ผู้เขียน หัวข้อ: รอยสวาท ทาสรักเมียจ้างแต่ง  (อ่าน 234 ครั้ง)

admin

  • Administrator
  • Jr. Member
  • *****
  • กระทู้: 69
    • ดูรายละเอียด
รอยสวาท ทาสรักเมียจ้างแต่ง
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2018, 06:16:21 PM »


บทที่ ๑

ลิซ่าขยับตัว เมื่อไฟในห้องเริ่มหรี่ลง มันจะมีการแสดงที่จัดมาให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามหล่อนโดยเฉพาะ  เขาก็หล่อและคมเข้มในแบบที่ผู้หญิงทุกคนพึงใจ เมื่อหล่อนถูกเลือกให้คอยเทคแคร์เขา หล่อนจึงดีใจ และคิดว่า เสร็จแน่ แต่ทว่า เกือบจะชั่วโมง ที่เขาไม่มีทีท่าว่าจะสนใจอะไรหล่อน เขานิ่ง และหากจะพูด เขาก็พูดกับผู้ชายที่ชื่อ วอร์เรน  เขาไม่ได้ปลายตามองหล่อนเสียด้วยซ้ำ
หล่อนมองไปรอบๆ ห้องตอนนี้แต่ละคนที่ออกไปเต้นรำสนุกกัน กำลังกลับมานั่งที่ เพื่อจะรอชมการแสดง ทุกคนเหมือนจะสนุกสนาน ไม่ได้นั่งอยู่กับที่เหมือนหล่อน อะไรมันก็ไม่ร้ายเท่ากับที่หล่อนมีความรู้สึกผู้หญิงคนอื่นๆ กำลังหัวเราะ ขบขันเ  ที่หล่อนไม่ได้เฉิดฉายไปทั่วห้อง อย่างที่หล่อนเคยเป็น หล่อนเป็นดาวของที่นี่ แต่ผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนดับ!

“ฉันขอตัวสักครู่”

ริคโค เดลลา ซานโตเร  พยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร  เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้คงอึดอัดกับเขามากแล้ว แต่เขาไม่สนใจ มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องเอาใจใคร ในขณะที่เขากำลังเบื่ออย่างนี้  เขาคงจะไม่มานั่งอยู่ที่นี่ ถ้าไม่เป็นเพราะเจนีวา น้องสาวคนเดียวของเขาจะตั้งเงื่อนไข

“ถ้าพี่อยากให้ฉันหมั้นกับคาร์โล เงื่อนไขของฉันก็คือ พี่จะต้องแต่งงานก่อนฉัน” 

“แกจะบ้าเหรอ”

“เอาเป็นว่า อยู่กับผู้หญิงคนเดียวเป็นเวลาสามเดือนก็ได้  เพื่อพี่จะได้รู้ยังไงละว่า การบังคับใครสักคนอยู่ร่วมกับคนที่ไม่ได้รักมันทรมานแค่ไหน ถ้าพี่ทำได้ ฉันก็จะออกจากงาน แล้วหมั้นกับนายคาร์โล ผู้ชายที่พี่ต้องการมาเป็นน้องเขย เพราะเขามีเกาะที่พี่อยากเป็นเจ้าของ  ถ้าพี่ทำไม่ได้อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตของฉันอีก”

“ฉันไม่ยอมให้แกมายื่นเงื่อนไขอย่างนี้กับฉัน”

“ฉันก็ไม่ยอมให้พี่มาบังคับฉัน ถ้าพี่บังคับ ฉันจะไปหาเฟเบียน เขาต้องอยู่ข้างเดียวกับฉันแน่นอน พี่ก็รู้ว่า ฉันรักพี่มากกว่าพี่ชายคนอื่นๆ ฉันถึงได้ยอมตั้งเงื่อนไข ไม่อย่างนั้นฉันก็คงหนีไปแล้ว ถ้าพี่ทำได้ ฉันก็ตกลง”

“ก็ได้”

