ผู้เขียน หัวข้อ: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1  (อ่าน 148 ครั้ง)

กลิ่นร่ำ - copter

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 39
    • ดูรายละเอียด
ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« เมื่อ: มีนาคม 12, 2018, 05:43:08 PM »

   หลังจากเสร็จสิ้นพิธีมอบปริญญาบัตร ธัญเรศ รักษ์สกุล ใบหน้าที่ดูหมองๆ ก็ยิ้มออกมาได้บ้าง เมื่อเจอคุณป้าสินี พี่สาวของพ่อเธอยืนถือช่อดอกไม้ข้างๆ กับพ่อแม่ของลิซ่า

   “ยินดีกับหลานสาวคนเก่งของป้าด้วยจ้ะ พ่อของหลานจะต้องภูมิใจในลูกสาวคนนี้อย่างแน่นอน” ป้าสินีกล่าวกับหญิงสาวที่ดวงตาที่เศร้าหมองในตอนแรกเริ่มเปล่งประกายความสุขออกมา

   ดอกไม้ที่ส่งให้พร้อมอ้อมกอดอันอบอุ่นจากป้า แม้ไม่ใช่จากแม่ดั่งที่เธอหวังไว้ แต่ก็สร้างรอยยิ้มในวันดีๆ ของเธอ

   “ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ ธัญญ่ารักคุณป้าค่ะ”

   “ป้าก็รักหลานจ้ะ” อย่างน้อยป้าสินีก็เป็นญาติสนิทคนเดียวที่มาในงานวันสำคัญของเธอ ตั้งแต่พ่อเสียและตั้งใจให้เธอมาเรียนต่อปริญญาโทที่นี่ และฝากป้าสินีที่เป็นพี่สาวคนเดียวของท่านให้ช่วยดูแล โดยมีมานะ ลูกน้องคนสนิทที่คุณสิทธาพ่อของธัญเรศได้สั่งเสียให้ช่วยดูแลเรื่องบริษัท โดยให้ป้าและลุงมานะช่วยดูแลเรื่องเงินที่ส่งเสียเธอเรียน

   ถ้าให้แม่เธอดูแล ป่านนี้เธอคงเรียนไม่จบ แม้แม่จะไม่สนใจเธอ แต่เธอก็อยากให้แม่มาในวันนี้

   “แม่ไม่มาจริงๆ ใช่ไหมคะป้า” ธัญเรศอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

   อาการส่ายหน้าตอบแทนคำพูด ทำเอาใบหน้าหญิงสาวหม่นไปชั่วขณะ

   “ธัญญ่า ลิซ่า จะถ่ายรูปกับใครตรงไหนบอกมา” เสียงน้องชายของลิซ่าที่กดชัตเตอร์รัวๆ ขัดขึ้นมา เมื่อเห็นว่านางแบบหลักของเขา ใบหน้าเริ่มหม่นหมอง

   ไรอันเป็นน้องชายของลิซ่าเพื่อนรักของเธอ เขาเรียนถ่ายภาพและเป็นตากล้องมืออาชีพ เป็นตากล้องคอยถ่ายรูปให้สองสาว หามุมสวยๆ ถ่ายให้ แม้คนจะมากมายเต็มสนาม

   “ธัญญ่าคนบ้าเป็นแบบถ่ายรูป มัวแต่ยืมซึม ยิ้มหน่อยซิ สดชื่นหน่อย พวกเราจบแล้วนะ กว่าจะจบกันได้ เลือดตาแทบกระเด็น” เสียงลิซ่าตะโกนมา ตอนเรียนแทบทุกวันหยุดของไรอัน มักจะโดนชวนโดยสองสาวเพื่อไปหาที่ถ่ายรูป

   “อย่าให้อะไรมารบกวนจิตใจในวันดีๆ ของหลาน” ป้าสินีกล่าวย้ำให้สติ พร้อมส่งรอยยิ้มให้กำลังใจหลานสาวคนเก่ง นี่ถ้าหลานสาวคนเก่งของเธอรู้ว่าตอนนี้แม่ของเธอทำอะไรอยู่ตรงไหน คงจะเสียใจยิ่งกว่านี้

   “ต่อไปหลานยังต้องเจออะไรเข้ามาในชีวิตอีกเยอะ ตอนนี้หลานเกิดใหม่อีกครั้งแล้ว ต้องเข้มแข็ง” ป้าสินีพูดเตือนสติ หลานสาวเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากการจมน้ำมาไม่นาน

