ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 1 การกลับมาของหัวใจ :เพียงให้หัวใจลิขิต ลิขสิทธิ์แห่งรัก:  (อ่าน 1106 ครั้ง)

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด

เพียงให้หัวใจลิขิต ลิขสิทธิ์แห่งรัก

บทที่ 1  การกลับมาของหัวใจ



กรุงเทพฯ อีกแล้ว...
กวินท์ถอนหายใจยาว ก่อนปิดโน้ตบุ้คของตัวเอง ถอดแว่นสายตาเก็บ พร้อมกับเอนศีรษะลงกับพนักเก้าอี้ เหม่อมองสายตาออกไปนอกรถ

เขาน่าจะมีปีกเหมือนนก แล้วบินไปบินมาเองบนท้องฟ้า อาจจะง่ายกว่าต้องเดินทาง นั่งเรือ นั่งรถ นั่งเครื่องบิน บินไปบินมาอยู่แบบนี้
หรือว่า เขาควรจะย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ไปซะเลย

นี่เป็นรอบที่สามที่เขาต้องกลับไปกลับมาระหว่างเกาะมหาวิทยาลัย กับสำนักงานใหญ่ภายในอาทิตย์เดียว สองครั้งแรกเมื่อวันจันทร์มีคลาสพิเศษสอนภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับนักการทูตของสถานทูตแห่งหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาประจำการ
    
ครั้งที่สองเป็นเมื่อวานนี้กับการประชุมพิเศษนอกวาระของคณะผู้บริหารคลัสเตอร์กรุ๊ป และครั้งนี้ โทรศัพท์เข้ามาตามเขาตั้งแต่เขาออกมาจากสนามบิน ยังไม่ทันนั่งเรือข้ามกลับไปเกาะด้วยซ้ำ เขาก็ต้องเดินกลับเข้าสนามบิน ซื้อตั๋ว และบินกลับมากรุงเทพฯ อีกครั้ง

โชคดีที่เดือนนี้ที่ยังไม่เปิดเทอม ไม่มีคลาสสอนพิเศษที่มหาวิทยาลัยบนเกาะคลัสเตอร์ มันทำให้เขาตัดสินใจกลับมาได้ง่าย

“เป็นไปได้ไหมคะคุณกวินท์ ถ้าจะขอให้เข้ามาประชุมตอนบ่ายวันนี้ ครั้งนี้ต้องรบกวนด่วนหน่อย อยากให้คุณกวินท์ตัดสินใจเอง มีเด็กลอกงานคุณกวินท์อีกแล้ว”

ลอกงาน... อีกแล้ว

ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไรในรอบปี มันช่างเป็นกิจกรรมขยัน ง่ายๆ ยอดนิยมจริงๆ กับพวกมือลอกทั้งหลาย น่าแปลกใจที่ครั้งนี้คุณโฉมวิภา แอดมินฝ่ายบุคคลของคลัสเตอร์กรุ๊ปโทรมาหาเขาเองโดยตรง และไม่ใช่คุณชนิดา บรรณาธิการที่ดูแลงานต้นฉบับของเขา หรือคุณอเนก หัวหน้าฝ่ายทนายความ หรือส่งเมลมาแต่อย่างใด

“ไม่น่าเชื่อ คือเด็กคนนี้ ตัวอย่างงานที่เธอส่งมามาสมัครงานกับเรา ลอกมาจากเรื่องสั้นคุณกวินท์ กล้ามากนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องโปรดของโฉม โฉมจำได้แม่น เช็คกันกับคุณชนิดารอีกที ก็บอกว่าไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว เรื่องสั้นอังกฤษ กับแปลเพลงก็ยังลอกคุณกวินท์มาชนิดซ้อนตัวอักษรกันได้เลย ทำอย่างกับว่าพวกเราจะจับไม่ได้งั้นแหละ อยากจัดการให้จบๆ ไปค่ะ กล้าหาญแบบนี้”

ตามจริงกวินท์ผ่านเรื่องนี้ให้คุณชนิดา กับคุณอเนกจัดการกันเองก็ได้ เพียงแต่เขาสะดุดใจกับที่เด็กผู้หญิงคนนั้นส่งมาสมัครงาน จนเขาอดไม่ได้ต้องรีบเช็คเอกสารที่ส่งตามมา และทั้งหมดมันทำให้เขาต้องรีบบึ่งกลับกรุงเทพฯ ในทันที

แต่จริงๆ เหตุผลมันคงมากกว่านั้น...

