ผู้เขียน หัวข้อ: ทำไงดี หนุ่มมาดเฟี้ยว หลงรักสาวทอมบอย (ตอนที่ 1 นักเรียนทุนคนใหม่)  (อ่าน 23 ครั้ง)

แครอทสีส้ม

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 38
    • ดูรายละเอียด
ทำไงดี หนุ่มมาดเฟี้ยว หลงรักสาวทอมบอย
ตอนที่ 1 นักเรียนทุนคนใหม่
ณ โรงเรียนประจำมัธยมปลายจังหวัดฮอคไกโด ในเช้าวันเปิดเทอมการศึกษาใหม่   

             นักเรียนระดับมัธยมปลายชั้นปี 1 ได้ทยอยกันมาไม่ขาดสายเพื่อเข้าเรียนทำให้บรรยากาศคึกคักทันตา..
 
หลังจากโรงเรียนได้ปิดภาคฤดูร้อนมานาน.. ต่างก็ตื่นเต้นดีใจที่ได้เปิดเทอม และได้เรียนกับเพื่อนซี้ที่สนิทกันมานาน
นักเรียนที่ปีนี้ได้อยู่ห้องเดียวกัน ต่างจับกลุ่มคุยอย่างสนุกสนานทั้งในชั้นเรียน หน้าอาคารต่างมีเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังไปทั่ว

            "หวัดดีจ้ามารีนเป็นไงมั่ง ช่วงฤดูร้อนไปเที่ยวไหนมั่ง เล่าให้ฟังหน่อยดิ" พลางส่งยิ้มให้เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ
สาวน้อยผู้ถูกขานชื่อ ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

"ก็ไปเที่ยวฮาวายกะครอบครัว แล้วเธอล่ะ มิโอะ" สาวน้อยนามว่า มารีน ยิ้มพลางอวดรูปถ่ายที่ไปกับครอบครัวมา ให้กับมิโอะ
ได้ร่วมดูด้วย

            "ฉันไปเที่ยวประเทศไทยมา ทะเลสวยมากเลย" พลางทำเสียงยานคานล้อเลียนฝ่ายตรงข้าม

            "ไม่รู้เทอมนี้จะมีคนมาเข้าใหม่หรือเปล่าเนี่ย เบื่อแล้วพวกหน้าเดิมๆ เซ็งมาก"

            "นี่เธอยังไม่รู้ข่าวอีกหรือ? เค้าคุยกันให้แซ่ดว่า ปีนี้มีนักเรียนทุนมาเข้าใหม่คนหนึ่ง เป็นผู้หญิงมั้ง"

            "โธ่ไม่เห็นเร้าใจเลย ฉันอยากให้เป็นเทพบุตรสุดหล่อแบบอากิระคุง นั่นไงพูดถึงก็มาแล้วเชียว กรี๊ด.....อากิระคุง"
มิโอะรีบชี้ให้เพื่อนดูหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามายังหน้าโรงเรียนในเวลาจวนเข้าเรียนเต็มที     
     
            เสียงกรี๊ดกร๊าด ดังไม่ขาดสายจากนักเรียนหญิงทั้งหลายในโรงเรียนตั้งแต่หน้าโรงเรียนยันท้ายโรงเรียน...
(โอเว่อร์ไหมเนี่ย ^^!)
     
            ชาวหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม นัยน์ตาเป็นประกายสีเขียวน้ำทะเล สาวทั้งหลายต่างอยากเข้าไปค้นหาบางอย่าง
ในก้นบึ้งของหัวใจของหนุ่มผู้นี้นัก รูปร่างหุ่นนักกีฬาที่ยังไงก็มีเสน่ห์ที่สุดกว่าใคร กำลังเดินพร้อมกับส่งยิ้มโบกมือทักทายนักเรียนหญิง
ที่ชื่นชอบเขา ซึ่งเป็นงานประจำที่เค้าไม่เคยนึกเบื่อสักที

            "เฮ้อมิโอะ เธอยังไม่เปลี่ยนเลยนะ ยังชอบอากิระอยู่หรือ?" มารีนพูดพลางลอบถอนใจ

            "มันแน่อยู่แล้ว ก็ฉันเข้าชมรมแฟนคลับอากิระคุงมาตั้งแต่เค้าเข้ามัธยมต้นนี่ แถมปีนี้เค้าก็ยังเรียนอยู่ห้องเดียวกับพวกเราด้วย
ไม่ให้ดีใจไหวหรอ" เสียงกระดี๊กระด๊าดีใจจนออกนอกหน้า ทำเอาผู้ฟังถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับถอนใจซูฮกเพื่อนสาวที่ไม่สามารถมีอะไรมาหยุดเธอได้