   “ขอบคุณค่ะ” ธัญเรศเอ่ยขอบคุณป้าสินีอีกครั้ง ก่อนจะหันมาชวนลิซ่า

   “ลิซ่า เราไปถ่ายหน้าป้ายมหาลัยกันเถอะ เธอก็รู้ว่าฉันชอบถ่ายกับป้าย” แล้วเสียงหัวเราะอันสดชื่นก็ดังกลับมาอีกครั้ง

   “ป้าว่า ถ่ายตรงนี้กับป้าก่อน ป้าคงไม่ตามตะลอนๆ ไปกับเราเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”

   เสียงหัวเราะจากทั้งเธอและป้าก็ดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหวนคิดไปถึงเธอตอนจบปริญญาตรี ป้าสินีบินไปร่วมงานด้วย เธอพาป้าไปถ่ายตามที่ต่างๆ จนป้าบ่นเหนื่อย

   “ป้าสินีคะ พรุ่งนี้พวกเรามีปาร์ตี้ฉลองเรียนจบกันกับเพื่อนๆ ลิซ่าขออนุญาตไว้ก่อนนะคะ เผื่อธัญญ่ากลับดึก แต่มันคงจะดึกแน่ๆ ค่ะ” ลิซ่าโอบเอวเธอไว้ ประกายตายิ้มแย้มกับความสำเร็จของเธอและเพื่อนรัก

   “ตามสบายจ้ะ ธัญญ่าโตแล้ว กลับเมืองไทยภาระหน้าที่ยังมีอีกเยอะ ตอนนี้หลานสนุกกับเพื่อนๆ ได้เต็มที่ ป้าอนุญาต”

   “ธัญญ่าเราไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ กันเถอะจะได้ชวนไปปาร์ตี้ด้วยเลย” ลิซ่ารีบชวน พร้อมพยักหน้าให้ธัญเรศมองไปทางที่เดวิดชายหนุ่มจอมตื๊อหวังธัญเรศเป็นแฟนกำลังเดินมาทางที่สองสาวยืนอยู่

   “ไปกันเถอะ” ธัญเรศรีบบอก ก่อนจะหันไปหาป้าสินี “ป้าไปนั่งรอที่โรงอาหารนะคะ เดี๋ยวหนูตามไป”

   ธัญเรศดึงใจให้กลับมาอยู่กับตัวไม่ไปเสียใจกับการที่แม่ไม่มาร่วมงานแห่งความสำเร็จของเธอนี้

   ใช่! เธอยังมีเรื่องอีกมากมายที่เธอต้องสานต่อและแก้ไข… เธอต้องเป็นคนใหม่ ในเมื่อเบื้องบนให้โอกาสในการมีชีวิตของเธออีกครั้ง
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะความบ้าระห่ำเสียใจของเธอทำให้เธอดับความโศกเศร้าด้วยการทำบ้าๆ ว่ายน้ำในน้ำที่เย็น ถึงได้เป็นตะคริว หากไม่มีคนมาช่วย เธอก็คงไม่มีโอกาศมางานรับปริญญาของตัวเอง เธอได้แต่ขอบคุณ ‘คนนั้น’ อยู่ในใจซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร    
‘หวังว่าคงไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนหรอกนะ’ ธัญญ่าได้แต่บ่นอยู่ในใจ นึกหวั่นใจว่าเธอจะหมดเคราะห์แล้วหรือยัง


   ลีโอ แบรนดอน เดินฝ่าเหล่าบรรดาขาแดนซ์ในผับแห่งหนึ่ง ที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอันเร้าใจ โดยไม่สนใจว่าใครจะเบียดจะแทรกผ่านไปหรือไม่แต่อย่างใด เขาชอบมานั่งผับนี้ประจำ ที่นี่เป็นร้านของเพื่อน ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลใจหากจะมีเรื่อง พนักงานที่นี่พร้อมช่วยเขาเสมอ

วันนี้ลูกค้าหนาแน่น ชายหนุ่มสอดส่ายสายตาเพื่อมองหาโต๊ะว่าง บรรดาขาเที่ยวต่างก็มาจับจองพื้นที่กันเต็ม พนักงานของผับรีบมาต้อนรับเพราะจำคาสโนว่าหนุ่มเปย์หนักขาประจำคนนี้ได้

“วันนี้คนเยอะจัง”

“เมื่อวานมหา’ลัยรับปริญญาหลายที่ครับ วันนี้เลยโต๊ะเต็ม แต่เพิ่งจะมีว่างอยู่ที่หนึ่ง เชิญทางนี้ครับ”

เด็กหนุ่มเชื้อเชิญไปยังโซฟาว่างไม่ไกลนัก แต่ลีโอส่ายหน้า วันนี้เขามาคนเดียวไม่ได้นัดสาวคนไหน จึงได้เลือกที่จะนั่งเคาน์เตอร์บาร์ด้านในสุดของผับ พอจะมีเก้าอี้ว่างอยู่สองสามตัว

