ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก  (อ่าน 440 ครั้ง)

ทีรา

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 2
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 01, 2015, 12:00:43 PM »

   บทที่ ๑

เป็นเวลาแดดร่มลมตกแล้วที่รถเก๋งคันงามเลี้ยวจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนส่วนบุคคล มีบ้านเรือนหลังใหญ่ที่สร้างอยู่อาศัยกันมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายายปลูกเรียงรายอยู่ตลอดทาง จุดหมายปลายทางของรถคันนี้คือบ้านหลังสุดซอยที่ใหญ่กว่าทุกหลังที่รถขับผ่านมาซึ่งอยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา และกินอาณาบริเวณเกือบห้าไร่ แต่ทันทีที่รถเคลื่อนเลื่อนเข้าสู่แนวกำแพงรั้วปูนยาวอันล้อมรอบอาณาเขต และเห็นประตูรั้วเหล็กดัดสีทองบานใหญ่ที่บ่งบอกว่าจุดหมายอยู่เบื้องหน้าคาดประมาณด้วยสายตาไม่เกินห้าสิบเมตร เสียงหวานก็ดังขึ้น

“จอดตรงต้นไม้ตรงนั้นเลยก็ได้ค่ะ” หญิงสาวหน้าหวานดังเช่นเสียงบอกแก่ชายหนุ่มที่อาสามาส่ง ยิ่งใกล้ประตูบ้านเธอก็ยิ่งว้าวุ่นในใจกลัวใครจะมาเห็น

หนุ่มหล่อที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยบังคับรถไปจอดชิดริมทาง อันเป็นสถานที่จอดส่งดังเช่นทุกครั้งที่เขาเคยมาส่งเธอ

“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวบอกกับเขาและหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนตักขึ้นคล้องที่ไหล่ ในนั้นบรรจุแนวข้อสอบอยู่หลายรายวิชาที่ใช้สอบภายในวันนี้ เธอเปิดประตูก้าวเท้าออกจากรถไป

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของนักศึกษาชั้นปีที่สี่ เธอทำข้อสอบผ่านไปได้ด้วยดีและคงจะได้เกียรตินิยมดังที่หวัง หญิงสาวเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยมีชื่ออันดับต้นๆ ของประเทศ ติณเป็นเพื่อนต่างคณะ ที่ได้รู้จักกันตั้งแต่วันรับน้อง ซึ่งนั่นก็เป็นเวลากว่าสี่ปีแล้ว อัธยาศัยไมตรีที่มอบให้แก่กันมาโดยตลอดทำให้เขาและเธอเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน วันนี้เขาเจอเธอระหว่างที่เธอกำลังเดินออกไปรอรถประจำทางหน้ามหาวิทยาลัย ชายหนุ่มเลยเสนอตัวมาส่งเธอที่บ้าน บัวบุษบารู้ถึงความรู้สึกที่หนุ่มหล่อมอบให้ แต่เธอก็ตอบแทนเขาได้เพียง ‘เพื่อน’ เท่านั้น

ลมยามเย็นพัดมาทำให้รู้สึกเย็นสบาย การเดินเข้าบ้านไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรเมื่อดวงอาทิตย์ที่ทำหน้าที่มาทั้งวัน กำลังลดตัวลงต่ำ กระโปรงพลีทที่ยาวคลุมเข่าปลิวสะบัดตามจังหวะการก้าวเดินของเจ้าตัว หากแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงเรียกหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาว

“บัว”

เธอหยุดเดิน แล้วหันไปตามเสียงเรียกนั้น ก็เห็นติณออกมายืนอยู่นอกรถแล้ว เขาสวมใส่ชุดนักศึกษาเหมือนเธอ ร่างสูงมีหุ่นแบบนักกีฬา เขาปิดประตูรถและก้าวเท้ามาหาหญิงสาวอย่างช้าๆ จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

บัวบุษบาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีนิลของชายตรงหน้า พลางเลิกคิ้วโก่งขึ้นสูงแทนคำถาม

“แล้วเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ครับบัว”

เขาพูดออกมาคลายความข้องใจของเธอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

บัวบุษบาส่งรอยยิ้มให้กับคนตรงหน้า ก่อนจะบอกกับเขา “เดี๋ยวเพื่อนๆ ก็คงจะนัดเจอกันอยู่เรื่อยๆ ล่ะค่ะ”

สองมือหนาของเขายื่นเข้ามาจับข้อมือเรียวของหญิงสาว เธอไม่ค่อยชอบใจนักกับการกระทำกับผู้ชายตรงหน้าที่เธอคิดกับเขาเพียงเพื่อน หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ดึงข้อมือออก ดวงตาเจ้ากรรมก็ไปเห็นรถสปอร์ตหรูสีดำคันหนึ่งที่รู้ดีว่าเป็นของใครขับผ่านเธอไปด้วยความเร็วสูง หญิงสาวเลยรีบกระชากข้อมือของตัวเองออกจากการถือแขนของผู้ชายตรงหน้า และหวังว่าคนในรถคันนั้นคงจะไม่เห็น

ไม่เช่นนั้นบัวบุษบาคงต้องเดือดร้อนแน่!

บัวบุษบามองตามรถหรูที่เลี้ยวเข้าไปในประตูรั้วสีทองเบื้องหน้า ความรู้สึกอึดอัดลอยเข้าจู่โจมหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่อยากให้เขาที่เป็นคนขับรถคันนั้นเห็น ไม่อยากจะมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นกับตัวเอง

“เป็นอะไรหรือเปล่าบัว” ติณถามด้วยความสงสัยที่เธอรีบดึงมือออกจากการจับกุมของเขาด้วยความแรง

หากแต่หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอกลับพูดอีกอย่างด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน “ติณกลับไปก่อนนะ...บัวต้องรีบเข้าบ้าน”

ผมยาวดำจนเป็นเงาหนาหนักเคลื่อนกระจายจากการหันไปมองยังประตูบ้านที สลับกับมองหน้าเพื่อนชายที

ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คนที่จิตใจร้อนรนจนเป็นไฟอย่างบัวบุษบาไม่ใคร่อยากจะฟัง

“บัวเข้าบ้านก่อนนะ”

เธอบอกกับเขาอย่างไม่ใส่ใจ และไม่สนใจที่จะขอบคุณคนที่มาส่ง กลับหลังหันและรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังประตูรั้วบ้าน ไม่แม้แต่ที่จะหันกลับมามองเพื่อนคนนั้นที่มองตามหลังด้วยสายตาละห้อย

พนักงานรักษาความปลอดภัยผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านในประตูรั้ว เมื่อเห็นว่าเป็นบัวบุษบาเขาก็เปิดประตูให้ หญิงสาวก้าวเท้าเดินผ่านประตูเล็กเข้าไป

คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดยี่สิบห้องที่ประดับประดาไปด้วยหินอ่อนเนื้อดีจากต่าง ประเทศปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทางเดินซีเมนต์ทอดยาวสู่ตัวบ้านมีต้นไม้ประดับขนาบอยู่ทั้งสองฟากข้าง สนามหญ้าเขียวชอุ่มที่ถูกตัดแต่งอย่างดีเรียบเตียนสวยงาม สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่หน้าบ้านมีผาน้ำตกเทียมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมบรรยากาศ และได้ยินเสียงน้ำตกดังคลอมา

ที่นี่บัวบุษบาเป็นเพียงผู้อาศัยเท่านั้น!

