ผู้เขียน หัวข้อ: เมื่อฉันหลุดเข้าไปในโลกโอเมก้าเวิร์ส-บทส่งท้าย  (อ่าน 16 ครั้ง)

noneko

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 136
    • ดูรายละเอียด
   “ยายป้าหน้าสี่ขีด”
   “อะไรเหรอคุณสามี?”
   “ถามจริง จะช้อปอะไรนักหนา”
   ข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือคุณชายธนาคิมไปหมดแล้วแต่ฉันก็ยังไม่หยุดเดินเข้าเดินออกร้านเครื่องสำอางอยู่ดี
   “อ้าว มาเกาหลีเค้าก็ต้องมาเหล่ผู้ มาซื้อเครื่องสำอางก็ถูกแล้วนี่นา”
   “แต่ตอนนี้คุณอยู่ในร่างผู้ชาย ถึงจะเป็นโอเมก้าก็เถอะ มั่นใจนะว่าจะปัดแก้ม กรีดอายไลเนอร์จริงๆ น่ะ”
   ชิ!
   แต่ก็เรื่องจริง ฉันเลยวางอายไลเนอร์ลงที่เดิมและหยิบแค่มาร์คชีทกับครีมกันแดดไปจ่ายเงินเท่านั้น ส่วนพวกครีมบำรุงกับแป้งซื้อไปเยอะแล้ว
   เซ็งเลยฉัน อยากสวยก็ทำไม่ได้
   “ไม่ต้องอยากสวยมากหรอก ผมหวง”
   อู๊ย เขินเลยฉัน
   “จะไปไหนต่อดี?” แล้วคุณสามีก็ถามหลังจากส่งถุงให้บอดี้การ์ดไปถือต่อแล้ว
   “แน่นอนว่าต้องกิน”
   “กินกิมจิแล้ว ผมจะกินคุณต่อแล้วกัน แฟร์ๆ ดี”
   เฮ้ย นี่มันไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา
   “ฉันยังเรียนอยู่นะคุณ ไหนว่าจะรอให้เรียนจบก่อน เออ เอาปริญญาตรีแล้วกันอีกสี่ปีเอง”
   คุณธนาคิมหรี่ตา
   “ไม่ใช่ ที่เราคุยกันไว้คือ ม.ปลายคุณจะยอมมีลูกกับผม พอคลอดค่อยกลับไปเรียนต่อ ไม่ดีหรือไง รักแรกพบจะได้มาเกิดเป็นลูกของเราไง ป่านนี้เด็กคนนั้นคงรอจนฝ่อไปแล้วมั้ง”
   “รออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?” ฉันพยายามต่อรอง
   “อะไร อายุป่านนี้แล้วยังกลัวไม่เข้าเรื่อง”
   “ก็ยังจิ้นอยู่นี่นา ไม่เหมือนคุณนี่ ประสบการณ์น่าจะร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำแล้ว”
   “ตกลงยังไม่ยอม?”
   “ขอเวลาทำใจหน่อยได้ไหม?”
   “อะไร ผมหล่อขนาดนี้คุณยังต้องทำใจอีกเหรอ เฮ้อ! หมดอารมณ์เลย”
   ฉันได้ทีรีบอ้อน เราต้องประวิงเวลา อย่างนี้ก็ไม่ใช่วันนี้ก็แล้วกัน
   “รอหน่อยนะสามีที่รัก”
   แล้วฉันก็จูบแก้มเขาดังฟอดและได้ผลที่หน้างอๆ นั้นยิ้มได้เสียที เขาจูบแก้มตอบกลับมา เออนะ ให้หอมๆ ไปมั่งก็ยังดีกว่าไม่ให้ทำอะไรเลย งอนขึ้นมาจะยุ่ง
   “เพราะรักนะเนี่ยถึงได้รอ”
   เสียงอ่อยไปอีกแต่ฉันก็เข้าใจเขาดี ความรู้สึกของเราสองคนที่มีให้กันมันไม่ใช่แค่เคมีที่ตรงกัน แต่หัวใจของเราสองคนก็ตรงกันด้วย
   “ฉันเองก็รักคุณค่ะ”