ผู้เขียน หัวข้อ: ตอนที่ 7 ความทรงจำสีเทา  (อ่าน 524 ครั้ง)

k_ko

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 10
    • ดูรายละเอียด
ตอนที่ 7 ความทรงจำสีเทา
« เมื่อ: พฤศจิกายน 06, 2015, 11:05:44 PM »
วันนี้ทั้งวันมาริโอพยายามติดต่อพี่ชายหลายครั้ง แต่ก็โทรไม่ติดเพราะอีกฝ่ายปิดเครื่อง และยิ่งมารู้จากเลขาฯ ของอเล็กซิสที่อิตาลีแจ้งว่า เจ้านายเลื่อนกำหนดไปจีนและญี่ปุ่นก็ทำให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะปกติพี่ชายจะเป็นคนทำอะไรมีแบบแผนและตรงต่อเวลาเสมอ จึงตัดสินใจโทรไปหาบอดี้การ์ดคนสนิทของอเล็กซิสเพื่อหาคำตอบ
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้บีเกียร์หน้าแหย เพราะเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์น้องชายต่างแม่ของเจ้านาย ครั้นจะไม่รับสายก็กลัวมีความผิด แต่ถ้ารับแล้วบอกความจริงไปก็มีความผิดเช่นกัน เผลอๆ จะมากกว่าอย่างแรก จึงทำเป็นไม่สนใจ ทว่าปลายสายก็ยังโทรมาเรื่อยๆ ทำให้เขาอดกดรับไม่ได้ พร้อมกับบอกตัวเองในใจว่างานนี้โดนทั้งขึ้นทั้งล่องแน่ๆ
“สวัสดีครับคุณมาริโอ”
“นี่นายอยากจะลองดีกับฉันใช่มั้ย” มาริโอแกล้งทำเสียงดุใส่
“เปล่าครับเปล่า พอดีเข้าห้องน้ำอยู่ คุณมาริโอมีอะไรหรือครับ” บีเกียร์รีบถามกลับอย่างกระตือรือร้น
“พี่ชายฉันไปไหน”
“เอ่อ...คือ”
“พูดมาให้หมด ห้ามกั๊กแม้แต่นิดเดียว” ชายหนุ่มทำเสียงเข้มอีกครั้ง แต่เมื่ออีกฝ่ายยังอึกๆ อักๆ เขาจึงคาดโทษออกไป “อย่าคิดว่าเป็นคนของอเล็กซ์ แล้วฉันจะเล่นงานไม่ได้นะ”
“ครับ...ผมเข้าใจครับ แต่ถ้าบอกไป...”
“ฉันรับผิดชอบเอง”
เมื่อได้รับการยืนยัน เขาก็สบายใจขึ้นมาหน่อย
“ที่นี้จะพูดได้หรือยัง หรือจะต้องให้ฉันเอาลูกปืนง้างปาก”
“พูดแล้วครับ แหม...คุณมาริโอก็ ใจเย็นๆ สิครับ คือตอนนี้คุณอเล็กซ์ออกไปข้างนอกครับ”
“กับใคร!”