“ผู้หญิงคนนั้น ต้องเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยนอนกับพี่มาก่อน ฉันจะให้ วอร์เรนเป็นคนจับตาดูพี่ และรายงานฉัน อ้อ...แล้วต้องจัดการเรื่องนี้ภายในสิบวันด้วย ไม่อย่างนั้น ฉันล้มเลิกทุกอย่าง”

วอร์เรนเหมือนจะสนุกสนานในคืนนี้ แต่เขาเบื่อแทบตาย การจะหาผู้หญิงสักคนมันไม่ใช่เป็นเรื่องยากสำหรับเขา แต่เขาจะทนได้เหรอตั้งสามเดือน...ให้เขาไม่นอนกับใครสักปียังง่ายกว่า
ไฟหรี่ดับ เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม  ยิ่งเขาหาผู้หญิงได้เร็วเท่าไหร่ เกาะนั่นก็จะเป็นของเขาเร็วเท่านั้น ก็ใช่ว่าเขาจะไม่คิดจิตใจของน้องสาวคนเดียวของเขาหรอก แต่เจนีวาก็อายุจะสามสิบแล้ว ไม่สมควรหรอกหรือที่เจ้าหล่อนจะแต่งงานเสียที  คาร์โลก็ใช่ว่าจะเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจตรงไหน...หนำซ้ำเขายังไม่ต้องห่วงด้วยว่า น้องสาวของเขาจะเจอกับผู้ชายเลวๆ อย่างที่เขาพยายามตามล่าอยู่ คาร์โลรักและตามใจเจนีวาทุกอย่างอยู่แล้ว ผู้หญิงจะเอาอะไรมากไปกว่านั้น!

เสียงดนตรีและเสียงเอื้อนร้องเพลงดังขึ้น มันเป็นดนตรีที่แปลกหูสำหรับเขา ฟังเย็นๆ ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเต้นรำด้วยจังหวะอ่อนช้อย ไม่ได้ยั่วยวนส่ายสะโพกเหมือนจังหวะการเต้นเบลลีด๊านซ์ที่เพิ่งจะผ่านไปเมื่อสามสิบนาทีก่อน  เขามองผู้หญิงที่เต้นรำช้าๆ สวมมงกุฎแหลม  ใบหน้าที่พอกขาวจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง อดนึกขำในใจไม่ได้ว่าเครื่องแต่งกายก็ดูดี ท่าทางเต้นอ่อนช้อย น่าเสียดายที่ไม่เห็นใบหน้า

เขาจ้องไปร่างนั้นราวกับจะทดสอบพลังตัวเองเล่น แล้วก็ยิ้มเมื่อสบตาเธอ เขานึกลำพองที่เห็นท่าเต้นนั้นเหมือนจะผิดจังหวะไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่การแสดงจะจบลง ด้วยจังหวะที่เธอเยื้องย่างไปทางด้านหลัง แล้วไฟก็ดับลง ก่อนจะสว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่วอร์เรนเดินตรงมาหาเขา

“เป็นไง ชอบไหม รำไทย”

“เรียกว่ารำไทยเหรอ”  ริคโคทวน แล้วยิ้มนิดๆ ก่อนจะพูดว่า

“ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงรำไทยนั่นแหละ ส่งตัวเธอ ไปให้ฉันที่ห้องคืนนี้เลย”

เขาพูดแล้วก็ลุกขึ้น ไม่สนใจหรอกว่า วอร์เรนจะแปลกใจแค่ไหน  เขาเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไรตัวเอง มันก็แค่เรื่องง่ายๆ ไม่ซับซ้อน   เมื่อเขาต้องการ เขาต้องได้  ก็แค่นั้น!
 
