ผู้เขียน หัวข้อ: ของหวาน...ของหัวใจ - บทที่ 6 ผูกพัน  (อ่าน 977 ครั้ง)

เหมือนพระจันทร์

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 34
    • ดูรายละเอียด
ของหวาน...ของหัวใจ - บทที่ 6 ผูกพัน
« เมื่อ: มีนาคม 13, 2014, 09:36:30 PM »



ไม่ต้องคิดถึงกันนาน

ธิปกพาลูกชายมาหาเธออีกครั้งวันเสาร์ถัดไป ภากรมาพร้อมกับสุนัขตัวโปรด ผัดถั่วงอกกับเต้าหู้ และอุปกรณ์ปลูกถั่วงอกที่ทำความสะอาดแล้วเป็นอย่างดี

ลูกชายของธิปกมีนิทานมากำนัลแด่เธอตามแบบฉบับของเจ้าตัว
คุณย่ากับถั่วงอกจอมพลัง...

“วันจันทร์...ผมต้องไปโรงเรียนก็เลยเอาตะกร้าถั่วงอกไปฝากคุณย่าให้ช่วยดูแล”ตามปกติที่ต้องไปโรงเรียน คุณย่าของภากรรับฝากซน น้องหมาสี่ขาอยู่แล้ว “คุณย่าบอกว่านั่งอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น ปุ ปุ เขียงกระเด็นออกมาจากตะกร้าถั่วงอกแทบจะทับไอ้ซนคอหัก”คนเล่าทำมือประกอบ

“มีใครเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ พี่สโนว์ก็ลืมเตือน”กวีณาหน้าซีด ร่างกายหดลงอีกสองนิ้ว

“พี่สโนว์ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ทุกคนปกติดีไม่มีอะไร ไอ้ซนก็ยังอยู่”ภากรลูบหัวเพื่อนสี่ขา ฝ่ายนั้นตัวสั่นระริกระรี้ “แต่คุณย่านะสิครับ”

“คุณมาลาตีบาดเจ็บได้รับอันตราย”กวีณาเดาไปในทางร้าย หน้าเสีย เมื่อยังเป็นเลขาของธิปกเธอมีโอกาสได้พบกับคุณมาลาตี มารดาของฝ่ายนั้นอยู่เกือบสิบครั้ง ซ้ำลูกชายยังถอดเค้าโครงใบหน้ามาจากแม่ไม่ผิดเพี้ยน

“ไม่มีใครบาดเจ็บครับ แต่...”ภากรเว้นจังหวะการเล่า รู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ ถืออำนาจต่องรองไว้ในมือ “ตอนนี้ผมอยากกินน้ำแดง”   

“ซันนี่...”กวีณาเสียงสูง อดไม่ได้จริงๆ ที่จะตีมือเบาๆ ลงบนเนื้อตัวกลม
   
ภากรน่าหยิกมาก

“พี่สโนว์ไปชงน้ำแดงให้ผมเหยือกหนึ่งนะครับ เหยือกใหญ่กว่าแก้ว”ภากรไม่ได้มาบ้านแฟนพ่อด้วยสองมือเปล่าเหมือนคราวที่แล้ว เด็กชายเตรียมตะกร้าอาหาร ขนมใบใหญ่ กระเป๋าเสื้อผ้า

“ซันนี่แกล้งพี่”กวีณาโอดโอย อยากรู้เรื่องราวตอนต่อไปนัก “คุณปกก็เหมือนกันค่ะ มีอะไรไม่ยอมเล่าให้สโนว์ฟัง”หญิงสาวเอ่ยตัดพ้อธิปกเป็นรายต่อไป ชายหนุ่มนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ

กวีณาเจอพ่อลูกพร้อมหน้ากันวันนี้ แต่เมื่อวันพุธและวันศุกร์ที่ผ่านมา ธิปกแวะมาหาเธอเหมือนเคยทำอยู่ประจำ

