ผู้เขียน หัวข้อ: บทที่ 2 ซาตานกระชากรัก  (อ่าน 482 ครั้ง)

บีเลิฟ

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 387
    • ดูรายละเอียด
บทที่ 2 ซาตานกระชากรัก
« เมื่อ: พฤษภาคม 30, 2017, 09:10:37 AM »
2
ขณะความทุกข์ระทมแสนสาหัสกำลังกรีดลึกเข้าสู่ร่างกายของเธอให้ปวดร้าวทรมาน ณาราหวนคิดไปถึงเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอเพิ่งจบม.3 อายุเพิ่งสิบห้าเท่านั้น ตั้งใจจะหางานทำช่วยเหลือเจือจุลครอบครัว พ่อกับแม่ก็บังคับให้เธอแต่งงานกับ ‘พี่แมน’ ชายแก่รุ่นอาคนหนึ่ง
เขาเป็นลูกชายเจ้าของโรงสีข้าว ร่ำรวยมหาศาล มีกิจการมากมาย รถบรรทุก รถสิบล้อ ที่นาเป็นร้อยๆ ไร่ พ่อให้เหตุผลว่าครอบครัวของเราจะสุขสบายไปทั้งชาติ ตอนนั้นณาราก็ปฏิเสธไปทันที และนึกโกรธพ่อของเธอที่คิดจะบังคับหัวใจของเธอ แต่ในที่สุดเธอก็แต่งงานกับพี่แมนจนได้
ตอนนั้นณาราก็มีผู้ชายที่รักใคร่อยู่คนหนึ่ง แต่บ้านเขามีฐานะยากจน จึงเลิกรากันไป เพราะณาราต้องแต่งงานกับพี่แมน  ตอนแรก ณาราก็ไม่ชอบพี่แมนหรอก เพราะว่ายังมีใจรักมั่นอยู่กับแฟนคนเก่า แต่พี่แมนก็หมั่นมาหาณาราบ่อยครั้ง และมักมีของฝากมากมาย
พ่อกับแม่ต้อนรับขับสู้เขาดีเหลือเกิน ชื่นชมเขามากว่าดีพร้อมทั้งหน้าตาและทรัพย์สมบัติ พี่แมนพาณาราไปเที่ยวหลายต่อหลายครั้ง เขามีรถเก๋งและแต่งตัวดี ณาราตื่นเต้นที่ได้นั่งรถไปกับเขา สาวๆ ในหมู่บ้านพากันอิจฉาณารา และพี่แมนซื้อของขวัญราคาแพงให้เธอ สร้อยแหวนกำไร หรือโทรศัพท์รุ่นใหม่
บ่อยครั้งเข้าที่เธอได้ใกล้ชิดกับพี่แมน และเขาพูดจาอ่อนหวานกับเธอ ดีกับเธอทุกอย่าง คอยเปิดประตูรถให้ยามที่เธอจะขึ้นจะลงจากรถของเขา พี่แมนเป็นสุภาพบุรุษและให้เกียรติ เขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลยสักนิด ทั้งที่มีโอกาสอยู่กันสองต่อสอง พ่อแม่ก็คอยพูดจาหว่านล้อมกล่อมใส่หูเธอทุกเช้าค่ำให้แต่งงานกับพี่แมนเสียเถอะ จนในที่สุดณาราก็เริ่มใจอ่อน คบกับพี่แมนไม่ถึงสามเดือน เธอก็ตกลงแต่งงานกับเขาเสียแล้ว
และแต่งงานกับพี่แมนได้ไม่ถึงสามเดือนอีกเช่นกัน เธอก็ต้องเลิกกับเขา พี่แมนเป็นคนเจ้าชู้ ทั้งที่เขามีเธอเป็นเมียอยู่แล้วทั้งคน เขายังออกไปหากินนอกบ้านอีก เธอจับได้และขอเลิกกับเขา หนีเขากลับมาอยู่ที่บ้านของเธอ พี่แมนมาตาม เขาสารภาพผิดและสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวเอง เขาจะไม่นอกใจเธออีก พ่อกับแม่ของณาราก็สนับสนุนให้เธอยกโทษให้เขา คนเราย่อมมีพลั้งพลาดกันได้ ณารายอมให้อภัยเขา ยอมกลับไปอยู่กับเขาเป็นคู่ผัวตัวเมียกันอีกครั้ง แต่พี่แมนก็ดีได้ไม่กี่วัน สันดานเขาแก้ไม่หาย ในที่สุดณาราจึงเลิกกับเขาอย่างเด็ดขาด และพี่แมนไม่ได้มอบทรัพย์สมบัติอะไรให้เธอเลยสักอย่าง
หลังจากนั้นณาราก็สมัครเข้าทำงานที่โรงงานผลิตพลาสติกและทำงานที่นั่นมาจนปัจจุบัน
เกือบเที่ยงคืนแล้ว ณารานอนคิดใคร่ครวญถึงอดีตที่ผ่านมาอย่างเจ็บปวด และในปัจจุบันเธอจะหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้เขากันเล่า เงินมากมายขนาดนั้น เธอจะหามาจากที่ไหนได้ ณาราเหนื่อยทั้งกายและใจ อ่อนล้าไปทุกส่วน พยายามข่มตาหลับลงไปพร้อมทั้งคราบน้ำตา
