ผู้เขียน หัวข้อ: สาปเคหาสน์ บทที่ 2  (อ่าน 28 ครั้ง)

lung_tom

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 372
    • ดูรายละเอียด
สาปเคหาสน์ บทที่ 2
« เมื่อ: กันยายน 12, 2017, 04:48:45 PM »

บทที่ 2

หมอลลิตาไม่อาจอดใจที่จะแหงนเงยขึ้นมองไปโดยรอบเมื่อก้าวเข้ามาสู่บริเวณของคฤหาสน์สี่ทิศ เมื่อลงจากรถและเดินผ่านช่องประตูรั้ว สายตาก็ปะทะเข้ากับป้ายไม้ขนาดใหญ่เก่าคร่ำที่แขวนอยู่ตรงกับระดับสายตาพอดี มันเป็นภาษาจีนที่หญิงสาวอ่านไม่ออก รู้แต่ว่าป้ายนั้นช่างขรึมขลัง เข้ากับทุกสิ่งอย่างรอบตัวที่นี่ เธอรู้สึกเหมือนเดินเข้ามาในฉากของภาพยนตร์จีนโบราณในวันที่ฟ้าฝนอึมครึม

“ซื่อเปียนหาวไจ๋ แปลว่าเคหาสน์สี่ทิศครับ” ภูษิตคงเห็นเธอยืนมองดูป้ายอยู่นานเลยบอกให้

“เสียงเพราะจังเลยค่ะ แม้ว่าลีจะฟังภาษาจีนไม่ออกก็เถอะ” เธอยิ้มให้เขา และภูษิตก็ส่งสายตาอย่างที่สาวๆ ชอบกลับมาให้ เพื่อนของผู้กองกาจพลคนนี้เจ้าชู้ทีเดียว

“บ้านนายสวยมากเลยว่ะ” ผู้กองกาจพลซึ่งเข็นกระเป๋าเดินทางมาวางลงที่ข้างๆ เก้าอี้ไม้ทรงโบราณเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบตึกสองชั้นอย่างละลานตา

“แบบนี้ไม่ใช่บ้านนะ ต้องเรียกคฤหาสน์แล้วค่ะ” หมอลลิตากำลังยืนมอง court yard หรือลานกว้างรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสที่เปิดโล่งมองขึ้นไปเห็นท้องฟ้าซึ่งขณะนี้มืดมิดไปแล้ว ถ้าเป็นคืนที่อากาศดี เธอมั่นใจว่าจะมองเห็นดวงดาวระยิบระยับตาจากลานตรงนี้

เมื่อมองต่ำลงมาก็พบว่าลานโล่งนี้ล้อมรอบด้วยทางเดินระเบียงหน้าห้องชั้นสองซึ่งมีอยู่หลายห้อง กะประมาณคร่าวๆ น่าจะเป็นสิบห้อง ที่เธอชอบใจมากๆ ก็คือลายฉลุแบบจีนที่ลูกกรงระเบียง แม้ว่ามันจะเก่าแก่และมีบางส่วนที่ผุพังไปบ้าง แต่แน่นอนว่าช่วงวันเวลาในอดีตนั้นมันจะต้องเป็นงานสถาปัตยกรรมที่งดงามมาก

ที่ชั้นล่างเธอชื่นชมกับห้องรับแขกเปิดโล่งมีเก้าอี้รับแขกไม้สไตล์โบราณหลายตัว ตู้ไม้กรุกระจกชิดผนังใส่ถ้วยชามแบบจีนซึ่งแน่ล่ะว่าต้องเป็นของเก่าหายากที่เจ้าของบ้านสะสมไว้ และตามมุมตึกก็ยังประดับด้วยอ่างบัวที่ทำจากกระเบื้องสีสวยอวดลวดลายวิจิตร ดูแล้วเย็นตาเย็นใจดีจัง

“เคหาสน์สี่ทิศใหญ่โตโอ่อ่าและสวยงามมากค่ะคุณภูษิต นี่สงสัยพวกนิตยสารคงขอถ่ายทำกันหลายเจ้าเลยสิคะ” เธอหันไปถามเจ้าของบ้าน

“มีติดต่อเข้ามาครับ แต่ก๋งแกไม่ชอบคนพลุกพล่านเลยบอกเตี่ยไม่ให้อนุญาตเลยสักราย หลังๆ ก็คงจะรู้กันว่าทางนี้ไม่ยอมให้ถ่ายก็ซากันไปเอง” ภูษิตสั่นกระดิ่งแก้วคริสตัลที่วางอยู่บนโต๊ะ เสียงของมันใสก้องกังวานไปทั่วโถงอาคาร