“คุณพ่ออย่าเล่านะครับ ห้ามๆ”นักเล่านิทานกุมอำนาจเบ็ดสรรพ “พี่สโนว์ไปชงน้ำแดงมาก่อนเลย”ภากรหัวเราะหึๆ ตบท้ายประโยค สองมือกอดอก ลอยหน้าลอยตามาดเหมือนตัวกวนในภาพยนตร์    

“พี่สโนว์คร้าบ....”เด็กชายตะโกนเข้าไปในครัว “อย่าชงใส่น้ำเยอะนะครับ จืดเกินไป ผมจะให้ชงอีกรอบ”

แม่ครัวฮึดฮัด
สุภาษิตประหลาดดังอยู่ในหัว
ได้ทีโดนหมูไล่...

ภากรไม่ยอมเล่าอะไรจนดื่มน้ำแดงหวานๆ ไปเกือบครึ่งเหยือก

“คุณย่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอกครับ แต่คุณย่าไปเรียกคุณปู่ ตามทุกคนที่อยู่ในบ้านตอนนั้นมารื้อตะกร้าถั่วงอก ตามหาระเบิดที่อาจจะมีผู้ร้ายเอามาซ่อนไว้ แต่รื้อยังไงก็เจอแต่ถั่วงอกต้นขาวอวบ ชุลมุนกันทั้งบ้านเลยครับ”

คุณย่ากับถั่วงอกจอมพลังเป็นนิทานมากจากเรื่องจริงทั้งหมด
เจ้าของถั่วงอกจะเป็นลม

“พี่สโนว์ก็ลืมบอกให้ระวัง”กวีณาสำนึกผิด “ตอนสมัยพี่สโนว์หัดปลูกถั่วงอกใหม่ๆ ที่หอพักมีแต่เขียงพลาสติกอันบางๆ แต่มีครกหินแม่เอามาไว้ให้ตำน้ำพริก เอาครกหินไปทับเอาไว้บนสุด สามวันถัดมา ครกก็โดนถั่วงอกเตะเหมือนกับที่คุณย่าของซันนี่เจอค่ะ”

“ถั่วงอกจอมพลังจริงๆ ช่างเป็นการทดลองที่น่ามหัศจรรย์”ภากรยืดอก แสนภูมิใจ “ว่าแต่ผมอยากปลูกอย่างอื่นแล้วครับ”   

“แต่พี่สโนว์ว่า...”กวีณาแสร้งพูดจายานคาง ลอยหน้าลอยตาไปมา อาศัยจังหวะตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ“พักนี้พี่สโนว์ปวดๆ เมื่อยๆ หลัง ไหล่ บ่าขัดๆ ยอกๆ”หญิงสาวแสร้งทำหน้าเหยเก บิดตัวไปมา

“เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ปู่ชมผมมาตลอดว่าเป็นมือนวดอันดับหนึ่งของบ้าน”ภากรอ้างอิงฤทธิชัย พ่อของธิปก ปู่ของเจ้าตัว “พี่สโนว์นอนคว่ำหน้ากับพื้นได้เลยครับ”

“คว่ำหน้ากับพื้น”กวีณาทวนคำเด็กชายงงๆ

“ก็ต้องนอนคว่ำสิครับ ผมจะได้เหยียบถนัดๆ”

“ซันนี่จะเหยียบพี่สโนว์”กวีณาตาโตเอ่ยเสียงหลง

ธิปกที่คร่ำเคร่งกับงานตรงหน้ายังหัวเราะดังลั่น

“ซันนี่...”ผู้เป็นพ่อกลั้นหัวเราะ “พี่สโนว์ตัวใหญ่กว่าถั่วงอดนิดเดียวเอง ลมพัดเฉยๆ ก็ปลิวแล้ว ขืนซันนี่ขึ้นไปเหยียบพี่เขา จากนวดคงเป็นการฆาตกรรม”

“ผมก็ลืมตัวไปนิด”ภากรหัวเราะเสียงดังลั่น ตัวงอ “ถั่วงอกโดนเหยียบ...”เด็กชายพูดซ้ำๆ

