ผู้เขียน หัวข้อ: พญามารบงการรัก บทที่ 1  (อ่าน 513 ครั้ง)

รัญชิดา

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 229
    • ดูรายละเอียด
พญามารบงการรัก บทที่ 1
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2017, 12:21:13 AM »
บทที่ 1

   เสียงน้ำตกกระทบพื้นเงียบลง จากนั้นไม่นานประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก เรือนร่างอันอุดมด้วยมัดกล้ามของธีภพเปล่าเปลือยโดยที่ท่อนล่างพันลวกๆ ไว้ด้วยผ้าขนหนูดูหมิ่นเหม่ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ ในสายตาของเขามีเพียงหญิงสาวที่นอนซุกกายใต้ผ้าห่ม ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มยั่วเย้ากับเมื่อกายสายขยับพลิกตัว และตอนนี้เธอเองก็กำลังมองเขาเช่นกัน

   เพราะสายตาออดอ้อนคู่นั้นทำให้เขาไม่อาจเดินเลยผ่านไปแต่งตัวกลับบ้านได้อย่างใจคิด เขามักจะเป็นอย่างนี้เสมอ แพ้ทางเธอทุกครั้งที่ได้สบตากัน เป็นมาตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกจนถึงป่านนี้ ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าผู้ชายสักคนหนึ่งจะสามารถตกหลุมรักใครได้ง่ายดายอย่างนี้
แต่มันก็เป็นไปแล้ว เขาพบกับวีณาเมื่อ 6 เดือนก่อนในงานเดินแบบการกุศล ยังจำได้ติดตาตรึงใจกับสาวสวยสง่างามในชุดสุดท้าย มันไม่ยากเลยกับการเดินเข้าไปหาเธอ แต่ก็ไม่ง่ายเช่นกันกว่าความสัมพันธ์จะพัฒนามาจนถึงวันนี้ วีณาไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะทำเล่นๆ ได้ และเขาก็ไม่เคยคิดจะเล่นๆ กับเธอด้วย เพราะอย่างนี้เมื่อตกลงคบหากันจริงจังเขาก็ขอเธอแต่งงานทันที

   ทุกคนในครอบครัวพากันตกอกตกใจ ในมุมมองของผู้ใหญ่ฝ่ายธีภพนั้นไม่ขัดข้อง อย่างไรเสียก็ยังเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา จะตกแต่งกันก็ไม่ว่าเพียงแค่อยากให้ใช้เวลาศึกษากันให้นานกว่านี้ วีณายิ้มรับไม่มีปัญหาเพราะจะเร็วหรือช้าเธอก็เป็นเจ้าสาวของเขาอยู่ดี แต่นัยน์ตาของเธอไม่อาจปกปิดความคิดส่วนลึก
ถึงธีภพจะพูดว่ารักเธอขนาดไหนแต่ถ้ายังไม่มีหลักประกันอันมั่นคงผู้หญิงทุกคนก็อดคิดมากและกังวลถึงอนาคตไม่ได้ เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกนี้ของวีณา เขาเองก็ไม่อยากปล่อยให้เวลาแห่งความสุขผ่านไป แต่งงานกันแล้วค่อยเรียนรู้เพิ่มเติมก็ได้ เพราะถึงเขาจะรักเธอแค่ไหนแต่ก็ยังเชื่อว่าชีวิตคู่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ก็ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว อุปสรรคเรื่องเวลาก็ดูไม่สำคัญ และเวลานี้...วันแต่งงานถูกกำหนดแล้ว

   ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดคอถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่สนใจ ธีภพย่างเท้าเข้าสู่เป้าหมายโดยที่สายตายังไม่ละจากใบหน้างาม แบบนี้เขาคงกลับบ้านได้หรอกนะ สาวสวยกับรอยยิ้มหวานๆ นอนรออยู่บนเตียงยุ่งเหยิง แค่เห็นก็เหมือนยืนอยู่กลางกองเพลิงแล้ว

   ธีภพนั่งลงบนเตียงนุ่มโน้มกายจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลา เห็นสายตาเว้าวอนของวีณาแล้วก็ไม่นึกอยากจะไปไหนเลยจริงๆ

   “คุณเล่นมองผมด้วยสายตาแบบนี้ กำลังวางแผนร้ายๆ อยู่ใช่มั้ย”