เธอเป็นเพียงหลานสาวของแม่นมคนเก่าคนแก่ของที่นี่ โดนแม่แท้ๆ ของตัวเองทอดทิ้งไปตั้งแต่ที่คลอดออกมา พ่อเป็นใครหญิงสาวก็สุดจะรู้ ยังดีที่ยายทำงานที่นี่มานาน คุณท่านที่เป็นดังประมุขของบ้านก็เลยให้ความรักและเอ็นดูเธอ ท่านส่งเสียให้เธอได้ร่ำเรียนหนังสือเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง

เมื่อเห็นรถหรูคันนั้นจอดอยู่ในโรงรถ เป็นนานกว่าที่หญิงสาวจะตามหาลมหายใจของตัวเองเจอ ดวงตากลมโตปรากฏแววของความหวาดหวั่น ฝ่ามือทั้งสองข้างเปียกชื้น เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นที่หน้าผากมน ทั้งที่มีสายลมพัดมาให้ความรู้สึกเย็นน่าสบาย

ในหัวใจดวงน้อยๆ ของบัวบุษบาภาวนาให้ตัวเองเข้าบ้านไปโดยที่ไม่ต้องเจอกับเขา ด้วยความที่เป็นหลานของคุณยายที่เป็นแม่นมของบ้านนี้ ทำให้หญิงสาวได้รับความปรารถนาดี เธอมีห้องนอนเป็นของตัวเองอยู่ภายในคฤหาสน์ แต่มาวันนี้เธอกลับนึกไปว่าถ้าเธอได้อยู่เรือนแม่บ้านข้างหลังเหมือนแม่บ้านคนอื่นๆ ก็คงดี โอกาสที่จะหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาก็มีมากขึ้น

หญิงสาวถอดรองเท้าคัชชูสีดำเก็บเข้าที่ตู้ แล้วก็เดินเข้าไปในบ้าน จุดหมายที่ตั้งใจคือห้องนอนของตัวเองที่อยู่ใต้โถงบันไดด้านในสุด ตั้งใจว่าจะขังตัวเองอยู่ในนั้นจนกว่าคุณท่านและยายจะกลับมาจากข้างนอก

แต่คำภาวนาของบัวบุษบาก็ไม่เป็นผล เพียงก้าวเข้าไปในบ้านก็เห็นเขานั่งอยู่ที่โซฟาตัวหนึ่งในห้องรับรองด้วยท่าทางสบายๆ ดวงตาเรียวสีน้ำข้าวที่ได้จากผู้เป็นพ่อมองปราดมาที่เธอ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ และไม่คาดคิดว่าเขาจะนั่งอยู่ที่นี่ ความหวาดกลัวโรยตัวเข้าสู่ขั้วหัวใจ เธอได้ยินเสียงแค่นหัวเราะของเขาดังขึ้นเบาๆ

ผู้ชายตรงหน้าคือ ‘คริส’ เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคุณท่าน หน้าตาเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเพราะความผสมของตะวันตกและตะวันออก ชายหนุ่มเป็นคนที่คอยดูแลธุรกิจนับพันล้านของตระกูลนับตั้งแต่ที่บิดาของเขาได้เสียชีวิตไป เขาแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก กระดุมเสื้อถูกปลดออกจนเห็นแผงอกที่มีเส้นขนสีน้ำตาลอ่อนขึ้นอยู่บางๆ กางเกงยีนขายาวที่พอดีตัวทำให้เห็นมัดกล้ามขาได้ชัดเจนอย่างไม่ปิดบัง นี่คือชุดทำงานของเขา นานๆ ครั้งที่เขาจะใส่ชุดสูทเต็มยศสักที
บัวบุษบาสบเข้าไปที่ดวงตานิ่งเรียบของผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเบื้องหน้า สายตาของเขาอ่านยาก หญิงสาวเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ใบหน้าของเขาราบเรียบ
หลังจากที่เก็บอาการตกอกตกใจของตัวเองให้ซ่อนอยู่ภายใต้การนิ่งเฉยได้ในวินาทีต่อมา เธอก็ปั้นหน้านิ่งทั้งที่ในใจกลัวการพบหน้าเขามากกว่าทุกที และตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่บ้าน แม่บ้านทุกคนได้รับการอนุญาตให้ไปเที่ยวข้างนอกได้ในวันนี้ กว่าจะกลับมาก็คงเป็นเวลาที่ละครหลังข่าวจะเล่น มีเพียงแต่น้าพรพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ตรงประตูรั้วหน้าบ้านนู่น ซึ่งก็ไกลเกินไปที่จะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอ หากเขาคิดจะทำอะไร