“กับ…กับ...เอ่อ...ลูกสาวของลูกหนี้คนหนึ่งครับ”
“ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามกั๊ก ไอ้บีเกียร์!” มาริโอชักโมโห
“ครับ เธอชื่อดาลันครับ มาอยู่กับคุณอเล็กได้สองวันแล้วครับ”
“คนนี้หรือเปล่าที่ทำให้พี่ชายฉันไม่ยอมไปจีนกับญี่ปุ่น”
“ครับ”
“สวยเหรอ” มาริโอนึกอยากเห็นหน้า เพราะเธอสามารถอยู่กับอเล็กซ์ได้เกินหนึ่งวัน ซึ่งผิดแผกจากผู้หญิงคนอื่นที่จะได้นอนกับพี่ชายเขาแค่หนึ่งคืนเท่านั้น ก็ไม่เรียกมาใช้บริการอีก
“เธอก็สวยดีครับ แต่มีลูกแล้วสองคน”
“หา! นี่อเล็กซ์นิยมแม่ม่ายลูกติดแล้วหรือไง แต่ก็เอาเถอะ แค่ฉันรู้สาเหตุก็สบายใจแล้ว แค่นี้นะ”
“ครับ”
เมื่อวางหูจากบีเกียร์ มาริโอก็นึกอยากมาเห็นหน้าผู้หญิงของพี่ชายซะแล้วสิ อีกอย่างช่วงนี้กำลังเบื่อๆ งานก็เริ่มเบาลง ไปพักผ่อนที่ประเทศไทยบ้างคงดี แค่คิดก็รู้สึกสุนทรีย์แล้ว บางทีเขาอาจจะได้เจอเนื้อคู่นั่นก็เป็นได้
“สาวเอเชีย ตัวเล็กๆ บางๆ แถมเอาใจเก่ง” ได้ยินแต่คำล่ำลือ แต่ยังไม่เคยได้สัมผัส คราวนี้คงได้ลองสักที เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็โทรไปให้เลขาฯ จัดการตั๋วเครื่องบินและที่พัก ซึ่งเอาคนละที่กับพี่ชาย เขาคงไปเที่ยวให้หนำใจก่อน แล้วค่อยไปหาพี่ชายทีหลัง ไม่อย่างงั้นคงโดนด่าจนหมดความรื่นรมย์แน่
อเล็กซิสขับรถสปอร์ตคันหรูออกมาจากโรงแรมอย่างไม่รีบร้อน ข้างๆ มีหญิงสาวหน้าบูดบึ้งนั่งหันหน้าออกหน้าต่างตลอดเวลา จึงไม่มีการสนทนากันตลอดเส้นทาง กระทั่งรถยนต์มาจอดสนิทที่สถานที่แห่งหนึ่ง ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วมากขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา เดินตามเขาลงจากรถไปเงียบๆ ดีเหมือนกันมาสถานที่แบบนี้ เธอจะได้รอดตัวจากการเป็นนางบำเรอหนึ่งวัน
เมื่อเขาเดินเข้ามาในผับที่แสนคุ้นเคย ก็ถูกเชิญให้เข้าไปนั่งในมุมวีไอพีทันที ซึ่งก็เป็นที่นั่งประจำที่มาทุกครั้ง ส่วนดาลันขยับมานั่งที่โซฟาเดี่ยว ซึ่งห่างจากเขาพอสมควร
“สวัสดีค่ะ ดีใจจังที่เห็นเสี่ยอีกครั้ง วันนี้รับอะไรดีคะ” พอลล่าแทบยกมือไหว้แนบอก เธอโชคดีอีกครั้งที่ผู้ใหญ่ให้มาบริการหนุ่มหล่อกระเป๋าหนักคนนี้
“บรั่นดี”
“เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ” หญิงสาวยิ้มเก๋ ทว่าเขากลับมองผ่านเธอไปข้างหลัง พลอล่ามองตามสายตาไปก็เห็นผู้หญิงหน้าตาดีอยู่ในชุดปอนๆ นั่งหน้านิ่งอยู่ จึงเอ่ยถามชายหนุ่ม “มาด้วยกันหรือคะ” เมื่อเขาพยักหน้า เธอจึงขยับไปถามหญิงสาวอย่างสุภาพ
“รับอะไรดีคะ”
ดาลันจะสั่งน้ำส้ม ก็เกรงว่าจะดูหน่อมแน้มกับสถานที่นี้มากเกินไป จึงสั่งสปายไปขวดหนึ่งกับของขบเคี้ยว ซึ่งก็เห็นรอยยิ้มหยันจากคนบ้ากาม แต่เธอก็ไม่สนใจ นั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยพลางคิดในใจว่า สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่กล้ามาเหยียบที่นี่อีก แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันก็เป็นเพียงความทรงจำสีเทา ที่เธอประมาทเลินเล่อในการใช้ชีวิตเท่านั้น จึงไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจให้ปวดร้าว คิดเพียงแค่ว่าทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ
“ชอบที่นี่หรือเปล่า” เขาพูดลอยๆ ขึ้นมา
ดาลันปรายตามองคนถามเล็กน้อย
“เฉยๆ”
“นึกว่าชอบ” ชายหนุ่มประชดมากกว่าพูดธรรมดา
“ชอบอยู่บ้านกับลูกๆ มากกว่า” เธอเน้นคำว่า ‘ลูก’ เป็นพิเศษ ซึ่งมันก็ทำให้คนฟังรู้สึกวาบในอกไปครู่หนึ่งก่อนจะเป็นปกติเมื่อเห็นพนักงานสาวเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ
พอลล่าวางเครื่องดื่มกับของขบเคี้ยวให้หญิงสาว ก่อนจะบริการชายหนุ่มอย่างออกนอกหน้า และคราวนี้เธอก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อลำแขนแข็งแรงเกี่ยวเธอมานั่งที่ตัก แล้วจูบที่ข้างแก้มเสียงดัง ทำเอาเธอขนลุกขนชันไปทั้งตัว
“ทำแบบนี้พอลล่าเขินนะคะ” หญิงสาวสอดแขนคล้องคอเขาไว้ พร้อมเผยอปากรอจูบจากเขา แต่ก็ผิดหวังเมื่อชายหนุ่มบอกให้รินบรั่นดีให้หน่อย
ดาลันปรายตามองเล็กน้อยแล้วก็เสมองไปทางอื่น พลางคิดว่าผู้ชายคงจะเหมือนกันหมดคือหาดีไม่ได้ ทว่าภาพใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมอง เขาไม่โทรมาหาเธอหลายวันแล้ว คงจะมีความสุขกับคนรักของเขา ดาลันพยายามทำใจโดยการดื่มสปายแบบรวดเดียวหมดขวด แล้วมองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าระคนเปลี่ยวเหงา
ถึงอเล็กซิสจะให้ความสนใจกับพนักงานสาวเป็นพิเศษ แต่เขาก็คอยลอบมองดาลันตลอด สีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปทำให้อยากรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จะเป็นเรื่องคืนนั้นหรือเปล่า แล้วจะมีเขาในความทรงจำบ้างไหม อยากเข้าไปนั่งในใจเธอจริงๆ
“สปายเธอหมดแล้ว ไปเอามาเพิ่มอีกขวดนึง” อเล็กซิสสั่งพนักงานสาวที่นั่งแนบชิดเขาอยู่
พอลล่ารู้สึกขัดใจเล็กน้อย แต่ในเมื่อเป็นหน้าที่ของตัวเองก็ต้องทำ ร่างบางผละออกจากอกอุ่น ก่อนจะไปสั่งสปายให้หญิงสาวที่นั่งเซื่องซึมอยู่อีกโซฟา
เมื่อพอลล่าเดินออกไปแล้ว อเล็กซิสก็พูดลอยๆ ขึ้นมา
“อยากกลับเมื่อไหร่ก็บอกนะ”
“ถ้าหมายถึงบ้าน อยากกลับตอนนี้เลย” ดาลันตอบเสียงแข็ง และไม่มีหางเสียงใดๆ ทั้งสิ้น สำหรับเขาไม่จำเป็นต้องสุภาพ
“ยังไม่ถึงเวลา” เขาตอบน้ำเสียงเย็นชา
“หึ” ดาลันทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะหยิบของขบเคี้ยวขึ้นมากินฆ่าเวลา ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับโทรศัพท์มือถือของเธอสั่นสะเทือน ดาลันหยิบขึ้นมาดูก็เห็นมาเป็นเอ็นโซ่ แวบแรกเธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความดีใจ ทว่าพอนึกอะไรได้เธอก็กดปิดโทรศัพท์แล้วนั่งทานขนมขบเคี้ยวตามเดิม ซึ่งการกระทำของเธออยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่มตลอด