   เขาแค่อยากมานั่งดื่มอะไรนิดหน่อย พรุ่งนี้มีงานแต่เช้า ทำให้ไม่อยากนัดสาวไหนมาเที่ยวสนุกด้วย แต่วันนี้คงจะนั่งดื่มเงียบๆ ไม่ได้ เมื่อคนส่วนมากในผับแห่งนี้มีแต่สาวๆ ที่แต่งตัวราวกับปลดปล่อยอารมณ์ที่เรียนกันมาหนัก จังหวะดนตรีที่เล่นวันนี้ก็เปลี่ยนไป แม้จะไม่มีสาวๆ ที่คอยจะมายั่วยวนหาแขก แต่เป็นบรรดาสาวๆ ที่มาสนุกเฮฮากับเพื่อนๆ ก็เป็นอาหารตาอย่างดีสำหรับเขา บรรยากาศสลัวมีเพียงแสงไฟตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่ส่องสว่าง พอได้ที่นั่งบาร์เทนเดอร์รีบมาบริการ

   “ขอหนักๆ แก้วหนึ่ง”

   เพียงไม่นานแก้วชอตเล็กๆ ที่มีน้ำสีอำพันก็วางตรงหน้าเขา และไม่นานเช่นกันที่เขายกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ความร้อนที่ไหลผ่านลงสู่ลำคอไปยังกระเพาะ สร้างความกระชุ่มกระชวยลดอาการเหนื่อยกายให้สดชื่นขึ้น

      เสียงเชียร์ที่ดังมาจากโต๊ะตัวในสุดของร้าน ทำเอาชายหนุ่มกำลังยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดเหลียวไปมอง ทันสบสายตากับหญิงสาวชาวเอเชียคนหนึ่งกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมดไปพร้อมๆ กับเขา ลีโอถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ ที่จู่ๆ ก็เจอหญิงสาวที่ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาคอยวนเวียนรบกวนอยู่ในหัวสมองเขา สายตาที่สบเพียงครู่แล้วกลับไปสนใจความสนุกตรงหน้า

   “เธอคงจำเราไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหนช่างดูเซ็กซี่ยั่วยวนใจโดยแท้” ลีโอได้แต่ฮึ่มฮ่ำเบาๆ

      “เฮ้ๆ ” เสียงเชียร์ยังคงดังต่อเนื่อง

      ลีโอ แบรนดอน ยังคงมองเธอกระดกแก้วหมดอีกเช่นเคย มันทำให้เขายกแก้วขึ้นดื่มตามอีกครั้ง ชายหนุ่มที่มากับเธอเข้าไปดึงเธอลุกขึ้นเต้น ไฟสลัวมันทำให้เห็นเสื้อสายเดี่ยวเข้ารูป เผยสัดส่วนที่สวยงาม คาสโนว่าอย่างเขาก็เห็นดีด้วยว่าสวยงามน่าครอบครอง โดยเฉพาะทรวงอกอวบอิ่มที่น่าเป็นเจ้าของนั่นด้วยแล้วมันทำให้ไฟในกายเขาร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

      ‘โชคดีของไอ้หนุ่มนั่น คืนนี้คงได้สนุกกับเจ้าหล่อนแน่’ เขาคิดในใจปนอิจฉา มันทำให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

      “แฟรงค์ คืนนี้หาผู้หญิงเอเชียให้ผมสักคนนะ ขอผู้หญิงผมยาวเซ็กซี่ มีเนื้อมีหนังหน่อย เลือกที่อายุยี่สิบกว่า เออ..ให้เธอใส่เดรสสายเดี่ยวสีครีมมานะ แล้วผมจะให้ทิปพิเศษ อีกสักชั่วโมงแล้วกันส่งไปที่ห้อง 316 โรงแรมที่เวสต์วูด ผมขอนั่งดื่มสักชั่วโมงก่อน แค่นี้แหละ”

      เขาวางสายจากนายหน้าหาคู่นอนเจ้าประจำมาให้เขายามที่เขาต้องการ ลีโอไม่ชอบผูกมัด ไม่มีสาวคนไหนที่จะจับเขาได้ แม้บางคนเขาจะติดใจใช้บริการหลายครั้งก็ตามเถอะ ไม่มีใครที่จะครอบครองตัวเขาเลย มีครั้งนี้แหละที่เขาเรื่องมากสั่งสเป็กที่เขาเห็นตรงหน้าให้แฟรงค์ไปหามา แค่นี้แฟรงค์จัดการให้เขาได้สบาย เขาแค่รอ ระหว่างรอก็ดูแม่สาวน้อยคอแข็งที่เริ่มมีอาการเมาไปพลางๆ สร้างแรงกระตุ้นไว้จัดการแม่สาวที่แฟรงค์จะส่งมาคืนนี้

