ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 2 โชคชะตา...คำสัมภาษณ์ คำกล่าวหา :เพียงให้หัวใจลิขิต ลิขสิทธิ์แห่งรัก:  (อ่าน 892 ครั้ง)

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 2   โชคชะตา...คำสัมภาษณ์ คำกล่าวหา 

อีกครั้ง...    


นภากวีหันไปมองนาฬิกาที่อยู่บนฝาผนังห้องเบื้องหน้า เกือบ 20 นาทีแล้วที่เธอถูกเรียกเข้ามารอในห้องประชุม ไม่นับรวมที่เธอนั่งรออยู่หน้ารีเซฟชั่นอีกเกือบ 15 นาที ทั้งๆ ที่เธอมาถึงก่อนเวลานัดหมายเกือบ 15 นาทีด้วยซ้ำ เด็กสาวกดโทรศัพท์มือถือเพื่อเช็คเวลาเพื่อยืนยันความแน่ใจ ว่านาฬิกาที่สำนักงานไม่ได้ตั้งให้ช้ากว่าปกติ
   
“บริษัทก็ดูใหญ่โต ทำไมที่นี่ไม่รักษาเวลากันเลย เวลาทำงานจริงจะเป็นแบบนี้ไหมนะ”
   
หญิงสาวบ่นพึมพำ พยายามหันซ้ายหันขวาให้แน่ใจว่าในห้องนี้ไม่ได้กล้องจับภาพ หรือแอบดักฟังเสียง อดถามตัวเองอีกครั้งไม่ได้ว่า เธอกำลังคอยอะไรกันแน่ ความตื่นเต้นจากเมื่อเช้า เริ่มลดหายไปเรื่อยๆ มันเริ่มลดลงตั้งแต่โดนป้ากล่าวหาเธอเหมือนเคยๆ
 
“ออกไปไหนอีกล่ะ วันๆ ก็เห็นเอาแต่ตะลอนๆ กลับบ้านมืดๆ ค่ำๆ จะให้อับอายไปถึงไหน นี่คุณนายลั่นทมก็ทวงเงินเช้าเย็น... ไม่ต้องโผล่ออกไปข้างหน้ากันแล้ว แม่คุณไม่รู้จักไปหางานหาการทำบ้างเหรอไง”
   
“ป้าไม่ต้องห่วงหรอก หนูต้องหาเงินมาคืนให้ป้าทุกบาททุกสตางค์แน่ๆ”
   
“เออ แกก็พูดแบบนี้ตั้งแต่กลับมา พูดเหมือนแม่แกไม่มีผิด แล้วก็หนีชิงตายหนีหนี้ตามพ่อแกไป แล้วนี่ถ้าเกิดแกตายไปอีกคน แล้วฉันจะไปหาเงินที่ไหน มิออกต้องไปหาทำงานเองเหรอ เด็กๆ บ้านนี้ก็เล็กๆ ข้าวก็แทบจะไม่พอกิน ดีๆ ให้มันตายๆ ไปสะให้หมดบ้านเลย...”
   
ป้ายังพูดอะไรอีกเยอะแยะ ยืดยาว ด้วยภาษาที่เด็กสาวไม่คุ้นเคย แต่มันก็เริ่มทะลายความมั่นใจในการก้าวเท้าออกจากบ้าน เพื่อมาสอบสัมภาษณ์ของเธอ ทั้งๆ ที่ออกจะมั่นใจ และตื่นเต้นเมื่อทางสำนักพิมพ์โทรมานัดสัมภาษณ์
   
ยังไงเธอก็ต้องแข็งใจรอ เธอต้องได้งานนี้ กับความพยายาม ทุ่มเททั้งหมดที่เธออดหลับอดนอนมาตั้งสามวัน เพื่อเขียนตัวอย่างงานส่งมาให้สำนักพิมพ์พิจารณา เธอต้องได้งานทำ ต้องหาเงินเองให้ได้ แล้วใช้หนี้ทุกบาททุกสตางค์ที่ป้าของเธอทวงทุกครั้งที่เห็นหน้ากัน ตั้งแต่เธอถูกตามกลับมาเมืองไทย
   
นึกย้อนกลับไปเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นต้นมา ชีวิตการเรียนของเธอต้องจบสิ้นลง ทั้งๆ ที่เพียงอีกไม่กี่เดือน ชั้นเรียนบริหารธุรกิจก็จะเปิดเรียนอยู่แล้ว
   
มันกำลังเริ่มต้นอย่างสวยงาม...
   
