แสดงกระทู้

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - admin

หน้า: [1] 2 3 ... 5
1


บทที่ ๑

ลิซ่าขยับตัว เมื่อไฟในห้องเริ่มหรี่ลง มันจะมีการแสดงที่จัดมาให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามหล่อนโดยเฉพาะ  เขาก็หล่อและคมเข้มในแบบที่ผู้หญิงทุกคนพึงใจ เมื่อหล่อนถูกเลือกให้คอยเทคแคร์เขา หล่อนจึงดีใจ และคิดว่า เสร็จแน่ แต่ทว่า เกือบจะชั่วโมง ที่เขาไม่มีทีท่าว่าจะสนใจอะไรหล่อน เขานิ่ง และหากจะพูด เขาก็พูดกับผู้ชายที่ชื่อ วอร์เรน  เขาไม่ได้ปลายตามองหล่อนเสียด้วยซ้ำ
หล่อนมองไปรอบๆ ห้องตอนนี้แต่ละคนที่ออกไปเต้นรำสนุกกัน กำลังกลับมานั่งที่ เพื่อจะรอชมการแสดง ทุกคนเหมือนจะสนุกสนาน ไม่ได้นั่งอยู่กับที่เหมือนหล่อน อะไรมันก็ไม่ร้ายเท่ากับที่หล่อนมีความรู้สึกผู้หญิงคนอื่นๆ กำลังหัวเราะ ขบขันเ  ที่หล่อนไม่ได้เฉิดฉายไปทั่วห้อง อย่างที่หล่อนเคยเป็น หล่อนเป็นดาวของที่นี่ แต่ผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนดับ!

“ฉันขอตัวสักครู่”

ริคโค เดลลา ซานโตเร  พยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร  เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้คงอึดอัดกับเขามากแล้ว แต่เขาไม่สนใจ มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องเอาใจใคร ในขณะที่เขากำลังเบื่ออย่างนี้  เขาคงจะไม่มานั่งอยู่ที่นี่ ถ้าไม่เป็นเพราะเจนีวา น้องสาวคนเดียวของเขาจะตั้งเงื่อนไข

“ถ้าพี่อยากให้ฉันหมั้นกับคาร์โล เงื่อนไขของฉันก็คือ พี่จะต้องแต่งงานก่อนฉัน” 

“แกจะบ้าเหรอ”

“เอาเป็นว่า อยู่กับผู้หญิงคนเดียวเป็นเวลาสามเดือนก็ได้  เพื่อพี่จะได้รู้ยังไงละว่า การบังคับใครสักคนอยู่ร่วมกับคนที่ไม่ได้รักมันทรมานแค่ไหน ถ้าพี่ทำได้ ฉันก็จะออกจากงาน แล้วหมั้นกับนายคาร์โล ผู้ชายที่พี่ต้องการมาเป็นน้องเขย เพราะเขามีเกาะที่พี่อยากเป็นเจ้าของ  ถ้าพี่ทำไม่ได้อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตของฉันอีก”

“ฉันไม่ยอมให้แกมายื่นเงื่อนไขอย่างนี้กับฉัน”

“ฉันก็ไม่ยอมให้พี่มาบังคับฉัน ถ้าพี่บังคับ ฉันจะไปหาเฟเบียน เขาต้องอยู่ข้างเดียวกับฉันแน่นอน พี่ก็รู้ว่า ฉันรักพี่มากกว่าพี่ชายคนอื่นๆ ฉันถึงได้ยอมตั้งเงื่อนไข ไม่อย่างนั้นฉันก็คงหนีไปแล้ว ถ้าพี่ทำได้ ฉันก็ตกลง”

“ก็ได้”

“ผู้หญิงคนนั้น ต้องเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยนอนกับพี่มาก่อน ฉันจะให้ วอร์เรนเป็นคนจับตาดูพี่ และรายงานฉัน อ้อ...แล้วต้องจัดการเรื่องนี้ภายในสิบวันด้วย ไม่อย่างนั้น ฉันล้มเลิกทุกอย่าง”

วอร์เรนเหมือนจะสนุกสนานในคืนนี้ แต่เขาเบื่อแทบตาย การจะหาผู้หญิงสักคนมันไม่ใช่เป็นเรื่องยากสำหรับเขา แต่เขาจะทนได้เหรอตั้งสามเดือน...ให้เขาไม่นอนกับใครสักปียังง่ายกว่า
ไฟหรี่ดับ เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม  ยิ่งเขาหาผู้หญิงได้เร็วเท่าไหร่ เกาะนั่นก็จะเป็นของเขาเร็วเท่านั้น ก็ใช่ว่าเขาจะไม่คิดจิตใจของน้องสาวคนเดียวของเขาหรอก แต่เจนีวาก็อายุจะสามสิบแล้ว ไม่สมควรหรอกหรือที่เจ้าหล่อนจะแต่งงานเสียที  คาร์โลก็ใช่ว่าจะเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจตรงไหน...หนำซ้ำเขายังไม่ต้องห่วงด้วยว่า น้องสาวของเขาจะเจอกับผู้ชายเลวๆ อย่างที่เขาพยายามตามล่าอยู่ คาร์โลรักและตามใจเจนีวาทุกอย่างอยู่แล้ว ผู้หญิงจะเอาอะไรมากไปกว่านั้น!

เสียงดนตรีและเสียงเอื้อนร้องเพลงดังขึ้น มันเป็นดนตรีที่แปลกหูสำหรับเขา ฟังเย็นๆ ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเต้นรำด้วยจังหวะอ่อนช้อย ไม่ได้ยั่วยวนส่ายสะโพกเหมือนจังหวะการเต้นเบลลีด๊านซ์ที่เพิ่งจะผ่านไปเมื่อสามสิบนาทีก่อน  เขามองผู้หญิงที่เต้นรำช้าๆ สวมมงกุฎแหลม  ใบหน้าที่พอกขาวจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง อดนึกขำในใจไม่ได้ว่าเครื่องแต่งกายก็ดูดี ท่าทางเต้นอ่อนช้อย น่าเสียดายที่ไม่เห็นใบหน้า

เขาจ้องไปร่างนั้นราวกับจะทดสอบพลังตัวเองเล่น แล้วก็ยิ้มเมื่อสบตาเธอ เขานึกลำพองที่เห็นท่าเต้นนั้นเหมือนจะผิดจังหวะไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่การแสดงจะจบลง ด้วยจังหวะที่เธอเยื้องย่างไปทางด้านหลัง แล้วไฟก็ดับลง ก่อนจะสว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่วอร์เรนเดินตรงมาหาเขา

“เป็นไง ชอบไหม รำไทย”

“เรียกว่ารำไทยเหรอ”  ริคโคทวน แล้วยิ้มนิดๆ ก่อนจะพูดว่า

“ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงรำไทยนั่นแหละ ส่งตัวเธอ ไปให้ฉันที่ห้องคืนนี้เลย”

เขาพูดแล้วก็ลุกขึ้น ไม่สนใจหรอกว่า วอร์เรนจะแปลกใจแค่ไหน  เขาเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไรตัวเอง มันก็แค่เรื่องง่ายๆ ไม่ซับซ้อน   เมื่อเขาต้องการ เขาต้องได้  ก็แค่นั้น!
 