   แต่ให้ตายเถอะ! สายตาที่เจ้าหล่อนส่งมาให้เขายามมองมาที่เขาแล้วส่งยิ้มให้ มันดูเย้ายวนยิ่งนัก อยากให้เจ้าหล่อนมาอยู่ใต้ร่างเขา นี่เธอจะรู้ตัวบ้างไหมว่าสายตาที่มองมานั้นมันยั่วยวนแค่ไหน มันทำให้เขาแทบจะทนไม่ได้ทีเดียว ถ้าเขาเป็นแฟนเธออย่าหวังว่าจะให้เธอเมาต่อหน้าใครต่อใครแน่ คนอะไรมีเสน่ห์เวลาเมา

      ลีโอยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดอีกครั้ง โบกมือเรียกเด็กมาเก็บเงิน

      “วันนี้คุณลีโอกลับเร็ว”

      “มีของดีรออยู่ที่ห้อง” ลีโอหัวเราะราวกับได้ของถูกใจ บริกรหนุ่มรับเงินพร้อมทิปก่อนจะถอยออกไป ก่อนลุกไปจากโต๊ะเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หญิงสาวชาวเอเชียคนนั้นอีกครั้ง

      “ธัญญ่า หมดแก้ว” เสียงเชียร์ดังตามมาเข้าหูเขาอีกครั้ง

      ‘เดี๋ยวก็น็อค หรือคอจะแข็ง… เสียดายเป็นบ้า คืนนี้ถ้าเป็นเธอที่ดื่มกับเขาก็คงดี’ ชายหนุ่มได้แต่บ่นกับตัวเอง สาวมีให้เลือกมากมายดันมาต้องตาต้องใจแม่สาวน้อยคนนี้ถึงกับใช้บริการกับเด็กของแฟรงค์ นี่ถ้าใครรู้คงหัวเราะเขาตาย

      ชายหนุ่มเดินออกจากผับมุ่งตรงไปยังที่ลานจอดรถใกล้ๆ ผับ ระหว่างที่เดินผ่านซอกตึกเพื่อไปยังรถของเขา ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน ลีโอเดินช้าลงพร้อมกับระวังตัว ชายหนุ่มสองคนหลบมุมคุยกันที่มุมมืดหลังรถคันหนึ่ง เขาแค่ปรายตามอง คนหนึ่งเขาจำได้ดีคือ จิมพ่อค้าขายของตลาดมืด ไม่ว่าจะเป็นยาปลุกเซ็กซ์ ไวอากร้า หรือของต่างๆ นานาที่หนุ่มๆ ต้องการ พ่อค้าตลาดมืดคนนี้มีหมด จิมเคยเสนอขายของให้ แต่เขาไม่สนใจเพราะระดับลีโอย่อมทำให้หญิงสาวติดใจได้โดยไม่พึ่งตัวเสริมพวกนี้เป็นแน่ แต่ชายหนุ่มที่เป็นลูกค้าจิม แม้จะเห็นแค่แวบเดียวแต่เขาจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่แดนซ์กับหญิงเอเชียคนนั้น ลีโอหัวเราะเบาๆ

      “ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองรึไงวะ” เขาพูดลอยๆ แล้วหัวเราะก่อนจะเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจ
เพียงไม่นานเขาก็ขับรถมาถึงโรงแรมระดับห้าดาว เขามาที่นี่เป็นประจำ จนต้องจัดห้องสูทให้เป็นห้องพักประจำของเขาเลยทีเดียว โรงแรมนี้เขามีหุ้นอยู่ แต่เขาไม่ได้เป็นคนบริหารงานยกให้เพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนอีกคนจัดการ เขาแค่มาอาศัยนอนบ้างเป็นคราวๆ เพราะไม่เคยพาคู่นอนไปที่บ้านเลยแม้แต่คนเดียว หากจะใช้บริการเขาจะพามาโรงแรมเท่านั้น ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คืออาบน้ำรอความสุขที่จะถูกส่งมาให้ในไม่ช้านี้แค่นั้นเอง


   ภายใต้จังหวะดนตรีที่ยังคงดังกระหึ่มอยู่ในผับ กลุ่มเพื่อนๆ ของธัญเรศก็ยังคงสนุกกับปาร์ตี้กันเต็มอิ่ม เสียงหัวเราะพร้อมเต้นไปตามจังหวะดนตรียิ่งสร้างความสุข