“โอ๊ย...คุณปก ซันนี่ช่วยเปรียบสโนว์กับดอกไม้บอบบางก็ได้นะคะ นี่อะไรเปรียบเทียบกับถั่วงอก”

เหมือนหญิงสาวโวยวายอยู่เพียงคนเดียว
พ่อกับลูกเอาแต่ช่วยกันหัวเราะ

ผ่านไปเกือบสิบนาที คนเมื่อยถึงได้รับการนวดบำบัด มือของเด็กชายให้น้ำหนักพอดีเลยทีเดียวแต่เนื้อสัมผัสที่นุ่มนิ่มตามประสาคนไขมันเยอะชวนจั๊กจี้

“หายเหมื่อยไปเยอะเลย”กวีณาเสียงอ่อนเสียงหวาน “ซันนี่นวดพี่นานไปหน่อย พี่สโนว์คอแห้ง”หญิงสาวยังไม่เลิกเอาคืน“ขอน้ำครึ่งแก้วเอาแบบครึ่งแก้วพอดีๆ นะ ขอน้ำเปล่าแบบจืดจริงๆ อย่าให้มีรสหวาน รสเค็มปะปนเข้ามาเป็นอันขาด”คนได้เปรียบกว่าออกคำสั่งตบท้ายด้วยการยิ้มกว้างอวดฟันขาวเป็นระเบียบ

กวีณายักคิ้วข้างเดียวให้เด็กชายเลียนแบบสิ่งที่ภากรกระทำกับเธอทุกประการ

เสร็จสิ้นจากการเล่านิทาน เจ้าของบ้านพาตัวเองและภากรมาหลังบ้าน อวดอุปกรณ์ปลูกผักที่มีอยู่ เครื่องมือตักกดินสีขาวทำเองง่ายๆ จากขวดนมขนาดสองลิตร จอบอันเล็กที่หน้าตาคล้ายตะหลิวผัดกับข้าว คราดอันจิ๋วและกรรไกรหลากหลายขนาด

“เหมือนของเด็กเล่น...”เด็กชายหยิบส้อมพรวนดินสีแดงขนาดสั้นกว่าแขนตัวเองเสียอีกยกมันขึ้นมาแพ่งพินิจ

“พี่ไม่ได้ปลูกผักเป็นไร่นะครับ ถึงได้มีเครื่องมืออันใหญ่ๆ”

“ไม่ได้สมศักดิ์ศรีลูกผู้ชายอย่างผมเลย”ภากรจับบัวรดน้ำสีฟ้าจุดขาวหมุนดูโดยรอบสามร้อยหกสิบองศา ค่อนขอดเสียงไม่เบา

ของเด็กผู้หญิง...

“ว่าแต่วันนี้เราจะปลูกอะไรกันครับ”

“อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะลูกผู้ชาย เรามาเริ่มกันตั้งแต่ขั้นตอนแรกเลยดีกว่า”กวีณายิ้มกริ่ม ไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางไว้ด้านหลัง

ชักเริ่มอยากรู้กฎหมาย
กรมแรงงานลงโทษคนใช้แรงงานเด็กยังไง

กวีณากับภากรช่วยกันเทดินออกจากถุงสีขาวสี่ห้าถุง ผึ่งแผ่ให้พวกมันนอนตากแสงแดดรำไร

“ซันนี่เอาครกกับสากไปดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่สโนว์ใช้มีดกับเขียงเองดีกว่า”

“ไม่ใช้จอบ ส้อมพรวนดินเหรอครับ”คนที่ต้องใช้ครกกับสากงุนงง “เหมือนเรากำลังทำกับข้าว ปรุงอาหารอะไรสักอย่าง”

“ก็เรากำลัง “ปรุง”จริงๆ นะคะ”เจ้าของบ้านรื้อๆ ค้นๆ สิ่งที่อยู่ในตู้เย็น “เรากำลังจะปรุงดิน”

“ปรุงดิน”เด็กชายตัวน้อยทวนคำ คิ้วขมวด ก้มหน้าก้มตาอยู่กับสมุดจดด้วยท่าทีเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง

“พี่ไม่หลอกให้คุณซันนี่เก้อหรอกค่ะ แค่อยากให้คุณซันนี่ค่อยๆ ได้เรียน ได้รู้”หญิงสาวยิ้มกว้าง มือข้างถนัดคว้าตัวเด็กชายมากอดเอาไว้ “ไม่เครียดครับไม่เครียด” มืออีกข้างนวดคลึงหัวคิ้วฝ่ายนั้น “จริงจัง ตั้งใจเรียน ตั้งใจรู้มันก็เป็นเรื่องดีแต่ชีวิตมันมีอะไรมากกว่านั้นนะครับ ค่อยๆ เรียน ค่อยๆ รู้กันไป บางทีรอยต่อระหว่างนั้น คุณซันนี่อาจพบเจออะไรดีๆ ก็ได้นะคะ”

“ผมดูเครียด”เด็กชายถามย้ำเหมือนไม่แน่ใจ

“เครียดมากค่ะ โดยเฉพาะตอนที่อยากรู้อะไรแล้วต้องรู้ให้ได้”

“พี่สโนว์ไม่ชอบหรือ...”

กวีณาส่ายหน้า

“ลูกผู้ชายต้องดูเครียดๆ ไม่ใช่หรือครับ สาวๆ ถึงได้ชอบกัน”

“ไม่จริงค่ะ ไม่จริง ผู้ชายอารมณ์ดีน่ารักกว่าผู้ชายเครียดๆ ตั้งเยอะ”

“ผมก็หลงผิดอยู่ตั้งนาน”เด็กชายลูบหัวกลมๆ ของตัวเองไปมา “นึกว่าสาวๆ จะชอบผู้ชายเครียด พ่อปกนั่งหน้าเครียดอยู่เป็นนานสองนาน พี่สโนว์ยังยอมเป็นแฟนด้วยเลย”

“โอ๊ย...คุณซันนี่”กวีณานึกอยากจับเด็กผู้ชายตัวโตเขย่า “มันคนละเรื่องกันเลยนะคะ ตำเปลือกไข่ให้ละเอียดเป็นผงแป้งบัดเดี๋ยวนี้”หญิงสาวออกคำสั่งราวกับนายทาสสมัยโบราณ ยื่นถุงพลาสติกที่ใส่เปลือกไข่อยู่เต็มให้ภากร

แก้เขิน...
ตำแหน่งแฟนของธิปก ฟังแล้วเส้นประสาทขนลุก

“เรื่องแค่นี้สบายมาก”เด็กชายทำหน้าทะเล้น เสียงสากกระบือกระทบกับครกดังสม่ำเสมอได้เพียงไม่กี่สิบนาทีแรก ก่อนจังหวะตำจะห่างออกไปแทนที่ด้วยเสียงโอดโอยของเด็กชาย

“อดทนหน่อยสิคะคุณซันนี่ตำให้ละเอียดอีกนิด ยังไม่เป็นผงแป้งเลย”

“อยากให้เป็นผงแป้ง พี่สโนว์ก็ไปซื้อแป้งมาใช้จริงๆ สิครับ มานั่งตำไข่ ตำเปลือกไข่ให้ผมเหมื่อย”

“ยอกย้อนเสียจริงๆ”หญิงสาวแสร้งสับเศษผักเสียงดังกว่าปกติ
วันนี้กวีณาพาเด็กชายจอมอยากรู้อยากเห็นปลูกผักตั้งแต่ขั้นตอนแรกจนถึงขั้นตอนสุดท้าย



ห้องนอนที่เคยปิดตายเอาไว้เหมือนราวตากผ้าในร่ม ผ้าผืนเล็กผืนน้อยถูกจับผูกจับขึงอยู่บนเส้นเชือก แบ่งซอยพื้นที่ของห้องเป็นเสี้ยวสลับซับซ้อนคล้ายหุบเขาวงกต เด็กชายหัวกลมนอนคว่ำหน้าอยู่ใจกลาง “เต็นท์”ที่ตัวเองสร้างขึ้นเอง มีกวีณาคอยลูบหลังขึ้นๆ ลงๆ