เมลิสา ถอดชฎาไว้ที่โต๊ะ พยายามดึงเล็บออก เพื่อจะเก็บทุกอย่างให้เร็วที่สุดก่อนที่ตัวเธอจะทรุดลงไปเสียก่อน เธอไม่รู้ตัวว่าไม่สบาย แต่ก็ยังรับงานคืนนี้ มันก็คงจะไม่เป็นไรมากหรอก หากเธอได้รำตามกำหนดเวลาที่แจ้งเอาไว้ ในตอนนั้นฤทธิ์ยาก็คงจะช่วยให้เธอพอทนได้ แต่เพราะมาเลื่อนการรำของเธอออกไปอีกตั้งชั่วโมงนี่ต่างหาก มันเลยทำให้เธอกะเวลาผิดพลาดไปเลย ความจริงตอนนี้เธอควรจะได้นอนอยู่บนเตียง ในห้องที่แบรนดาบอกจะจัดเตรียมไว้ให้โน่นต่างหาก ไม่ใช่มาสะบัดร้อนหนาวเยือกเพราะไข้ขึ้น จนจะรำไม่จบ
จริงอยู่แม้จะคิดว่าคนต่างชาติคงจะดูไม่ออกหรอกว่า ท่ารำของเธอมันจะมีผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เธอก็ไม่อยากจะพลาดมากมาย มันแค่จังหวะเดียวกับที่เธอจ้องไปสบตาคู่นั้น  แม้เขาจะนั่งในเงามืด แต่เธอก็เหมือนจะรับรู้ว่า ดูเหมือนจะมีเขาคนเดียวที่เฝ้ามองการรำของเธอ ต่างจากคนอื่นๆ ในห้อง เขานั่งอยู่คนเดียวแต่ ก็ราวกับว่าเขาคือแม่เหล็กกล้าที่ดึงดูดทุกอย่างเข้าไปหาทีเดียว
แต่เธอคงไม่ได้อยู่ในวงจรของคนแบบเขา  จัดปาร์ตี้ ดื่ม และผู้หญิง แม้เธอจะทำงานกับแบรนดา และรู้ว่าหล่อนไม่ต่างไปจากแม่เล้า แต่เธอกับแบรนดาต่างก็เคารพกัน จะว่าไปแล้ว แบรนดาเองก็ช่วยเธอมากเหมือนกัน  แบบเธอเองก็ไม่คาดคิดหรอกว่าจะได้รับการช่วยเหลือ หลังจากที่เธอเคว้งคว้างอยู่ที่เมืองนี้เพราะถูกล้วงกระเป๋า  แต่เพราะแบรนดาเคยมีสามีเป็นคนไทย หล่อนจึงรับให้ความช่วยเหลือเธอ  มันก็อาจจะใช่ ที่หล่อนอาจจะหวังอะไร แต่แบนดาก็พูดง่ายๆ ว่า

“ฉันจะจ้างเธอแสดงที่ผับของฉัน ส่วนเรื่องอื่นฉันก็ไม่บังคับ ฉันมีเด็กผู้หญิงเยอะแยะ ไว้เธอต้องการสบาย ก็บอกฉัน”

“ฉันขอทำงานอย่างนี้สักเดือน แล้วฉันจะไปจากที่นี่”

เมลิสามองบรรจงพับชุดรำของเธออย่างภูมิใจ  เธอดีใจที่เอามามันมาด้วย และมันก็ช่วยให้เธอเอาตัวรอดได้ และตอนนี้เธอก็มีเงินพอที่จะเดินทางไปต่อ เธอยังไม่ได้โทรกลับไปที่เมืองไทย เพราะไม่ต้องการให้ใครเป็นห่วง และปัญหาเฉพาะหน้ามันถูกแก้ไขได้แล้ว เธอไปต่อได้  เมื่อตัดสินใจที่จะทำอะไรแล้ว เธอจะต้องทำให้มันถึงที่สุดเช่นกัน

เมลิสาจัดการล้างแป้งที่โปะหน้าตัวเองออกด้วยออยล้างหน้า คิดอยากจะไปพักห้องที่แบรนดาบอกว่าจะจัดไว้ให้เร็วๆ มันก็มีอยู่สองสามครั้งหรอกนะ ที่แบรนดาจะรับจัดงานเลี้ยงนอกสถานที่เป็นพิเศษอย่างนี้ ตอนแรกเธอไม่คิดจะมาเพราะไม่ค่อยสบาย แต่ด้วยความเกรงใจแบรนดาเธอจึงมา แล้วจึงได้รู้ว่าเจ้าภาพที่จัดงานปาร์ตี้นี้ เจ้าของร่ำรวยขนาดไหน จากปากของสาวๆ ที่มาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งลิซ่า ที่ถือว่าเป็นดาวในกลุ่มที่เหมือนจะยิ้มย่องอย่างยินดีเมื่อรู้ว่า แบรนดาจัดให้หล่อนคอยเทกแคร์  ริคโค เดลลา ซานโตเร
 