      “ธัญญ่า แก้วนี้สำหรับคุณ ยินดีด้วยที่เรียนจบ”

เดวิดส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาวที่วันนี้ดื่มไปหลายแก้ว ปาร์ตึ้วันนี้เป็นโอกาสสุดท้ายสำหรับเขา เพราะอีกไม่นานธัญเรศก็จะกลับประเทศของเธอแล้ว และเขาต้องจัดการเผด็จศึกเธอให้ได้ แม้ว่าเขาคอยตื๊อจีบเธอมาเกือบปี แต่ไม่เคยได้ล่วงเกินเธอเลย แม้จูบเธอก็ไม่ยินยอม เหมือนจะเป็นนักเรียนนอกใจกล้า แต่ช่างหวงตัวนัก เขาเฝ้าอดทนรอ

‘วันนี้แหละธัญญ่า เธอจะมีความสุขกับฉัน’ เดวิดได้แต่ยิ้มกริ่มอยู่ข้างใน มองแก้วเหล้าที่ส่งให้

“ธัญญ่าจะไม่ไหวแล้ว แก้วนี้ฉันดื่มแล้วกัน” ลิซ่าเพื่อนสนิทของธัญเรศจะคว้าแก้วในมือเดวิดมา แต่เขาดึงแก้วกลับ

“เอาหน่อยน่า แก้วสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งให้เอง”

ลิซ่าตาขวางเพราะไม่ชอบเดวิดเป็นทุนเดิม พยายามจะแย่งแก้วมาจากมือชายหนุ่ม แต่ธัญเรศรับแก้วจากเดวิดเพื่อตัดปัญหา ยกขึ้นดื่มจนหมดอีกครั้ง โดยมีสายตาของเดวิดมองด้วยความพอใจ

‘อีกสักพักยาคงจะออกฤทธิ์ คืนนี้แหละธัญญ่าเอ๋ย เล่นตัวดีนัก เธอจะต้องเป็นของฉัน’ เดวิดกระหยิ่มยิ้มในใจ

เสียงเพลงยังคงดังกระหึ่มในจังหวะเร้าใจ เดวิดชวนธัญเรศเต้นอยู่ข้างๆ โต๊ะ บางจังหวะมือเขาก็ลูบไล้สัมผัสแขนเนียนขาว บางจังหวะมีโอกาสเขาก็แกล้งทำเป็นลูบไล้สะโพกกลมกลึงไปตามจังหวะเพลง เพื่อหยั่งดูอาการของหญิงสาวที่เริ่มไม่ปัดมือเขาออก

“ลิซ่า ฉันไม่ไหวแล้ว อยากกลับ” ธัญเรศรู้สึกไม่สบายตัวคอแห้งผาด ยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ที่สำคัญ

“ฉันบอกเธอแล้วธัญญ่า เดี๋ยวก็หมดแก้วๆ จะไปสู้พวกผู้ชายได้ไง” ลิซ่าแอบบ่น แต่ก็ยอมลุกโดยดี หันมาบอกเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ “เดี๋ยวฉันไปส่งธัญญ่าแล้วจะกลับมานะ นานๆ จะได้ฉลองอย่างสะใจซะที พวกนายอย่าเพิ่งกลับล่ะ”

“ให้ผมไปส่งดีกว่า ผมจะกลับเหมือนกัน” เดวิดรีบบอก เขามองอาการหญิงสาวด้วยความพึงพอใจมาก

“ไม่เป็นไร เดวิด ลิซ่าพามาก็จะพาไปส่ง เดี๋ยวคุณป้าของธัญญ่าจะว่าเอา”

“แต่...” เดวิดเริ่มหงุดหงิด เสียดายโอกาส เขาน่าจะพาธัญญ่าไปห้องน้ำแล้วจัดการเธอตรงนั้น ไม่คิดว่าลิซ่าจะขวาง คำว่า “แฟน” สำหรับเขาทำได้แค่กันชายหนุ่มคนอื่นไม่เข้ามายุ่งกับธัญเรศ แต่สำหรับตัวหญิงสาวเองแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าคิดยังไงกับเขากันแน่ แต่อย่างน้อยก็มีเขาที่เธอยอมไปไหนมาไหนด้วย แค่รอโอกาสเท่านั้น

“ผมจอดหน้าบ้านก็ได้ ที่บ้านธัญญ่าไม่รู้หรอก” เดวิดพยายามตื้อ อย่างน้อยจัดการเธอในรถก็ยังดี