   “แผนร้ายที่ว่าเช่นอะไรบ้างล่ะคะ” สองแขนหญิงสาวยกขึ้นคล้องคอธีภพ

   “ก็เช่นว่าจะลุกไปส่งผมหน้าประตู”

   “จะมองฉันดีเกินไปแล้วคุณธีภพ คิดเหรอว่าจะทิ้งฉันไปง่ายๆ”

   ชายหนุ่มหัวเราะพลางก้มลงจุมพิตแผ่วๆ คนเจ้าแผนการ “ผมต้องกลับแล้ว”

   “ไม่” วีณากระซิบตอบพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ออกแรงดึงจนธีภพนั่งเสียหลัก แผ่นอกเปล่าเปลือยของเขาทาบทับลงมาบนตัวเธอโดยมีผ้าห่มขวางกั้น แต่แรงปรารถนาของหนุ่มสาวไม่อาจขวางได้ด้วยผ้าผืนเดียว สองใบหน้าเคลื่อนชิดติดกัน นางแบบสาวค่อยๆ แนบริมฝีปากบดเบียดยั่วเย้า ธีภพให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนเธอได้ใจจึงรุกหนักมากขึ้น ค่อยๆ ผลักให้ร่างคนรักลงแล้วพลิกกายเพื่อให้เขาอยู่ใต้ร่างเธอ จูบคลอเคลียไปทั่วใบหน้าคมสันละเลียดเรื่อยจนมาบรรจบที่ริมฝีปาก

   “อยู่เป็นเพื่อนวีก่อนนะคะ วีเหงา ไม่อยากนอนคนเดียว” กระซิบอ้อนชิดใบหู แล้วแกล้งขบหูเขาเล่น

   “จวนจะเช้าแล้ว ถ้าวันนี้ไม่กลับบ้านคุณหญิงฉัตรดาราฆ่าผมแน่” ชายหนุ่มพูดเสียงแหบพร่าข่มอารมณ์ปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมา ก่อนจะพลิกร่างเปลี่ยนเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง ขืนปล่อยให้วีณาบัญชาการต่อเขาคงไม่ต้องไปไหนแน่ “ทนเหงาอีกนิดนะที่รัก กลับมาจากตรวจงานคราวนี้ผมจะทำให้คุณลืมไปเลยว่าความเหงามันเป็นยังไง”

   อยากอยู่ต่อก็อยากหรอก แต่เขารับปากกับแม่ไว้แล้ว ยิ่งใกล้วันแต่งงานก็ยิ่งอยากจะเอาใจท่านให้มากๆ ไม่อยากให้เกิดอคติกับว่าที่ลูกสะใภ้ เขาอยากใช้ชีวิตกับวีณาร่วมกันสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ ไม่อยากให้ปัญหาเล็กๆ มากวนจิตใจทั้งสองฝ่าย

   “รีบกลับมาเร็วๆ นะคะ ถ้าเจ้าบ่าวมาช้าไม่ทันเข้างาน เจ้าสาวจะไม่ให้อภัยนะคะ” วีณาย่นจมูกใส่เขา มาถึงขั้นนี้แล้วเธอจะไม่ถอยเด็ดขาด งานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้น อะไรก็อย่าได้หวังมาขัดขวาง ทุกอย่างไม่อาจรั้งรอ และเธอจะแต่งงานกับธีภพ...ธีภพคนเดียวเท่านั้น

   “คิดเหรอว่าผมจะพลาด ฝันไปเถอะ” ธีภพยิ้มกว้างกดจุมพิตลงบนหน้าผากหญิงสาวเป็นการสั่งลาแล้วจึงลุกไปแต่งตัว เขาอุตส่าห์กรำงานหนักมาทั้งเดือน เพื่อจะแลกกับวันฮันนีมูนที่ยืดยาวออกไปแล้วเรื่องอะไรจะต้องสายด้วยเล่า

   “ที่รักผมไปแล้วนะ อีก 2 วันเจอกันนะครับว่าที่ภรรยา” ธีภพเดินมาหอมแก้มหญิงสาวอีกครั้งแล้วเดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดี



   คล้อยหลังธีภพออกไปได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดอีกครั้งด้วยฝีมือของชายหนุ่มใบหน้าเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ มีเพียงสายตาดุดันมองกราดไปทั่วห้องราวกับค้นหาอะไรสักอย่าง ทุกก้าวย่างของเขาคุ้นเคยกับรังรักแห่งนี้เป็นอย่างดี และการจะเข้ามาในห้องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