            "แหม..ก็ ฉันชอบของฉันนี่ ใครจะทำไม? ฉันไม่ได้ปลื้มผู้หญิงนี่ " พลางยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างรู้ทัน

            "เอ...หรือว่าเธอจะชอบผู้หญิง มารีน" สายตาส่อแววจับผิดตรงหน้าพุ่งตรงมายังเพื่อนซี้

            "ไม่ใช่อย่างนั้น เธอนี่ไม่ไหวเลยแฮะ^^! นี่มาฟังเรื่องของนักเรียนทุนคนใหม่ดีกว่า เค้าไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาอย่างที่เธอคิดแน่นอน

รับรองว่ามีอะไรดีๆให้เห็นแน่ๆ" มารีนรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนาทันที พลางแอบอมยิ้มอยู่ในใจ

            "เอ๋ เค้าเป็นอะไรหรือ? เป็นมนุษย์ต่างดาวหรอ เล่าให้ฟังหน่อย คุณหัวหน้าห้อง" แววตาสงสัยฉายชัดบนดวงตา

พร้อมกับเสียงอยากรู้อยากเห็นเกินพิกัดของมิโอะ เริ่มให้ความสนใจกับเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ ถือเป็นตัวกระตุ้นให้สมาชิกในห้องเริ่มให้
ความสนใจร่วมฟังการสนทนา เริ่มขยับเข้ามาฟังใกล้มากยิ่งขึ้น

            "อ๋อ แค่เค้าเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดา ฉันได้ข่าวนี้จากเพื่อนคนหนึ่งในชมรมนักข่าวหัวเห็ด ก็รู้อยู่ว่าฉันมีแหล่งข่าวเยอะ

ไว้เธอเห็นจะรู้เอง เดี๋ยวฉันไปหาอาจารย์ที่ห้องพักก่อน" พูดเสร็จหัวหน้าห้องรีบกลับ ไปทำหน้าที่ของตนก่อน หลังจากทำหน้าที่เป็น
สายข่าวจำเป็นมานานปล่อยทิ้งให้ผู้อยากรู้อยากเห็นทั้งหลาย บ่นอุบกันเป็นแถว

            เมื่อจวนได้เวลาเข้าเรียนในชั่วโมงแรก ไม่นานอาจารย์ก็ก้าวเดินเข้ามาภายในชั้นเรียน เสียงจ้อกแจในห้องจึงเริ่มสงบลง

            "สวัสดีจ้านักเรียนทุกคนกลับไปประจำที่ได้แล้ว อากิระคุงด้วย รีบๆเข้าไปนั่ง ถ้าไม่อยากโดนทัณฑ์บน จากอาจารย์ตั้งแต่
วันแรก" สายตาดุๆ ถูกส่งไปยังลูกศิษย์หนุ่มยอดนิยมในบรรดานักเรียนหญิง

            "โธ่ อาจารย์อารีนะซังครับ ผมยังแจกลายเซ็นให้แฟนคลับของผมไม่เสร็จ ขอเวลาผมแค่ 3 นาที ก็พอครับ เค้าจะได้มี
กำลังใจเรียนกัน" พลางรอยยิ้มกวน ส่งตาหวานอ้อนวอนอย่างสุดฤทธิ์ให้อาจารย์สาว และ ขะมักเขม้น เซ็นชื่อลงบนสมุดเพื่อเป็น
กำลังใจให้สาวที่ตั้งแถวรออยู่อย่างไม่ขาดสาย

            "ก็ได้ๆ เร็วๆล่ะ แล้วรีบกลับไปนั่งประจำที่เร็วๆ ด้วย ครูมีเรื่องสำคัญจะบอก ปีนี้ครูยังให้มารีน เป็นหัวหน้าชั้นต่อไป
ทุกคนคงไม่คัดค้านอะไรใช่ไหม? ถ้ามีก็บอกครูได้ เพราะห้องเราประชาธิปไตยอยู่แล้ว" ทุกคนต่างส่งเสียงสนับสนุนกันอย่างคึกคัก
เพราะส่วนใหญ่ชื่นชอบผลงานการทำหน้าที่ของมารีนมาก