“ธัญญ่าจะกลับกับลิซ่า” ธัญเรศเอ่ยขึ้นมา หายใจถี่รัวราวกับสะกดความรุ่มร้อนภายในให้ดับลง หญิงสาวกระวนกระวายใจอยากกลับไปอาบน้ำโดยเร็ว จะได้ดับความรุ่มร้อนนี้ได้

“ไปห้องน้ำไหม ธัญญ่า ผมจะไปส่ง” เขายังคงพยายามอีกครั้ง เขากอดธัญเรศและถือโอกาสลูบไล้สะโพกอันกลมกลึงราวกับพยายามจะปลุกให้เธอทนไม่ได้ อยากไปกับเขา แต่ว่าแม้หญิงสาวจะดูร้อนรุ่มข้างในหากเธอยังคงส่ายหน้าไปมา

“ไม่...” ธัญเรศหันหน้ามาบอกเพื่อนรัก “ลิซ่าไปส่งหน่อย”
ลิซ่ายกแก้วดื่มจนหมด พร้อมกำชับคนอื่นอย่าเพิ่งกลับ
เดวิดได้แต่หัวเสีย พลาดเสียของไปอีกครั้ง ไม่เป็นไร ครั้งหน้าก็ได้ เขาเฝ้าอดทนกับสาวเอเชียคนนี้มาหลายเดือน

“กลับบ้านก็ไม่ได้ คืนนี้ธัญญ่าไปนอนโรงแรมของพี่ชายฉันก่อนแล้วกันนะ วันนี้เขาไม่อยู่ไปเมลเบิร์น”

ลิซ่าพาธัญเรศกลับมาพักโรงแรมเวสต์วูด โรงแรมหรูระดับห้าดาว ที่พี่ชายของเธอเป็นหุ้นส่วน ธัญเรศบอกที่บ้านแต่แรกแล้วว่าคืนนี้จะขอค้างกับเพื่อนรัก แต่หญิงสาวไม่ได้บอกใครนอกจากลิซ่า

“ไหวมั้ย ธัญญ่า ให้ฉันไปส่งแกที่ห้องมั้ย”

“ม่ายต้อง แกไปสนุกต่อเถอะ ฉันร้อนอยากรีบอาบน้ำนอน” หญิงสาวอยากจะขึ้นไปนอนแช่ในอ่างน้ำ เพื่อเรียกสติกลับมาโดยเร็ว เธอรู้สึกร้อนจนแทบอยากจะกระชากเสื้อผ้าออกให้หมด

“ห้อง 318 นะแก หลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันมีคีย์การ์ดอีกใบ แต่ไม่รู้จะเที่ยวกันยันสว่างรึเปล่า แกไม่ต้องกังวล”

ธัญเรศพยักหน้ารับคีย์การ์ดจากเพื่อน ลงจากรถเสร็จเธอก็โบกมือลา ก่อนจะเดินเซๆ เข้าโรงแรม วันนี้เธอดื่มหนักกว่าทุกครั้ง เพราะเดวิดขยันชนแก้วกับเธอจนเธอไม่ไหว หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มจ้องหาโอกาสทุกครั้ง แต่ด้วยความมั่นใจว่าตัวเองคอแข็งและมีลิซ่าเป็นกันชนให้เอาตัวรอดมาตลอด เพียงแต่วันนี้เธอรู้ว่าร่างกายเธอผิดปกติ รู้ว่าไม่ไหว อยากรีบกลับ หมดสนุกที่จะปาร์ตี้กับเพื่อนทั้งที่ตั้งใจจะสนุกกันยาวยันสว่าง แต่เธอดันไม่ไหว ก็ไม่อยากให้ลิซ่าต้องมาหมดสนุกไปด้วย

หญิงสาวพยายามประคองสติ สมองไม่รับรู้ไม่จดจำ บังคับตัวไปยังลิฟต์ที่จอดรออยู่กดชั้นสามอย่างมั่นใจ พอถึงชั้นสาม เธอก็เดินมุ่งหน้าหาห้อง มือถือคีย์การ์ดมั่น

“ห้อง 316 อยู่ไหนหว่า” หญิงสาวพยายามใช้สายตาเพ่งมองหาห้อง วันนี้เธอเมาหนักจริงๆ

ธัญเรศเดินมาจนสุดทาง ถึงได้เจอห้อง 316 หากเธอมองไปยังอีกฟาก ก็จะเห็นห้อง 318 ที่ลิซ่าบอก ทว่าธัญเรศกลับหยุดอยู่หน้าห้อง 316 พยายามรูดคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง แต่ดันประตูเท่าไหร่ก็ไม่เปิด