“ฉันได้ยินมาว่า เขาหล่อ รวย รวยมากๆ ตระกูลนี้พี่น้องผู้ชายมีแต่คนหล่อๆ   แต่ริคโคคนนี้เย็นชาที่สุด ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน  แต่ใช่ว่าเขาจะขาดผู้หญิงหรอกนะ  เพียงแต่เขาไม่เคยตื่นมาพร้อมกับผู้หญิงคนไหนเลย ประมาณเสร็จกิจ ก็ไล่ส่งทำนองนั้น”

คำพูดนี้ทำให้เธอขำ เมื่อนึกไปถึงนิทานพันหนึ่งที่เคยอ่านสมัยเด็ก  เขาไม่เคยตื่นมาพร้อมกับผู้หญิงคนไหนเลย ก็ยังดีที่เขาไม่สั่งประหารไปเสียด้วย แต่หรือผู้ชายคนนั้นจะคือ ริคโค เดลลา ซานโตเร  แต่ทำไมเธอไม่เห็นลิซ่าอยู่กับเขา ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเธอ 

เมลิสารีบจัดเก็บข้าวของ เธอล้วงกระเป๋าหายามาเตรียมไว้ จะกินอีกแต่ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออก

 “เป็นไง เห็นบอกไม่สบาย ก็ยังรำได้สวย”

เสียงพูดทำให้เมลิสาหันไป เธอไม่ได้พูดอะไร แบรนดาก็กวาดสายตามองข้าวของของเธอ

“เก็บของเสร็จแล้วเหรอ อยากจะไปนอนพักกินยาเร็วๆ แล้วใช่ไหม มาฉันพาไปที่ห้อง”

“ขอบคุณ”

เมลิสาพูดแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางเล็กๆ เดินตามลิซ่าไป เธออยากจะพักผ่อนอยากจะไปถึงเตียงเร็วๆ ก่อนที่จะเดินไม่ไหว แต่ลิซ่าก็เดินเร็วราวกับเร่งรีบเหลือเกิน  และระยะทางมันก็เหมือนจะไกลเสียเหลือเกินในความรู้สึกของเธอกว่าจะมาถึงหน้าห้องที่พัก 

“งานนี้เจ้าภาพเขาสปอร์ตมาก ให้ห้องพักเราสบายๆ โอ่โถง รวยจริงๆ กับคนพวกนี้ เราอย่าเกรงใจในสิ่งที่เขามอบให้ และอย่าขัดใจในสิ่งที่เขาต้องการจะดีที่สุด เชื่อฉันเถอะ”

แบรนดาพูดแล้วก็ใช้คีย์การ์ดเปิดประตู พยักหน้าให้เธอเข้าไปก่อน มันเป็นห้องกว้างขวาง ทุกอย่างครบครัน แต่เธอก็เหมือนจะอ่อนแรงเกินกว่าจะมองอะไร

“เธอนอนที่ห้องนี้ก็แล้ว เดี๋ยวเขา...เออคนอื่นๆ ก็คงขึ้นมา”
 
หล่อนพูดแล้วก็เปิดประตูเข้าไปยังอีกห้องหนึ่ง เมลิสาเห็นเตียงขนาดใหญ่ แล้วเธออยากจะไปล้มตัวนอนเป็นที่สุด

“ขอบคุณมากแบรนดา ”  เธอหนาวสะท้าน ขณะที่ใบหน้าร้อนผ่าว ไข้ขึ้น เธออยากพักโดยเร็วที่สุด เธอวางกระเป๋า เดินตรงไปที่เตียง

“จะนอนเลยหรือ ไม่อาบน้ำ”

“ฉันไม่สบาย อยากจะกินยาแล้วนอนเลย”

แบรนดาขมวดคิ้ว เข้ามาแตะที่หน้าผากเธอ

“เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำข้างนอกมาให้  เปลี่ยนชุดนอนเถอะ”

เมลิสาเปิดกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กของเธอ หยิบเอาชุดนอนออกมา แต่พอถอดชุดออกเพื่อจะเปลี่ยน เธอก็สะท้านเพราะพิษไข้ พอสวมชุดนอนเสร็จจึงรีบไปที่เตียงคว้าผ้าห่มขึ้นมา เธอไม่ค่อยจะป่วยนัก เพราะออกกำลังกายเสมอ  แต่ถ้าได้ป่วยแล้วละก็ ไม่ต่ำกว่าสองอาทิตย์ล่ะถึงจะฟื้นตัว

แบรนดากลับมพร้อมกับขวดน้ำ เมลิสารับขวดน้ำมาแล้วก็กินยา

“ขอบคุณมาก” เธอพูดซ้ำอีก “ถ้าได้นอนอย่างเต็มที่ฉันคงจะหายดี พรุ่งนี้เราจะกลับกันกี่โมง”

“ไม่ต้องกังวลหรอก อดทนนะ ฉันไม่คิดจะให้เป็นอย่างนี้หรอก แต่ทุกอย่างจะเรียบร้อย เธอจะได้เงินเดินทางไปหาญาติของเธอ อย่างที่เธอต้องการทันทีในวันพรุ่งนี้”

เมลิสาพยักหน้าแล้วหลับตา เธอไม่คิดอะไรกับคำพูดของแบรนดา เมื่อขดตัวในผ้าห่ม เธอน่าจะปิดแอร์ แต่เธอก็คร้านที่จะลุก พอยาออกฤทธิ์ก็คงดีขึ้น...
ครู่ใหญ่ๆ อาการหนาวสะท้านของเธอลดลง ความร้อนเข้ามาแทนที่ ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอรู้สึกถึงร่างหนึ่งที่มานอนข้างๆ เธอคิดว่า งานคงเสร็จสิ้นไปแล้ว คนอื่นๆ คงมานอนพัก เธอก็จะต้องนอนพักมากๆ เธอจะป่วยมากไปกว่านี้ไม่ได้!

ริคโค ยืนเปลือยและยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นร่างที่นอนบนเตียง  เธออาจจะเบื่อที่รอเขานานไปหน่อย ความจริงออกจากงานเลี้ยงแล้วเขาก็ตั้งใจจะมาโดยทันที แต่มันบ้าที่จู่ๆ เฟเบียน ก็โผล่มา เขาไม่ได้เจอกับน้องชายคนนี้บ่อยนัก ก็ไม่รู้เป็นเพราะเจนีวาไปฟ้องเรื่องที่เขาสั่งให้หมั้นกับคาร์โลหรือเปล่า แต่เฟเบียนไม่ได้มาเพราะเรื่องเจนีวา เป็นการโผล่มาโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่นี่  เขาเลยต้องนั่งดื่มกับเฟเบียนอยู่ครู่ใหญ่ แต่ไม่ได้สนใจที่จะฟังสิ่งที่เฟเบียนพูดนัก เพราะความคิดของเขา กำลังคิดเธอ เธอจะรอในห้องของเขาอย่างไร เธอจะนั่งดื่มรอเขา เตรียมพร้อมสำหรับเขามากแค่ไหน เขาอาจจะดื่มกับเธอ สักแก้ว ก่อนที่จะจบบนเตียง
   