งานที่เขาได้อ่านมันซ้ำแล้วซ้ำอีก มันแตกต่างกับคนอื่นที่เคยลอกส่งที่อื่น และทางคลัสเตอร์จับได้อย่างที่ผ่านๆ มาโดยสิ้นเชิง
    

หากดูเผินๆ มันก็เหมือนกับการลอกงานจริงๆ เรื่องสั้นที่เป็นภาษาอังกฤษของเขา กับ งานแปลภาษาไทย นั่นเหมือนกันอย่างกับงานถ่ายเอกสาร ซ้อนตัวอักษรอย่างที่คุณโฉมว่าไว้
เพียงแต่เรื่องสั้นภาษาอังกฤษของเขาที่ชื่อ “In the Twilight”  ส่วนของเธอเป็น “In the Darklight” และเพลง Memory ของ Barbra Streisand เธอตั้งชื่อมันว่า “เดียวดาย...ในความทรงจำ”  ขณะที่เขาใช้คำว่า “ลำพัง...ในความทรงจำ” นอกนั้นเหมือนกันหมดจริงๆ
   
ส่วนเรื่องสั้นภาษาไทย ซึ่งจริงๆ เขาควรเรียกงานที่มือลอกส่งเข้ามาว่า “บันทึก” มากกว่าเรื่องสั้นอย่างของเขา  “ตราบนั้นจนนิรันดร์”  พล็อตหลัก ประเด็น เนื้อความทั้งหมด เหมือนกันแทบไม่ผิดเพี้ยน ผิดแต่การนำเสนอด้วยวิธีการบันทึก  ใช้ภาษาที่เรียบง่ายกว่า และชื่อเรื่อง ที่เธอใช้มันว่า “ตราบนี้จนนิรันดร์”
   
มันคงไม่ใช่แรงบันดาลใจอย่างที่มือลอกคนอื่นๆ เคยแก้ตัว หรือแม้แต่การอ้างอิงเพื่อใช้เป็นข้อมูลของนักเขียน แต่นี่กวินท์รู้สึกได้ทันทีว่า เป็นการลอกที่มีชั้นเชิง เธอกำลังส่งสาสน์บอกอะไรบางอย่างออกมา ที่เรียกร้องความสนใจให้เธอได้ตำแหน่งงานงั้นหรือ
   

“ใครนะที่กล้าทำแบบนี้ ลอกงานของนักเขียน เพื่อให้ได้งานในสำนักพิมพ์ต้นสังกัด...มันบ้ามากๆ บ้าจริงๆ”
   
กวินท์ส่ายหัว บ่นพึมพำงึมหงำอยู่คนเดียวจนคนขับรถของคลัสเตอร์ที่คุ้นเคยกับเขาต้องเหลือบตามามองผ่านกระจกมองหลังไม่ใช่เพียงแค่นั้น เธอยังเขียนต้นฉบับด้วยลายมือลงบนกระดาษ ไม่ใช่พิมพ์งานอย่างคนสมัครงานทั่วไป มันเหมือนการตั้งใจลอก ทำให้เตะตา และส่งมาท้าทายเขาอย่างชัดเจน

“ท้าทายงั้นเหรอ”                                  

ชายหนุ่มเริ่มพล่ามกับตัวเอง ตามประสานักเขียน และอาจารย์ขี้บ่น ทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ไปได้ เสียงเพลง Memory ยังก้องกังวานอยู่ในหัว หรือว่าเธอกำลังส่งผ่านอารมณ์ ความรู้สึก สื่อสารมันมาถึงเขาโดยตรงใช่ไหม มันอาจไม่ใช่แค่สมัครทำงานธรรมดา

มันเหมือนการตอบโต้ ตอบเรื่องที่เขาเขียนมากกว่าการท้าทาย หากคิดในแง่ที่เบาลง มันเป็นเสมือนอารมณ์ของอีกตัวละครอีกฝ่าย หรือเปล่านะ แล้วอะไรคือสิ่งที่ต้องการกันแน่ กวินท์เริ่มมีคำถามมากมายมาตลอดการเดินทาง และเขาต้องการคำตอบกับสิ่งที่เธอตั้งใจทำมันลงไป

ทั้งเรื่องสั้น เรื่องแปล ทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ทุกเรื่องที่เธอส่งมาเป็นตัวอย่างงาน มันสอดคล้องต่อเนื่องกันอย่างมีนัยยะประหลาด...
เหมือนทั้งหมดบ่งบอกว่าเธอมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

อีกสิ่งที่น่าประหลาดใจ เธอเขียนย้ำในประวัติของเธอ เด็กอายุแค่ 19 ปี จบมัธยมจากอังกฤษ เด็กที่เพิ่งกลับมาเมืองไทย เด็กที่ห่างจากเมืองไทย และตัวอักษรไทยไปเกือบถึง 10 ปี แล้วงานที่ส่งมาทั้งหมดเป็นงานเขียน ชิ้นแรกในชีวิต เธอไม่เคยคิดจะเป็นนักเขียน

ขอแค่เพียงได้งานทำ...

