ผู้เขียน หัวข้อ: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1  (อ่าน 35 ครั้ง)

pannapat

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 59
    • ดูรายละเอียด
ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« เมื่อ: กันยายน 10, 2017, 10:55:55 AM »

บทที่ 1

   ลีโอ แบรนดอน เดินฝ่าเหล่าบรรดาขาแดนซ์ในผับแห่งหนึ่ง ที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอันเร้าใจ โดยไม่สนใจว่าใครจะเบียดจะแทรกผ่านไปหรือไม่แต่อย่างใด เขาชอบมานั่งผับนี้ประจำ ที่นี่เป็นร้านของเพื่อนเขา ดังนั้นเขาไม่ต้องกังวลใจหากจะมีเรื่อง พนักงานที่นี่พร้อมช่วยเขาเสมอ ชายหนุ่มสอดส่ายสายตาเพื่อมองหาโต๊ะว่าง พนักงานของผับรีบมาต้อนรับเพราะจำคาสโนว่าหนุ่มขาเปย์หนักขาประจำคนนี้ได้ เด็กหนุ่มเชื้อเชิญไปยังโซฟาว่างไม่ไกลนัก แต่ลีโอส่ายหน้า วันนี้เขามาคนเดียวไม่ได้ควงสาวเข้ามาด้วย จึงได้เลือกที่จะนั่งเคาน์เตอร์บาร์ด้านในสุดของผับ ซึ่งพอจะมีเก้าอี้ว่างอยู่สองสามตัว

   วันนี้เขาอยากมานั่งดื่มอะไรนิดหน่อย พรุ่งนี้เขามีงานแต่เช้า ทำให้เขาไม่อยากนัดสาวไหนมาเที่ยวสนุกด้วย บรรยากาศสลัวมีเพียงแสงไฟตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่สว่างหน่อย พอได้ที่นั่งบาร์เทนเดอร์รีบมาบริการ

   “ขอหนักๆ แก้วหนึ่ง”

   เพียงไม่นานแก้วชอตเล็กๆ ที่มีน้ำสีอำพันก็วางตรงหน้าเขา และไม่นานเช่นกันที่เขายกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ความร้อนที่ไหลผ่านลงสู่ลำคอไปยังกระเพาะ สร้างความกระชุ่มกระชวยลดอาการเหนื่อยกายให้สดชื่นขึ้น

      เสียงเชียร์ที่ดังมาจากโต๊ะตัวในสุดของร้าน ทำเอาชายหนุ่มกำลังยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดเหลียวไปมอง ทันสบสายตากับหญิงสาวชาวเอเชียคนหนึ่งกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมดไปพร้อมๆ กับเขา

      “เฮ้ๆ ” เสียงเชียร์ยังคงดังต่อเนื่อง

      ลีโอ แบรนดอน ยังคงมองเธอกระดกแก้วหมดอีกเช่นเคย มันทำให้เขายกแก้วขึ้นดื่มตามอีกครั้ง ชายหนุ่มที่มากับเธอเข้าไปดึงเธอลุกขึ้นเต้น ไฟสลัวมันทำให้เห็นเสื้อสายเดี่ยวเข้ารูป เผยสัดส่วนที่สวยงาม คาสโนว่าอย่างเขาก็เห็นดีด้วยว่าสวยงามน่าครอบครอง โดยเฉพาะทรวงอกอวบอิ่มที่น่าเป็นเจ้าของนั่นด้วยแล้วมันทำให้ไฟในกายเขาร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

      ‘โชคดีของไอ้หนุ่มนั่น คืนนี้คงได้สนุกกับเจ้าหล่อนแน่’ เขาได้แต่อิจฉาอยู่ข้างใน มันทำให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

      “แฟรงค์ คืนนี้หาผู้หญิงเอเชียให้ผมสักคนนะ ขอผู้หญิงผมยาวเซ็กซี่ มีเนื้อมีหนังหน่อย เลือกที่อายุยี่สิบกว่า เออ..ให้เธอใส่เดรสสายเดี่ยวสีครีมมานะ แล้วผมจะให้ทิปพิเศษ อีกสักชั่วโมงแล้วกันส่งไปที่ห้อง 316 โรงแรมที่เวสต์วูด ผมขอนั่งดื่มสักชั่วโมงก่อน แค่นี้แหละ”
   
   เขาวางสายจากนายหน้าหาคู่นอนเจ้าประจำมาให้เขายามที่เขาต้องการ ลีโอไม่ชอบผูกมัด ไม่มีสาวคนไหนที่จะจับเขาได้ แม้บางคนเขาจะติดใจใช้บริการหลายครั้งก็ตามเถอะ ไม่มีใครที่จะครอบครองตัวเขาเลย มีครั้งนี้แหละที่เขาเรื่องมากสั่งสเป็กที่เขาเห็นตรงหน้าให้แฟรงค์ไปหามา แค่นี้แฟรงค์จัดการให้เขาได้สบาย เขาแค่รอ ระหว่างรอก็ดูแม่สาวน้อยคอแข็งที่เริ่มมีอาการเมาไปพลางๆ สร้างแรงกระตุ้นไว้จัดการแม่สาวที่แฟรงค์จะส่งมาคืนนี้
   