“จะไม่ให้บอกอย่างที่แม่แกขอไว้ ฉันก็ไม่มีปัญญาหรอกนะ ส่งแกต่อ หนี้ก็ท่วมหัว งานศพแม่แกเงินช่วยก็มีนิดเดียว เงินค่าโรงพยาบาลค่างานศพตั้งแต่พ่อแกตายก็ยังจ่ายเขาไม่หมดด้วยซ้ำ”
   
เด็กสาวถอนใจ เธอเองไม่เคยรู้ว่า ตลอดมาที่เรียนอยู่ที่เมืองนอก กิจการโรงงานเสื้อผ้าสำเร็จรูปของพ่อต้องปิดตัวลง ตามพิษเศรษฐกิจ  ปัญหาเรื่องแรงงาน และตรวจพบเนื้อร้ายในต่อมลูกหมากของพ่อ ทุกอย่างพลิกคว่ำคะมำหงาย
    
โลกของเธอที่อังกฤษ แต่โลกของพ่อกับแม่ที่เมืองไทยแตกต่างกันราวสวรรค์กับนรก แม่ปกปิดความจริงมาตลอด ไม่เคยบอกเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะทางเมล หรือทางโทรศัพท์ จนกระทั่งป้าส่งจดหมายตามเธอกลับมา แล้วโลกของเธอก็พังพินาศไปในทันที
   
“แม่แกมันโง่ โง่มาก ที่ไม่ตามแกกลับมา ปล่อยให้เรียนจนจบ หาหนี้เพิ่มให้ตัวเอง ทั้งๆ ที่หนี้ค่าหมอ ค่าผ่าตัด ก็เดือดร้อนคนเดียวไม่พอ ทำให้ฉันต้องเดือดร้อนตามไปด้วย เงินเก็บก็ไม่เหลือ กู้ทั้งนอกระบบในระบบ ที่ดินทรัพย์สมบัติก็ขายหมด เหลือแต่บ้านนี้ล่ะ แล้วยังต้องไปกู้นอกระบบมาอีก ทีงี้จะทำไงกันล่ะ บ้านนี้ก็มีอีกตั้งกี่ชีวิต”
   
ทุกสิ่งที่เธอจำได้ในเมืองไทย  เพียงเธอจากไปแค่สามปี บ้านหลังใหญ่ที่พ่อกับแม่เธออยู่กันอย่างมีความสุขหายวับไป ชีวิตเมืองไทยที่เธอไม่เคยรู้เลย แม่ต้องกลับมาอยู่กับป้า เธอไม่แปลกใจหรอกที่แม่ตรอมใจตายเพราะป้าคงพูดแบบนี้ทุกเวลา และเธอเชื่อว่าแม่คงอดอาหารตาย เพราะป้า มากกว่าที่จะตรอมใจเพราะพ่อแน่ๆ
   
สิ่งหนึ่งที่เธอเสียใจไม่น้อยไปกว่าการเรียน คือ การกลับมาเมืองไทย เธอไม่ได้เห็นหน้าพ่อ และแม่อีกเลย นอกจากที่ช่องเก็บกระดูกในวัดเท่านั้นเอง ป้าตามเธอกลับมาหลังจากที่งานศพของแม่ผ่านไปแล้ว
   
เธออยากโทษเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิต แต่ก็คงป่วยการ เธอพยายามหางานทำ แต่วุฒิการศึกษาแค่ไฮสคูลจะเพียงพอหางานอะไรที่ได้เงินเป็นก้อนใช้หนี้คืน มีเพียงงานลูกจ้างรายวันตามร้านสะดวกซื้อ ร้านอาหาร ที่ได้เงินเพียงน้อยนิด แค่กินอยู่ไปวันๆ
   
กินอยู่ไปวันๆ หรือ หนึ่งเดือนที่ผ่านมากับชีวิตในกรุงเทพฯ ที่ไม่ต่างอะไรกับนรก ค่ารถ ค่าเดินทางก็แทบหมดไปแล้ว มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากเสียเวลาไปเปล่าๆ จนกระทั่งบังเอิญเธออ่านเจอประกาศสมัครงานสำนักพิมพ์แห่งนี้ในอินเตอร์เน็ต
   
เธอไม่รู้หรอกว่างานนักเขียน นักแปล ในกองบรรณาธิการเป็นอย่างไร หนังสือนวนิยายภาษาไทยเธอแทบไม่เคยอ่านเลย ตั้งแต่เรียนชั้นประถมในเมืองไทย ก็อ่านแค่หนังสือเรียน ไม่เคยคิด ไม่เคยฝัน แต่ที่แน่ๆ ความรู้ภาษาอังกฤษของเธอน่าจะเป็นประโยชน์อยู่บ้าง เธอแทบไม่เชื่อด้วยซ้ำว่างานที่เธอเขียนเป็นครั้งแรกจะผ่านเข้าตาสำนักพิมพ์
   
“เป็นนักเขียนสมัยนี้รายได้ดี นิยายเรื่องหนึ่งได้ทีก็เกือบครึ่งแสน ถ้ามันขายดี พิมพ์ซ้ำก็ได้เงินเพิ่มอีก”
   
เธอยังจำหลายๆ ความเห็นที่เขียนโต้ตอบกันในกระทู้ประกาศสมัครงานนั้นได้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่เธอยอมนั่งหลังขดหลังแข็ง และลองเขียนงานของตัวเอง…

   
“เดี๋ยวคุณกวินท์จะมาถึง พวกเราจะคุยกับเธอไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน”
   
เสียงห้วนๆ ของผู้หญิงที่เดินนำหน้าผู้ชาย และผู้หญิงที่ผลักประตูเข้ามา เรียกความคิดต่างๆ ของเธอให้กลับมาอยู่ที่เวลาปัจจุบัน
   
น่าแปลก หรือคนทำงานหนังสือเขาจะไม่พูดจาทักทายกันให้ชวนฟังรื่นหูสักหน่อย ว่าไปมันก็แปลกตั้งแต่เธอเข้ามา ทั้งรีเฟซชั่น และคนที่ทำงานที่นี่ ต่างมองเธอด้วยสายตาเธอเป็นตัวประหลาด ราวกับไม่เคยเห็นคนแปลกหน้า หรือว่าเสื้อผ้าที่เธอใส่มา มันจะดูขัดตาผู้คนแถวๆ นี้
   
แต่ก็แค่สอบสัมภาษณ์...
    
อีกด่านเดียวเธอต้องทำให้ได้ แต่คนห้าคนที่เข้ามาสัมภาษณ์เธอในห้องนี้ แล้วต้องรอใครอีกคน  มันดูจะมากไปสำหรับงานที่ให้ค่าตอบแทนเพียงสองสามหมื่นหรือเปล่า
   
“เอาเถอะ อย่างน้อยที่สุด ถ้าได้งานทำ เธอยังเหลือแค่กำไลทองฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ชิ้นสุดท้ายที่เธอจะเอาไปจำนำ คงพอให้มี ค่าใช้จ่าย ค่าเดินทาง โดยเฉพาะค่าอาหารที่เธอไม่ได้กินมาวันหนึ่งเต็มๆ...”
    