“ซันนี่ ซันนี่ค่ะ แล้วถั่วงอกทำยังไงต่อ”นักเล่านิทานเล่าเรื่องถั่วงอกภาคสองอยู่ดีๆ ก็เหมือนจะหยุดไป ทิ้งให้ผู้ใหญ่ที่ฟังอยู่อารมณ์ค้าง “ซันนี่ คุณซันนี่”กวีณาลองเรียกชื่อเด็กชายอีกครั้ง ไม่มีเรื่องราวตอนต่อไปของนิทาน มีเพียงเสียงกรนตอบกลับมาเบาๆ

หญิงสาวส่ายหน้าอ่อนอกอ่อนใจแต่สองมือก็ยังลูบหลังเด็กชายไม่หยุด วันนี้ภากรพูดเยอะจนเหนื่อยหลับไปแล้ว
ทั้งวันหมดพลังงานไขมันหลายกิโลกรัมอยู่
ร่างกายใหญ่โตกว่าเด็กวัยเดียวกัน เนื้อตัวนุ่มนิ่มใต้ฝ่ามือน่าตีให้มันเด้งมากกว่าลูบไปลูบมาแบบนี้

“ใครมาสร้างโรงงานตากผ้าไว้ในห้อง”

“เบาหน่อยคะ...คุณปก ซันนี่หลับแล้ว”

“นอนได้น่าถ่ายรูปเก็บไว้แบล็คเมลล์ตอนโตขึ้น เพื่อจะดื้อ”ธิปกมุดๆ รอดๆ ผ้า จนมาถึงตัวลูกชายที่นอนคว่ำ บั้นท้ายกลมๆ อวดเด่นเป็นสง่า “มีบริการเกาหลังด้วย...”ชายหนุ่มมองลูกชายสลับกับกวีณา

อิจฉาตาร้อน...

“โดนหลอกให้ทำค่ะ”กวีณายิ้มแห้งๆ แต่ก็ยังไม่หยุดมือ“เธอบอกว่าอยากให้สโนว์รู้สึกถึงความเป็นนางเอกตอนที่ได้ถูตะเกียง”หญิงสาวเลียนแบบน้ำเสียง และท่าทีการพูดของเด็กชายไม่มีผิดเพี้ยน

“ตะเกียงมีน้ำมัน ซันนี่มีไขมัน”พ่อเปรียบเทียบ

“อย่ามาว่านักเล่านิทานอย่างนั้นสิค่ะ”กวีณาก้มลงหอมหัวกลมๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

“กลับห้องเรากันเถอะ”ธิปกเอ่ยขึ้นลอยๆ เหมือนกำลังช่วยคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

“ถ้าอย่างนั้นปลุกซันนี่ดีกว่า ตื่นแล้วจะงี่เง่าไหมคะ โดนปลุกตอนนอนฝันดี”

“ไม่ต้องปลุกหรอก นอนหลับอยู่ตรงนี้แหละ ลูกผู้ชายอย่างซันนี่ดูแลตัวเองได้”

“จะดีหรือคะ...”กวีณาลังเลใจ

“ถ้าสโนว์ยังกังวลใจ ยังเป็นห่วง”ธิปกกลั้นยิ้ม นัยน์ตาแพรวพราว “แบ่งความรู้สึกนั้น...ให้พ่อซันนี่สักหน่อยก็ยังดี”

“คุณปกก็พูดเล่นอีกแล้ว”กวีณาละมือจากการถูไขมัน อยากตีพ่อของเด็กชายที่นอนหลับสนิทแต่ก็ถูกฉวยข้อมือเอาไว้ก่อน

“กลับห้องของเราดีกว่า”
ประโยคสั้นๆ จากปากธิปกทำให้ภายในหัวใจสั่นไหวไปมา

ผืนผ้าเล็กใหญ่ที่ต้องรอดผ่านเพื่อหาทางออกจากห้องสะบัดไหว เหมือนล้อเลียน เหมือนเหย้าแหย่ กระซิบข้างหูว่าเวลานี้ วินาทีนี้เหลือเพียงตัวเธอกับธิปก