แต่มันน่าขำ ที่เจ้าหล่อนใจร้อนเสียมากกว่าเขา ถึงกับไปนอนรอเลยทีเดียว แต่ก็ดีแล้ว เพราะเขาเองก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ถึงได้เกิดอารมณ์อย่างนี้ขึ้นมา ไม่เห็นหน้าที่แท้จริง มันทำให้ตื่นเต้นดีเหมือนกัน ตัดขั้นตอนทำความรู้จัก หรือต้องคอยดูมารยาผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองจะทำให้เขาสนอกสนใจได้ มันก็สนได้หรอกนะ แต่ก็แค่สนองอารมณ์ทางเพศของเขาแค่นั้นก็พอ จากนั้นพวกหล่อนก็ไสหัวไป
 เขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกจากตัวของเธอ เขาอยากเห็นสิ่งที่เขากำลังจะได้ แม้จะอยู่เงาสลัว แต่ร่างนั้นอยู่ในชุดนอนบางๆ ขดตัวกอดอก เขานั่งลงข้างๆ  เขาลูบไปที่บั้นท้ายของเธอเบาๆ แต่เธอยังทำเป็นหลับ ไม่รู้ตัว  เขายิ้มเมื่อดึงมือที่กอดกุมทรวงอกของเธอออก ก่อนจะใช้มือของเขาทาบทับลงไปแทน แต่เธอก็ช่างเต็มไม้เต็มมืออย่างเหลือเชื่อ
เขาไล้เบาๆ ที่ยอดอก ตุ่มเล็กๆ ยื่นออกมา อยากรู้นักเขา เธอจะแกล้งหลับไปอีกนานแค่ไหน แล้วเสียงครางของเธอก็ดังขึ้น พร้อมกับคำว่า

“หนาว”

ริคโคยิ้ม มองอย่างพึงใจก่อนที่จะโน้มลงไป ทาบทับเธอ ร่างของเธอร้อนผ่าว ยิ่งทำให้เขายิ้มเธอกำลังต้องการเขา เขาเองก็ร้อน ร้อนตั้งแต่เห็นเธอร่ายรำแล้ว และเรือนร่างของเธอก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ

คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ แต่ผู้หญิงทุกคนที่นอนกับเขา จะไม่มีใครพูดได้เลยว่า เขาจะไม่ทำให้พวกหล่อนมีความสุข เซ็กซ์เป็นเรื่องที่จะต้องสร้างความสุขให้กับทั้งคู่ 
เหมือนตอนนี้ ตอนที่เขากำลังทำให้ร่างที่อยู่ใต้เขา ครวญคราง ร้อนรุ่ม เขากำลังทำให้เธอมีความสุขเหมือนกับเขาที่กำลังค่อยๆ ขยับผ่านเข้าไปในแกนกลางของเธอ เขาหายแรงเมื่อความคับแคบของเธอโอบรัดเขาเอาไว้ มันทำให้เขาอารมณ์กระเจิง แม้จะพยายามค่อยๆ ขยับโยก แต่แล้วก็ไม่อาจจะหยุดยั้งความร้อนรุมที่แผ่ขยายไหลพล่านในตัว

เขาเร่งเร้าจังหวะโจนทะยานไปข้างหน้าเหมือนคนบ้า มือของเธอเหมือนจะผลักไสเขา จิกข่วนเขา  ผู้หญิงบางเมื่อจะถึงจุดสุดยอดก็เป็นอย่างนี้ มันจึงเป็นเหมือนสัญญาณบอกให้เขาเร่งรีบ  ทะยานโจนจ้วงเร็วถี่ แล้วเขาก็ระเบิดในตัวเธอ

เขาหายใจแรงๆ ซบลงที่ทรวงอกของเธอ แต่แล้วหัวของเขาก็ทุบกระชากออก ร่างที่นอนอยู่ข้างล่างเขาผุดลุกขึ้น

“ไอ้สารเลว แกข่มขืนฉัน”

ริคโคขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมา ผู้หญิงที่ร้อนรุ่มเมื่อครู่กำลังยืนโงนเงนจ้องถลึงมายังเขา และก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร หล่อนก็คว้าเอาโทรศัพท์ที่หัวเตียง ทุ่มลงมาที่หัวของเขา เขาสะดุ้งมึนวูบไปชั่ววินาทีแล้วน้ำอุ่นๆ ก็ไหลลงมาปิดตาเขา
 
“ฉันจะฆ่าเธอ”

 เมลิสากรีดร้อง เมื่อร่างนั้นกระโจนพรวดเข้ามาหา เธอหลบรอดได้เพียงหวุดหวิด ก่อนจะวิ่งถลาไปที่ประตู แต่เธอก็ไปไม่ได้ไกล เมื่อหน้ามืดแล้ววูบล้มฮวบลงที่พื้น พร้อมกับร่างของริคโคมาถึงอย่างโกรธจัด!


* * * * * * *
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 06, 2018, 06:27:34 PM โดย admin »