   พิพัฒน์เข้าไปในห้องนอนมองเห็นวีณานอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ นวลเนื้อช่วงไหล่โผล่พ้นชายผ้าท้าทายสายตา เขารู้ดีว่ามันนุ่มละมุนแค่ไหนยามลูบไล้ วีณาเป็นคนสวย...สวยมากเกินกว่าใครจะมองผ่าน นางแบบตัวท็อปของวงการเคยผ่านงานเดินแบบให้กับแบรนด์ดังในต่างประเทศ มันช่างเป็นอะไรที่เย้ายวนชวนให้ลิ้มลอง คนอย่างเขาไม่เคยขาดผู้หญิงข้างกาย แต่วีณามีเสน่ห์เหนือกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเจอมา

   เขาพบกับเธอในต่างประเทศ ที่นั่นพวกเขาไม่ได้ถูกจับตามองเหมือนกับตอนอยู่ในประเทศไทย มันจึงง่ายที่จะสานความสัมพันธ์กัน ทั้งเขาและเธอต่างมีเงื่อนไขของตัวเอง ทุกอย่างต้องเป็นความลับ พิพัฒน์ไม่เคยแคร์เรื่องซุบซิบแต่นางแบบดังอย่างวีณานั้นเรื่องนี้สำคัญในอันดับต้นๆ อารมณ์รักมันบังตาเธอจะขออะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น อย่าว่าแต่เดือนดาวเลยหากเธอเอ่ยปากขอตอนนั้นแม้แต่ทางช้างเผือกเขาก็พร้อมจะหามาให้ นับประสาอะไรกับเก็บความลับแค่นั้น ดวงตาที่เคยมองหญิงสาวอย่างชื่นชมบัดนี้ดุกร้าว เรือนร่างทุกตารางนิ้วของเธอเคยทำให้เขาหลงใหลชนิดลืมโลก

   ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันหมดไปแล้ว หมดไปตั้งแต่เธอทรยศเขา คิดแล้วก็ได้แต่แสยะยิ้มสมเพชในความโง่เง่าของตัวเขาเอง หลงใหลได้ปลื้มกับผู้หญิงคนนี้เข้าไปได้ยังไงกันนะ ดูเหมือนว่าวีณายังจมอยู่ในภวังค์หวาน ก็แน่อยู่แล้วไอ้ชู้รักหน้าโง่เพิ่งจะเดินผิวปากอารมณ์ดีออกไป คงปรนเปรอให้กันจนหนำใจ

   อันที่จริงการที่คู่นอนจะมีผู้ชายใหม่เขาก็ไม่เดือดร้อนหรอก แต่กับวีณามันมีรายละเอียดปลีกย่อยลงไป เป็นเรื่องสำคัญมากขนาดลากเขากลับมาจากต่างประเทศได้ เธอจะมีใครใหม่เขาไม่เคยสนแต่ถ้าคิดเอาจะเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปเป็นของคนอื่นเขาไม่ยอม

   ความผิดครั้งนี้เกินให้อภัย หากพิพัฒน์เคยรักจับใจแค่ไหน ตอนนี้เขาก็เกลียดวีณาได้สุดใจยิ่งกว่า ชายหนุ่มข่มอารมณ์อันเดือดพล่าน เดินเข้าไปกระชากให้ร่างระหงให้ลุกขึ้นมาตอบคำถามที่ยังคาใจ

   วีณาผวาตามแรงดึง พร้อมกับร้องออกมาอย่างตกใจ เธอกำลังฝันดีเมื่อต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นผู้มาเยือนแล้วก็ใจหายวาบ ใบหน้าสวยซีดเผือดราวกับเห็นผีหัวใจของเต้นรัว คนที่เธอเข้าใจว่าเป็นธีภพแท้จริงแล้วคือพิพัฒน์ เป็นไปไม่ได้ เขามาได้ยังไงกัน

   “พิพัฒน์!”