            " ตกลงหัวหน้าห้องยังเป็นมารีนเหมือนเดิม ส่วนเรื่องที่สอง ทุกคนคงทราบแล้วว่า มีนักเรียนทุน คนใหม่ เพิ่งย้ายเข้ามา
อยู่ห้องเดียวกับเราด้วย  มารีนพาเพื่อนของเราเข้ามา  แนะนำตัวกับเพื่อนๆ เลยนะจ๊ะ " ผู้ที่ถูกเรียกชื่อก้าวออกมายืนยังหน้าห้อง
พลางส่งยิ้มน้อยๆ อย่างเป็นกันเองพร้อมโค้งให้กับทุกคน สายตาของคนในห้องต่างตกตะลึงในบางอย่าง..ในตัวเธอผู้จะมาเป็นสมาชิกใหม่ในห้อง

            '... ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดาถ้าจะจริงอย่างที่มารีนว่าแฮะ  ไหนจะสูง เรือนผมสีดำยาวถึงสะโพก ผิวพรรณดี
ดวงตาสีน้ำตาลอมแดงกลมโตที่ชวนให้นึกถึงกระต่ายบนดวงจันทร์ไม่มีผิด นี่ ขนาดเราเป็นผู้หญิงน่ะเนี่ย ยังอดใจเต้นไม่ได้เลย

            ' คิดในใจพลางก็หันไปมองหนุ่มๆในห้องที่พากันอ้าปากค้าง ตกตะลึกจังงัง

           "สวัสดี ฉันฮาเซกาว่า อุซางิ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน" น้ำเสียงที่ฟังดูห้าวๆ ต่างจากรูปร่างภายนอกโดยสิ้นเชิงออก อาการเขินนิดนิด
เล่นเอาความหวังของหนุ่มๆในห้องถึงกับฝันสลายไปสิ้น  รวมถึงนักเรียนหนุ่มสุดฮอตที่ต้องเงยหน้าขึ้นมองจากการเซ็นชื่อชั่วขณะ
เพื่อหยุดมองเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนใหม่อย่างไม่วางตา ก็พาลแห้วไปด้วย

            'เอ...มันเกิดอะไรกันเนี่ย สวยขนาดนี้ทำไมถึง...จะว่าไปแล้ว เหมือนเราเคยเห็นเธอที่ไหน เหมือนคุ้นๆแฮะ' ความคิด
บางอย่างผุดขึ้นในสมองของหนุ่มฮอตที่มองสาวตาสีน้ำตาลอมแดงกลมโต จนกระทั่งเธอเข้านั่งประจำที่ซึ่งอยู่ในทิศทแยงมุมกับ
โต๊ะของเขา ซึ่งอยู่หลังห้องเรียนสุดใกล้ประตู

            "อุซางิที่นั่งเธออยู่ด้านข้างใกล้ๆ กับมารีน มีอะไรก็ถามเขาได้ มาเริ่มเรียนได้แล้วจ้า หยิบหนังสือขึ้นมา เราจะอ่านเรื่องความลับในหอศิลป์"


--------------------------------------------------------------------


            แม้จะเป็นหลังเลิกเรียน แต่เรื่องของสาวสวยนักเรียนทุนคนใหม่ที่มีบุคลิกแตกต่างขัดแย้งกับรูปลักษณ์ภายนอกกำลัง
กลายเป็นข่าว Talk of the Town สะพัดไปทั่ว ราวกับพายุใต้ฝุ่นและพายุไซโคนรวมกัน

            "นี่อุซางิซัง มิโอะจังเพื่อนสนิทฉันจ้า" พลางจูงมือสาวสวยเสียงห้าวเดินมาหา มิโอะเพื่อนสนิทคนเดียว

            "ดีจ้า ฉันอุซางิ ยินดีที่ได้รู้จัก" พลางถือวิสาสะโอบกอดมิโอะอย่างเป็นกันเอง เล่นเอามิโอะแทบตั้งตัวไม่ทัน เขินจนหน้าแดง
 ขนาดผู้หญิงด้วยกันยังอายเลย เหอๆ
           
             "จ้า ฉันก็ดีใจที่ได้รู้จัก ว่าแต่วันนี้กลับด้วยกันไหม อุซางิเป็นนักเรียนทุน สงสัยคงได้เข้าพักในหอ ดอกไม้แน่เชียว"
พลางยิ้มให้เพื่อนใหม่ตรงหน้า