เมื่อความหงุดหงิดมารบกวนจิตใจ ก็ทำให้เขาไม่อยากอยู่ต่อ ชายหนุ่มควักเงินมาวางบนโต๊ะปึกนึง ซึ่งก็เป็นขณะเดียวกับที่พอลล่าเดินมาที่โต๊ะพอดี หญิงสาวตาโตเมื่อเห็นเงินหลายหมื่น แต่ก็แอบเสียดายที่อยู่กับเขาได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้น
“เสี่ยจะกลับแล้วหรือคะ”
“ใช่”
“แต่พอลล่าเพิ่งเอาสปายมาให้คุณเขาเองนะคะ” พอลล่าหันไปมองดาลัน ซึ่งหญิงสาวก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“เขาอยากกลับแล้ว” อเล็กซิสหมายถึงดาลัน เจ้าตัวจึงรีบร้องบอกทันที
“ถ้าคุณอยากอยู่ต่อก็ตามสบายนะ ฉันยังไงก็ได้”
พอลล่ามองชายหนุ่มด้วยสายตาเว้าวอน เพราะอยากให้เขาอยู่ต่อ ขณะที่ผู้หญิงอีกคนทำเป็นไม่แยแส ด้วยความโมโหทำให้เขาดึงพอลล่ามาจูบหนักๆ จนหญิงสาวตกตะลึงในคราวแรก แต่ก็จูบตอบอย่างเมามันแบบไม่เกรงสายตาใครหลังจากนั้น ก็เธอรอเวลานี้มานาน
ดาลันรีบหันหน้าไปทางอื่นด้วยความกระดาก คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าจูบผู้หญิงแบบประเจิดประเจ้อแบบนี้ แม้จะไม่มีใครสนใจมองเท่าไหร่ แต่ก็ควรอายเธอบ้าง หรือว่าเห็นเธอเป็นเพียงนางบำเรอ จึงไม่ใส่ใจอะไร
ดาลันทำเป็นไม่สนใจ ยกสปายขวดที่สองขึ้นมาดื่ม แต่ยังไม่ทันจะหมดดี ก็ถูกฉุดให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ยังไม่ทันตั้งตัวจึงเสียหลักล้มไปกับพื้น แต่มือหนาประคองไว้ได้ก่อน ทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่าพอตั้งหลักได้ก็รีบผละห่างทันที เพราะไม่อยากซ้ำรอยพนักงานสาวคนนั้น นั่นก็ทำให้ได้รับสายตาเยาะหยันกลับมา แต่เธอก็ไม่สนใจ ก่อนจะถูกเขาฉุดเร็วๆ ไปที่รถที่จอดอยู่
เมื่อประตูรถเปิดออก เธอก็ถูกผลักเข้าไปข้างในอย่างแรงจนศีรษะกระแทกกับเบาะนั่ง ทว่ายังไงทันจะตั้งตัวก็ถูกคนบ้ากามบดจูบอย่างหนักหน่วง จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ซึมออกมา หญิงสาวพยายามจะดันหน้าเขาออกเพราะรู้สึกเจ็บไปทั้งปาก แต่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มยังคงบดขยี้อย่างรุนแรงเหมือนไปเก็บกดมาจากไหน ทั้งที่เพิ่งจูบกับผู้หญิงคนนั้นมาสดๆ ร้อนๆ คิดแล้วก็ขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก นึกอยากจะยกเลิกสัญญาและหาเงินมาใช้หนี้เขาให้หมด จะได้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมสักที...แต่คงจะไม่มีวันนั้น เพราะเงินไม่ได้หามาง่ายๆ ดั่งใจคิด
อเล็กซิสถอนจูบออกมาดื้อๆ เมื่อสาแก่ใจแล้ว เขาขยับมานั่งที่เบาะตามเดิมแล้วสตาร์ทรถออกไปทันที โดยไม่สนใจหญิงสาวที่หันมามองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
ไม่รู้สิ...เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมบางครั้งถึงอยากให้เธอใส่ใจความรู้สึกเขาบ้าง ไม่ใช่ทำเย็นชาขยะแขยงราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค แต่กับคนอื่นเธอสามารถยิ้มและพูดดีๆ ด้วยได้
แต่ก็ช่างเถอะ...สำหรับเขาขอแค่ได้แก้แค้นก็เพียงพอแล้ว และสถานที่ที่เขาจะไปต่อจากนี้ ก็คงทำให้เธอระลึกอะไรได้มากขึ้น

รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดที่โรงแรมสี่ดาวที่อยู่ไม่ไกลจากผับแห่งนั้นมากนัก เมื่อเขาหันไปมองคนข้างๆ ก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว อาจเป็นเพราะสปายที่ดื่มเข้าไปเกือบสองขวด แต่เขาจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น จึงเอื้อมมือหมายจะไปเขย่าร่างอรชรให้รู้สึกตัวตื่น ทว่าพอทอดสายตามองใบหน้านวลใกล้ๆ หัวใจเขาก็เต้นแรงอย่างประหลาด มีความคิดที่อยากจะหอมแก้มหญิงสาวให้ชื่นใจ ชายหนุ่มขยับตัวไปใกล้คนขี้เซาดังใจคิด แต่เสียงที่ลำตัวเสียดสีกับเบาะคงดังไปหน่อย คนที่ผล็อยหลับไปจึงรู้สึกตัวตื่น พอเห็นใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ ด้วยความตกใจจึงผลักหน้าเขาออกห่างทันที และด้วยความที่ตัวเองมีเล็บ จึงทำหน้าใบหน้าขาวคมมีริ้วแดงเป็นทางยาว
“จะทำอะไร!” ดาลันถามอย่างประหวั่น ทว่าในน้ำเสียงกับไม่มั่นคงนัก เพราะเธอรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ก็พอมีสติรับรู้ทุกอย่างดี
“ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ อย่าลืมสิว่าเธอมีหน้าที่อะไร” เขาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับลูบหน้าตัวเองไปด้วย เพราะรู้สึกแสบนิดๆ ที่ข้างแก้ม
หญิงสาวกัดฟันแน่น ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างเพื่อสงบสติอารมณ์ ก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรมที่ชายหนุ่มพักอยู่ จึงหันมาถามเสียงขุ่น
“คุณมาที่นี่ทำไม”
“ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็จับปฏิกริยาของหญิงสาวไปด้วย
ดาลันถอนหายใจ ก่อนจะเปิดประตูออกไปจากรถก่อนเขา แล้วจึงรู้ตัวว่า เธอไม่สามารถควบคุมการทรงตัวของตัวเองได้ จึงยืนพิงประตูรถเอาไว้
“ไง แค่เห็นโรงแรม ถึงกับเข่าอ่อนเลยหรือไง”
“คุณพูดอะไรของคุณ”
สีหน้างุนงงของหญิงทำให้เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ก่อนจะลบมันออกไป
“จะยืนอยู่ทำไม หรือว่าเมาจนเดินไม่ไหว ต้องให้อุ้มเข้าไปมั้ย” มาเฟียหนุ่มประชดประชัน
“ไม่จำเป็น” ดาลันตอบเสียงสะบัด ก่อนจะเดินนำหน้าเขาไปอย่างหงุดหงิด ทว่าระหว่างเดินเข้าโรงแรม หญิงสาวใช้ความพยายามอย่างมากในการเดินตัวตรง แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ดังใจเท่าไหร่

เมื่อเข้ามาในโรงแรม หญิงสาวก็เดินไปนั่งที่โซฟารับแขก ระหว่างรอชายหนุ่มติดต่อกับทางเคาน์เตอร์ ไม่นานเขาก็มันมามองทางเธอเป็นเชิงว่าเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ ทำให้เธอต้องลุกตามเขาไปอย่างเสียไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะเริ่มชินกับการเป็นนางบำเรอเขาแล้ว แค่คิดก็รู้สึกอเนจอนาถใจอย่างบอกไม่ถูก ที่คนรักศักดิ์ศรีอย่างดาลันต้องมาเดินตามผู้ชายเข้าโรงแรมเพื่อทำหน้าที่บำบัดความใคร่ให้เขา แถมยังเป็นโรงแรมแรกที่เธอเคยเข้าเสียด้วย...ช่างบังเอิญจริงๆ