เมลิสา ถอดชฎาไว้ที่โต๊ะ พยายามดึงเล็บออก เพื่อจะเก็บทุกอย่างให้เร็วที่สุดก่อนที่ตัวเธอจะทรุดลงไปเสียก่อน เธอไม่รู้ตัวว่าไม่สบาย แต่ก็ยังรับงานคืนนี้ มันก็คงจะไม่เป็นไรมากหรอก หากเธอได้รำตามกำหนดเวลาที่แจ้งเอาไว้ ในตอนนั้นฤทธิ์ยาก็คงจะช่วยให้เธอพอทนได้ แต่เพราะมาเลื่อนการรำของเธอออกไปอีกตั้งชั่วโมงนี่ต่างหาก มันเลยทำให้เธอกะเวลาผิดพลาดไปเลย ความจริงตอนนี้เธอควรจะได้นอนอยู่บนเตียง ในห้องที่แบรนดาบอกจะจัดเตรียมไว้ให้โน่นต่างหาก ไม่ใช่มาสะบัดร้อนหนาวเยือกเพราะไข้ขึ้น จนจะรำไม่จบ
จริงอยู่แม้จะคิดว่าคนต่างชาติคงจะดูไม่ออกหรอกว่า ท่ารำของเธอมันจะมีผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เธอก็ไม่อยากจะพลาดมากมาย มันแค่จังหวะเดียวกับที่เธอจ้องไปสบตาคู่นั้น  แม้เขาจะนั่งในเงามืด แต่เธอก็เหมือนจะรับรู้ว่า ดูเหมือนจะมีเขาคนเดียวที่เฝ้ามองการรำของเธอ ต่างจากคนอื่นๆ ในห้อง เขานั่งอยู่คนเดียวแต่ ก็ราวกับว่าเขาคือแม่เหล็กกล้าที่ดึงดูดทุกอย่างเข้าไปหาทีเดียว
แต่เธอคงไม่ได้อยู่ในวงจรของคนแบบเขา  จัดปาร์ตี้ ดื่ม และผู้หญิง แม้เธอจะทำงานกับแบรนดา และรู้ว่าหล่อนไม่ต่างไปจากแม่เล้า แต่เธอกับแบรนดาต่างก็เคารพกัน จะว่าไปแล้ว แบรนดาเองก็ช่วยเธอมากเหมือนกัน  แบบเธอเองก็ไม่คาดคิดหรอกว่าจะได้รับการช่วยเหลือ หลังจากที่เธอเคว้งคว้างอยู่ที่เมืองนี้เพราะถูกล้วงกระเป๋า  แต่เพราะแบรนดาเคยมีสามีเป็นคนไทย หล่อนจึงรับให้ความช่วยเหลือเธอ  มันก็อาจจะใช่ ที่หล่อนอาจจะหวังอะไร แต่แบนดาก็พูดง่ายๆ ว่า

“ฉันจะจ้างเธอแสดงที่ผับของฉัน ส่วนเรื่องอื่นฉันก็ไม่บังคับ ฉันมีเด็กผู้หญิงเยอะแยะ ไว้เธอต้องการสบาย ก็บอกฉัน”

“ฉันขอทำงานอย่างนี้สักเดือน แล้วฉันจะไปจากที่นี่”

เมลิสามองบรรจงพับชุดรำของเธออย่างภูมิใจ  เธอดีใจที่เอามามันมาด้วย และมันก็ช่วยให้เธอเอาตัวรอดได้ และตอนนี้เธอก็มีเงินพอที่จะเดินทางไปต่อ เธอยังไม่ได้โทรกลับไปที่เมืองไทย เพราะไม่ต้องการให้ใครเป็นห่วง และปัญหาเฉพาะหน้ามันถูกแก้ไขได้แล้ว เธอไปต่อได้  เมื่อตัดสินใจที่จะทำอะไรแล้ว เธอจะต้องทำให้มันถึงที่สุดเช่นกัน

เมลิสาจัดการล้างแป้งที่โปะหน้าตัวเองออกด้วยออยล้างหน้า คิดอยากจะไปพักห้องที่แบรนดาบอกว่าจะจัดไว้ให้เร็วๆ มันก็มีอยู่สองสามครั้งหรอกนะ ที่แบรนดาจะรับจัดงานเลี้ยงนอกสถานที่เป็นพิเศษอย่างนี้ ตอนแรกเธอไม่คิดจะมาเพราะไม่ค่อยสบาย แต่ด้วยความเกรงใจแบรนดาเธอจึงมา แล้วจึงได้รู้ว่าเจ้าภาพที่จัดงานปาร์ตี้นี้ เจ้าของร่ำรวยขนาดไหน จากปากของสาวๆ ที่มาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งลิซ่า ที่ถือว่าเป็นดาวในกลุ่มที่เหมือนจะยิ้มย่องอย่างยินดีเมื่อรู้ว่า แบรนดาจัดให้หล่อนคอยเทกแคร์  ริคโค เดลลา ซานโตเร
 
“ฉันได้ยินมาว่า เขาหล่อ รวย รวยมากๆ ตระกูลนี้พี่น้องผู้ชายมีแต่คนหล่อๆ   แต่ริคโคคนนี้เย็นชาที่สุด ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน  แต่ใช่ว่าเขาจะขาดผู้หญิงหรอกนะ  เพียงแต่เขาไม่เคยตื่นมาพร้อมกับผู้หญิงคนไหนเลย ประมาณเสร็จกิจ ก็ไล่ส่งทำนองนั้น”

คำพูดนี้ทำให้เธอขำ เมื่อนึกไปถึงนิทานพันหนึ่งที่เคยอ่านสมัยเด็ก  เขาไม่เคยตื่นมาพร้อมกับผู้หญิงคนไหนเลย ก็ยังดีที่เขาไม่สั่งประหารไปเสียด้วย แต่หรือผู้ชายคนนั้นจะคือ ริคโค เดลลา ซานโตเร  แต่ทำไมเธอไม่เห็นลิซ่าอยู่กับเขา ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเธอ 

เมลิสารีบจัดเก็บข้าวของ เธอล้วงกระเป๋าหายามาเตรียมไว้ จะกินอีกแต่ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออก

 “เป็นไง เห็นบอกไม่สบาย ก็ยังรำได้สวย”

เสียงพูดทำให้เมลิสาหันไป เธอไม่ได้พูดอะไร แบรนดาก็กวาดสายตามองข้าวของของเธอ

“เก็บของเสร็จแล้วเหรอ อยากจะไปนอนพักกินยาเร็วๆ แล้วใช่ไหม มาฉันพาไปที่ห้อง”

“ขอบคุณ”

เมลิสาพูดแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางเล็กๆ เดินตามลิซ่าไป เธออยากจะพักผ่อนอยากจะไปถึงเตียงเร็วๆ ก่อนที่จะเดินไม่ไหว แต่ลิซ่าก็เดินเร็วราวกับเร่งรีบเหลือเกิน  และระยะทางมันก็เหมือนจะไกลเสียเหลือเกินในความรู้สึกของเธอกว่าจะมาถึงหน้าห้องที่พัก 

“งานนี้เจ้าภาพเขาสปอร์ตมาก ให้ห้องพักเราสบายๆ โอ่โถง รวยจริงๆ กับคนพวกนี้ เราอย่าเกรงใจในสิ่งที่เขามอบให้ และอย่าขัดใจในสิ่งที่เขาต้องการจะดีที่สุด เชื่อฉันเถอะ”

แบรนดาพูดแล้วก็ใช้คีย์การ์ดเปิดประตู พยักหน้าให้เธอเข้าไปก่อน มันเป็นห้องกว้างขวาง ทุกอย่างครบครัน แต่เธอก็เหมือนจะอ่อนแรงเกินกว่าจะมองอะไร

“เธอนอนที่ห้องนี้ก็แล้ว เดี๋ยวเขา...เออคนอื่นๆ ก็คงขึ้นมา”
 
หล่อนพูดแล้วก็เปิดประตูเข้าไปยังอีกห้องหนึ่ง เมลิสาเห็นเตียงขนาดใหญ่ แล้วเธออยากจะไปล้มตัวนอนเป็นที่สุด

“ขอบคุณมากแบรนดา ”  เธอหนาวสะท้าน ขณะที่ใบหน้าร้อนผ่าว ไข้ขึ้น เธออยากพักโดยเร็วที่สุด เธอวางกระเป๋า เดินตรงไปที่เตียง

“จะนอนเลยหรือ ไม่อาบน้ำ”

“ฉันไม่สบาย อยากจะกินยาแล้วนอนเลย”

แบรนดาขมวดคิ้ว เข้ามาแตะที่หน้าผากเธอ

“เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำข้างนอกมาให้  เปลี่ยนชุดนอนเถอะ”

เมลิสาเปิดกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กของเธอ หยิบเอาชุดนอนออกมา แต่พอถอดชุดออกเพื่อจะเปลี่ยน เธอก็สะท้านเพราะพิษไข้ พอสวมชุดนอนเสร็จจึงรีบไปที่เตียงคว้าผ้าห่มขึ้นมา เธอไม่ค่อยจะป่วยนัก เพราะออกกำลังกายเสมอ  แต่ถ้าได้ป่วยแล้วละก็ ไม่ต่ำกว่าสองอาทิตย์ล่ะถึงจะฟื้นตัว