   “อ้อ...ยังดีที่ยังจำชื่อผัวเก่าได้” ชายหนุ่มกัดฟันประชดหญิงสาวพลางถอยไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ตัวใกล้สุด สายตาดุดันของเขาแผดเผานางแบบสาว

   วีณาจ้องหน้าเขาเขม็ง ข่มความกลัวถามเขาเสียงแข็ง “คุณกลับตั้งแต่เมื่อไร ไหนว่าจะไปเป็นปีไง”

   “เฮอะ! ถ้าไปนานอย่างนั้นเขาบนหัวฉันจะงอกออกมายาวสักขนาดไหน แค่ฉันไปได้ไม่กี่วันเธอยังกล้าคิดสวมมันให้ฉัน” พิพัฒน์กล่าวหาด้วยใบหน้าถมึงทึงและเดินมาหยุดยืนชิดเตียง ยื่นมือมาเชยคางหญิงสาวให้สบตา “อย่าห่วงเลยวีณา ฉันมาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อเธอ แต่ฉันมาเพราะลูก”

   “คุณพูดอะไร ลูกใคร ฉันไม่รู้เรื่อง” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่น นั่นจึงทำให้พิพัฒน์ยิ่งบันดาลโทสะมากขึ้น มือใหญ่เลื่อนไปกำรอบต้นแขนออกแรงผลักจนร่างนางแบบสาวล้มลงกลางเตียง ก่อนจะชี้หน้าเธอแล้วตวาดถาม

   “คนของฉันโทรไปรายงานว่าเธอเดินเข้าออกโรงพยาบาลราวกับบ้านหลังที่สอง เธอไปทำไมกันล่ะ”

   “ฉะ ฉันไม่สบายไปหาหมอแล้วมันผิดตรงไหน”

   “หาหมอเด็กเนี่ยนะเหรอ คิดว่าฉันโง่รึไงวีณา ฉันคงไม่บ้าทิ้งเธอไว้คนเดียวหรอกก็เรารักกันจะตายจำไม่ได้เหรอ ไอ้หมอนั่นมันรู้รึเปล่าว่าเจ้าสาวมันกำลังท้องลูกฉันอยู่” พิพัฒน์หยุดหายใจเข้าลึกๆ ข่มอารมณ์ก่อนสั่งเด็ดขาด “ยกเลิกงานแต่งซะ แล้วไปอยู่กับฉันจนกว่าจะคลอด จากนั้นเธอจะไปตกนรกขุมไหนก็ไสหัวไปได้เลย ฉันไม่ยอมยกลูกให้ใครแน่ แค่เขาเกิดมามีเธอเป็นแม่มันก็แย่พอแล้ว”

   “ไม่! เด็กในท้องฉันไม่ใช่ลูกคุณ เขาเป็นลูกของฉันกับธี!”

   “งั้นมันก็คงไม่ใช่คนธรรมดาแล้วล่ะ เพราะเก่งกาจขนาดว่าทำให้เธอท้องได้ก่อนที่เธอจะนอนกับมันเสียอีก” ชายหนุ่มเย้ยหยัน ขยับเข้าไปบีบคางหญิงสาวอีกครั้ง “อย่าพูดอะไรตลกนักเลยที่รัก ดูมันจะไม่เข้ากับสถานการณ์ของเราตอนนี้ นี่ไม่ใช่เวลาขำขันสักเท่าไร เด็กเป็นลูกฉัน เธอรู้ดี เราสนุกด้วยกันจำไม่ได้เหรอ ตอนนั้นเธอยังเพ้อเรียกชื่อฉันอยู่เลย แต่เธอก็แน่ชะมัด เก่งมากที่หลอกล่อจนไอ้หมอนั่นมันหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ขนาดจะวิวาห์สายฟ้าแลบกับเธออย่างไม่คิดระแวง โง่ๆ อย่างนั้นไม่ใช่สเปคเธอหรอกวีณา”

   พิพัฒน์ยิ้มเย้ยนางแบบสาว ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะเริ่มต้นชีวิตคู่กับผู้หญิงคนนี้ แต่หลักฐานทั้งภาพถ่ายและถ้อยคำรายงานของลูกน้องทำให้เขาตัดใจได้ไม่ยากเย็น แต่อย่างน้อยวีณาก็เกือบทำให้เขาเข้าใกล้คำว่ารัก แต่ความรักที่จะมั่นคงต้องเติบโตด้วยความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนา
เขากับเธอข้ามขั้นตอนนั้นไปอย่างไม่ใส่ใจ ตกลงคบหากันลับๆ โดยที่ไม่มีใครรับรู้ รังรักเธอนอนกกกับผู้ชายอื่นก็เป็นของเขา เสียดายที่เขามาเร็วกว่านี้ไม่ได้ไม่อย่างนั้นคงได้กลับมาหักคอเธอตั้งแต่ลูกน้องโทรไปรายงานครั้งแรกแล้ว