“ฮัดชิ้ว” หมอลลิตาจามอีกครั้ง

“ผมว่าหมอลีกับนายกาจพลไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะได้ออกมาจิบชาจีนร้อนๆ กัน ห้องน้ำเดินตรงไปทางนี้อยู่ด้านซ้ายนะครับ ของนายไปทางนี้ก็มีห้องน้ำเล็กอีกห้องหนึ่ง ไม่ต้องรอคิว”

“ขอบใจมาก” กาจพลส่งกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อเข็นใบย่อมให้หมอลลิตา แล้วเข็นกระเป๋าของเขาเดินแยกไป

เมื่อลลิตาจัดการล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแห้งออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง ก็พบว่าบนโต๊ะรับแขกมีชุดป้านน้ำชาพร้อมถ้วย และยังมีขนมหวานชิ้นเล็กๆ จัดวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย กาจพลกับภูษิตกำลังนั่งคุยกันอย่างถูกคอ

“เชิญจิบน้ำชาร้อนๆ กันครับ” ภูษิตหันไปยิ้มให้ลลิตา พลางเติมชาลงในถ้วยใบเล็กอย่างชำนาญ

“หมอลีเป็นไงบ้างครับ หนาวหรือเปล่า” กาจพลกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรค่ะ คิดว่าคงไม่ถึงกับมีไข้ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลีเตรียมยาติดกระเป๋ามาด้วยอยู่แล้วล่ะ” เธอนั่งลงแล้วรับถ้วยชามาจิบ ชาจีนหอมและชุ่มคอมากๆ “ว่าแต่หนุ่มๆ กำลังคุยอะไรค้างกันอยู่หรือคะ ลีมาขัดคอหรือเปล่า”

“อ๋อ คุยถึงเรื่องสาวๆ ของนายภูษิตนี่ล่ะครับ ผมเคยได้ยินข่าวแว่วๆ มาว่าเขาจะแต่งงาน แต่พอถามถึงภรรยาเขาก็บอกว่าจะมีเมียไปทำไมให้เกะกะ” กาจพลพเยิดหน้าไปทางเพื่อน

“ผมเกือบจะแต่งงานจริงๆ นั่นล่ะครับหมอ แต่ผู้หญิงเขาเปลี่ยนใจเสียก่อน ผมเลยแห้ว เรื่องมันเศร้าครับอย่าไปพูดถึงมันเลย” ภูษิตพูดยิ้มๆ ไม่ได้เศร้าอย่างที่พูด

“อย่าเลยว้า เอ็งมันหวงความโสดน่ะสิ ก็ทั้งหล่อทั้งรวยอย่างนี้ ผู้หญิงตอมกันเกรียว” กาจพลทำหน้ารู้ทัน

แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไรอีก ชายจีนร่างเล็กท่าทางเป็นคนรับใช้ก็เดินเข้ามายืนค้อมตัวอยู่ตรงประตู

“มีอะไร” ภูษิตพเยิดหน้า

“นายน้อย ฝนตกหนักจนดินถล่มลงมาปิดถนนเส้นที่ขึ้นมาที่นี่ครับ” คนรับใช้ร่างเล็กหน้าเสี้ยมพูดไทยติดสำเนียงจีน อาจเป็นเพราะเขาพูดกับนายน้อยที่ใช้ภาษาไทยจนชินแล้ว

“หา ถนนขาดเหรอ” ภูษิตถามย้ำ

“ครับ”

คำว่าถนนขาดทำเอาทั้งลลิตาและกาจพลต้องหันมามองหน้ากัน เพราะมันหมายความว่าพวกเขาจะต้องติดอยู่ที่คฤหาสน์นี่สักพักหนึ่งจนกว่าเส้นทางจะใช้งานได้

เมื่อภูษิตพยักหน้าให้คนรับใช้หน้าเสี้ยมกลับออกไปได้แล้วเขาก็หันมาถอนหายใจให้กับสองหนุ่มสาว

“ดูเหมือนหมอลีกับนายกาจพลจะต้องพักอยู่ที่นี่สักระยะแล้วล่ะครับ”