แบรนดากลับมพร้อมกับขวดน้ำ เมลิสารับขวดน้ำมาแล้วก็กินยา

“ขอบคุณมาก” เธอพูดซ้ำอีก “ถ้าได้นอนอย่างเต็มที่ฉันคงจะหายดี พรุ่งนี้เราจะกลับกันกี่โมง”

“ไม่ต้องกังวลหรอก อดทนนะ ฉันไม่คิดจะให้เป็นอย่างนี้หรอก แต่ทุกอย่างจะเรียบร้อย เธอจะได้เงินเดินทางไปหาญาติของเธอ อย่างที่เธอต้องการทันทีในวันพรุ่งนี้”

เมลิสาพยักหน้าแล้วหลับตา เธอไม่คิดอะไรกับคำพูดของแบรนดา เมื่อขดตัวในผ้าห่ม เธอน่าจะปิดแอร์ แต่เธอก็คร้านที่จะลุก พอยาออกฤทธิ์ก็คงดีขึ้น...
ครู่ใหญ่ๆ อาการหนาวสะท้านของเธอลดลง ความร้อนเข้ามาแทนที่ ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอรู้สึกถึงร่างหนึ่งที่มานอนข้างๆ เธอคิดว่า งานคงเสร็จสิ้นไปแล้ว คนอื่นๆ คงมานอนพัก เธอก็จะต้องนอนพักมากๆ เธอจะป่วยมากไปกว่านี้ไม่ได้!

ริคโค ยืนเปลือยและยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นร่างที่นอนบนเตียง  เธออาจจะเบื่อที่รอเขานานไปหน่อย ความจริงออกจากงานเลี้ยงแล้วเขาก็ตั้งใจจะมาโดยทันที แต่มันบ้าที่จู่ๆ เฟเบียน ก็โผล่มา เขาไม่ได้เจอกับน้องชายคนนี้บ่อยนัก ก็ไม่รู้เป็นเพราะเจนีวาไปฟ้องเรื่องที่เขาสั่งให้หมั้นกับคาร์โลหรือเปล่า แต่เฟเบียนไม่ได้มาเพราะเรื่องเจนีวา เป็นการโผล่มาโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่นี่  เขาเลยต้องนั่งดื่มกับเฟเบียนอยู่ครู่ใหญ่ แต่ไม่ได้สนใจที่จะฟังสิ่งที่เฟเบียนพูดนัก เพราะความคิดของเขา กำลังคิดเธอ เธอจะรอในห้องของเขาอย่างไร เธอจะนั่งดื่มรอเขา เตรียมพร้อมสำหรับเขามากแค่ไหน เขาอาจจะดื่มกับเธอ สักแก้ว ก่อนที่จะจบบนเตียง
   
แต่มันน่าขำ ที่เจ้าหล่อนใจร้อนเสียมากกว่าเขา ถึงกับไปนอนรอเลยทีเดียว แต่ก็ดีแล้ว เพราะเขาเองก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ถึงได้เกิดอารมณ์อย่างนี้ขึ้นมา ไม่เห็นหน้าที่แท้จริง มันทำให้ตื่นเต้นดีเหมือนกัน ตัดขั้นตอนทำความรู้จัก หรือต้องคอยดูมารยาผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองจะทำให้เขาสนอกสนใจได้ มันก็สนได้หรอกนะ แต่ก็แค่สนองอารมณ์ทางเพศของเขาแค่นั้นก็พอ จากนั้นพวกหล่อนก็ไสหัวไป
 เขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกจากตัวของเธอ เขาอยากเห็นสิ่งที่เขากำลังจะได้ แม้จะอยู่เงาสลัว แต่ร่างนั้นอยู่ในชุดนอนบางๆ ขดตัวกอดอก เขานั่งลงข้างๆ  เขาลูบไปที่บั้นท้ายของเธอเบาๆ แต่เธอยังทำเป็นหลับ ไม่รู้ตัว  เขายิ้มเมื่อดึงมือที่กอดกุมทรวงอกของเธอออก ก่อนจะใช้มือของเขาทาบทับลงไปแทน แต่เธอก็ช่างเต็มไม้เต็มมืออย่างเหลือเชื่อ
เขาไล้เบาๆ ที่ยอดอก ตุ่มเล็กๆ ยื่นออกมา อยากรู้นักเขา เธอจะแกล้งหลับไปอีกนานแค่ไหน แล้วเสียงครางของเธอก็ดังขึ้น พร้อมกับคำว่า

“หนาว”

ริคโคยิ้ม มองอย่างพึงใจก่อนที่จะโน้มลงไป ทาบทับเธอ ร่างของเธอร้อนผ่าว ยิ่งทำให้เขายิ้มเธอกำลังต้องการเขา เขาเองก็ร้อน ร้อนตั้งแต่เห็นเธอร่ายรำแล้ว และเรือนร่างของเธอก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ

คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ แต่ผู้หญิงทุกคนที่นอนกับเขา จะไม่มีใครพูดได้เลยว่า เขาจะไม่ทำให้พวกหล่อนมีความสุข เซ็กซ์เป็นเรื่องที่จะต้องสร้างความสุขให้กับทั้งคู่ 
เหมือนตอนนี้ ตอนที่เขากำลังทำให้ร่างที่อยู่ใต้เขา ครวญคราง ร้อนรุ่ม เขากำลังทำให้เธอมีความสุขเหมือนกับเขาที่กำลังค่อยๆ ขยับผ่านเข้าไปในแกนกลางของเธอ เขาหายแรงเมื่อความคับแคบของเธอโอบรัดเขาเอาไว้ มันทำให้เขาอารมณ์กระเจิง แม้จะพยายามค่อยๆ ขยับโยก แต่แล้วก็ไม่อาจจะหยุดยั้งความร้อนรุมที่แผ่ขยายไหลพล่านในตัว

เขาเร่งเร้าจังหวะโจนทะยานไปข้างหน้าเหมือนคนบ้า มือของเธอเหมือนจะผลักไสเขา จิกข่วนเขา  ผู้หญิงบางเมื่อจะถึงจุดสุดยอดก็เป็นอย่างนี้ มันจึงเป็นเหมือนสัญญาณบอกให้เขาเร่งรีบ  ทะยานโจนจ้วงเร็วถี่ แล้วเขาก็ระเบิดในตัวเธอ

เขาหายใจแรงๆ ซบลงที่ทรวงอกของเธอ แต่แล้วหัวของเขาก็ทุบกระชากออก ร่างที่นอนอยู่ข้างล่างเขาผุดลุกขึ้น

“ไอ้สารเลว แกข่มขืนฉัน”

ริคโคขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมา ผู้หญิงที่ร้อนรุ่มเมื่อครู่กำลังยืนโงนเงนจ้องถลึงมายังเขา และก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร หล่อนก็คว้าเอาโทรศัพท์ที่หัวเตียง ทุ่มลงมาที่หัวของเขา เขาสะดุ้งมึนวูบไปชั่ววินาทีแล้วน้ำอุ่นๆ ก็ไหลลงมาปิดตาเขา
 
“ฉันจะฆ่าเธอ”

 เมลิสากรีดร้อง เมื่อร่างนั้นกระโจนพรวดเข้ามาหา เธอหลบรอดได้เพียงหวุดหวิด ก่อนจะวิ่งถลาไปที่ประตู แต่เธอก็ไปไม่ได้ไกล เมื่อหน้ามืดแล้ววูบล้มฮวบลงที่พื้น พร้อมกับร่างของริคโคมาถึงอย่างโกรธจัด!