        แต่ให้ตายเถอะ! สายตาที่เจ้าหล่อนส่งมาให้เขายามมองมาที่เขาแล้วส่งยิ้มให้ มันดูเย้ายวนยิ่งนัก อยากให้เจ้าหล่อนมาอยู่ใต้ร่างเขา นี่เธอจะรู้ตัวบ้างไหมว่าสายตาที่มองมานั้นมันยั่วยวนแค่ไหน แทบจะทำให้เขาทนไม่ได้ทีเดียว ถ้าเขาเป็นแฟนเธออย่าหวังว่าจะให้เธอเมาต่อหน้าใครต่อใครแน่

      ลีโอยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดอีกครั้ง โบกมือเรียกเด็กมาเก็บเงิน

      “วันนี้คุณลีโอกลับเร็ว”

      “มีของดีรออยู่ที่ห้อง” ลีโอหัวเราะราวกับได้ของถูกใจ บริกรหนุ่มรับเงินพร้อมทิปก่อนจะถอยออกไป ก่อนลุกไปจากโต๊ะเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หญิงสาวชาวเอเชียคนนั้นอีกครั้ง

      “ธัญญ่า หมดแก้ว” เสียงเชียร์ดังตามมาเข้าหูเขาอีกครั้ง

      ‘เดี๋ยวก็น็อค หรือคอจะแข็ง… เสียดายเป็นบ้า คืนนี้ถ้าเป็นเธอที่ดื่มกับเขาก็คงดี’ ชายหนุ่มได้แต่บ่นกับตัวเอง สาวมีให้เลือกมากมายดันมาต้องตาต้องใจแม่สาวน้อยคนนี้ถึงกับใช้บริการกับเด็กของแฟรงค์ นี่ถ้าใครรู้คงหัวเราะเขาตาย
      
         ชายหนุ่มเดินออกจากผับมุ่งตรงไปยังที่จอดรถ ชายหนุ่มสองคนหลบมุมคุยกันในมุมมืดหลังรถ เขาแค่ชำเลืองมอง คนหนึ่งเขาจำได้ดีคือ จิมพ่อค้าขายของตลาดมืด ไม่ว่าจะเป็นยาปลุกเซ็กซ์ ไวอากร้า หรือของต่างๆ นานาที่หนุ่มๆ ต้องการ จิมมีหมด พ่อค้าตลาดมืดคนนี้เคยเสนอขายของให้ แต่เขาไม่สนใจเพราะระดับลีโอย่อมทำให้หญิงสาวติดใจได้โดยไม่พึ่งตัวเสริมพวกนี้เป็นแน่ แต่ชายหนุ่มที่เป็นลูกค้าจิม เขาจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่แดนซ์กับหญิงเอเชียคนนั้น ลีโอหัวเราะเบาๆ
      
          “ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองรึไงวะ” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะไม่สนใจเดินผ่านไปยังรถที่จอดอยู่ด้านใน
เพียงไม่นานเขาก็ขับรถมาถึงโรงแรมระดับห้าดาว เขาเป็นแขกประจำของที่นี่ เรียกได้ว่าทางโรงแรมยกห้องสูทให้เป็นห้องพักประจำของเขาเลยทีเดียว เพราะไม่เคยพาคู่นอนไปที่บ้านเลยแม้แต่คนเดียว หากจะใช้บริการเขาจะพามาโรงแรมเท่านั้น ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คืออาบน้ำรอความสุขที่จะถูกส่งมาให้ในไม่ช้านี้แค่นั้นเอง

      “ธัญญ่า แก้วนี้สำหรับคุณ ยินดีด้วยที่เรียนจบ”

        เดวิดส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาวที่วันนี้ดื่มไปหลายแก้ว วันนี้เขาจัดเลี้ยงฉลองที่เธอสอบผ่านวิชาสุดท้าย ซึ่งหมายถึงเธอกำลังจะจบปริญญาตรี และจะกลับเมืองไทยในอีกไม่นาน และวันนี้เขาต้องจัดการเผด็จศึกเธอให้ได้ แม้ว่าเขาเป็นแฟนมาเกือบปี แต่ไม่เคยได้ล่วงเกินเธอเลย แม้จูบเธอก็ไม่ยินยอม เหมือนจะเป็นนักเรียนนอกใจกล้า แต่ช่างหวงตัวนัก เขาเฝ้าอดทนรอ

        ‘วันนี้แหละธัญญ่า เธอจะมีความสุขกับฉัน’ เดวิดได้แต่ยิ้มกริ่มอยู่ข้างใน มองแก้วเหล้าที่ส่งให้