   พิพัฒน์แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกของเขา ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ได้ป้องกันอะไรเลย ความผิดพลาดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครพร้อมกับบทบาทพ่อแม่ แต่ถ้าจะให้เลือกเขาก็ไว้ใจตัวเองมากกว่าปล่อยลูกไว้กับวีณา

   “ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ยกเลิกงานแต่งซะ รอให้คลอดเด็กออกมาก่อน เธอจะไม่อยู่กับฉันก็ได้ แต่ขอเพียงแค่ให้เด็กคลอดออกมา จากนั้นเธอจะทำอะไรก็ตามสบาย แล้วฉันจะกลับมาเอาคำตอบเรื่องนี้ ฉันรู้ว่าเธอฉลาด เลือกดีๆ วีณา...อย่าคิดลองดีกับฉัน” พิพัฒน์ก้าวหนักๆ จากไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวกรีดร้องลั่นห้อง



   มือของวีณาค่อยๆ กำเข้าหากัน ร่างกายสั่นไปหมดด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่การปรากฏตัวของพิพัฒน์ทำให้ภาพฝันของเธอไม่สวยงามเหมือนเดิม แน่นอนว่าการมาของพิพัฒน์จะส่งผลกระทบอันใหญ่หลวง ทุกคำที่เขาสามารถทำได้ตามนั้น

   ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันแม้จะไม่นานแต่เธอก็รู้ดีว่าพิพัฒน์เป็นคนจริง หากเขารัก เขาก็ทุ่มทุกอย่าง แต่หากได้เกลียดใครขึ้นมาก็พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างให้พังพินาศเช่นกัน ผู้ชายคนนี้ไม่มีข้อเสีย การเป็นเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวที่มีสาขากระจายทั่วประเทศและยังได้ร่วมหุ้นกับต่างชาติขยายงานในต่างประเทศคงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่พอจะปฏิเสธ

   วีณาก็เช่นกัน ต้องยอมรับว่าเธอสนุกกับเขาอย่างเต็มที่และเลยเถิด ปัญหามีตามมาเมื่อตัวเลือกที่ดีกว่าผ่านเข้ามาในชีวิต เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือพิพัฒน์ก็ยังมีธีภพ แน่นอนว่าพิพัฒน์มีพร้อมทุกอย่าง แต่ธีภพก็ไม่ได้น้อยหน้าทั้งเรื่องฐานะและชาติตระกูล ทั้งสองหลงรักเธอ และเธอจำเป็นต้องเลือกเพียงหนึ่งเดียว

   การหาข้อเสียกับคนที่พร้อมทุกอย่างเป็นเรื่องยาก แต่ทุกคนบนโลกนี้มักมีข้อเสียกันทั้งนั้น ธีภพเป็นลูกคนเล็ก ฐานะมั่นคงครอบครัวมั่นคงเพราะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แม้จะไม่ได้ขยายงานไปยังต่างประเทศ แต่ก็ได้รับความไว้วางใจอย่างทั่วถึง ธีภพมีพี่ชายหนึ่งคน ในขณะที่พิพัฒน์เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวกังวานที่เกิดกับเมียเก็บ หุ้นส่วนใหญ่ของตระกูลกระจายในหมู่ญาติ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ได้สืบทอดธุรกิจนำเข้ารถยนต์ของตระกูลเลยต้องหันมาจับธุรกิจการโรงแรมแทน แม้มันจะไปได้สวยแต่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าเจ้าสัวกังวานคงให้การหนุนหลังลูกชายอย่างเต็มที่ท่ามกลางความขัดแย้งในหมู่ญาติ สิ้นเจ้าสัวไปเสียคนพิพัฒน์อาจอยู่ได้แต่จะมั่นคงแค่ไหนไม่มีใครรับประกันให้เธอได้