ลลิตานั้นถึงจะรู้สึกผิดแผนไปสักหน่อยที่ไม่ได้ไปพักบ้านตากอากาศริมทะเลของหมอสุภาวดีแต่การได้พักค้างคืนที่คฤหาสน์สี่ทิศนี่ก็ไม่เลวเลยทีเดียว ที่นี่สวยและมีเสน่ห์ลึกลับสำหรับคนชอบดูสถาปัตยกรรมเก่าๆ อย่างเธอ ถ้าหญิงสาวเป็นนักเขียนก็คงจะได้แรงบันดาลใจเขียนนิยายสนุกๆ ได้สักเรื่องแน่ๆ

กาจพลนั้นพอรู้ว่าทำอะไรไม่ได้แน่ก็ยักไหล่ หันไปพูดกับเพื่อน “งั้นขอรบกวนนายสักหน่อยก็แล้วกันนะเพื่อน”

“ได้เลย เดี๋ยวให้เด็กพาไปที่ห้องตึกตะวันตก ยังมีห้องว่างอีกเพียบ จะอยู่กี่วันก็ตามสบาย ดีเสียอีกฉันจะได้มีเพื่อนคุยระหว่างติดแหงกอยู่ที่นี่เหมือนกัน นายไม่รู้หรอกว่าการอยู่ในที่เงียบๆ ห่างไกลความเจริญอย่างนี้มันทำให้ชีวิตฉันอับเฉาขนาดไหน”

“อ้าวแล้วเตี่ยกับก๋งของนายล่ะ” กาจพลเลิกคิ้ว

“พวกเขาก็อยู่ตึกทางด้านเหนือด้วยกันกับฉันนั่นล่ะ เราเรียกมันว่าตึกอุดร มันเป็นตึกเดียวที่สภาพยังดีหน่อยแล้วก็ได้วิวทะเล ตึกซึ่งเป็นทางถนนเข้าบ้านที่เรานั่งคุยกันอยู่นี่เรียกตึกบูรพา ก็ใช้แค่ห้องด้านล่างข้างบนปิดหมดไม่ได้ใช้เพราะหลังคามันรั่ว ยิ่งฝนมาอย่างนี้ดูไม่จืดเลยล่ะ นี่ดีที่ทำรางน้ำระบายออกไปชั่วคราวนะ  ส่วนตึกทักษิณกับประจิมมันเก่าจะพังมิพังแหล่ สภาพทรุดโทรมมากเลยปิดเอาไว้เฉยๆ เห็นไกลๆ โครงบ้านสวยแต่ข้างในจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ว่ะ ฉันนอนอยู่นี่ยังเสียวๆ” ภูษิตพูดกลัวหัวเราะ

“แต่ที่นี่สวยจริงๆ นะคะ น่าเสียดายมากถ้ามันจะผุพังไป” ลลิตาออกความเห็น เธออยากให้สถาปัตยกรรมสวยๆ อย่างนี้อยู่ไปนานๆ งานประณีตอย่างนี้ไม่มีช่างสมัยใหม่สนใจจะทำขึ้นมาอีกแล้ว

“มานั่งคุยกันตั้งนาน เรายังไม่ได้ไปสวัสดีก๋งกับเตี่ยแกเลย” กาจพลเตือนเจ้าของบ้าน

 “เออ ไม่ต้องหรอก ถ้าเจอค่อยสวัสดีว่ะ ขี้เกียจตามหา นี่เตี่ยอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันก็ไม่ทันได้ดูรถที่โรงจอด แต่ก๋งน่ะอยู่ทุกวันล่ะ ไปไหนไม่รอด ไอ้บ้านนี้มันกว้างใหญ่แล้วก็เงียบเสียจนเหมือนบ้านร้าง ต่อให้เตี่ยอยู่ก็เถอะ เพราะต่างคนก็ต่างอยู่ต่างกิน ไม่ค่อยได้พูดกันหรอก คุยกันไม่ได้นานเป็นต้องง่องแง่งใส่กันแล้ว โดยเฉพาะก๋งกับเตี่ยนี่นิสัยแกคงแรงเหมือนกันมากเกินไปแต่กลับมองอะไรคนละมุมอยู่เรื่อย ไอ้คนอยู่ตรงกลางอย่างเราก็เลยพลอยรำคาญ ห่างๆ กันไว้ล่ะดี” ภูษิตพูดยาวกว่าปกติ ดูเหมือนพอพูดถึงพ่อกับปู่แล้วเขาจะอึดอัดใจจนอยากระบายออก

“อาก๋งของคุณภูษิตอายุเท่าไหร่แล้วคะ แกอยู่ที่นี่คนเดียวหรือคะ” หญิงสาวย่นหัวคิ้ว เพราะถ้าต่างคนต่างอยู่อย่างที่ว่า คนแก่จะมีใครดูแล