        “ธัญญ่าจะไม่ไหวแล้ว แก้วนี้ฉันดื่มแล้วกัน” ลิซ่าเพื่อนสนิทของธัญเรศจะคว้าแก้วในมือเดวิดมา แต่เขาดึงแก้วกลับ

        “แก้วสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งทันย่าเอง”

         ธัญเรศรับแก้วจากเดวิด เธอชนแก้วกับทุกคนที่แสดงความยินดีกับเธอ ยกขึ้นดื่มจนหมดอีกครั้ง โดยมีสายตาของเดวิดมองด้วยความพอใจ
 
         ‘อีกสักพักยาคงจะออกฤทธิ์ คืนนี้แหละธัญญ่าเอ๋ย เล่นตัวดีนัก เธอจะต้องเป็นของฉัน’ เดวิดกระหยิ่มยิ้มในใจ

        เสียงเพลงยังคงดังกระหึ่มในจังหวะเร้าใจ เดวิดชวนธัญเรศเต้นอยู่ข้างๆ โต๊ะ บางจังหวะมือเขาก็ลูบไล้สัมผัสแขนเนียนขาวของแฟนสาวบ้าง บางจังหวะมีโอกาสเขาก็แกล้งทำเป็นลูบไล้สะโพกกลมกลึงไปตามจังหวะเพลง เพื่อหยั่งดูอาการของแฟนสาว

        “ลิซ่า ฉันไม่ไหวแล้ว อยากกลับ” ธัญเรศรู้สึกไม่สบายตัวคอแห้งผาด ยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

        “ฉันบอกเธอแล้วธัญญ่า เดี๋ยวก็หมดแก้วๆ จะไปสู้พวกผู้ชายได้ไง” ลิซ่าแอบบ่น แต่ก็ยอมลุกโดยดี หันมาบอกเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ “เดี๋ยวฉันไปส่งธัญญ่าแล้วจะกลับมานะ นานๆ จะได้ฉลองอย่างสะใจซะที พวกนายอย่าเพิ่งกลับล่ะ”

        “ให้ผมไปส่งดีกว่า ผมจะกลับเหมือนกัน” เดวิดรีบบอก เขามองอาการแฟนสาวด้วยความพึงพอใจมาก
 
        “ไม่เป็นไร เดวิด ลิซ่าพามาก็จะพาไปส่ง เดี๋ยวคุณป้าของธัญญ่าจะว่าเอา”

“แต่...” เดวิดเริ่มหงุดหงิด เสียดายโอกาส เขาน่าจะพาธัญญ่าไปห้องน้ำแล้วจัดการเธอตรงนั้น ไม่คิดว่าลิซ่าจะขวาง คำว่า “แฟน” สำหรับเขาทำได้แค่กันชายหนุ่มคนอื่นไม่เข้ามายุ่งกับธัญเรศ แต่สำหรับตัวหญิงสาวเองแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าคิดยังไงกับเขากันแน่ แต่อย่างน้อยก็มีเขาที่เธอยอมไปไหนมาไหนด้วย แค่รอโอกาสเท่านั้น

“ผมจอดหน้าบ้านก็ได้ ที่บ้านธัญญ่าไม่รู้หรอก” เดวิดพยายามตื้อ อย่างน้อยจัดการเธอในรถก็ยังดี

“ธัญญ่าจะกลับกับลิซ่า” ธัญเรศเอ่ยขึ้นมา หายใจถี่รัวราวกับสะกดความรุ่มร้อนภายในให้ดับลง

“ไปห้องน้ำไหม ทันย่า ผมจะไปส่ง” เขายังคงพยายามอีกครั้ง เขากอดธัญเรศและถือโอกาสลูบไล้สะโพกอันกลมกลึง แม้หญิงสาวจะดูร้อนรุ่มข้างในหากเธอยังคงส่ายหน้าไปมา

“ไม่ ลิซ่าไปส่งหน่อย”

ลิซ่ายกแก้วดื่มจนหมด พร้อมกำชับคนอื่นอย่าเพิ่งกลับ

เดวิดได้แต่หัวเสีย พลาดเสียของไปอีกครั้ง ไม่เป็นไร ครั้งหน้าก็ได้ เขาเฝ้าอดทนกับสาวลูกครึ่งเอเชียคนนี้มาหลายเดือน
ลิซ่าพาธัญเรศกลับมาพักโรงแรมเวสต์เกตต์ โรงแรมหรูระดับห้าดาว ที่พ่อของเธอเป็นหุ้นส่วน ธัญเรศบอกที่บ้านแต่แรกแล้วว่าคืนนี้จะขอค้างกับเพื่อนรัก แต่หญิงสาวไม่ได้บอกใครนอกจากลิซ่า

“ไหวมั้ย ธัญญ่า ให้ฉันไปส่งแกที่ห้องมั้ย”