* * * * * * *

2
6. แครอทสีส้ม /ฟีลิปดา / สืบรัก ตำรับรัก : บทนำ
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2018, 11:47:40 AM »
บทนำ

ภายในห้องที่เปิดไฟสลัว แสงจากจอทีวีที่ติดอยู่ข้างผนัง เป็นรายการทำอาหาร  สตรีนางหนึ่งยืนอยู่หลังโต๊ะที่วางเรียงรายไปด้วยจานชามที่ใส่วัตถุดิบในการทำอาหาร ปากของหล่อนอธิบายอย่างคล่องแคล่วด้วยใบหน้ายิ้มละไม แต่ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา  เพราะมือที่ถือรีโมทอยู่นั้นกดปิดเสียงเอาไว้ จะมีก็แต่สายตาที่จ้องตามไปไม่คลาดคลา พร้อมกับพึมพำตามเหมือนจะเป็นผู้บรรยายเสียเอง 

เสียงออดประตูดังขึ้น เขาถอนใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินเขยกนิดๆ ไปที่ประตูส่องตาแมวออกไป พอมองเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ยิ้มอย่างยินดีรีบเปิดประตูทันที

“ผมมาสำนักงานนักสืบอดิศักดิ์ มาพบคุณพนา”

“เชิญครับ ผมเองครับ”

เขาบอกพลางไสรถเข็นไปที่โต๊ะทำงาน เชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม พลางพูดว่า

“คุณตรงต่อเวลาจริงๆ”

“มันเป็นงานของเราครับ คุณแจ้งไปว่าต้องการให้เราช่วยตามหาคน”

พนายิ้ม เขาเหลือบมาองนาฬิกาที่แขวนอยู่ รู้สึกพอใจที่อีกฝ่ายตรงเข้าสู่เรื่องในทันทีเลย เพราะเขาไม่ต้องการที่จะใช้เวลานานนักกับสิ่งที่เป็นความลับอย่างนี้ ถ้าหากเขาเป็นปกติ ไม่ต้องนั่งรถเข็น เขาก็คงไม่เชิญให้อีกฝ่ายมาหาที่นี่

“ผมต้องการให้คุณช่วยสืบหาและติดตามผู้ชายคนหนึ่งให้กับผม เขาชื่อ พนา  ตันตลักษณ์”

เมืองสองขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินชื่อที่ลูกค้าต้องการให้สืบหา เพราะมันเป็นชื่อเดียวกันกับลูกค้าเอง หรือเขาจะต้องมารับเคสแปลกๆ เข้าไปอีก

“นั่นมันชื่อของคุณ”

“ใช่ ผมกำลังให้คุณช่วยตามหา คนที่ชื่อเหมือนผม นามสกุลเดียวกับผม แต่ไม่ใช่ผม คุณดูนี่”

พูดแล้วพนา ก็เปิดลิ้นชัก เอาแฟ้มหนึ่งขึ้นมายื่นให้

“ผมเห็นในเฟซบุ๊ก แต่มั่นใจได้เลยว่า นั่นไม่ใช่ผม ผมอยากจะให้ช่วยสืบด้วยว่า เขาเป็นใคร”

เมืองสองเปิดแฟ้ม เป็นกระดาษที่ปรินต์รูปต่างๆ ออกมา ไม่มีใบหน้าของเจ้าของชื่อ แต่จะมีใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง จากรูปอื่นๆ ที่ประกอบกัน ส่วนมากจะเป็นรูปภาพอาหาร และมีวิดีโอทำอาหาร

“ผมรู้จักผู้หญิงคนนี้ หล่อนเป็นพิธีกรรายการทำอาหาร มีช่องยูทูปของตัวเอง เพียงแต่ผมไม่แน่ใจว่าหล่อนจะเป็นคนทำเฟซบุ๊กนั่นเองหรือเปล่า”

“ความจริงเรื่องนี้ ก็ไม่ยากที่จะติดตาม”

“ใช่ แต่ผมไม่อยากจะให้ใครรู้ว่า เป็นผมที่สงสัยว่าจะใช่คนที่ผมคิดเอาไว้หรือเปล่า” เขาหน้าเครียดก่อนจะพูดต่อว่า “ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาเก่าของผม และผมไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับหล่อนอีกโดยเด็ดขาด ผมเกรงว่านี่จะเป็นการล่อให้ผมไปติดกับ หรือไม่ก็จะเป็นการนำเขาชื่อเสียงของผมไปทำสิ่งที่ผิดกฏหมาย ผมต้องการให้แน่ใจเสียก่อน จึงจะดำเนินการต่อไป งานที่ผมอยากจะให้คุณช่วยสืบก็คือ  ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ และใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเฟซบุ๊กนี้”

เมืองสองพยักหน้า “ได้ ไม่มีปัญหาครับ”

“ผมต้องการรายงานทุกอย่าง ภายในหนึ่งเดือน ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย...”

“ทางเราจะส่งรายละเอียดมาให้ภายในวันพรุ่งนี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ อ้อ รายละเอียดอื่นๆ ที่ผมต้องการบางอย่างก็อยู่ในแฟ้มนั้นแล้ว ขอบคุณมากที่มาบริการผมถึงที่นี่”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับรถเข็นออกมาเหมือนจะหมดเรื่องพูด เมืองสองเลยลุกขึ้น แต่สายตาของเขาก็มองกวาดทุกอย่างในห้องบันทึกไว้ในหัวอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะภาพบนจอทีวีและมุมครัวในห้องที่จัดวางของไม่ต่างจากหน้าจอทีวีนัก

เขาเดินออกมาแล้วลงลิฟต์ คิดว่างานนี้ค่อนข้างจะง่าย แถมลูกค้ายังให้เวลาเป็นเดือน การที่เขาได้มารับงานแทนอดิศักดิ์ก็เพราะอดิศักดิ์ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ และเขาก็พักอยู่ไม่ไกลจากที่นี่  แต่แม้เขาจะมารับงานเอง ก็ใช่ว่าเขาจะต้องลงมือทำงานด้วยตัวเอง ยิ่งเป็นเรื่องง่ายอย่างนี้ เขาอาจจะให้เด็กที่ทำงานทำแทนก็ได้ เพราะเขาเองตอนนี้ก็มีเรื่องต้องคิดต้องทำอยู่...เขาคิดว่าจะเริ่มกลับไปทำงานที่เดิมอีกครั้ง เขาอยากจะเปิดตัวออกไปสู่โลกภายนอกอย่างที่เคยเป็นมาก่อน เขายังต้องการตามหาคนที่เหมือนจะเฝ้าติดตามเขาอยู่  การได้พบคนมากหน้าหลายตาขึ้น ก็คงจะมีใครสักคนที่พูดถึงเรื่องราวในอดีตหรืออะไรสักอย่างที่เป็นเบาะแสทำให้เขาจดจำเรื่องของเขากับแก้วนางได้ เพราะคนใกล้ตัวเขาโดยเฉพาะสารวัตรหนึ่งสยามนั้น ก็ไม่เคยได้บอกอะไรในเรื่องที่เขาไม่รู้มาก่อน และเขาก็ยังจำไม่ได้ด้วยว่า แก้วนาง มีญาติพี่น้องที่ไหนไหม เพื่อที่เขาจะไปตามหาถามไถ่  เป็นเพราะแก้วนางไม่มีญาติ หรือว่าเขาเองจำไม่ได้เองก็ไม่รู้...มันก็น่าตลกที่ นายพนาคนนี้ไม่อยากจะพบกับอดีตภรรยา ขณะที่เขาอยากพบคนในอดีตมากแค่ไหน

เขาออกจากลิฟต์เดินผ่านไปทางเคาน์เตอร์ พนักงานหญิงที่เป็นคนขอดูบัตรประชาชนของเขาก่อนจะขึ้นไปส่งยิ้มมาให้อย่างมีมนุษยสัมพันธ์ เขายิ้มให้หล่อนแล้วเดินออกมา เมื่อขึ้นรถก็โทรไปหาอดิศักด์แจ้งเรื่องที่ลูกค้าต้องการพร้อมกับบอกว่า

“งานนี้ ให้เด็กที่บริษัททำก็แล้วกัน ฉันไม่ว่าง”

เมืองสองตั้งใจที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่พอสายของวันรุ่งขึ้น เขาก็ต้องนั่งนิ่งอยู่หน้าจอทีวีเมื่อเห็นข่าว นายพนา เสียชีวิตในห้องพักที่เขาเพิ่งไปเจอมาเมื่อวาน แต่ที่ทำให้เขาสนใจ สงสัยเข้าไปอีก ก็คือการเห็นด็อกเตอร์เรือนพิมพ์ ร้อยพรรณไม้ ยืนอยู่ที่นั่นด้วย...เธอไปยุ่งอะไรกับคนตายอีกแล้วหรือ?
:+:+:+:+:

