ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 7 รสสวาทนายหัว2  (อ่าน 26 ครั้ง)

บีเลิฟ

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 387
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 7 รสสวาทนายหัว2
« เมื่อ: เมษายน 27, 2017, 02:29:54 PM »
ฉาก18+
เช้าวันใหม่ เก้าโมงกว่าแล้ว หนุ่ยรู้สึกตัวก่อนและเขาขยับตัวอย่างแผ่วเบา ไม่อยากให้อีกฝ่ายตื่น ให้เธอได้พักผ่อนมากๆ เมื่อคืนนี้กว่าจะได้นอนก็ใกล้สว่างเข้าไปแล้ว เขาเองก็หลับไปได้นิดหน่อยเท่านั้นเพราะมีเรื่องให้คิดมากมาย ชายหนุ่มขยับผ้าห่มผืนบางคลุมร่างเปลือยเปล่าไว้ จ้องมองใบหน้างดงามยามหลับใหลอย่างเทิดทูน ด้วยความรักอย่างแท้จริง ดวงหน้าสวยอันนี้ที่อยู่ในใจและห้วงความคิดถึงของเขาตลอดมา ชายหนุ่มก้าวออกจากเตียงและแต่งตัวจนเรียบร้อย เขาเดินไปหยุดยืนชิดกับหน้าต่างและมองออกไปยังความศิวิไลซ์เบื้องล่าง ตึกรามบ้านช่องมากมาย ผู้คนพักอาศัยอัดแน่นกันอยู่ในช่องสี่เหลี่ยม สับสนและวุ่นวาย ที่นี่ต่างกับที่บ้านของเขาอย่างสิ้นเชิง ที่เกาะแห่งนั้น เขารู้สึกได้ถึงความโล่งโปร่งสบาย ยามที่เขาลอยเรืออยู่ในทะเล ให้ความรู้สึกที่อิสระ
และนั่นทำให้เขารับรู้ได้ถึงความแตกต่างระหว่างเขากับเฮเลน
“ดูอะไรอยู่คะ” เสียงของหญิงสาวทำให้หนุ่ยหันไป
เช้านั้น เขาหล่อเหลาเหลือเกิน เธอส่งยิ้มให้เขา และเขาก็ยิ้มตอบเธอและเอ่ยทัก
“ตื่นแล้วหรือครับ”
เฮเลนนั่งอยู่ปลายเตียง ฝ่ามือกระชับผ้าสีขาวไว้ให้คลุมอยู่บนร่างงาม และสบตาอยู่กับเขา
ดวงตาของชายหนุ่มหม่นเศร้าลงมาเมื่อมองไปรอบๆ ห้องนั้น ความร่ำรวย ความหรูหรา ที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า ทำให้เขารู้สึกอดสูใจเหลือเกิน และเขาไม่ควรอาจเอื้อมเธออีกต่อไป
“ผมเข้าใจแล้วว่า ผมนั้นไม่มีอะไรที่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด”
คำพูดของเขาทำให้เฮเลนหน้าซีดขึ้นมา เอ่ยถามอย่างราบเรียบไร้ความรู้สึก
“แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ”
“ผมจะกลับไปอยู่ในที่ของผมครับ”
“อะไรกัน เธอเพิ่งมาถึง จะกลับแล้วหรือ”
เฮเลนถามอย่างตกใจ น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาในวินาทีนั้น มือบางยกขึ้นเช็ดปาดป้อยๆ อย่างน่าสงสาร หนุ่มชาวเกาะรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของเธอ
“ให้ฉันพาเธอเที่ยวกรุงเทพฯ ก่อนสิ เหมือนที่เธอเคยพาฉันเที่ยวที่เกาะ”
เสียงนั้นคลุมเครือ แต่ก็ยังจับใจความได้ดี หนุ่ยมองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง และหัวใจของเขาก็โบยบินได้ราวกับนก
“ได้สิ หากคุณอยากให้ผมอยู่ต่อ”
เฮเลนร้องไห้ออกมาอีกขณะสบตากับเขา หนุ่ยน้อยก้าวเข้ามาแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยริมฝีปากของเขา พลางโอบกอดเธอไว้อย่างหวงแหนแสนรัก สองมือน้อยๆ ยกขึ้นแล้วกอดเขาไว้แน่นเช่นกัน ความรู้สึกบางอย่างพรั่งพรูออกมาจากหัวใจของเธอ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยความมหัศจรรย์อยู่ในใจ เหมือนว่าเธอกำลังพบเจอกับ ‘คำตอบ’ ของบางสิ่ง ที่เธอตามหามาทั้งชีวิตก็เป็นได้ รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้างดงาม
บางทีแล้ว ผู้ชายคนนั้น อาจจะยืนอยู่ตรงนี้แล้วก็ได้
...จบ...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: เมษายน 30, 2017, 09:11:50 AM โดย บีเลิฟ »