“ม่ายต้อง แกไปสนุกต่อเถอะ ฉันร้อนอยากรีบอาบน้ำนอน” หญิงสาวอยากจะขึ้นไปนอนแช่ในอ่างน้ำ เพื่อเรียกสติกลับมาโดยเร็ว เธอรู้สึกร้อนจนแทบอยากจะกระชากเสื้อผ้าออกให้หมด

“ห้อง 318 นะแก หลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันมีคีย์การ์ดอีกใบ แต่ไม่รู้จะเที่ยวกันยันสว่างรึเปล่า แกไม่ต้องกังวล”

ธัญเรศพยักหน้ารับคีย์การ์ดจากเพื่อน ลงจากรถเสร็จเธอก็โบกมือบ๊ายบาย วันนี้เธอดื่มหนักกว่าทุกครั้ง เพราะเดวิดขยันชนแก้วกับเธอจนเธอไม่ไหว หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มจ้องหาโอกาสทุกครั้ง แต่ด้วยความมั่นใจว่าตัวเองคอแข็งและมีลิซ่าเป็นกันชนให้เอาตัวรอดมาตลอด เพียงแต่วันนี้เธอรู้ว่าร่างกายเธอผิดปกติ รู้ว่าไม่ไหว อยากรีบกลับ หมดสนุกที่จะปาร์ตี้กับเพื่อน พยายามประคองสติ สมองไม่รับรู้ไม่จดจำ

พอถึงชั้นสาม เธอก็เดินมุ่งหน้าหาห้อง มือถือคีย์การ์ดมั่น

“ห้อง 316 อยู่ไหนหว่า” หญิงสาวพยายามใช้สายตาเพ่งมองหาห้อง วันนี้เธอเมาหนักจริงๆ

ธัญเรศเดินมาจนสุดทาง ถึงได้เจอห้อง 316 หากเธอมองไปยังอีกฟาก ก็จะเห็นห้อง 318 ที่ลิซ่าบอก ทว่าธัญเรศกลับหยุดอยู่หน้าห้อง 316 พยายามรูดคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง แต่ดันประตูเท่าไหร่ก็ไม่เปิด

“อะไรกัน ทำไมมันไม่เปิด” หญิงสาวพยายามตั้งสมาธิรูดใหม่อีกครั้ง แม้จะยืนโงนเงน สมองเริ่มเบลอ สายตาพร่าเลือนไปบ้าง อีกนิดเดียวก็จะเข้าห้องไปนอนได้แล้ว อยากจะเข้าห้องล้มตัวนอน เธอหมุนลูกบิดอีกครั้ง ก็ยังเปิดไม่ได้


เสียงกุกกักอยู่หน้าห้องทำให้ลีโอที่นั่งดื่มรอในห้องลุกขึ้นมา เขามองนาฬิกายังไม่ถึงเวลาที่นัด แฟรงค์ส่งคนมาเร็วกว่าที่คิด ชายหนุ่มสวมแต่กางเกงลำลองตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นมัด แม้จะไม่ได้หุ่นแบบนักกีฬา แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยตัวให้ลงพุง

ลีโอเปิดประตู พอเห็นคนตรงหน้ากลับตะลึงไม่เชื่อสายตา หญิงสาวเซถลาตามแรงเปิดประตู เข้าหาอกอุ่นของเขา แทบไม่เชื่อสายตาว่าจะเป็นเธอ!

'โอ เป็นเธอ หญิงสาวที่เขาต้องการ ไม่รู้ว่าเธอหากินทางนี้ด้วย นี่คงจะโดนแฟรงค์เรียกมาขัดจังหวะไปกับแฟนหนุ่มล่ะสิ คงจะร้อนเงินไม่ใช่น้อย'

โดยไม่รอช้า เขารีบปิดประตู ประทับจูบที่เรียกร้องและเร่าร้อนให้กับคนที่เขารอคอย ฝ่ามือคลึงเคล้าไปกับอกอวบ หญิงสาวอยู่ในอาการตกใจพยายามดิ้นหนี

“อย่าเล่นตัวแม่สาวน้อย คืนนี้ฉันจะทำให้เธอมีความสุขจนลืมไม่ลงทีเดียว”

“อย่านะ ฉันไม่ใช่” หญิงสาวโวยวาย พยายามดิ้นหนี หากแต่พูดได้ไม่กี่คำ ก็โดนประทับรอยจูบปิดเสียงร้อง บดเบียดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากอย่างช่ำชอง ฝ่ามือที่รุกรานคลึงเคล้าอกอวบ บวกกับยาที่ออกฤทธิ์ได้ที่ ปลุกอารมณ์ข้างในให้เตลิด นิ้วมือเริ่มลากไล้วนลงไปรุกรานส่วนที่อ่อนไหวของหญิงสาว แม้ใจจะต่อต้านแต่หญิงสาวเริ่มจูบตอบ