“แกจะเก้าสิบแล้วครับ ก็เป็นอัมพาตต้องนั่งรถเข็น แต่แกพูดได้ด่าไม่มีเหนื่อย ไม่ต้องห่วงก๋งหรอกครับแกมีพยาบาลประจำตัวคอยดูแล” เขายิ้มให้หมอลลิตาเหมือนจะเข้าใจประเด็นที่เธอเป็นห่วง

“แล้วคืนนี้พวกเราจะนอนที่ไหนล่ะ” กาจพลเป็นคนทะลุกลางปล้องขึ้นมา เขาหาวหวอดด้วยความอ่อนเพลียคงเพราะขับรถมาตลอดวัน

“เออ จริงสิ นายคงจะอยากพักแล้ว ไอ้ฉันก็ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย เอางี้นายกับหมอลีก็นอนที่ตึกอุดรเหมือนฉันนี่ล่ะ ระหว่างที่เรากินข้าวเย็นกันเดี๋ยวฉันให้เด็กไปจัดห้องไว้ให้ ห้องนายกับหมอลีจะอยู่ใกล้ๆ ห้องฉัน ขาดเหลืออะไรก็เคาะห้องเรียกได้เลย” ภูษิตเอื้อมมือไปสั่นกระดิ่งเรียกคนรับใช้อีกครั้ง

“ขอบพระคุณมากๆ เลยค่ะ ที่ดูแลเราอย่างดี” หมอลลิตายิ้มให้หนุ่มรูปงาม

“ด้วยความยินดีครับ” เขาส่งยิ้มพร้อมกับสายตาเจ้าชู้มาทางเธอ



อาหารค่ำเมนูง่ายๆ แต่เหมาะเหลือเกินกับบรรยากาศฝนตกพรำๆ อย่างนี้ เพราะเป็นข้าวต้มกุ้ยร้อนๆ กับปลาอินทรีย์ทอด ออส่วนหอยนางรม และถั่วหวานผัดพริกขี้หนูกับกุ้ง อาหารทั้งหมดเป็นของสดจากทะเล ภูษิตบอกว่าเตี่ยของเขาทำธุรกิจขายส่งอาหารทะเลชื่อตามชื่อเตี่ยว่าบริษัทภาสกรซีฟู้ด ก็เลยมีอาหารทะเลกินกันจนเบื่อ แต่ทั้งกาจพลและหมอลลิตาก็เจริญอาหารกันมาก เพราะความเหน็ดเหนื่อยที่นั่งรถมาตลอดทั้งวันและพ่อครัวที่นี่ก็ฝีมือดีทีเดียว

พวกเขานั่งคุยเรื่อยเปื่อยให้อาหารย่อยกันอยู่พักหนึ่ง ส่วนใหญ่กาจพลกับภูษิตจะคุยกันถึงเพื่อนๆ ในรุ่นเดียวกันว่าใครไปเป็นอะไรอยู่ที่ไหนบ้างในตอนนี้ และลลิตาก็จะเดินเล่นอยู่แถวนั้น ถามภูษิตบ้างนิดหน่อยเกี่ยวกับตัวคฤหาสน์และเครื่องเรือนแบบจีนโบราณที่งดงาม พวกเขายังไม่ได้พบหน้าผู้อาวุโสของคฤหาสน์หลังนี้เลย จนกระทั่งสามทุ่มเศษๆ กาจพลรู้สึกเกรงใจภูษิตที่ต้องต้อนรับพวกเขานานหลายชั่วโมงจึงขอตัวขึ้นห้องเพื่อพักผ่อน

ห้องที่พวกเขาพักอยู่บนชั้นสองของตึกทางทิศเหนือหรือเรียกว่าตึกอุดร มันก็ไม่ได้อยู่ตรงทิศเหนือเป๊ะเสียทีเดียว เรียกว่าอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะถูกกว่า เพราะภูษิตบอกว่าจากห้องแถบนี้ก็มองเห็นพระอาทิตย์ตกน้ำทะเลได้เช่นเดียวกับห้องแถบที่อาก๋งกับเตี่ยของเขาพักอยู่

ห้องนอนของกาจพลอยู่ตรงกลางระหว่างห้องของหมอลลิตากับห้องของภูษิต ส่วนห้องของก๋งกับเตี่ยและนางพยาบาลนั้นอยู่ด้านตรงข้ามของระเบียงอีกด้านนั่นเอง ตลอดชั้นสองนี้มีระเบียงหน้าห้องแล่นตลอดถึงกันหมด และมีทางเดินเชื่อมไปยังตึกอีกสี่ทิศของคฤหาสน์ด้วย