3
+ +++ โครงการแข่งเขียนนวนิยาย ครั้งที่ 24 ++++

ระยะเวลา
 ๑ กุมภาพันธ์ - ๓๑ เมษายน ๒๕๖๑

การลงทะเบียน

ลงทะเบียนได้ตั้งแต่วันที่ ๑๕ - ๓๐มกราคม ๒๕๖๑

เริ่มโพสเรื่อง
ในวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ ที่กระดานแรลลี

วิธีการลงทะเบียน:
ที่กระทู้นี้เลย
แต่ถ้าหาไม่เจอก็ตั้งกระทู้ใหม่ประกาศ ตัวว่าคุณจะลงแข่งได้เลย
สามารถบอกคุณสมบัติของตัวคุณเพื่อข่มขวัญเพื่อนร่วมทางได้
อย่างสุภาพ และมีอารมณ์ขัน

คุณสมบัติของผู้แข่งขัน:

๑. ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ
๒. มีความตั้งใจที่จะเขียนอย่างมีความสุข
๓. ลงแข่งด้วยสนุกแต่ต้องแฝงไว้ด้วยความตั้งใจจริง
๔. สามารถส่งเรื่องได้ทุกแนวค่ะ

ข้อตกลง:

๑.การแข่งขันครั้งนี้เพื่อความสนุกสนานท้าทายเอาเป็นเอาตายค่ะ
ผู้แข่งขันต้องนำเอาเรื่องที่เขียนมาโพสที่กระดานฟ้า
(แต่ถ้ามีบทหรือฉากแนวอีโรติกขอเซนเซอร์กรุณาข้ามไป
อย่านำมาลงค่ะ เอาฉากหรือบทต่อไปมาลงแทน)

๒. จัดหน้ากระดาษ มาตรฐาน คือเปิดหน้าใหม่ของเวิร์ดขึ้นมา
ก็ไม่ต้องไปตั้งค่าอะไรใหม่ เอาตามนั้นเลย ^--^

๓. ขนาดตัวอักษร คือ14 pt .
จะเป็น Angsana New หรือ Cordia new ก็ได้


๔. ขนาดหน้า A4 ความยาวประมาณ 20-25 บท บทละ 5-6 หน้า
หรือทั้งเรื่องก็ตั้งแต่ 120-150 หน้า
--- - คนไหนอยากเขียนหลายเรื่องก็ขอให้
มีความยาวเรื่องละ 50 หน้าขึ้นไปนะคะ
น้อยกว่านี้มันจะน้อยไปค่ะ ----

๕. เรื่องที่เขียนแข่ง อยากให้เป็นเรื่องที่จะเริ่มใหม่
หรือ เอาอันเก่าที่เขียนเท่าไหร่ไม่จบเสียทีมาปัดฝุ่นก็ได้ ^--^
แต่ต้องไม่เกิน 10% จากที่ต้องการเขียน

๖. เพราะการแข่งแบบสนุกๆ (แต่เอาเป็นเอาตาย ^--^)ครั้งนี้
มีจุดมุ่งหมาย ที่กระตุ้นให้นักอยากเขียน เขียนได้จบสักเรื่อง
ดังนั้น เรื่องไหนที่เขียนจบแล้ว อย่านำมาลักไก่นะคะ ^--^
ถ้ารู้ทีหลัง พี่ฟีขำกลิ้งเลย
คนอะไรจะอยากวิ่งย้อนออกจากเส้นชัยปานนั้น ^--^

การตัดสิน:

กำหนดเขียนให้จบ ประเภทที่ว่า เขียนบรรทัดสุดท้ายว่า
จบ ต้องอยู่ภายในเวลา ๒๔.๐๐ น.ในวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๑ ค่ะ
(เอาจากเวลา ในเครื่อง คอมพิวเตอร์ ของพี่ฟีเป็นหลัก ^--^
เพื่อป้องกัน การถกเถียงเรื่องความไม่ตรงกันของเวลา)
และก็ต้องเป็นเรื่องที่จบจริงๆ ไม่มั่วจบนะ ^--^
และทุกคนที่ทำได้ถือเป็นผู้ชนะทั้งหมดค่ะ


สิ่งที่ผู้เข้าร่วมแข่งจะได้รับ

๑. ความสนุกสนาน แรงกระตุ้น แรงใจ ฯลฯ
๒. งานเขียนจะได้รับการอ่านคำแนะนำติชมจากเพื่อนร่วมทาง
๓.ได้แสดงออก ไม่ต้องแอบซ่อนเรื่องที่ขียนไว้อ่านเองคนเดียว
๔. อื่น ๆ ( แล้วแต่ความสามารถส่วนตัวที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์นี้ ^--^)

ของที่ระลึกสำหรับผู้ที่เขียนจบในแรลลี ๒๔ ก็จะมี
๑. นักเขียนที่เขียนจบห้าคนแรก
- จะได้รับหนังสือที่เขียนโดยพี่ฟี พิมพ์ล่าสุดคนละ ๑ เล่ม
- หนังสือเรื่อง ขีดเส้นใต้ ไม่ใช่แค่รัก โดย หนึ่งลิปดา คนละ ๑ เล่ม
(ฮ่าๆ เรื่องนี้่พี่ฟีภูมิใจมากค่ะเพราะเขียนจบในแรลลี ๙)

๒. อื่นๆ ตามที่พวกเราจะสนุกอยากแลกเปลี่ยนสนับสนุนให้กำลังใจกันนะคะ

**** **** *** แรลลีมาราธอน ครั้งที่ ๑๐ **** ****
ก็ถือโอกาสประกาศเสียพร้อมๆ กัน
แรลลีมาราธอนครั้งที่ 10
แรลลีนี้ ก็ให้เอาเรื่องที่มานานแล้ว
แต่เขียนไม่จบเสียที มาลงเขียนกันใหม่
เอาน่า...มันต้องจบสักครั้งแหละ ^--^

ใครจะลงแรลลีประเภทไหน ก็มาบอกได้เลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ
ฟีลิปดา
^--^


4
สวัสดีค่ะ

เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการเขียนเรื่องของตัวเอง
เลยทำให้พี่ฟีลืมโครงการเขียนทั้งปีของพวกเราไปเลยค่ะ
พอคิดได้ ก็มาปรับวันเวลากันใหม่ เพื่อเริ่มแข่งเขียน
ใครที่เอาการเขียนแรลลีเป็นแรงกระตุ้น
เอาแรลลีเป็นที่ๆ ได้รู้จักกับเพื่อน และยังเป็นเพื่อนกันเสมอ
ไม่ว่ายังไงการแข่งกันเขียน ก็ยังเป็นกิจกรรมที่งดงามเสมอ ^--^
อ๊ะ มาทบทวนกฏกติกากัน

ประกาศลงทะเบียนแรลลี ครั้งที่ 23
การลงทะเบียน
ลงทะเบียนได้ตั้งแต่วันที่ ๑ - ๘ กันยายน ๒๕๖๐

เริ่มโพสเรื่องในวันที่ ๑๐ กันยายน ๒๕๖๐ ที่กระดานแรลลี
วิธีการลงทะเบียน:

ที่กระทู้นี้เลย
แต่ถ้าหาไม่เจอก็ตั้งกระทู้ใหม่ประกาศ ตัวว่าคุณจะลงแข่งได้เลย
สามารถบอกคุณสมบัติของตัวคุณเพื่อข่มขวัญเพื่อนร่วมทางได้
อย่างสุภาพ และมีอารมณ์ขัน

คุณสมบัติของผู้แข่งขัน:

๑. ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ
๒. มีความตั้งใจที่จะเขียนอย่างมีความสุข
๓. ลงแข่งด้วยสนุกแต่ต้องแฝงไว้ด้วยความตั้งใจจริง
๔. สามารถส่งเรื่องได้ทุกแนวค่ะ

ข้อตกลง:

๑.การแข่งขันครั้งนี้เพื่อความสนุกสนานท้าทายเอาเป็นเอาตายค่ะ
ผู้แข่งขันต้องนำเอาเรื่องที่เขียนมาโพสที่กระดานฟ้า
(แต่ถ้ามีบทหรือฉากแนวอีโรติกขอเซนเซอร์กรุณาข้ามไป
อย่านำมาลงค่ะ เอาฉากหรือบทต่อไปมาลงแทน)

๒. จัดหน้ากระดาษ มาตรฐาน คือเปิดหน้าใหม่ของเวิร์ดขึ้นมา
ก็ไม่ต้องไปตั้งค่าอะไรใหม่ เอาตามนั้นเลย ^--^

๓. ขนาดตัวอักษร คือ14 pt .
จะเป็น Angsana New หรือ Cordia new ก็ได้


๔. ขนาดหน้า A4 ความยาวประมาณ 20-25 บท บทละ 5-6 หน้า
หรือทั้งเรื่องก็ตั้งแต่ 120-150 หน้า
--- - คนไหนอยากเขียนหลายเรื่องก็ขอให้
มีความยาวเรื่องละ 50 หน้าขึ้นไปนะคะ
น้อยกว่านี้มันจะน้อยไปค่ะ ----

๕. เรื่องที่เขียนแข่ง อยากให้เป็นเรื่องที่จะเริ่มใหม่
หรือ เอาอันเก่าที่เขียนเท่าไหร่ไม่จบเสียทีมาปัดฝุ่นก็ได้ ^--^
แต่ต้องไม่เกิน 10% จากที่ต้องการเขียน

๖. เพราะการแข่งแบบสนุกๆ (แต่เอาเป็นเอาตาย ^--^)ครั้งนี้
มีจุดมุ่งหมาย ที่กระตุ้นให้นักอยากเขียน เขียนได้จบสักเรื่อง
ดังนั้น เรื่องไหนที่เขียนจบแล้ว อย่านำมาลักไก่นะคะ ^--^
ถ้ารู้ทีหลัง พี่ฟีขำกลิ้งเลย
คนอะไรจะอยากวิ่งย้อนออกจากเส้นชัยปานนั้น ^--^

การตัดสิน:

กำหนดเขียนให้จบ ประเภทที่ว่า เขียนบรรทัดสุดท้ายว่า
จบ ต้องอยู่ภายในเวลา ๒๔.๐๐ น.ในวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๖๐
(เอาจากเวลา ในเครื่อง คอมพิวเตอร์ ของพี่ฟีเป็นหลัก ^--^
เพื่อป้องกัน การถกเถียงเรื่องความไม่ตรงกันของเวลา)
และก็ต้องเป็นเรื่องที่จบจริงๆ ไม่มั่วจบนะ ^--^
และทุกคนที่ทำได้ถือเป็นผู้ชนะทั้งหมดค่ะ


สิ่งที่ผู้เข้าร่วมแข่งจะได้รับ

๑. ความสนุกสนาน แรงกระตุ้น แรงใจ ฯลฯ
๒. งานเขียนจะได้รับการอ่านคำแนะนำติชมจากเพื่อนร่วมทาง
๓.ได้แสดงออก ไม่ต้องแอบซ่อนเรื่องที่ขียนไว้อ่านเองคนเดียว
๔. อื่น ๆ ( แล้วแต่ความสามารถส่วนตัวที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์นี้ ^--^)

ของที่ระลึกสำหรับผู้ที่เขียนจบในแรลลี ๒๓ ก็จะมี
๑. นักเขียนที่เขียนจบห้าคนแรก
- จะได้รับหนังสือที่เขียนโดยพี่ฟี พิมพ์ล่าสุดคนละ ๑ เล่ม
ชื่อหนังสือมีแล้วนะคะ สืบลับ : สะกดรอยรัก
- หนังสือเรื่อง ขีดเส้นใต้ ไม่ใช่แค่รัก โดย หนึ่งลิปดา คนละ ๑ เล่ม
(ฮ่าๆ เรื่องนี้่พี่ฟีภูมิใจมากค่ะเพราะเขียนจบในแรลลี ๙)

๒. อื่นๆ ตามที่พวกเราจะสนุกอยากแลกเปลี่ยนสนับสนุนให้กำลังใจกันนะคะ

**** **** *** แรลลีมาราธอน ครั้งที่ ๙ **** ****
ก็ถือโอกาสประกาศเสียพร้อมๆ กัน
แรลลีมาราธอนครั้งที่ 9
แรลลีนี้ ก็ให้เอาเรื่องที่มานานแล้ว
แต่เขียนไม่จบเสียที มาลงเขียนกันใหม่
เอาน่า...มันต้องจบสักครั้งแหละ ^--^

ใครจะลงแรลลีประเภทไหน ก็มาบอกได้เลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ
ฟีลิปดา
^--^

5
เรื่องพรางรักเฉือนคม
เคยลงแรลลีไหนก็จำไม่ได้แล้ว เมื่อปี 2555
ผ่านมาก็จะ 5 ปี
ยังมีอยู่เท่าเดิม แค่ 1 บท ไม่ผิดกติกา

ก็เป็นเรื่องที่ 2 ในแนวที่เขียนสืบสวนนะ
เรื่องแรกก็คือ สืบรัก:สะกดรอยรัก
เรื่องนี้ก็เขียนไม่จบเหมือนกัน แช่เย็นนานกว่าด้วย ^--^

แรลลี 22 นี้ ก็คิดว่า พรางรักเฉือนคม ต้องจบ
ไม่อย่างนั้น จะไม่มีตอนต่อเสียที
พล็อตน่ะ คิดไปถึงคดีต่อไปแล้ว
ทั้งที่คดีแรกเพิ่งจะเริ่มเขียน
ตัวละครมาเรียกร้องแล้ว
ดังนั้นคดีนี้ต้อง จบ เท่านั้นค่ะ
^--^

...ความตาย เป็นจุดเริ่มต้น
ความหลอกลวง เป็นน้ำหล่อเลี้ยง
ความจริง เป็นมูลเหตุ
ความพยายาม  คือจุดจบ
คนตาย บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคนเป็น! ...

 
(วาทะของจอมนรี นักเขียนสืบสวนที่น่าทึ่งที่สุดในสามโลก!!!)




6
ขอบคุณทุกคนค่า ^--^

อย่าลืมมาติดตามนะคะ
ทั้งพี่ฟีและแก้วมังกร ต้องเขียนจบแน่นอน
รวมทั้งพวกเราทุกด้วยนะคะ เย้ๆๆ
ฮึกเหิมๆๆๆ  ชัวะๆๆ  ฮ่าๆๆๆ
^--^

7
สวัสดีวันจันทร์ ๑๖ มกราคม ๒๕๖๐

ฟื้นตัวจากบรรยากาศปีใหม่กันแล้วยังคะ
ตอนนี้เราอยู่ในปีนี้แล้วค่ะ
และก็ต้องเริ่มลงมือเอาจริงเอาจังกับการเขียนได้แล้ว
วันนี้พี่ฟีมาประกาศลงทะเบียนแรลลี ครั้งที่ 22
กฏกติกาก็คงไม่ต่างไปจากเดิม
คนเขียนเอาๆๆๆ ก็ยังคงเขียนเอาๆๆๆ
คนที่จบบ้างไม่จบบ้าง ก็ไม่เคยทิ้งความพยายาม ^--^
บางคนก็เอาการเขียนแรลลีเป็นแรงกระตุ้น
เอาแรลลีเป็นที่ๆ ได้รู้จักกับเพื่อน และยังเป็นเพื่อนกันเสมอ
ไม่ว่ายังไงการแข่งกันเขียน ก็ยังเป็นกิจกรรมที่งดงามเสมอ ^--^
อ๊ะ มาทบทวนกฏกติกากัน

การลงทะเบียน
ลงทะเบียนได้ตั้งแต่วันที่ ๑๕ – ๓๐มกราคม ๒๕๖๐
เริ่มโพสเรื่องวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ - ๓๐ เมษายน ๒๕๖๐

วิธีการลงทะเบียน:

