วๆ ก็เท่านั้น เชอะ ไม่เห็นจะยาก!

   "โย่วๆ เย่...เดินขึ้นภูเขา เราสองคน หนทางวกวนต้องผจญ เย่ๆ ถ้าฉันมันใช่คน เธอก็โอเค เย่ๆ เฮ้ย...ไม่ไหวละมั้ง แร็พประสาอะไรวะ ถ้าฉันไม่ใช่คน" อัยยาส่ายหน้าก่อนจะเป่าลมออกจากปาก พร้อมเอนร่างพิงพนักเก้าอี้หลับตาทำสมาธิ

   หลังจากลองแร็พเล่นๆ อยู่ครึ่งชั่วโมง ก็ค้นพบแล้วว่าเธออาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ หญิงสาวยกมือลูบใบหน้า ก่อนจะคลึงแก้มตัวเองไปมา โดยที่ดวงตายังไม่ลืมขึ้น จะต้องหาหนทางแร็พขั้นเทพ เอาชนิดที่ว่าแร็พกันตาค้าง แต่จะทำยังไง

   คุณคลังแสงบอกให้เธอเตรียมย้ายมาอยู่กับนาสิกที่หอพักของค่าย ซึ่งเธอถือว่าเป็นกรณีพิเศษและเร่งรัดสุดๆ เพราะท่านประธานโองการมาเลยว่าจะต้องเขียนเพลงแร็พให้ได้ภายในสามเดือนก่อนการกลับมาคืนเวทีของนาสิก ระหว่างนี้ก็จะต้องมีเพลงที่ปล่อยออกมาโปรโมต

   โห...นี่มัน โค-ตะ-ระ ยากเลยผับผ่า!

   ตามปกติค่ายเจพีจะแยกที่พักเป็นสัดส่วนแยกหญิงชาย แต่บางทีก็จะมียกเว้นบ้างเป็นกรณีพิเศษเป็นรายๆ ไป เพราะต้องทำงานร่วมกันเช้าจรดค่ำ คลังแสงจึงอนุญาตให้ทีมงานชายหญิงอยู่ร่วมกันได้ภายใต้กฎเหล็กคือห้ามมีเรื่องชู้สาวเกิดขึ้นเด็ดขาด และฝ่ายชายจะต้องดูแลผู้ร่วมงานที่เป็นผู้หญิงอย่างดี

   ก็เคยมีพวกกบฏให้เห็นอยู่บ้าง บทลงโทษรุนแรงถึงขั้นไล่ออกจากค่าย คุณคลังแสงพูดจริงทำจริงและเคร่งครัดสุดๆ แต่อย่างเธอคงไม่ได้ลงโทษเรื่องชู้สาวกับนาสิกหรอก แค่คิดก็ผิดมหันต์ อย่างพี่ท่านอย่าว่าแต่เรื่องชู้สาวเลย เคยร้อนเคยหนาวกับเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผีไม่มีความรู้สึกนี่นะ

   "จะนอนตรงนี้เลยใช่ไหม" เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นไม่ไกล อัยยารีบเปิดตาขึ้นมาปะทะเข้ากับร่างสูงบึกบึนของชายที่อยู่ในความคิด

   "พี่นาส! มาได้ไงนี่" หญิงสาวรีบยืดตัวนั่งหลังตรงทำหน้าจริงจัง

   "ฉันก็เดินเข้ามานะสิ คิดว่าคลานออกมาจากช่องแอร์รึไง"

   อืม...งั้นที่ผ่านมาเธอก็เข้าใจถูกต้องแล้ว

   "อัยรู้ว่าพี่เป็นผีดิบ ไม่ใช่ผีช่องแอร์ แต่เวลาอยู่กับอัยนี่ ช่วยปลอมเป็นคนให้เนียนๆ หน่อยได้ไหม"

   "อัยยา"

   "แฮ่ๆ อัยขอโทษ ล้อเล่นนา" หญิงสาวยิ้มแหย ชักหวาดๆ กับแววอาฆาตในดวงตาคมกริบคู่นั้น "พี่นาสมีธุระอะไรกับอัยเหรอคะ ถึงได้ถ่อ เอ๊ย! มาหาอัยถึงนี่"

   "ก็เรื่องนั้น" นาสิกนั่งลงบนขอบโต๊ะมองเธอนิ่ง "ฉันอยากทำเพลงเอง"

   "แต่คุณคลังสั่งให้อัยช่วยพี่"