“เหนื่อยไหมต้องดูแลซันนี่...”ธิปกนั่งพิงหัวเตียง ใช้กำลังเพียงนิด คนตัวเล็กกว่าก็มาอยู่บนตัก ในอ้อมกอด

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ”กวีณาพยายามควบคุมน้ำเสียง คนถามไม่อยู่เฉย จมูกโด่งๆ ของฝ่ายนั้นซุกซนไปทั่วร่างกายของเธอ “วันนี้หลอกใช้แรงงานเด็กเถื่อนไปหลายเรื่องอยู่”

“อะไรที่มันเหนื่อย มันหนัก”ชายหนุ่มหยุดการรุกราน สบตากับอีกฝ่าย “ไม่ต้องทำก็ได้นะ สโนว์ ผมเพิ่มเงินหรือจะจ้างคนเพิ่มให้สโนว์ก็ได้”ยกมือเล็กๆ ขึ้นมาพิจารณาใกล้สายตา เล็บสั้นๆ สะอาดสะอ้าน เนื้อตัวหอมกรุ่นไม่มีกลิ่นดิน กลิ่นหญ้าเหลือติดค้าง

แรกเริ่มเดิมทีธิปกคิดว่าการปลูกผัก ทำสวนเป็นเพียงงานอดิเรกของกวีณา เพิ่งจะเห็นวันนี้ว่าหญิงสาวจริงจังนัก ถึงขั้นต้องเอาขี้วัวมาผสมดิน เลี้ยงไส้ดินใส่ลิ้นชักไว้เป็นคอนโด ผักหญ้าเกือบทั้งหมดที่หญิงสาวปรุงอาหารปลูกเองกว่าร้อยละเก้าสิบ

ผู้หญิงที่เขา “เลือก”ประหลาดนัก
อาสาสมัคร ปลูกผัก เลี้ยงปลา
กวีณาอยู่เฉยๆ แต่งตัวสวยๆ อยู่กับบ้าน เดินเล่นห้างไม่เป็นหรือไร

“ถ้าคุณปกหมายถึงเรื่องปลูกผัก ขอสโนว์ทำเถอะค่ะ แค่นี้ก็จะอัมพาตแย่อยู่แล้ว”กวีณาเอาอกเอาใจ สองแขนคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้ หอมเบาๆ ลงบนแก้มธิปก “ไม่ลำบากอะไรเลยค่ะ  สโนว์ลูกสาวสวนผักของแท้ดั่งเดิม”

“อยากให้อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขเยอะๆ...”ธิปกไม่อยู่เฉยอีกต่อไป จมูกโด่งฝังลงที่ซอกคอขาวเนียน ใช้เพียงมือเดียวกระดุมเสื้อนอนของกวีณาก็หลุดออกโดยง่าย ผ้าลูกไม้บางๆ ปราการสุดท้ายที่หอบกุมเนื้อสาวก็ไม่ใช่กำแพงสูงที่ต้องออกแรงปีนป่าย ใช้แรงเพียงนิด ธิปกก็ได้สัมผัสเนื้อแท้ตามใจต้องการ

“ผมอยากให้ผู้หญิงของผมมีความสุข”ชายหนุ่มงับเบาๆ ลงบนผิวอกอ่อนนุ่ม อ้อมกอดรัดรึงร่างกายหญิงสาวแนบแน่นกว่าเดิม

ธิปกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหญิงสาวในอ้อมกอดไม่ได้สะดุ้งไปเพราะกระทำของตัวเองอย่างเดียว กวีณายังตื่นตระหนกกับประโยคสุดท้ายที่ชายหนุ่มเอ่ยออกจากปาก ก่อนที่การกระทำของเขากับเธอจะเหลือเพียงสัมผัสหวามหวานรัญจวนใจ น้ำเสียงแหบต่ำ