“อึม เธอพร้อมมากเลยสาวน้อย แบบนี้สิ” ลีโอครางออกมาอย่างพอใจ อุ้มหญิงสาวที่ร้องได้แค่ว๊ายออกมา ก่อนจะสัมผัสกับเตียงนุ่ม เพียงเสี้ยววินาทีลีโอก็ทาบทับลงมา ชุดสายเดี่ยวเลื่อนหลุดมาโชว์ทรวงสล้างที่มีเพียงบราเซียปิดอยู่ แต่ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับชายหนุ่ม เขาครอบครองทรวงอกสาวทันทีที่นิ้วปลดตะขอออกอย่างเชี่ยวชาญ เผยให้เห็นอกเนียนขาวจนแทบทนไม่ได้ ซุกหน้าลงไปคลึงเคล้า มืออีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง ยังคงทำงานของมันอย่างคล่องแคล่ว วนไล้นิ้วไปยังใต้ท้องน้อย

“อย่า....” เสียงร้องอย่างแผ่วเบาดังออกมา ร่างกายหมดแรงต้านทาน แถมตอบรับการรุกเร้า อกที่แอ่นรับยามที่ริมผีปากเขาครอบครอง

“ถ้าฉันไม่ช่วยเธอ เธอจะยิ่งทรมาน”

เขารู้ว่าคนที่เจอยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป จะยิ่งทรมานทุรนทุราย ดีไม่ดีช๊อกตายไปยิ่งอันตราย เขาไม่รู้วิธีแก้อย่างอื่นคาสโนว่าอย่างเขาไม่เคยศึกษาวิธีแก้ นอกจากดับไฟให้ตามแบบฉบับนักรัก ลีโอจู่โจมเธออย่างอ่อนโยน

“เธอสวยมาก แม่สาวน้อย” ลีโอพึมพำอย่างพอใจ ชุดเดรสของหญิงสาวถูกดึงร่นออกจากตัว ยิ่งเผยให้เห็นรูปร่างที่เย้ายวน หากความคับแคบที่รัดตรึงทำเอาเขาแทบตกม้าตาย แต่คาสโนว่าอย่างเขายอมเสียเชิงชายไม่ได้ ฝ่าฟันไป หากต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเจออุปสรรคที่ขวางกั้น ทำให้ต้องหยุดนิ่ง

แฟรงค์ส่งสาวพรหมจรรย์มาให้  โอว....วิเศษเกินความคาดหมาย

ต้องทิปหนักทั้งแฟรงค์และแม่สาวน้อย

ร่างกายที่พยายามหนีเพราะความเจ็บ ไม่คุ้นเคยกับการรุกราน แต่เพียงไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นโอนอ่อนพร้อมเสียงครวญครางอย่างมีความสุข ยิ่งเร่งให้ลีโอโจนทะยาน เพียงไม่นานร่างกายที่เคยต่อต้านก็แอ่นรับความสุขไปพร้อมๆ กับลีโอที่ถึงจุดหมายปลายทางอย่างมีความสุขเต็มเปี่ยม

เขามองสาวน้อยที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อหลับอย่างอ่อนเพลีย แต่ไม่ใช่ปัญหาเอาไว้ถามแฟรงค์ทีหลังได้ และแน่นอน เขาต้องใช้บริการเธออีกแน่
ลีโอก้มลงหอมหน้าผากที่ไรผมลงมาปกปิด สาวน้อยซุกกายเบียดกับอกอุ่นของชายหนุ่ม มือก่ายกอดเขาไว้

โอววว...เขาพร้อมอีกครั้งแล้ว กับการยั่วยวนแบบไม่ได้ตั้งใจของเธอ

การเริ่มต้นอีกครั้ง และอีกครั้ง ราตรีนี้อีกยาวไกล หลับให้สบาย แค่ร่างกายตอบรับมันก็วิเศษสำหรับเขาแล้ว หญิงสาวทำราวกับว่าตกอยู่ในความฝัน

“ฝันดีนะ แม่สาวน้อย” ลีโอพึมพำด้วยความพอใจ

“พรุ่งนี้เถอะ เธอจะมีความสุขกับฉันโดยไม่ต้องพึ่งอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวนิรนามที่นอนซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ลีโอมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่หลับตาพริ้ม

มันคงเป็นการยากสำหรับสาวน้อย สำหรับการขายตัวครั้งแรกสินะ แต่ต่อไปเขาไม่ยอมให้เธอทำแน่ ไม่น่าเชื่อว่าแฟนหนุ่มของเธอจะไม่ได้แอ้มเธอ แต่คงพยายามอย่างมากสำหรับคืนนี้ มันทำให้ผลดีมาตกกับเขา สาวน้อยถูกมอมยา เธอจะรู้รึเปล่านะ ว่าแฟนหนุ่มของเธอถึงกับใช้ยากับเธอ ครั้งแรกของหญิงสาว ถึงกับต้องใช้ยาช่วยเชียวหรือ ให้ตายเถอะ ถ้าต่อไปมันกล้าทำอีก เขาจะจัดการมันแน่

เขาติดใจ เขาหวง คงต้องคุยกับแฟรงค์ ห้ามใครยุ่งเกี่ยวกับเธอ

เขาจะดูแลเธอเอง...แม่สาวน้อย


หญิงสาวพยายามลืมตาตื่น แต่ต้องกุมหัวทั้งที่ยังหลับตา

ปวดหัว!