ที่กระทู้นี้เลย
แต่ถ้าหาไม่เจอก็ตั้งกระทู้ใหม่ประกาศ ตัวว่าคุณจะลงแข่งได้เลย
สามารถบอกคุณสมบัติของตัวคุณเพื่อข่มขวัญเพื่อนร่วมทางได้
อย่างสุภาพ และมีอารมณ์ขัน

คุณสมบัติของผู้แข่งขัน:

๑. ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ
๒. มีความตั้งใจที่จะเขียนอย่างมีความสุข
๓. ลงแข่งด้วยสนุกแต่ต้องแฝงไว้ด้วยความตั้งใจจริง
๔. สามารถส่งเรื่องได้ทุกแนวค่ะ

ข้อตกลง:

๑.การแข่งขันครั้งนี้เพื่อความสนุกสนานท้าทายเอาเป็นเอาตายค่ะ
ผู้แข่งขันต้องนำเอาเรื่องที่เขียนมาโพสที่กระดานฟ้า
(แต่ถ้ามีบทหรือฉากแนวอีโรติกขอเซนเซอร์กรุณาข้ามไป
อย่านำมาลงค่ะ เอาฉากหรือบทต่อไปมาลงแทน)

๒. จัดหน้ากระดาษ มาตรฐาน คือเปิดหน้าใหม่ของเวิร์ดขึ้นมา
ก็ไม่ต้องไปตั้งค่าอะไรใหม่ เอาตามนั้นเลย ^--^

๓. ขนาดตัวอักษร คือ14 pt .
จะเป็น Angsana New หรือ Cordia new ก็ได้


๔. ขนาดหน้า A4 ความยาวประมาณ 20-25 บท บทละ 5-6 หน้า
หรือทั้งเรื่องก็ตั้งแต่ 120-150 หน้า
--- - คนไหนอยากเขียนหลายเรื่องก็ขอให้
มีความยาวเรื่องละ 50 หน้าขึ้นไปนะคะ
น้อยกว่านี้มันจะน้อยไปค่ะ ----

๕. เรื่องที่เขียนแข่ง อยากให้เป็นเรื่องที่จะเริ่มใหม่
หรือ เอาอันเก่าที่เขียนเท่าไหร่ไม่จบเสียทีมาปัดฝุ่นก็ได้ ^--^
แต่ต้องไม่เกิน 10% จากที่ต้องการเขียน

๖. เพราะการแข่งแบบสนุกๆ (แต่เอาเป็นเอาตาย ^--^)ครั้งนี้
มีจุดมุ่งหมาย ที่กระตุ้นให้นักอยากเขียน เขียนได้จบสักเรื่อง
ดังนั้น เรื่องไหนที่เขียนจบแล้ว อย่านำมาลักไก่นะคะ ^--^
ถ้ารู้ทีหลัง พี่ฟีขำกลิ้งเลย
คนอะไรจะอยากวิ่งย้อนออกจากเส้นชัยปานนั้น ^--^

การตัดสิน:

กำหนดเขียนให้จบ ประเภทที่ว่า เขียนบรรทัดสุดท้ายว่า
จบ ต้องอยู่ภายในเวลา ๒๔.๐๐ น.ในวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๐ ค่ะ**แก้ไขแล้ว
(เอาจากเวลา ในเครื่อง คอมพิวเตอร์ ของพี่ฟีเป็นหลัก ^--^
เพื่อป้องกัน การถกเถียงเรื่องความไม่ตรงกันของเวลา)
และก็ต้องเป็นเรื่องที่จบจริงๆ ไม่มั่วจบนะ ^--^
และทุกคนที่ทำได้ถือเป็นผู้ชนะทั้งหมดค่ะ


สิ่งที่ผู้เข้าร่วมแข่งจะได้รับ

๑. ความสนุกสนาน แรงกระตุ้น แรงใจ ฯลฯ
๒. งานเขียนจะได้รับการอ่านคำแนะนำติชมจากเพื่อนร่วมทาง
๓.ได้แสดงออก ไม่ต้องแอบซ่อนเรื่องที่ขียนไว้อ่านเองคนเดียว
๔. อื่น ๆ ( แล้วแต่ความสามารถส่วนตัวที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์นี้ ^--^)

ของที่ระลึกสำหรับผู้ที่เขียนจบในแรลลี ๒๒ ก็จะมี
๑. นักเขียนที่เขียนจบห้าคนแรก
- จะได้รับหนังสือที่เขียนโดยพี่ฟี พิมพ์ล่าสุดคนละ ๑ เล่ม
- หนังสือเรื่อง ขีดเส้นใต้ ไม่ใช่แค่รัก โดย หนึ่งลิปดา คนละ ๑ เล่ม
(ฮ่าๆ เรื่องนี้่พี่ฟีภูมิใจมากค่ะเพราะเขียนจบในแรลลี ๙)

๒. อื่นๆ ตามที่พวกเราจะสนุกอยากแลกเปลี่ยนสนับสนุนให้กำลังใจกันนะคะ

**** **** *** แรลลีมาราธอน ครั้งที่ ๘ **** ****
ก็ถือโอกาสประกาศเสียพร้อมๆ กัน
แรลลีมาราธอนครั้งที่ 8
แรลลีนี้ ก็ให้เอาเรื่องที่มานานแล้ว
แต่เขียนไม่จบเสียที มาลงเขียนกันใหม่
เอาน่า...มันต้องจบสักครั้งแหละ ^--^

ใครจะลงแรลลีประเภทไหน ก็มาบอกได้เลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ
ฟีลิปดา
^--^

8
โห ตัวละครเผ็ชชชชช...
น่าเขียนมากค่ะคุณฟี


มาเขียนกันค่ะ พี่ทอม ฮ่าๆๆ
ใส่ไอเดียไปวันละนิด
เผื่อจะงอกเติบโตเป็นเรื่องราวได้
^--^

9
พี่ฟีเอาแค่ ตั้งชื่อเรื่อง...
ชื่อ พระเอก
ชื่อ นางเอก
ก่อนละกัน
เดี๋ยวจะมาเติม ฮ่าๆๆ

เอะ ความจริงอาชีพตัวละคร ก็คล้ายๆ เรื่อง  พรางรักเฉือนคม ของพี่ฟีนะ
เพียงแต่นายกองปราบ เป็นตำรวจเท่านั้น
^--^

10
มาเขียนฟรีไรต์ติ้ง กระตุ้นสมองเราเล่นค่ะ ในโจทย์นี้นะคะ ^--^

เขาคือ
นักข่าวสายอาชญากรรมหนุ่มที่ ฉลาดมีไหวพริบ เกลียดแรง รักแรง เขารักญาติพี่น้องมาก

เธอคือ
นักเขียนเรื่องฆาตกรรมลึกลับที่ ไม่ค่อยขัดใจเพื่อน ๆ
ใช้ชีวิตอย่างมีเงื่อนไข หากเธอคิดจะกวนอารมณ์แค่แล้วละก้อ ... เตรียมกระอักเลือดได้เลย

ทั้งคู่
ถูกบังคับให้แต่งงานกัน

แล้วพวกเขาจะลงเอยกันอย่างไรนี่ ?

11
Free writing for Rally 21 / ห้องนี้เล่นยังไง มาสนุกกัน ^--^
« เมื่อ: กันยายน 01, 2016, 11:50:00 AM »
ห้องนี้ จะเป็นห้องฟรีไรต์ติ้งค่ะ
แบบว่า ใครอยากจะเขียนอะไรกระตุ้นตัวเอง
หรือว่าอยากจะมาทำโจทย์ที่พี่ฟีมาตั้งไว้
หรืออยากจะมาตั้งโจทย์เองก็ได้

ใช้เป็นห้องแสดงฝีมือการเขียน
แบบคิดได้เป็นหย่อมๆ ก็ได้ค่ะ

หรือคนที่อยากเขียนแต่ลงทะเบียนแรลลีไม่ทัน
อยากจะมาเขียน มาคุยเล่นกับเพื่อนๆ
ก็มาใช้ห้องนี้ได้เลยค่ะ

มาสนุกกับการเขียนทุกวันค่ะ
^--^

12
13. ต้องบอกตัวเอง ย้ำตัวเองเสมอว่า  เราจะเขียนจบในแรลลีนี้!