ผู้หญิงของเขา
ไม่ใช่คนรักของเขา

กวีณามีเรื่องหนักใจ ลำบากใจเสียยิ่งกว่าการปลูกผัก การทำงานบ้านด้วยตัวเอง ยิ่งเวลาระหว่างกันเคลื่อนผ่าน อุดมการณ์ในใจที่จะเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่ดี ไม่ครอบครอง ไม่ผูกมัดเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ ทุกความรู้สึกร่ำร้องว่าอยากจะ “ผูก”จิตวิญญาณไว้กับผู้ชายคนนี้ตลอดชีวิต และเหมือนมันจะ “พัน”มากขึ้นไปอีก เมื่อเด็กชายภากรก้าวเข้ามา

ความคิดกระเจิดกระเจิง สับสนมากไปกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่าเมื่อใจกลางลำตัวโดยรุกล้ำจากลิ้นอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย ยามสนิทเสน่หาธิปกไม่เคยปล่อยให้เธอได้มีสตินานนัก ความสำนึกความคิดวกวนอยู่ในมหาสมุทรเสน่หา กวีณาหวีดร้อง

ร่างกายเป็นของเขา
หัวใจเธอเป็นของเขา...



เสียงเด็กชายที่ยังไม่แตกเนื้อหนุ่มสูงแหลมราวกับเด็กผู้หญิง ปลุกกวีณาให้สะดุ้งตื่นจากที่นอน แม้จะหลับไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมง หญิงสาวทะลึ่งพรวดจากการนอนมาเป็นนั่งพิงหัวเตียง คิดถูกที่ใส่เสื้อผ้าครบชุดเรียบร้อยไม่ยอมทำตามใจธิปกต้องการ

“มีอะไรหรือคะ...ซันนี่”มือเล็กๆ ควานหาแว่นตาที่วางไว้บนหัวเตียง “เห็ด หายไปจากห้องน้ำหรือเปล่าคะ”

“พี่สโนว์อย่ามากลบเกลื่อน”ภากรภาคจริงจัง อวตารออกมาจากห้องตากผ้าด้วยใบหน้า “รู้มาก”เกินวัย “เมื่อวานยังให้ความหวังผมอยู่เลย ว่าไม่ชอบผู้ชายเครียดๆ อย่างพ่อปกแต่ก็หนีมานอนกับพ่อผม ไม่เกาหลังผมทั้งคืนตามสัญญา”

ธิปกที่ตื่นไม่เต็มตา ลุกขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ เนื้อตัวเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มในสภาพหมิ่นเหม่

“พี่สโนว์พูดแบบนั้นจริงๆ หรือซันนี่”

“จริงคับ แฟนพ่อชอบผู้ชายอารมณ์ดี ร่าเริง พี่สโนว์บอกว่าอะไรนะ”ภากรใช้มือเตะขมับ รีดเค้นความทรงจำ   

พ่อกับลูกชายที่รสนิยมความชอบไม่ค่อยตรงกันนัก คุยกันเข้าขาอย่างดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“พี่สโนว์บอกว่าผู้ชายอารมณ์ดีน่ารักกว่าผู้ชายเครียดๆ ตั้งเยอะ”

หญิงสาวบนเตียงคอตก ทั้งง่วงและงงจนต้องใช้มือปิดปากหาว
กรรมเวรตามสนองเร็วเกินคาด
หลอกใช้เด็กเมื่อวาน
เช้านี้กลับโดนเอาคืนซะแล้ว

“อย่ามาแกล้งทำเป็นง่วงนะสโนว์”ธิปกตาขวาง รวบเอวบางมากอดเก็บไว้กับตัวแน่น ภาพผู้ชายข้างบ้าน เจ้าของปิ่นโตลายดอกไม้อัปลักษณ์ที่เห็นกันมาเมื่อสัปดาห์ก่อน วนกลับเข้ามา “พูดอย่างนั้นจริงหรือเปล่า”