ถึงแม้ว่าคนรับใช้ของภูษิตจะจัดการทำความสะอาดห้องลัเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนอย่างดี แต่คงเป็นเพราะห้องนี้ปิดตายอยู่นาน กลิ่นอับและกลิ่นชื้นของเชื้อราจึงยังคงมีอยู่จางๆ ผนังห้องซึ่งเป็นปูนสีออกครีมหม่นและมีร่องรอยไปตามกาลเวลา ขอบประตูหน้าต่างเป็นไม้เนื้อแข็งลงน้ำมันแต่มันก็เก่ามากแล้วจนถ้าสังเกตดีๆ ก็จะเห็นว่ากรอบหน้าต่างบางบานไม้ปริแตก ควรได้รับการเปลี่ยนใหม่ จริงอย่างที่ภูษิตพูดว่าคฤหาสน์หลังนี้ดูไกลๆ ก็สวยสง่า แต่พอมาพิจารณาใกล้ๆ แล้วก็หวาดเสียวว่าจะถล่มลงมาได้ง่ายๆ อยู่เหมือนกัน

อะไรๆ กาจพลก็ไม่ว่าหรอก แต่ให้ตายเถอะ เคหาสน์สี่ทิศนี่ทำให้เขานึกไปถึงฉากในภาพยนตร์จีนโบราณประเภทสยองขวัญเสียจริงๆ ยิ่งหน้าต่างบานที่อยู่ตรงหัวนอนของเขายิ่งแล้วใหญ่ เพราะมันมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นทอดกิ่งก้านอยู่ติดกับหน้าต่างเลย แสงภายนอกจากตะเกียงริมรั้วส่องลอดเข้ามาทำให้เกิดเงาหงิกงอของกิ่งไม้ทอดไปตามผนัง แถมยังเคลื่อนไหวโยกไปมาตามแรงลมพายุที่กรรโชกมาเป็นพักๆ สร้างบรรยากาศให้ผวาดีชะมัด

บ้าจริง. ... เขายิ่งเป็นคนกลัวผีอยู่ด้วย!

เขาเป็นตำรวจ เป็นชายชาตรีอกสามศอก  จะเป็นผู้ร้าย จะมีด จะปืน มาเถอะไม่กลัวตายอยู่แล้ว เขาสู้ยิบตา แต่ถ้าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ มันก็ไม่รู้ไม่เห็นใช่ไหมว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน เขาว่ามันไม่แฟร์นะ

ก็คนมันกลัวผี จะให้ทำยังไง มันก็กลัวอยู่วันยันค่ำ เปลี่ยนไม่ได้หรอก

จู่ๆ โคมไฟหัวเตียงก็ดับไป!

รวมทั้งไฟที่ตะเกียงริมรั้วด้านนอกด้วย ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มืดสนิทจนมองไม่เห็นมือตัวเอง

“หูยยย... อะไรวะ” ชายหนุ่มคลำไปกดสวิทช์โคมไฟสองสามครั้ง ไม่ติด ไฟดับทั้งตึกแน่แล้ว ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจยาว คนทั้งบ้านก็คงจะหลับไปหมดแล้ว ไม่มีใครรู้หรอกว่าไฟฟ้าดับ นอกจากคนที่ยังนอนกระสับกระส่ายเพราะความระแวงสิ่งเหนือธรรมชาติอย่างเขา

ป่านนี้หมอลลิตาจะหลับไปหรือยังหนอ เขาคิดถึงเธอ... หมอลีเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขานึกถึงทุกเช้ายามตื่นลืมตาและทุกค่ำคืนก่อนจะหลับตาลง เขารู้ตัวดีว่าตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว ยิ่งได้ร่วมงานกันยิ่งใกล้ชิด กาจพลก็ยิ่งแน่ใจว่าเขารักเธอ เขาเป็นคนตรงไปตรงมาจึงสารภาพรักเธอไปตรงๆ แต่สิ่งที่เธอตอบกลับมานั้นทำให้เขาแปลกใจเป็นที่สุด เธอไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่กลับบอกกับเขาว่า เธอและเขาเป็นคนประเภทเดียวกัน คือคนที่มีพลังดึงดูดวิญญาณ!