            "เอ... หอดอกไม้มีด้วยหรอ ? " น้ำเสียงห้าวๆ สไตล์สาวทอมบอย คิ้วบางๆเริ่มขมวดกันช้าๆ ส่อถึงความสงสัย ในบทสนทนานั้น

            "อุซางิซังเพิ่งมาอยู่ใหม่คงไม่รู้สิ คือมันเป็นศัพท์ ที่พวกเราใช้เรียกหอพักประจำของนักเรียนหญิงที่นี่จ้า  ส่วนใหญ่
เค้าจะเรียกกันแบบนั้น ส่วนหอพักนักเรียนประจำชายก็จะเรียกว่า หอพักเจ้าชาย" มารีน หัวหน้าห้อง รีบขยายความให้กระจ่างแก่เพื่อนใหม่

            "แล้วทำไม? ต้องเรียกหอพักนักเรียนประจำชายว่า หอพักเจ้าชาย  หรือว่าเคยมีเจ้าชายมาเรียนที่นี่" อุซางิถามพลางเกาหัว

            "เพราะว่า หอพักนักเรียนประจำชายนั่น คนที่จะเข้าไปอยู่ได้ส่วนใหญ่จะเป็นคนมีฐานะ ถึงจะได้ อย่างอากิระหนุ่มฮอต
ของรุ่นเราไง..อุซางิจัง" มิโอะรีบพูดแทรกพลางชี้ไปยังชาวหนุ่มผมประกายน้ำเงินเข้ม ที่ยืนคุยกับเพื่อนอย่างออกรสที่หน้าประตูโรงเรียน
พร้อมสาวที่ล้อมหน้าล้อมหลังกันใหญ่

            "แปลกดีฮะ งั้นไม่มีธุระอะไร ฉันขอตัวกลับก่อนว่า จะไปจัดข้าวของที่ห้องเสียหน่อย" พูดเสร็จ น้ำเสียงซึ่งเปลี่ยนเป็น
เย็นชาโดยฉับพลัน เมื่อมิโอะพูดถึงชายหนุ่มสุดฮอตขึ้นมา พลางลุกขึ้นฉวยเอากระเป๋านักเรียนใบย่อมขึ้นพาดบนไหล่ และเดินออก
ไปด้วยท่าทีมั่นใจสุดๆ เรียกความสนใจจากสาวน้อยสาวใหญ่ในห้อง ที่ตอนนี้เริ่มหันมานิยมสาวเท่อย่างอุซางิเข้าให้แล้ว แม้ชื่อเธอ
จะหวานไปหน่อยก็ตาม

            "ได้ข่าวว่า ปีนี้มีสาวน้อยแสนสวยมาเข้าเรียนห้องเดียวกับเจ้าอากิระนี่ สวยอย่างที่ว่าเลยแฮะ " เสียงชมไม่ขาดปาก
ดังอยู่ไม่ไกลนัก จนทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว อันฑพาลประจำโรงเรียน โอบะ ซึ่งเป็นคู่ปรับตลอดกาลของอากิระ

"ว่าไงน้องสาวไปเที่ยวกะพี่ดีไหม วันนี้พี่ว่างด้วย" แล้วมืออันแข็งกร้านของผู้พูดก็ถือวิสาสะมาจับไหล่อันบอบบางของสาวที่เป็น
ที่โจษจันกันทั้งโรงเรียน ที่ตอนนี้ยืนหันหลังอยู่ ทว่าเหตุการณ์เริ่มเงียบผิดปรกติ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากฝ่ายตรงข้าม ...

            "นี่ ลูกพี่พูดด้วย ทำไมไม่พูดด้วย เร็วสิ เดี๋ยวก็มีปัญหาหรอก" น้ำเสียงเร่งเร้าจากผู้เป็นลูกน้องตัวกวน ประจำถิ่นของ
นายโอบะ เริ่มออกอาการโมโห ปนร้อนใจในท่าทีที่ไม่แยแสเลย

            "เฮ้ย นายไม่ต้องมายุ่งกับเธอจะได้ไหม? เค้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นใหม่ ของฉัน นายไม่ควรมายุ่งย่ามแถวนี้" เสียงที่แสดง
ถึงอำนาจดังมาจากหนุ่มสุดฮอตผู้ยืนดูเหตุการณ์ตลอด ก้าวเดินเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดให้กำลังใจจากสาวๆ
ดังไม่ขาดสาย แต่ยังไม่ทันไร โดนแตะไหล่อย่างถือวิสาสะ หันมามองอย่างช้าๆ  พร้อมส่งรอยยิ้ม แฝงแววแห่งความ
น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างชัดเจน