“จริงค่ะ...”กวีณารับสารภาพง่วงๆ ตาจะปิด

เสียงเห่าเบาๆ ของซนเรียกความสนใจจากเจ้านาย

“ซนไม่รู้เวล่ำเวลา ผู้ใหญ่เขากำลังเคลียร์คดีกันอยู่”ผู้ใหญ่สุดในวงสนทนาหัวเสีย เดินออกจากห้องพาสัตว์เลี้ยงของตัวเองไปทำธุระส่วนตัว

โยนระเบิดไว้กลางเตียง
ระเบิดจริงๆ ไม่ใช่ถั่วงอกจอมพลัง

“อย่าให้จับได้นะสโนว์...”
เสียงแข็งๆ ของธิปกปลุกให้หญิงสาวต้องตื่นมาพบกับชีวิตจริง ตาสบตา
นัยน์ตาสีดำเข้มของชายหนุ่มที่เธอยอมมอบกายถวายชีวิตลึกล้ำเกินกว่าจะกล้าคาดเดา

“แต่ในสัญญา...”เอกสารเพียงไม่กี่แผ่นเป็นเครื่องรางยึดเหนี่ยวใจสำคัญไม่ให้ความคิดถลำลึก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธิปกเป็นแค่เพียงนายจ้างกับลูกจ้าง

จ้างงานแบบ “พิเศษ”ที่สุดในโลก

“ในสัญญา ถ้าเราสองคนเจอใครที่ถูกใจกว่า...”ยังไม่ทันที่กวีณาจะเอ่ยจนจบ จุมพิตเอาแต่ใจ ดื้อรั้นจะเปลี่ยนกลางวันเป็นกลางคืน หมายหมั่นดึงพระจันทร์ลงจากฟ้าของธิปกก็จู่โจมลงมาไม่ทันตั้งตัว

เหมือนจะฉกฉวย ครอบครองแม้กระทั่งจิตวิญญาณ


ในสัญญาระบุชัดในระหว่างที่ปฏิบัติ “หน้าที่” ห้ามทั้งเธอและธิปกมีเพศสัมพันธ์กับคนอื่น แต่ไม่ห้ามเรื่องการคบหา สัญญาใจดียังเปิดกว้างยุติลงได้ทุกเมื่อ

แต่นี่คือ...

กวีณาจมหายไปในจักรวาลแห่งการจุมพิต
ความรู้สึกฮึกเหิมได้เป็นผู้ครอบครอง เป็นเจ้าของวิ่งแข่งกับเข็มวินาที แล้วดูเหมือนมันกำลังจะแซงหน้า

ในห้วงแห่งความคิด ธิปกยืนอยู่ที่เดิม ภากรเพียงแค่ซุกซนอยากรู้ตามประสาวัยเยาว์ เธอนั่นแหละที่เปลี่ยนไปกวีณามองเห็นตัวเองถือเชือกเส้นโตในมือพยายามพันธนาการทุกอณูของชีวิตเข้ากับสองพ่อลูก

ยิ่งนานวัน...ยิ่งผูกพัน
ยิ่งอยากให้ธิปกค้างคืนตลอดชีวิต


เหมือนพระจันทร์

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 34
    • ดูรายละเอียด
Re: ของหวาน...ของหัวใจ - บทที่ 6 ผูกพัน
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: มีนาคม 13, 2014, 09:37:12 PM »
อยากให้เขียนจบในแรลลี่จัง สู้ๆ

มะร่อแร่

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 29
    • ดูรายละเอียด
Re: ของหวาน...ของหัวใจ - บทที่ 6 ผูกพัน
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มีนาคม 17, 2014, 11:39:06 AM »
อยากให้เขียนจบเหมือนกันค่ะ หกบทแล้ว มีปัญหาแตกหักได้แล้วค่ะ นางอิจฉาอยากให้พระนางตีกันสักที หวานกันมานานไปแระ เห็นแล้วอิจฉา 5555

เหมือนพระจันทร์

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 34
    • ดูรายละเอียด
Re: ของหวาน...ของหัวใจ - บทที่ 6 ผูกพัน
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: มีนาคม 17, 2014, 03:54:37 PM »
เดี๋ยวจะรีบทะเลาะกันโดยด่วนเลยค่ะ