“ตลกมาก”

กวินท์ยังคงส่ายหัว บ่นพึมพำกับตัวเอง มันแค่นั้นจริงๆ หรือ ครั้งแรกกับภาษาเขียนที่มีอิทธิพลส่งพลังมาถึงเขาได้ขนาดนี้  ถึงแม้มันจะเป็นการลอก แต่ชิ้นงานที่เธอเลือกมาลอก นั่นเป็นประเด็นสำคัญมากกว่า

   
**Touch me!
It's so easy to leave me
All alone with the memory
Of my days in the sun...

If you touch me, you'll understand what happiness is
Look, a new day
Has begun


   
เขารับความรู้สึกและอารมณ์นั้นได้ และมันทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตลอดเวลาหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเขาวนเวียนอ่านงานของเธอ หรือของเขาซ้ำไปซ้ำมา วิเคราะห์ทุกตัวอักษร จนเกิดคำถามมากมายร้อยแปดในหัว มันไม่ใช่สิ่งที่เขารู้สึกไปเองแน่นอน กับการเป็นนักเขียน บรรณาธิการ และอาจารย์ที่อ่าน และเข้าใจกับอารมณ์ในตัวอักษรมาเกือบทั้งชีวิต...

อารมณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้ เหมือนจะยิ่งทวีความสับสน และคงมีเธอเพียงคนเดียวที่จะให้คำตอบเขาได้...

กวินท์ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัด รถยังคงติดอยู่บนทางด่วน


 เขาอยากเจอเธอ อยากพบกับเธอ “นภากวี”




(โปรดติตตามบทต่อไป)


** จากบทเพลง Memory ของ Barbra Streisand


 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 18, 2014, 09:22:21 PM โดย Tethys »

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
ไปๆ มาๆ จัดหน้ายากเหมือนกัน

ตามที่ตั้งใจไว้ ยังไม่หมดวันอาทิตย์ทางเมืองนอก
ออุุอุ อย่างน้อย มาลื่นไหลจบบทก่อนพระอาทิตย์ขึ้นอยู่ดี

อารมณ์กำลังต่อเนื่อง เขียนต่อเลยดีไหมน้าาาา

ฝากกวินท์ไว้ในอ้อมใจคนอ่าน และตามบทต่อไปเลยนะคะ


ขอบคุณล่วงหน้าทุกท่านที่สละเวลามาอ่านนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 03, 2014, 07:15:14 AM โดย Tethys »

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
ทำงานอื่น หรือ เขียนต่อดีนะ

devina

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 28
    • ดูรายละเอียด
มารออ่านต่อค่าาา

กุลภัสสร์

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 44
    • ดูรายละเอียด
ชอบ Barbra มาก! เสียงนางสุดยอดจริงๆนะ

วิธีเรียกร้องความสนใจที่ประหลาดดีแท้ -..- จะรออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ

บีเลิฟ

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 387
    • ดูรายละเอียด
เริ่มเรื่องมาได้น่าสนใจและดึงดูดให้อยากอ่านบทต่อไป...และโปรดรีบมาต่อให้ไว...

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด

- คุณ devina
ขอบคุณค่ะ ที่แวะมาอ่าน รออ่านของคุณ devina เช่นกัน สู้ๆๆๆ ค่ะ


- คุณ กุลภัสสร์
ทุกเพลงที่เธอร้องได้ทั้งอารมณ์ และความรู้สึก สุดยอดมากๆ คนโปรดเช่นกันค่ะ
ใครๆ ก็คงคิดอย่างนั้นเนอะ สมัยนี้งานหายากอ่ะ อุอุอุุอ


- คุณบีเลิฟ
ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ กำลังหาเวลามูลิเน็กซ์สุดๆ  วันธรรมดางานอื่นเพียบ ตามไปตลอดนะคะ คนเขียนจะได้ปรับเวลามาเขียนอาทิตย์ละสองบท ^ ^

ทาริก

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 63
    • ดูรายละเอียด
ลอกจนได้ดีน่ะ เคยได้ยินไหม

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
คุณทาริก


อึมม์ ลอกจนได้ดี...
แต่ไม่ใช่นภากวีแน่ๆ อิอิ รออ่านต่อไปน้าาาาา


ล็อกอินเก๋ หือ หือ มาทำข่าวห้องเค้าด้วยนะ ลืมทำข่าวอะป่าว 

แครอทสีส้ม

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 38
    • ดูรายละเอียด
อ่านแล้วลุ้นมากเลยค่ะ อยากรู้ว่า คุณกวินท์จะจัดการกับคุณนักเขียนคนนี้ยังไงดี น่าสนใจๆ