“ฉันจะค้างที่นี่จนถึงเช้า” อเล็กซิสพูดขึ้นลอยๆ เมื่อเข้ามาในห้องพักแล้ว
ดาลันพยักหน้ารับรู้ ก่อนเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา เธอรู้สึกง่วงจนอยากจะนอนเสียตรงนี้ ถ้าไม่ได้ยินเสียงเขาดังขึ้นเสียก่อน
“ถอดเสื้อผ้าออก”
หญิงสาวถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจทันที
“มองหน้า อยากให้ฉันถอดให้ก็บอกสิ” ชายหนุ่มลดน้ำเสียงต่ำลงจนเกือบพร่า
ดาลันถอนหายใจดังเฮือก
“ขอฉันนั่งพักเหนื่อยก่อนได้มั้ย”
“เวลามีจำกัด นี่ก็ค่อนคืนเข้าไปแล้ว หรือเธอจะทดเวลาเหนื่อยให้ ฉันก็จะให้เวลาเธอพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วมาล้างหน้าไก่ตอนเช้า” มาเฟียหนุ่มยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะหยัน ทำให้คนฟังเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น
“ฉันไม่คิดเลยนะ ว่าคุณจะหยาบคายได้ถึงเพียงนี้”
“ฉันจะหยาบคายมากกว่านี้ ถ้าเธอยังไม่ทำคำสั่งฉัน ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า! อย่าให้ต้องย้ำเป็นครั้งที่สาม”
ดาลันนัยน์ตาสั่นระลิก รู้สึกอดสูเกินกว่าจะมองหน้าใครได้ โสเภณียังมีโอกาสได้ต่อรอง แต่เธอไม่ได้รับสิทธิ์นั้นเลย หญิงสาวจำต้องถอดเสื้อตัวเองออกอย่างช้าๆ จนเหลือแต่ชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์เหมือนดังผิวของเธอ แต่ดูเหมือนว่าคนบ้าอำนาจยังไม่พอใจ
“อีกสองชิ้นจะเหลือไว้ทำไม”
ดาลันมองคนถามด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนจะเสไปมองทางอื่นขณะถอดบราเซียลูกไม้และกางเกงในสีขาว ไม่นานเรืองร่างอรชรทรงนาฬิกาทรายก็ปรากฏต่อสายตามาเฟียหนุ่ม
อเล็กซิสลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ เมื่อเห็นเรือนร่างเย้ายวนที่เขารอคอย ใจหนึ่งก็อยากกระโจนเข้าไปตะครุบเหยื่อสาว แต่อีกใจก็อยากสนุกกับเธอก่อน จึงเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเล ชายหนุ่มรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินเข้าไปอุ้มร่างงามมาแนบอก ท่ามกลางความตกใจของหญิงสาว ก่อนจะพาเธอเข้าห้องน้ำไปเพื่อชำระล้างร่างกายให้สดชื่น

ดาลันถูกวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนข้างอ่างล้างหน้าทรงกลม ด้วยความกระดากอายเธอจึงถัดตัวลงมายืนข้างล่าง แต่ก็ถูกเขาอุ้มไปวางบนนั้นอีกครั้ง
“นั่งเฉยๆ” เขาสั่งเสียงเฉียบ
“ทำไมต้องอาบน้ำด้วยกันด้วย” เธอถามโดยไม่กล้าสบตาเขา ใบหน้าแดงก่ำ
“อย่าทำเป็นไม่เคย”
“แต่ฉันไม่ชอบ”
“ไม่ชอบก็เรื่องของเธอ” อเล็กซิสบอกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้มลงไปหาหน้าอกอวบอิ่มแน่นคัดที่เขาคุ้นเคย ทว่ายังไม่ทันจะได้สัมผัส หญิงสาวก็ใช้สองมือประคองหน้าเขาไว้ไม่ให้เข้าใจทรวงนุ่มของเธอ
“อะไร!” มาเฟียหนุ่มถามเสียงกร้าว
“ช่วยปิดไฟก่อนได้มั้ย” หญิงสาวบอกอย่างกระดาก อย่างน้อยความมืดก็อำพรางความอดสูของเธอได้บ้าง
“ปิดแล้วจะเห็นอะไร”
“ขอร้อง...”