ทำไมหัวสมองมันหนักๆ แบบนี้

ไม่เอาแล้ว ต่อไปไม่ดื่มหนักแบบเมื่อคืนอีกแล้ว...

ปวดท้องอีก!

โอย...ทำไมดื่มแล้วมันปวดท้องหน่วงๆ

ธัญเรศพยายามลืมตา มือกุมหัวที่ปวดตุบๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปกุมที่ท้องน้อยที่ไร้อาภรณ์ปิดบัง

เฮ้ย...

หญิงสาวลืมตาขึ้นทันที พบว่าตัวเองนอนเปลือยเปล่าอยู่ ที่แย่ไปกว่านั้นมีชายแปลกหน้านอนเปลือยเปล่ากรนอยู่ข้างๆ

ไม่ได้ฝัน เมื่อคืนที่เธอคิดว่าเป็นความฝัน มันไม่ใช่...

ความสุขที่ได้รับเมื่อคืน...มันเป็นความจริงหรือนี่

โอย...อยากให้เป็นฝันร้ายมากกว่า

ธัญเรศข่มอาการอ่อนเพลีย แถมร่างกายยังไม่ปกติดีนัก รีบลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่กับพื้นมาสวม ไม่กล้าที่จะมองไปยังชายแปลกหน้าที่กำลังหลับสนิท

เธออยากจะลำดับความคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้ ต้องรีบออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ธัญเรศคว้ากระเป๋าที่วางบนโต๊ะใกล้เตียงอย่างเบามือ สายตาแวบไปมองชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘คนแรก’ ของเธอ ด้วยอารมณ์ที่หน่วงหนักอยู่ในใจ

“อย่าได้เจอกันอีกเลย ชาตินี้”

หญิงสาวปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา จะยังไงเธอก็ยังไม่อยากให้เขาตื่นขึ้นมาตอนนี้ เธอจำได้ว่าเขาคือชายหนุ่มคนที่เจอในผับ เพราะใบหน้าอันคมคายในความสลัวนั้นชวนมอง ทำให้เธอเผลอใจแอบมองบ่อยๆ แต่ไม่คิดว่ามันคือเปลือกนอกอันเลวร้าย

316!

ตัวเลขห้องปรากฏชัดเมื่อเธอปิดประตู

“ห้องลิซ่ามัน 318 นี่” ธัญเรศอุทานด้วยความตกใจ เหลียวมองไปยังห้องตรงข้าม ถึงได้เห็น ‘318’

โอย...มองพลาดหนนี้ ชีวิตเธอถึงกับเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิต ไม่มีทางเหมือนเดิม

อยากร้องไห้ แต่น้ำตามันไม่ไหล

หญิงสาวรีบออกไปจากความเลวร้ายในชีวิตของเธอ ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาจะยิ่งน่ากลัวกว่านี้ ใจที่เต้นรัวทำให้เท้าที่ก้าวเดินเร็วขึ้นกว่าปกติ โดยไม่สนใจพนักงานต้อนรับกะดึกที่ประจำอยู่ส่งยิ้มให้เธอ รีบออกไปจากโรงแรมแห่งนี้โดยเร็ว ท้องฟ้าด้านนอกยังคงปกคลุมไปด้วยความมืด ยังพอมีรถแท็กซี่จอดรอรับผู้โดยสารอยู่หน้าโรงแรมสองคัน เธอรีบเปิดประตูรถบอกสถานที่ที่จะไป พอแท็กซี่แล่นออกจากโรงแรมเวสต์เกต ธัญเรศถึงกับถอนหายใจพร้อมเอนหลังพิงเบาะราวกับโล่งอก สายตาเหม่อมองออกไปนอกรถ

มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ มันน่าอายชะมัด เธอคิดว่ามันเป็นความฝัน จะไปแจ้งความว่าถูกข่มขืนก็ไม่ได้ ถ้าเขาสวนกลับมาว่าเธอสมยอม เธอจะทำยังไง เพราะมันเป็นความจริง แต่เธอคิดว่ามันเป็นความฝัน ใครจะคิดว่ามันคือความจริง เธอมีความสุข ความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้มันจะเจ็บปวดในตอนแรก แต่มันก็สุขล้น

ความคิดอันสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก วิ่งวนอยู่ในหัวสมอง

บ้าไปแล้ว...นี่เธอกำลังมีความสุขกับคนแปลกหน้า ใครก็ไม่รู้

เธอต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ กับเดวิดที่ตามเธอมาหลายเดือน ยังไม่เคยได้จูบจากเธอเลย

แต่นี่...

เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ!

เธออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว จะต้องกลับประเทศไทย ต่อให้ต้องกลับไปเจอเรื่องเลวร้าย แต่มันคงไม่มีอะไรร้ายสำหรับเธอมากไปกว่านี้แล้ว แม้ว่ากลับไปจะต้องเจอพ่อเลี้ยงคนใหม่ที่ทำให้เธอต้องมาเรียนต่อโทที่นี่

น้ำตาแห่งความเสียใจค่อยๆ ไหลริน หญิงสาวรีบปาดน้ำตาทิ้ง มองท้องฟ้าเริ่มมีแสงสว่างของดวงอาทิตย์ลอดผ่านเมฆที่ลอยเต็มท้องฟ้าสาดส่องลงมา หญิงสาวลงจากรถเข้าบ้าน โชคดีคุณป้ายังไม่ตื่นลงมาข้างล่าง แต่ก็คงใกล้เวลาที่ท่านตื่นแล้ว หญิงสาวค่อยไขกุญแจเข้าบ้าน รีบเดินเข้าห้องปิดประตู หยิบกระเป๋าเดินทางบนหลังตู้ออกมาวางบนเตียง

พรุ่งนี้สำหรับเธอ มันต้องดีกว่าวันนี้!

ลีโอขยับตัวอย่างเมื่อยขบ แขนด้านหนึ่งชาเพราะเป็นหมอนให้หญิงสาวนอนหนุนทั้งคืน หลังจากที่กรำศึกหนักอันร้อนแรง เขาลืมตาทันทีที่รู้สึกเบาหวิวตรงแขนด้านที่ชาทั้งคืน

มันควรจะมีหญิงสาวนอนหนุนซุกกายอยู่ หายไปไหนแล้ว

ลีโอมองไปยังพื้นที่เขาถอดเสื้อผ้าหญิงสาวกองไว้เมื่อคืน ตอนนี้มันไม่มีแม้สักชิ้นเดียว กระเป๋าที่เขาโยนไว้ยังหัวเตียงก็หาย

“โธ่โว้ย!”

ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจที่หญิงสาวหายไป ไม่เคยมีหญิงคนไหนกล้าทำแบบนี้กับเขา ลีโอหยิบโทรศัพท์โทรหาแฟรงค์ทันที แม้จะถูกใจแต่ทำแบบนี้มันไม่ดีแน่นอน

“แฟรงค์ ผู้หญิงเมื่อคืนหายไปไหน” ทันทีที่แฟรงค์รับสาย เสียงห้วนจากลีโอทำเอาแฟรงค์ถึงกับผวา

“ขอโทษครับนาย เรื่องเมื่อคืน เธอเกิดอุบัติเหตุไม่ได้ไปหานาย เพิ่งโทรมาแจ้งผมเมื่อเช้าก่อนนายโทรมาเองครับ” แฟรงค์ละล่ำละลักตอบ

“อะไรกันแฟรงค์ ผู้หญิงเมื่อคืนแกไม่ได้ส่งมา” เสียงที่ห้วน กลับกลายเป็นถามอย่างงง ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้านายถามเหมือนกัน

“เอ่อ..ครับ” เขาไม่อยากทำให้ลีโอโกรธ ไม่เห็นเจ้านายโทรมาโวยก็คิดว่าเรียบร้อยดี ไม่คิดว่าตอนเช้าจะเกิดเรื่อง

“ช่างเถอะ...ช่างเถอะ แค่นี้แหละ” ลีโอกดวางหูทันที

ชายหนุ่มไปขอดูกล้องวงจรปิดทั้งที่ติดตั้งชั้นนี้และด้านล่าง ตั้งแต่หญิงลึกลับออกไปตอนใกล้สว่าง และย้อนไปตั้งแต่ตอนมาถึง

“นั่นคุณลิซ่า” ผู้จัดการโรงแรมหนุ่มชี้ไปยังผู้หญิงที่ขับรถและลงมาส่งผู้หญิงที่เขาขอดู “ลูกสาวของหุ้นส่วนที่นี่ครับ ห้องของคุณลิซ่าอยู่ตรงข้ามกับห้องของคุณลีโอ”

นอกจากเขาที่เช่าห้องสูทของโรงแรมประจำแล้ว เขาก็เพิ่งรู้ว่าห้องตรงข้ามเป็นห้องของลูกสาวหุ้นส่วนที่นี่ คงมาพักเวลาเที่ยวดึก แต่เขาก็ไม่คุ้นเคยเพราะไม่เคยเจอกันสักที

“มีอะไรหายรึเปล่าครับ คุณลีโอ” ผู้จัดการหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง หากลีโอเอาเรื่องขึ้นมา เขาไม่อยากให้เสียชื่อโรงแรมนี้

“นิดหน่อย ไม่มีอะไรมาก ว่าแต่ผมขอเบอร์โทรคุณลิซ่าได้ไหม รับรองไม่มีอะไรเสียหายถึงโรงแรม” เขาไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ทำให้ผู้จัดการโรงแรมถึงกับอึกอักเมื่อลูกค้าคนสำคัญขอ