บัวบุษบาหยุดเดิน แล้วยกมือขึ้นไหว้เขา และกล่าวคำทักทายสั้นๆ 

“สวัสดีค่ะ...คุณคริส” หญิงสาวพูดรัวเร็ว ก่อนจะหันหลังก้าวเท้าเดินจนเกือบกลายเป็นวิ่งไปที่ประตูห้องนอนของตัวเอง มือนุ่มจับลูกบิดประตูห้องได้แล้ว แต่เธอก็ยังช้าเกินไป เรียวแขนเสลาถูกดึงไว้ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตกว่า เขากระชากเธอจนเซเสียหลักไปปะทะแผงอกกว้างที่แน่นไปด้วยมัดกล้าม

บัวบุษบาพยายามดึงร่างของตัวเองให้ออกห่างจากเขา ถึงแม้ได้ช่องว่างระหว่างกันเพียงน้อยนิดก็ยังดีกว่าที่สัมผัสผิวของเขาที่มีเพียงเสื้อตัวบางๆ กั้น หญิงสาวรับรู้ได้ถึงไอร้อนคุกกรุ่นมาจากผิวของเขา แม้จะขยับตัวออกมาให้ห่างได้แล้ว แต่เธอก็สัมผัสถึงความร้อนที่ถ่ายเทออกมากจากตัวเขาไปทั่วแผ่นหน้าอกเธอ

หญิงสาวเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า ด้วยสายตากรุ่นโกรธ ‘เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำอะไรกับเธอแบบนี้’

แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเกรงกลัวอะไรเธอเลย เขากลับมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงไฟ ถ้ามันเผาเธอได้เธอก็คงจะมอดไหม้ไปแล้ว เขาจะปล่อยมือจากเรียวแขนของเธอ เปลี่ยนมาจับยึดที่หัวไหล่มนทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วบีบอย่างแรง

“หน้าไม่อาย...ไปยืนจับมือถือแขนกับผู้ชาย ทุเรศ!” คำแรกที่เขาพูดกับเธอคือถ้อยคำต่อว่า

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... เขาไม่เคยพูดกับเธอดีๆ มานาน...นานจนเกินกว่าที่เธอจะนึกออก ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาพูดกับเธออย่างนุ่มนวลมันเป็นตอนไหนกัน

บัวบุษบาเม้มปากแน่น กลั้นน้ำตาให้ไหลคลออยู่เพียงแค่หน่วยตา พลางส่ายหน้าไปมาไม่ยอมรับคำกล่าวหาของเขา แรงบีบที่หัวไหล่มีมากขึ้น จนเธอต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ...เจ็บจนทนไม่ไหว...เจ็บจนต้องเอ่ยปาก

“บัวเจ็บ”

เธอบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แล้วน้ำตาเม็ดโตๆ ก็หยาดออกมาเพราะกลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป หญิงสาวมองเขาผ่านม่านน้ำตา

ตาเรียวสีน้ำข้าวหรี่ลงอย่างพิจารณา บัวบุษบาสบตาเขาอย่างไม่คิดที่จะหันหนี แล้วแรงบีบที่ไหล่คลายออก เปลี่ยนเป็นจับตรึงไว้แน่นแทน

“ผู้หญิงไม่ดี ไปยืนพลอดรักกับผู้ชายอยู่หน้าบ้าน ไร้ยางอาย” เขาหยุดแล้วหัวเราะเยาะใส่หน้าเธอ “ไม่คิดถึงหน้าตาตัวเอง...ก็คิดถึงหน้าคุณแม่ฉันบ้าง ท่านอุตส่าห์ดูแลเธออย่างดี” เขาพิพากษาเธอ ดวงตารีปรากฏร่องรอยของความไม่พอใจ