มาเฟียหนุ่มฮึดฮัดอย่างขัดใจ แต่ในท้ายที่สุดก็เอื้อมมือไปหรี่ไฟให้มืดลง คงเหลือแต่แสงบางๆ พอให้เห็นเพียงเงาสลัวเท่านั้น แล้วจึงกลับมาสนุกกับร่างอรชรต่อ
ทุกครั้งที่เพลงพิศวาสถูกจุดขึ้น หญิงสาวจะทำเป็นด้านชาไร้ความรู้สึกเหมือนกับตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิตจิตใจ ทว่าพอผ่านไปสักพัก เธอก็ไม่อาจทานทนความร้อนรุ่มที่เขาปนเปรอได้ สุดท้ายก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสัมผัสแสนหวามราวกับคนไร้สติ เพราะเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หยุดพักแม้เพียงเสี้ยววินาที
เมื่ออเล็กซิสอิ่มหนำกับอกอวบแล้ว เขาก็จับขาเรียวทั้งสองข้างของดาลันยกขึ้นในท่านั่ง แล้วจัดการช่วงชิมความหอมหวานจากซอกกุหลาบอย่างหิวกระหาย สร้างความหฤหรรษ์ให้หญิงสาวในทันที เธอครวญครางเสียงหวาน เกร็งมือที่เท้าไปข้างหลังเพื่อรองรับน้ำหนักตัวเองไว้แน่น หลับตาปี๋ด้วยความเสียวสยิว และสะดุ้งทุกครั้งเมื่อลิ้นร้อนสัมผัสกับจุดอ่อนไหวที่สุดของตัวเอง
“ได้โปรดหยุดทรมานฉันซักทีเถอะ...” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิวเหมือนกับลำเมอมากกว่าขอร้อง ทว่าคนชำชองในเรื่องรักก็ยังได้ยิน เขาเร่งจังหวะหวังให้หญิงสาวไปแตะฝั่งฝันก่อนราวกับเอาใจ แล้วจึงพาตัวเองไปแตะฝั่งฝันบ้างก็ยังไม่สาย เพราะยังมีเวลากกกอดเธอทั้งคืน ให้อิ่มหนำกับรสสวาทจนไปถึงรุ่งเช้าก็ยังได้
มาเฟียหนุ่มกระหยิ่มยิ้มเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่เขากำหนด หญิงสาวครางออกมาเสียงดังอย่างสุขสม ก่อนจะหอบเหนื่อยเมื่อได้สัมผัสกับความหวานล้ำที่เขาเป็นคนมอบให้ อเล็กซิสยืดตัวเต็มความสูงผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่ต้องก้มหน้าหลายนาที ก่อนจะเอี้ยวตัวไปเปิดฝักบัวให้ละอองน้ำอุ่นโปรยปรายมากระทบตัวเขาและร่างอรชรที่ถัดตัวลงมาจากเคาน์เตอร์อ้างล้างหน้า
“ฉันทำให้เธอแล้ว ถึงคิวเธอทำให้ฉันบ้าง”
“ทำอะไร” ดาลันทำหน้าตื่นตระหนก รีบเฟดตัวห่างจากเขา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมาเฟียหนุ่มดึงมือมือไปจับตัวตนของเขา ที่ตอนนี้แข็งจัดรอเวลาปลดปล่อยพิษปรารถนาออกมาเต็มทนแล้ว ทว่าเธอรีบดึงมือออกอย่างกระดาก แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น
“ถ้ายังชักช้า ฉันจะให้เธอทำทั้งคืน” เขาบอกเสียงเข้ม ทำให้หญิงสาวหันมาค้อน ก่อนจะจำใจนั่งคุกเข่าแล้วทำตามที่เขาร้องขอแบบขอไปที ทว่าเสียงครางในลำคอของเขาที่เล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ กลับทำให้เธอวูบไหวอย่างประหลาด จึงเผลอดูดดื่มน้ำฝืดเฝื่อนลงลำคออย่างไม่นึกรังเกียจ มือทั้งสองข้างก็ลูบสะโพกเกร่งของเขาไปด้วย ในขณะเดียวกันชายหนุ่มคอยประคองศีรษะเธอไปตามจังหวะอย่างเอ็นดู เพราะรู้สึกเคลิบเคลิ้มเกินกว่าจะควบคุมตัวเองได้ ไม่นานก็ปลดปล่อยพิษปรารถนาออกมาอย่างสุดพลัง ได้ไปแตะฝั่งฝันเหมือนกับเธอในคราวแรก
“วันนี้ทำได้ดีนะ” เขาดึงแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน แล้วจุมพิตที่หน้าผากเนียนแผ่วเบา “หันหลังสิ ฉันจะถูสบู่ให้”
ดาลันยอมทำตามแต่โดยดี โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ กระทั่งเขาถูสบู่ให้เธอเสร็จ ก็บอกให้เธอถูให้เขาบ้าง ดาลันทำตามโดยไม่ปริปากบ่น เพราะกำลังตื่นเต้นกับรูปร่างกำยำที่มีมัดกล้ามไปทุกสัดส่วนของร่างกาย แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่รู้สึกพิศวาสเขาอยู่ดี และก็คิดว่าต่อให้ต้องทำแบบนี้อีกเป็นร้อยครั้ง ก็คงไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่ในใจ เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเธอจำใจทำเพื่อใช้หนี้เท่านั้น