“อะไรกัน ทำไมมันไม่เปิด” หญิงสาวพยายามตั้งสมาธิรูดใหม่อีกครั้ง แม้จะยืนโงนเงน สมองเริ่มเบลอ สายตาพร่าเลือนไปบ้าง อีกนิดเดียวก็จะเข้าห้องไปนอนได้แล้ว อยากจะเข้าห้องล้มตัวนอน เธอหมุนลูกบิดอีกครั้ง ก็ยังเปิดไม่ได้


เสียงกุกกักอยู่หน้าห้องทำให้ลีโอที่นั่งดื่มรอในห้องลุกขึ้นมา เขามองนาฬิกายังไม่ถึงเวลาที่นัด แฟรงค์ส่งคนมาเร็วกว่าที่คิด ชายหนุ่มสวมแต่กางเกงลำลองตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นมัด แม้จะไม่ได้หุ่นแบบนักกีฬา แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยตัวให้ลงพุง

ลีโอเปิดประตู พอเห็นคนตรงหน้ากลับตะลึงไม่เชื่อสายตา หญิงสาวเซถลาตามแรงเปิดประตู เข้าหาอกอุ่นของเขา แทบไม่เชื่อสายตาว่าจะเป็นเธอ! หญิงสาวที่เขาต้องการ

‘ไม่รู้ว่าเธอหากินทางนี้ด้วย นี่คงจะโดนแฟรงค์เรียกมาขัดจังหวะไปกับแฟนหนุ่มล่ะสิ คงจะร้อนเงินไม่ใช่น้อย เจ้าหนุ่มโง่นั่น ไม่จำเป็นต้องใช้ยากับเธอเลยสักนิด’

โดยไม่รอช้า เขารีบปิดประตู ประทับจูบที่เรียกร้องและเร่าร้อนให้กับคนที่เขารอคอย ฝ่ามือคลึงเคล้าไปกับอกอวบ หญิงสาวอยู่ในอาการตกใจพยายามดิ้นหนี

“อย่าเล่นตัวแม่สาวน้อย คืนนี้ฉันจะทำให้เธอมีความสุขจนลืมไม่ลงทีเดียว”

“อย่านะ ฉันไม่ใช่” หญิงสาวโวยวาย พยายามดิ้นหนี หากแต่พูดได้ไม่กี่คำ ก็โดนประทับรอยจูบปิดเสียงร้อง บดเบียดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากอย่างช่ำชอง ฝ่ามือที่รุกรานคลึงเคล้าอกอวบ บวกกับยาที่ออกฤทธิ์ได้ที่ ปลุกอารมณ์ข้างในให้เตลิด นิ้วมือเริ่มลากไล้วนลงไปรุกรานส่วนที่อ่อนไหวของหญิงสาว แม้ใจจะต่อต้านแต่หญิงสาวเริ่มจูบตอบ ต่างจากการแสดงออกทางกายที่มือพยายามออกแรงผลัก

“อึม เธอพร้อมมากเลยสาวน้อย แบบนี้สิ” ลีโอครางออกมาอย่างพอใจ อุ้มหญิงสาวที่ร้องอุทานออกมา ก่อนจะสัมผัสกับเตียงนุ่ม เพียงเสี้ยววินาทีลีโอก็ทาบทับลงมา ชุดสายเดี่ยวเลื่อนหลุดมาโชว์ทรวงสล้างที่มีเพียงบราเซียปิดอยู่ แต่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับชายหนุ่ม เขาครอบครองทรวงอกสาว
ทันทีที่นิ้วปลดตะขอออกอย่างเชี่ยวชาญ เผยให้เห็นอกเนียนขาวจนแทบทนไม่ได้ ซุกหน้าลงไปคลึงเคล้า มืออีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง ยังคงทำงานของมันอย่างคล่องแคล่ว วนไล้นิ้วไปยังใต้ท้องน้อย

“อย่า....” เสียงร้องอย่างแผ่วเบาดังออกมา “ฉันไม่ใช่...”
นิ้วลากผ่านร่องกลางอันชุ่มฉ่ำ ร่างกายหมดแรงต้านทาน แถมตอบรับการรุกเร้า อกที่แอ่นรับยามที่ริมผีปากเขาครอบครอง แม้จะพยายามบ่ายเบี่ยง แต่กลับทรมานหากไม่ได้รับสัมผัสอย่างถึงใจ

“ถ้าฉันไม่ช่วยเธอ เธอจะยิ่งทรมาน”
เขารู้ว่าคนที่เจอยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป จะยิ่งทรมานทุรนทุราย ดีไม่ดีช็อกตายไปยิ่งอันตราย เขาไม่รู้วิธีแก้อย่างอื่นคาสโนว่าอย่างเขาไม่เคยศึกษาวิธีแก้ นอกจากดับไฟให้ตามแบบฉบับนักรัก ลีโอจู่โจมเธออย่างอ่อนโยน แต่ไม่ว่าจะแบบไหน เขาเดินหน้าแล้วหยุดไม่ได้เช่นกัน