--เพล้ง!--
กระจกหน้าต่างบ้านถูกก้อนหินปา และได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เร่งเครื่องออกไป ณาราพุ่งตัวออกไปจากห้องนอนและพบว่าพ่อกับแม่ก็เพิ่งตื่นขึ้นมา ทั้งสองมีสีหน้าหวาดกลัว
“ต้องเป็นพวกมันแน่” พ่อว่าด้วยอาการตกใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณาราก็ไปทำงานตามปกติ ยังทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ว่าสีหน้าของเธอจะไม่สู้ดีนักก็ตาม จนมีเพื่อนๆ หลายคนในแผนกมาไถ่ถามว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า เพราะณารามัวคิดปวดหัวเรื่องจะหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ให้พวกป่าเถื่อนนั้นได้ วันนี้พวกมันอาจจะแค่ขู่ แต่ต่อไปอะไรจะเกิดขึ้นบ้างก็ไม่รู้ ข่าวพวกทวงหนี้โหดทำร้ายลูกหนี้มีให้เห็นอยู่บ่อยไป และณารารู้ดีว่าคนพวกนี้มันไม่ขู่อย่างเดียวแน่นอน แต่เธอจะหาเงินจำนวนมากมายจากไหนมาใช้หนี้ได้ล่ะ เฮ้อ หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“ณารา!”
พี่สมใจ หัวหน้าแผนกส่งเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอมัวแต่เหม่อลอย
“มีคนต้องการพบเธอน่ะ”
ณาราเงยหน้าจากงานแล้วพบว่า สาวสวยคนหนึ่งในชุดสูทสตรีเข้มขรึมยืนอยู่ต่อหน้าเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซึ่งดูจากชุดที่สวมก็พอจะรู้แล้วว่าหญิงสาวคนนี้อยู่ในตำแหน่งงานที่สูงกว่าเธอแน่นอน
“ตามฉันมาสิ”
ณาราก้าวตามผู้หญิงคนนั้นไป พร้อมด้วยความสงสัย เอ้ มีเรื่องอะไรกันหรือ
เมื่อทั้งสองอยู่กันตามลำพังในห้องส่วนตัวแล้ว และนั่งกันอยู่ที่โซฟาตรงข้ามกัน หญิงสาวคนนั้นก็ส่งยิ้มให้และเฉลยออกมาว่า
“ฉันชื่อโสภานะคะ”
ณารานิ่วหน้า ย่นคิ้วนิดหน่อย รู้สึกคุ้นชื่อ ‘โสภา’ เหมือนกับว่าเคยได้ยินหรือเห็นจากที่ไหนมาก่อน
“ที่ฉันส่งข้อความหาคุณเมื่อวันก่อนน่ะค่ะ”
นั่นยิ่งทำให้ณาราคิ้วขมวดหนักขึ้น
“บอสเข้ามาที่นี่ และเขาเห็นคุณโดยบังเอิญที่โรงอาหาร บอสชอบคุณมากนะคะ ท่านอยากให้คุณลองตรึกตรองข้อเสนอใหม่ ห้าแสนบาท พบกันแค่สี่ครั้ง ในหนึ่งเดือน และท่านขอแค่เดือนเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นท่านก็ต้องบินกลับไปต่างประเทศแล้วค่ะ”
โสภาย้ำขอเสนออีกครั้ง และณาราเข้าใจทุกอย่างได้ดี
คราวแรกนั้น ณารานึกขำที่ได้รับข้อความแปลกๆ คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องจริง แค่ข้อความจากอินเตอร์เน็ตที่ส่งแกล้งกันเท่านั้น
แต่ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริง มีคนต้องการซื้อตัวเธอด้วยเงินห้าแสนบาท เจ้านายของผู้หญิงคนนี้ คิดจะใช้เงินทองของเขาหว่านซื้อตัวเธอ เห็นเธอเป็นเพียงสิ่งของที่เขาคิดจะซื้อได้ เวลานั้น ณาราก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมา ราวกับโดนทิ่มแทงด้วยของมีคมจนทั่วร่าง เจ็บปวดที่โดนดูถูกขนาดนี้ ตอนนั้น ณาราก็นึกอยากจะเห็นหน้าท่านประธานคนนี้เหลือเกิน ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร และถ้าเขาอยู่ในห้องนี้ล่ะก็ เธอก็อยากจะตอกใส่หน้าเขาเหลือเกินว่า
ถึงเธอจะยากจนขัดสนแค่ไหน แต่ก็ไม่มีสักนิดที่เธอคิดจะขายตัว!