“ผมขอคุยกับคุณลิซ่าก่อนนะครับ”

ลีโอแค่พยักหน้า ผู้จัดการโรงแรมก็กดโทรศัพท์ เขาเดินเลี่ยงไปอีกทางไม่นานนักก็เข้ามา พร้อมยื่นกระดาษส่งให้ลีโอ

“คุณลิซ่าไม่สะดวกคุย เธอให้ไลน์ไว้ มีอะไรคุณลีโอส่งข้อความไปได้ครับ”

ชายหนุ่มรับมารีบกดไอดีไลน์ตามที่ให้มา

“ขอบคุณครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ไม่มีอะไรกระทบมาถึงโรงแรมแน่” ลีโอยิ้มให้กับผู้จัดการ ก่อนจะขอตัวกลับห้องไปจัดการธุระต่อ มีอะไรต้องทำอีกมากมาย ชายหนุ่มได้แต่คำรามอยู่ข้างใน

มาหลอกให้ติดใจแล้วหายไปไม่บอกกล่าว เจอตัวต้องจัดการซะให้เข็ด!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2017, 11:08:44 AM โดย pannapat »

buddy

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 277
    • ดูรายละเอียด
Re: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กันยายน 10, 2017, 11:33:46 AM »
ขยี้กันตั้งแต่บทแรก พอหอมปากหอมคอ  ;D ;D

ธัญญ่าจะไม่ไหวแล้ว แก้วนี้ฉันดื่มแล้วกัน” ลิซ่าเพื่อนสนิทของธัญเรศจะคว้าแก้วในมือเดวิดมา แต่เขาดึงแก้วกลับ
“แก้วสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งทันย่าเอง
น่าจะสะกดให้เหมือนกันดีไหม  :-*

พระเอกไปโรงแรมที่เวสต์วูด นางเอกไปโรงแรมเวสต์เกตต์ หรือจะเป็นโรงแรมเวสต์เกตต์ ที่เวสต์วูด  ::)

เขารู้ว่าคนที่เจอยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป
พระเอกรู้ได้ไงว่านางเอกเจอยาปลุกเซ็กส์ ทั้งๆ ที่เข้าใจผิดว่าเป็นคุณตัว หรือเป็นคุณตัวที่เล่นยามา แล้วจะเล่นมาทำไม ???
มีเฉลยไว้ตอนท้าย แต่ตอนรีไรต์ลองปรับหน่อยก็ดีนะคะ จะได้ไม่งงระหว่างทาง หรือเอาที่เฉลยตอนท้ายมาแทรกเป็นความคิดพระเอกไปเลย

มาหลอกให้ติดใจแล้วหายไปไม่บอกกล่าว เจอตัวต้องจัดการซะให้เข็ด!
ทำไมพระเอกถึงคิดว่านางเอกหลอกอ่ะคะ  ???

กล้องวงจรปิดในโรงแรมโดยปกติเขาไม่อนุญาตให้คนนอกดูนะคะ ขนาดพนักงานในโรงแรมที่ดูได้ยังมีแค่ผู้บริหารระดับสูง ต่อให้เป็นลูกค้าคนสำคัญแต่ถ้าไม่มีเหตุสมควรหรือมีหมายจากตำรวจ ก็ยากค่ะ

เรื่องเกิดที่เมืองนอกใช่ไหมคะบทนี้ ยุโรปหลายๆ ประเทศไม่นิยมไลน์นะคะ ไม่เหมือนเมืองไทย

รอขยี้บทต่อไป  ;)

pannapat

  • Jr. Member
  • **
  • กระทู้: 59
    • ดูรายละเอียด
Re: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กันยายน 10, 2017, 08:11:29 PM »
ชื่อโรงแรม กับชื่อนางเอก พิมพ์ผิดค่ะ ขอบคุณหลายๆ

ส่วนพระเอกรู้ได้ไงว่าโดนยา เพราะพระเอกจำคนนี้ได้ว่าเต้นรำอยู่กับเธอ
คงต้องเพิ่มรายละเอียดให้รู้ว่า พัวพันกับนางเอก ไม่สนหญิงอื่น

ที่พระเอกคิดว่าหลอก เพราะเข้าใจเอาเองว่าเธอเป็นคุณตัว
ที่ทำให้ติดใจแล้วหายไปไม่ร่ำรา เพื่อเรียกร้องความสนใจ

เรื่องกล้องวงจรปิด ขอบคุณค่า เดี๋ยวเอาไว้ปรับแก้

ไลน์ คงต้องถามพีทคุงอีกที เพราะให้เกิดเหตุที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย

ชอบๆๆๆ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์จ้า

ตามฝัน

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 115
    • ดูรายละเอียด
Re: ขยี้รักจอมบงการ - บทที่ 1
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กันยายน 12, 2017, 01:06:14 PM »
บทแรกก็เดินเครื่องอย่างไว