***คิดอะไรได้ ก็มาเติมเข้าไปกันค่ะ ***

13
*** ควรทำอย่างไรเพื่อให้เราเขียนได้จบ ***

1. เขียนทุกวัน จัดเวลา สถานที่

2. เขียนแบบไม่ต้องเซนเซอร์ตัวเอง

3. ทำตารางตั้งเป้าการเขียนในแต่ละวัน
เป็นหน้า หรือเป็นคำ ก็ว่ากันไป

4. แม้จะเขียนไม่ออกในเรื่อง
ก็ต้องเขียน เขียนถามตัวเองก็ได้ว่าทำไมเขียนไม่ได้
ทำไมเขียนไม่ออก ทำไมตัน ทำไมไม่ได้สักทีว้าาาาาา!!!!!

5. บันทึกการเขียนในแต่ละวันของตัวเอง

6. กำหนดเวลา ในการเอาเรื่องมาลงโพส
ทุกวันเว้นวัน ทุกสามวัน ทุกสัปดาห์

7. เมื่อเขียนเรื่องไม่ได้ ไม่ทันตามกำหนด
ให้เอาข้อ 4 หรือข้อ 5 มาโพสแทนได้

8. สร้างนิสัยในการเขียนทุกวันนะคะ ให้มือ ให้นิ้ว
ให้สมองของเรา ได้คุ้นเคยกับการแป้นพิมพ์
หรือปากกาสมุดดินสอก็ว่า อย่าหยุดเขียน
อย่าทิ้งห่างเรื่องราวของตัวละครที่เราได้สร้างเขาขึ้นมา

9. ทุกอย่างที่เขียนลงไป ถ้าจะไม่ใช้ อย่าลบทิ้ง
ให้เปิดไฟลใหม่ขึ้นมา แล้วเอาไปแปะไว้ ตั้งชื่อว่า
ไฟล์เก็บตกเรื่อง.... หรือจะชื่ออะไรก็ได้
เพราะถ้าอยากจะเปลี่ยนใจเอามาใช้จะได้ไม่เสียเปล่า
หรือก็เอาไปใส่ในเรื่องอื่นได้ จะได้ไม่เสียของ ^--^

10. บอกตัวเองว่า ต้องเขียน ไม่เขียนมันจะไม่จบ !!!

11. ฯลฯ

12. ใครคิดอะไรได้มาบอกกันค่ะ
พี่ฟีจะไปตั้งกระทู้พูดคุยในกระดานแรลลี 21 อีกอันด้วย
เพื่อที่พวกเราคนไหนมีความก้าวหน้า แล้วอยากประกาศ
หรือคนไหนติดตรงไหน ก็ให้ไปถาม
หรือใครเห็น ใครเจอ อะไรดีๆ ที่คิดว่าเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
และเพื่อนๆ ก็เอามาโพส เอาลิงค์มาให้กันอ่านได้ค่ะ
^--^

14
สวัสดีวันจันทร์ที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๙ ค่ะ

ได้เวลาแรลลี 21 ของพวกเราแล้วค่ะ
กติกาเดิมนะคะ เปลี่ยนแต่วันที่
 โห อะไรจะรวบรัด ไม่บอกกันอย่างนี้ ฮ่าๆๆ

- ลงทะเบียนวันที่ 15-29 สิงหาคม 2559
ลงทะเบียนที่กระทู้นี้เลยนะคะ

- เริ่มเขียนวันที่ 1 กันยายน - 30 พฤศจิกายน

- เขียนเรื่องใหม่ 1 เรื่องความยาว 120 หน้าขึ้นไป
ตัวอักษร 14 พ้อยต์

- คนไหนอยากเขียนหลายเรื่องก็ขอให้
มีความยาวเรื่องละ 50 หน้าขึ้นไปนะคะ
น้อยกว่านี้มันจะน้อยไป ฮ่าๆๆ

- รางวัลคนเขียนจบคือ หนังสือเรื่อง เปลวรักแสงระวี 
ซึ่งพี่ฟีคาดว่าจะเขียนจบพร้อมแรลลีเลยค่ะ ฮ่าๆๆ

 

คุยนิดหนึง ที่ตอนนี้แรลลีเขียน 50 หน้าได้
ก็เพราะอยากให้พวกเรามีผลงานค่ะ
อาจจะหา สนพ ส่งลำบากหรือแทบไม่มี
แต่จุดประสงค์คือ ให้ไปลองทำเป็นอีบุ๊กขายเองค่ะ ^--^
เริ่มทำธุรกิจด้วยตัวเอง

นักเขียนตอนนี้ก็มีทางเลือกใหม่คือ
เขียนแล้วทำเป็นอีบุ๊กขาย แล้วก็พิมพ์เล่ม
โดยเปิดให้จองพิมพ์ตามจำนวนสั่งจอง
ไม่ต้องรับภาระอะไรมาก
อยากเขียนในแนวไหนก็ไม่มีใครบังคับ
แค่รอให้คนที่ชอบอย่างเรา มาเจอเราเท่านั้นเอง ^--^

เป็นนักเขียนเดี๋ยวนี้ ต้องมีเครือข่ายนะ
ต้องรู้จักประชาสัมพันธ์งานของตัวเอง
เหมือนทำเองทุกอย่างล่ะ  เริ่มต้นก็อาจจะขลุกขลักหน่อย
แต่ต่อไปเมื่อเป็นที่รู้จัก ผลงานมีคนติดตามแล้ว
ก็ต้องยิ่งหนักกว่าเดิมค่ะ ฮ่าๆๆๆ 
ก็เพราะเราหยุดอยู่ที่เดิมไม่ได้
เป็นนักเขียนต้องพัฒนาตัวเองเสมอ
ต้องหาความรู้เข้าสู่สมอง กระตุ้นจินตนาการ
 กลั่นกรองเป็นเรื่องราวที่เราอยากเล่าออกไป
เมื่อตัดสินใจว่า จะทำ จะเป็นนักเขียนแล้ว
ก็ต้องวางแผนชีวิตตัวเองให้สอดคล้องกับสิ่งที่เราจะเป็น

แบบฝึกฝนขั้นแรก ก็ลองเอาที่การเขียนแรลลี 21 นี่ล่ะ
เป็นตัวทดลอง เขียนให้จบเรื่อง สร้างเครือข่ายรู้จักเพื่อนๆ
ประชาสัมพันธ์เรื่องของตัวเอง เรื่องที่เขียนแรลลี
จะเอาไปลงที่เว็บไหนก็ได้นะคะ ไม่มีปัญหา
แต่อย่าลืมลงที่กระดานแรลลีของเราล่ะ ฮ่าๆ
 
วันนี้ลงทะเบียนแล้ว ก็ใช้เวลาที่เหลือจากนี้
ก็ร่วม 15 วัน วางแผนการเขียนเอาไว้เลยนะคะ
ขอให้สนุกทุกคนค่ะ
ฟีลิปดา
^--^

15
20 สร้างพล็อตสืบสวน

ในบ่ายวันอาทิตย์ นักร้องถูกพบศพ ที่ห้องเก็บของ
นักสืบของเราเป็น นักค้าของเก่าที่ มีจิตใจดี
ต้องคลี่คลายคดีนี้โดยมี ขวดน้ำยาบ้วนปาก
และจิ๊กซอร์รูปแมงมุมเป็นหลักฐาน
กับมีเพียง หลานชายผู้ตาย คนหนึ่งเป็นผู้ต้องสงสัยเท่านั้น 
แถมนักสืบของเรายังถูกยิง อีกด้วย
แล้วนักสืบของเราจะกลัวคนร้ายหรือเปล่า 
เอาใจช่วยกันหน่อยนะ  ^--^


แต่ลองหาอะไรที่เป็นโรแม้งเขามาเติมดูนะ
ผู้ตาย  เป็นนักร้องรุ่นเก่า รู้จักกับนางเอกเป็นอย่างดี
นางเอกของเราอาจจะเป็นนักสืบสมัครเล่น
หลานชายคนตาย โห อย่างหล่อ เป็นนักธุรกิจ
พอเจอกันเท่านั้นแหละ !!!!

หน้า: [1] 2 3 ... 5