“ติณเป็นแค่เพื่อนบัว”  ริมฝีปากบางแย้มคำแก้ต่างอย่างเสียงแข็ง

เขากล่าวหาเธออย่างไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะพูดกับเธอดีๆ ดวงตาคู่สวยที่ยามปกติจะกลัวเขากลับแรงกล้าขึ้นเพราะเริ่มไม่พอใจ หญิงสาวสำนึกถึงในบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่คุณท่านอุตส่าห์เลี้ยงเธอมาอย่างดี ไม่เคยคิดที่จะทำตัวเสื่อมเสียให้ไปถึงคุณท่านเลยแม้เพียงสักครั้ง ตั้งใจร่ำเรียนเพื่อให้คุณท่านภูมิใจที่ได้หยิบยื่นโอกาสให้เธอ แล้วเขามาต่อว่าเธอเช่นนี้ได้อย่างไร

“บอกใครเขาจะเชื่อ” เขาตะคอก “จับไม้จับมือกันขนาดนั้น” ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นอย่างยากที่จะอ่านออก

บัวบุษบามองใบหน้าคมคายของคนที่ตัวสูงกว่าอย่างพยายามที่จะหาเหตุผลเพื่อเข้าใจ แต่ไม่ว่าเธอจะค้นเข้าไปนัยน์ตาของเขาอย่างไรก็หาไม่เจอ หญิงสาวยิ้มหยันให้กับผู้ชายตรงหน้าอย่างหมดความเกรงกลัว เพราะคำพูดของเขาร้ายกาจต่อจิตใจเธอมากเกินไป

ไม่มีเลยสักครั้งที่จะมองเธอในแง่ดี...ในสายตาของเขาเธอคือคนไม่ดี แล้วเขาจะมายุ่งกับเธอทำไม!

เธอออกแรงขยับกายออกจากการจับกุมของผู้ชายตัวใหญ่เบื้องหน้า ด้วยความที่ไม่อยากพูดคุยอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้กับเขา แล้วหมุนลูกบิดเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง บานประตูถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาดันเธอให้เข้าไปข้างในแล้วก็เดินตามเข้ามา ก่อนจะปิดประตูลงดังปัง!
         *********************************************************
จบเท่านั้นสำหรับทีรา...สู้ตายค่ะ

นิรีย์

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 48
  • เขียนทุกวัน จบสักวันแน่ๆ
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 02, 2015, 10:27:19 AM »

มาเป็นกำลังค่ะ สู้ๆๆๆ สู้ตายเหมือนกัลลลล


เที่ยวนี้ต้องจบนะ นิรีย์

noneko

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 105
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 02, 2015, 10:55:19 PM »
มาส่งกำลังใจค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะ

buddy

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 244
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 02, 2015, 11:48:52 PM »
ฝากกำลังใจไว้ใกล้ทีรา สู้ๆนะค้าาาาา  ;D

บีเลิฟ

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 358
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 05, 2015, 04:42:36 PM »
แวะมาส่งกำลังใจครับ จบๆๆๆๆๆ

ทีรา

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 2
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 05, 2015, 10:02:40 PM »
ขอบคุณทุกๆ คนมากเลยนะคะ  :) :) :)

ไอวินทร์

  • นักข่าว
  • Full Member
  • *
  • กระทู้: 208
    • ดูรายละเอียด
Re: บทที่ 1 ฝากหัวใจให้ใกล้รัก
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2015, 03:39:10 PM »
หึงอย่างแรง  ฮ่าๆ
 พระเอก นี่  ใช้ได้ เลยนะ
บัว ตบ เลย 
อ้าวเข้าสูตร  ;D

เขียนๆ เลยค่ะ คุณทีรา
Licht und Schatten トーキョーグール-