หมอลลิตาเป็นคนที่สัมผัสกับวิญญาณในรูปแบบต่างๆ ได้เช่นเดียวกับเขา ต่างกันก็ตรงที่เธอไม่กลัว แต่ยิ่งศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องเพื่อที่จะช่วยดวงวิญญาณให้ไปผุดไปเกิด แต่เขาเป็นคนกลัวผีสุดๆ ไปเลย เธอถามว่าเขาจะรับได้หรือไม่ถ้าการที่มาคบหากับเธอจะต้องพบเจอกับเรื่องพวกนี้บ่อยและมากขึ้นกว่าเดิมอีก เพราะยิ่งมาอยู่ใกล้กันพลังยิ่งมีอำนาจทวีคูณ

กรรมแท้ๆ ไม่มีแบ

แต่เขาก็รักเธอ เลยตอบกลับไปว่าเขารับได้ และจะพยายามทำตัวทำใจให้คุ้นชินกับเรื่องเหล่านี้ ทว่าก็อย่างที่บอกนั่นล่ะ คนกลัวผีมันรักษาไม่ได้นะ เป็นแล้วเป็นเลย กลัวแล้วก็กลัวอยู่อย่างนั้นล่ะ


กาจพลนอนเอาแขนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงที่มีผ้าปูที่นอนขาวสะอาด แต่กลิ่นอับชื้นก็ยังโชยขึ้นมาจากที่นอนหลังใหญ่อยู่จางๆ ชายหนุ่มนึกสงสัยว่าเตียงโบราณหลังนี้เคยเป็นของใครมาก่อน และเจ้าของเขายังอยู่ไหม คำตอยมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเจ้าของเตียงคงจะตายไปเสียนานแล้ว ก็ครอบครัวเจ้าของบ้านหลังนี้มีกันอยู่กี่คนเชียว

คิดแล้วชายหนุ่มก็รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาทันที เขาพยายามจะข่มตานอนให้หลับ ทั้งที่น่าจะหลับไปตั้งนานแล้วแต่พอหลับตาเสียงแกรกกรากที่หน้าต่างก็ทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาดูอยู่ร่ำไป ต้นไม้ต้นนั้นอยู่ใกล้หน้าต่างมากเกินไป กิ่งของมันยามลู่ลมก็เลยเสียดสีกับผนังด้านนอกเกิดเป็นเสียงดังแปลกๆ ในมโนนึกของคนขี้กลัวผีมันเลยทำให้หลับตาลงยากยิ่งนัก

“นอนๆ เว้ย ไม่มีอะไรหรอก แกคิดไปเอง”

เขาพูดกับตัวเองดังๆ เพื่อเตือนสติ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดหัว ถึงแม้ว่าผ้าจะมีกลิ่นอับแต่เขาก็ยอมทนกับมัน และผล็อยหลับไปเอาในช่วงเวลาค่อนคืนเข้าไปแล้ว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 13, 2017, 12:26:48 PM โดย lung_tom »

buddy

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 277
    • ดูรายละเอียด
Re: สาปเคหาสน์ บทที่ 2
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กันยายน 12, 2017, 10:50:02 PM »
เคหาสน์สี่ทิศ ฟังเพราะกว่า คฤหาสน์สี่ทิศ นะคะ  ;D

ห้องลัเปลี่ยน
คำตอย

ต่อให้สวยแค่ไหนก็สละสิทธิ์ คฤหาส์เก่าๆ นี่ไม่ใช่แนวเลย บรื๋อวววว  :-[

lung_tom

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 372
    • ดูรายละเอียด
Re: สาปเคหาสน์ บทที่ 2
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กันยายน 13, 2017, 10:41:02 AM »
ขอบคุณมากค้าบบบ...
มีมาเพิ่มในบทนี้อีกช่วงเล็กๆ อธิบายถึงความเป็นคนมีสัมผัสพิเศษของหมอกับผู้กองไว้ แปะไว้ในบท ใช้สีเขียวนะคะ ^^

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 13, 2017, 04:04:39 PM โดย lung_tom »

buddy

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 277
    • ดูรายละเอียด
Re: สาปเคหาสน์ บทที่ 2
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: กันยายน 14, 2017, 01:04:03 AM »
แจ่มเลยค่ะ  ;D

ตามฝัน

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 115
    • ดูรายละเอียด
Re: สาปเคหาสน์ บทที่ 2
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: กันยายน 21, 2017, 11:01:29 AM »
มันใหญ่โตแบบนี้ ก็ต้องกลัวกันมั่งล่ะ