   เมื่อมีเหตุให้พิพัฒน์ต้องห่างเธอไปและธีภพก้าวเข้ามาแทนที่วีณาจึงต้องตัดสินใจ แต่เพราะความประมาทของเธอทำให้ทุกอย่างต้องรวบรัด รวดเร็ว ธีภพลุ่มหลงเธอมันจึงไม่ใช่เรื่องยาก เวลาไม่จำเป็นสำหรับเธอ วีณาชอบเขา แม้ว่าครอบครัวของเขาดูจะไม่สนิทใจกับเธอสักเท่าไร แต่การมีปัญหากับแม่ของธีภพคนเดียวย่อมรับมือง่ายกว่าต้องไปต่อสู้กับหมู่ญาติอีกเป็นโขยงของพิพัฒน์

   เส้นทางของเธอกับธีภพเกือบจะสมบูรณ์แล้วแท้ๆ แต่พิพัฒน์ก็ย้อนกลับมา ถ้าเพียงเธอจะไม่ท้องก็คงไล่ตะเพิดเขาไปแล้ว แต่มันไม่ใช่เธอจะผลีผลามวู่วามไม่ได้เพราะถ้าพิพัฒน์เกิดบ้าขึ้นมาทุกอย่างที่เธอปูทางเอาไว้คงจบสิ้นซึ่งต่อให้ต้องตายเธอก็ไม่มีวันย่อม ชีวิตของวีณาเหนื่อยมามากพอแล้วกว่าเธอจะมีวันนี้ได้ เส้นทางการเป็นนางแบบของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา การแก่งแย่งชิงดีเพื่อจะถีบให้ตัวเองขึ้นเหนือกว่าคนอื่น เธอเหนื่อยเต็มที การมีชีวิตครอบครัวที่ดีจึงเป็นความฝันอันสูงสุดในตอนนี้ คนที่ตอบสนองสิ่งนี้กับเธอได้ก็คือธีภพ

   ยกเลิกงานแต่งงานเหรอ ไม่มีทาง!!!

   ก็ให้มันรู้กันไปเลยว่าระหว่างเธอกับพิพัฒน์ใครจะแน่กว่ากัน หญิงสาวแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบ เด็กคนนี้ไม่ใช่จุดอ่อนของเธอหรอก พิพัฒน์อาจจะข่มขู่เธอแต่แววตาของเขาไม่เคยโกหก ความรัก ความลุ่มหลงไม่เหลือแล้วในดวงตาเขา สาเหตุที่ย้อนกลับมาก็คงจะเป็นเพราะเด็กคนนี้ ผลพวงที่เกิดจากความสนุกของเธอกับเขา ความประมาทเลินเล่อจนไม่ได้ป้องกัน แต่บางทีความผิดพลาดก็สามารถพลิกสถานการณ์ได้ ในเมื่อห่วงใยลูกซะขนาดนี้แล้วเขาจะทำอะไรเธอได้ล่ะ เธอเจ็บลูกของเขาก็เจ็บด้วย

   หญิงสาวยิ้มเย็น ลูบไล้หน้าท้องแผ่วเบาราวกับจะส่งสัญญาณถึงเลือดเนื้อเชื้อไขที่ก่อกำเนิด สิ่งใดที่ตัดสินใจแล้วเธอจะทำมันจนถึงที่สุด ถ้าพิพัฒน์ทำลายเธอ เขาจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้าเขาทำเธอเจ็บเขาก็จะเจ็บยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี

   เด็กคนนี้เป็นไพ่ใบสุดท้าย เธอจะใช้เมื่อถึงเวลา แต่ยังไงซะธีภพจะต้องเป็นพ่อ ไม่ใช่พิพัฒน์!


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มีนาคม 15, 2017, 11:04:06 PM โดย รัญชิดา »

moolar

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 32
    • ดูรายละเอียด
Re: พญามารบงการรัก บทที่ 1 (1)
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2017, 05:01:25 PM »
อุ๊ย ฟินชื่อเรื่อง คริคริ

มาอัพให้ไวเลยนะน้องจิ



buddy

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 342
    • ดูรายละเอียด
Re: พญามารบงการรัก บทที่ 1 (1)
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 06, 2017, 11:43:30 PM »
น่าติดตามค่ะ เปลือยมาแต่บทแรกแบบนี้ พี่จะนั่งเฝ้าห้องนี้เลย
รอติดตามนะคร้า  ;)

buddy

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 342
    • ดูรายละเอียด
Re: พญามารบงการรัก บทที่ 1 (1)
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 12, 2017, 03:25:17 PM »
ตัวละครเพิ่มอีกหลายตัว สัมพันธ์กันยังไงหนอ...