ในสมองของเธอเหลือความคิดเพียงเท่านี้ ขอเพียงให้ได้งานเท่านั้น ชีวิตของเธอที่อยู่ในนรกมืดจะสิ้นสุดลง นภากวีหันไปมองพระอาทิตย์บนท้องฟ้าข้างหน้าเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง
   
วันใหม่ของชีวิตจะเริ่มต้นนับจากวินาทีนี้...
   
แต่แล้ว คำพูดของผู้หญิงคนเดิม ที่แทบไม่มีคำทักทาย หรือคำแนะนำตัว สายตาของทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ ก็เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงสนั่นแก้วหู ตึกทั้งตึกที่เธออยู่ถล่มทะลายลงทับตัวเธอ
   
“หนูกล้าหาญมากนะ!! ที่ลอกงานนักเขียนของเรา แล้วส่งมาสมัครงานในตำแหน่งกองบรรณาธิการ แล้วยังกล้าเข้ามาสัมภาษณ์... ดี! ก่อนที่คุณกวินท์จะมาถึง งั้นตอบพวกเราให้หายข้องใจมาที ว่าทำไมเธอถึงมีความคิดและทำแบบนี้!!”

***********************


** โปรดติดตามอ่านบทต่อไป **

   
   



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 11, 2014, 11:42:47 PM โดย Tethys »

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
จริงๆ เขียนบทที่ 2 เสร็จหลายวันก่อน แต่ไม่มีเวลามาปะ
ตอนนี้กำลังเขียนบทที่ 3 วันนี้น่าจะปะต่อได้นะ

รออีกนิด กำลังวิ่งตามมมมมมม  ;)

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด

บีเลิฟ

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 387
    • ดูรายละเอียด
อึม น่าแปลก ไม่ลอก แต่ทำไมถึงเหมือนกันขนาดนั้น รอติดตามตอนต่อไปครับ...

devina

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 26
    • ดูรายละเอียด
 :D ;D ปริศนาคงได้รับการไข เมื่อคุณพระเอกของเราปรากฏตัว !!
จะมาช่วยนางเอก หรือจะยิ่งมากดดันเธอกันเเน่ค๊า

ทาริก

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 63
    • ดูรายละเอียด
โอ้ว...งานเข้า

แครอทสีส้ม

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 38
    • ดูรายละเอียด
โห..ชัดเจน ดุเดือดจัง ทำไม? นางเอกเราถึงต้องโดนกระหน่ำด้วยคำพูดคำจาแบบนี้ด้วยเนี่ย มรสุมมากมาย อย่าท้อนะคะ เค้าเอาใจช่วยจ้า

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ตามอ่านนะคะ ทั้งที่เมนต์ และไม่ได้เมนต์ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ ^ ^

- คุณบีเลิฟ

นั่นสิเนอะคะ เอาล่ะ คงต้องตามกันต่อ ว่านภากวีจะอธิบายสิ่งที่เกิดนี้อย่างไร เมื่อทางสนพ.เห็นชัดเจนว่า ลอกแท้แน่นอน


- คุณdevina


คุณกวินท์มาแน่นอนบทหน้าค่ะ อึมม์เนอะจะซ้ำเติม กดดัน หรือจะช่วยเหลือ ต้องตามค่ะ ^ ^


- คุณทาริก


55555 อิอิ งานเข้าจริงๆ เข้าคุกหรือเปล่าก็ไม่รู้เนอะ


- คุณแครอท


นภากวีคงมีวิบากกรรมแหละค่ะ เหมือนเธอจะโดนแต่คำพูดกระหน่ำจากหลายๆ คนจริงๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 11, 2014, 07:28:40 PM โดย Tethys »

Tethys

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 114
    • ดูรายละเอียด
รายงานคุณนักข่าวทาริกและท่านที่ตามอ่าน จะพยายามปะให้ได้เช้าวันอังคารนะคะ
ถ้าไม่ทันค่ำๆ ภายในวันอังคารแหละ

ตอนนี้งานเร่ง ด่วน เพียบไปหมด เขียนได้ทีละกระตึ๊บ หน่ายจริงๆ