            ปึ๊ง..ปั๊ง ตุ๊บ... ย๊ากส์....
            ดังสนั่นสะเทือนตึกเรียนไปทั่วบริเวณ หลังจากเสียงและฝุ่นละอองกระจายไปทั่วเริ่มจางลง  นายโอบะอันธพาล
ประจำโรงเรียน และลูกน้องนอนเลือดกบปาก นอนหงายแบบหมดฟอร์ม กองอยู่กับลูกน้องตัวกวนที่บอบช้ำในสภาพชวน
ให้สยดสยองยิ่งนัก โดยมีหญิงสาวสายตาน้ำตาลอมแดง เย็นชา ยืนแล้วพับเก็บชายเสื้อลงอย่างเรียบร้อย แม้จะมีร่องรอย
สกปรกอยู่เล็กน้อยบ้างก็ตาม

            "โอ๊ะ ตายแล้วขอโทษ ฉันกำลังรีบ ไว้คุยกันวันหลังแล้วกัน" กล่าวเสร็จอุซางิซังก็เอียงคอสะบัดผมยาวไป
ด้านหลังอย่างช้าๆ พร้อมก้มลงเก็บกระเป๋าของตนก้าวเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            ทุกคนต่างอ้าปากหวอ เพราะช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชั่วพริบตา จนไม่สามารถขยับเยื้อนได้ แต่มีเพียง
คนเดียวในนั้น ซึ่งดูไม่แปลกใจเลย แอบยืนกลั้นหัวเราะอยู่ ส่งสายตาขบขัน เสียงๆหนึ่งก็เผลอโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

            " เออ...ถ้าจะไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่น่าจะเรียกว่า 'Super woman' เลยน่าจะถูกกว่า ใครจะเชื่อว่า มีคน
แบบนี้บนโลก...ไม่สิบนจักรวาลน่าจะถูก จริงไหม? มารีน"แล้วเสียงเออออแสดงความสนับสนุน ก็ดังไม่ขาดสาย

            "ฉันไม่แปลกใจสักนิด มิโอะซัง ไม่รู้อะไรก็อุซางิ เค้าได้ยูโดสายดำมารวมทั้ง เคยเข้า คอร์สอบรมมวยไทย
ระดับนานาชาติมาแล้ว เห็นว่าฝีมือดีมากเลย ตอนแรกก็คิดว่าเป็นไปได้จริงหรือ?  แต่พอเห็นกับตาอย่างนี้ก็ไม่ต้องสงสัย
แล้วล่ะ โชคร้ายหน่อยนะ โอบะที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ช่วยไม่ได้นายไปก่อกวนเค้าก่อนนี่" หัวหน้าห้องผู้รู้ประวัติ
สาวสวยมาดทอมบอยเป็นอย่างดี เริ่มสาธยายถึงคุณสมบัติของสาวสวยสุดเท่ ที่สร้างวีรกรรมเอาไว้ พลางหันไป
ขยิบตายิ้มเยาะให้กับนายโอบะที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกับคนใกล้ตายแล้ว

            "และต่อไปทุกคนที่นี่ คงไม่กลัวนายอีก เพราะมีใครบางคนซึ่งดูจะมีอิทธิพลมากกว่านายเยอะ รองลงมาจาก
ฉัน ถ้ารู้ไปถึงไหน...อายไปถึงนั่น โดนผู้หญิงธรรมดาทำร้ายเนี่ย ฮะๆ" พลางอากิระหัวเราะดังลั่นชอบอกชอบใจ และเดิน
ออกจากห้องเรียนไปสมทบกับเพื่อนๆในกลุ่มเพื่อกลับหอพัก


-- จบตอนที่ 1 --
โปรดติดตามตอนต่อไป

- ผู้เขียนเล่าให้ฟัง -
เรื่องนี้ เคยมีแผนจะเขียนมาตั้งแต่ยังไม่ 30 เพราะฉะนั้น เนื้อเรื่องเลยเด็กมากๆ
หากไม่ถูกใจใครต้องอภัยด้วยนะคะ
ขอเขียนให้จบ และงานนี้คนเขียนขอสนุกที่จะเขียนค่ะ

แครอทสีส้ม


ตามฝัน

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 115
    • ดูรายละเอียด
เขียนตามที่เราสนุกเลยค่ะคุณแครอท

นักเรียนใหม่มาแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนนี้รึเปล่าเนี่ย