“เธอสวยมาก แม่สาวน้อย” ลีโอพึมพำอย่างพอใจ ชุดเดรสของหญิงสาวถูกดึงร่นออกจากตัว ยิ่งเผยให้เห็นรูปร่างที่เย้ายวน หากความคับแคบที่รัดตรึงเมื่อเขารุกล้ำ ทำให้แทบตกม้าตาย แต่คาสโนว่าอย่างเขายอมเสียเชิงชายไม่ได้
ค่อยขยับฝ่าฟันเข้าไป หากต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเจออุปสรรคที่ขวางกั้น ทำให้ต้องหยุดนิ่ง

แฟรงค์ส่งสาวพรหมจรรย์มาให้ 

ไม่จริง...เธอไม่เคยผ่านมือชายได้ยังไง มิน่า...แฟนหนุ่มถึงกับต้องวางยา

แต่...หญิงสาวยอมมาทำงานกับแฟรงค์ได้ยังไง ยิ่งทำให้เขางงหนัก ทว่านาทีนี้ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผล ของดีอยู่ตรงหน้า เขาพร้อมที่จะมอบความสุขให้กับเธออย่างเต็มอิ่ม

โอว์....เธอช่างวิเศษเกินความคาดหมาย

ต้องทิปหนักทั้งแฟรงค์และแม่สาวน้อย

ร่างกายที่พยายามหนีเพราะความเจ็บ ไม่คุ้นเคยกับการรุกราน แต่เพียงไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นโอนอ่อนพร้อมเสียงครวญครางอย่างมีความสุข ยิ่งเร่งให้ลีโอโจนทะยาน เพียงไม่นานร่างกายที่เคยต่อต้านก็แอ่นรับความสุขไปพร้อมๆ กับลีโอที่ถึงจุดหมายปลายทางด้วยความสุขอันเต็มเปี่ยม

เขามองสาวน้อยที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อหลับอย่างอ่อนเพลีย แต่ไม่ใช่ปัญหาเอาไว้ถามแฟรงค์ทีหลังได้ และแน่นอน เขาต้องใช้บริการเธออีกแน่
ลีโอก้มลงหอมหน้าผากที่ไรผมลงมาปกปิด สาวน้อยซุกกายเบียดกับอกอุ่นของชายหนุ่ม มือก่ายกอดเขาไว้ ใบหน้าที่เบียดซุกไซ้กับ

โอววว...เขาพร้อมอีกครั้งแล้ว กับการยั่วยวนแบบไม่ได้ตั้งใจของเธอ

การเริ่มต้นอีกครั้ง กับการตอบรับอันร้อนแรง แม้หญิงสาวจะหลับตาพริ้มครวญครางละเมอ ทำราวกับว่าตกอยู่ในความฝัน แค่ร่างกายตอบรับมันก็วิเศษสำหรับเขาแล้ว

“ฝันดีนะ แม่สาวน้อย” ลีโอพึมพำด้วยความพอใจ

“พรุ่งนี้เถอะ เธอจะมีความสุขกับฉันโดยไม่ต้องพึ่งอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวนิรนามที่นอนซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ลีโอมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่หลับตาพริ้ม

มันคงเป็นการยากสำหรับสาวน้อย สำหรับการขายตัวครั้งแรกสินะ แต่ต่อไปเขาไม่ยอมให้เธอทำแน่ ไม่น่าเชื่อว่าแฟนหนุ่มของเธอจะไม่ได้แอ้มเธอ แต่คงพยายามอย่างมากสำหรับคืนนี้ มันทำให้ผลดีมาตกกับเขา สาวน้อยถูกมอมยา เธอจะรู้รึเปล่านะ ว่าแฟนหนุ่มของเธอถึงกับใช้ยากับเธอ ครั้งแรกของหญิงสาว ถึงกับต้องใช้ยาช่วยเชียวหรือ ให้ตายเถอะ ถ้าต่อไปมันกล้าทำอีก เขาจะจัดการมันแน่

เขาติดใจ เขาหวง คงต้องคุยกับแฟรงค์ ห้ามใครยุ่งเกี่ยวกับเธอ

ต่อแต่นี้ไปเขาจะดูแลเธอเอง...แม่สาวน้อย

PEA555

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 52
    • ดูรายละเอียด
Re: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: มีนาคม 15, 2018, 05:55:04 PM »
  • พี่คอปสู้ๆครับ เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมาก
[/size]