   "ก็เพราะเรื่องนั้น ฉันถึงต้องยอมถ่อสังขารมาคุยกับเธอ โอเค เราจะเป็นคู่หูกัน แต่ฉันจะทำมันคนเดียว" แร็พเปอร์เบอร์หนึ่งบอกตรงๆ ถึงความต้องการ และมันเป็นสิ่งที่อัยยายอมให้เขาไม่ได้เสียด้วย

   "พี่นาสคิดว่าตัวเองเป็นเทวดาหรือไง ก็แค่แร็พได้เท่กว่าชาวบ้านแต่นั่นมันไม่ได้หมายความว่าพี่มีสิทธิ์ชี้นิ้วสั่งฉันให้ทำนั่นทำนี่ พี่จะมาหางานให้ฉันโดยการขัดคำสั่งท่านประธานงั้นเหรอ เชิญเอาความคิดนี้ไปเสนอกับคุณคลังเองเถอะ"

   "แต่เธอไม่มีวันที่จะเขียนเพลงแร็พได้" ชายหนุ่มสบประมาทกันซึ่งหน้า

   อัยยานัยน์ตาวาววับ เขียนเพลงแร็พได้หรือเปล่าไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้เธอโกรธเขาชนิดที่เห็นช้างตัวเท่ามดเลยจริงๆ "เดี๋ยวๆๆ พี่ไปเอาความมั่นใจอย่างนั้นมาจากไหนไม่ทราบ สงสัยปฏิทินของพี่กับอัยจะไม่ตรงกันนะ อีกสองสามวันอัยก็แร็พไฟแลบแล้ว"

   "ปากดี"

   "โอ๊ย...อัยนะดีทั้งปาก" หญิงสาวลอยหน้าลอยตาเถียงอย่างไม่กลัวตายเลยสักนิด

   นาสิกกัดฟันกรอด เขาโมโหจนตัวสั่นไม่คิดเลยว่าเด็กบ้านี่จะเถียงคำไม่ตกฟาก เขารึอุตส่าห์คิดหาแผนการหัวแทบแตก กลับถูกเด็กปากดียอกย้อนจนประสาทเสีย แล้วแบบนี้จะร่วมงานกันได้ยังไง นึกสภาพไม่ออกเลยว่ามันจะออกมาเละแค่ไหน

   คลังแสงก็บ้าไปแล้วที่จับผู้หญิงที่ดีทั้งปากอย่างอัยยามาประเคนให้เขา เคยถามเขาบ้างไหมว่าพอใจหรือเปล่า บ้าเอ๊ย! นาสิกไม่เคยนึกอยากจะทำงานร่วมกับผู้หญิงอีกเลยให้ตายสิ!

   คราวนี้คงโดนไล่ออกจากเจพีโทษฐานที่บีบคอคู่หูตายคามือแน่ๆ

   อัยยาถึงกับหน้าเหวอเมื่อจู่ๆ คนที่เตรียมตั้งท่าจะพ่นไฟใส่เธอก็ลุกยืนปุบปับแล้วเดินหนีดื้อๆ เธอก็นั่งทำอะไรไม่ถูกสิ

   แผนสูงนักนะ คิดจะมาใช้เธอเป็นเกราะงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ เธอไม่ดูถูกความสามารถตัวเองหรอก ขนาดเจ้าของค่ายยังมั่นใจอนุญาตให้ลุย แล้วเขาเป็นใครมาสั่งให้เธออยู่เฉยๆ

   ไม่มีวันที่เธอจะแร็พได้...โอ้โห คำนี้มันบาดใจจริงๆ เธอรู้ว่ามันยาก แต่ถ้าไม่ช่วยเชียร์ก็อย่ามาปากเสียแช่งชักกัน สักวันเถอะ เธอจะเป็นคนเขียนเพลงแร็พที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้เขาร้อง คอยดู!!!


ว่าไป๊ เรื่องนี้หวังจบเลยนะจ๊ะ เอาสิ เอาสิ55555
   



14
มาอวดดดดดดดดดดดดดดดด
ทำตั้งครึ่งคืนต้องอวดให็โลกรู้


15
เดี๋ยวแฟนขับจะรอ กล้าพูดมาก555555555
เงียบๆ นี่อย่าชะล่าใจกันไปนะ มาแน่ๆ แต่รอเดี๋ยว ขอเตรียมความพร้อมแพร้บ

แล้วเจอกันนะคะที่รัก


หน้า: [1] 2 3 ... 5