ผู้เขียน หัวข้อ: ปิ่นสื่อรัก ตอนที่ 3  (อ่าน 3 ครั้ง)

noneko

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 115
    • ดูรายละเอียด
ปิ่นสื่อรัก ตอนที่ 3
« เมื่อ: พฤศจิกายน 10, 2017, 09:28:26 PM »
   “ที่แท้ต้องจูบที่ปากนี่เอง”
   เสวี่ยไป๋หัวเราะอย่างอารมณ์ดีและถูไถร่างกายแนบชิดกับร่างของไป๋หู่ที่นอนรองรับอยู่เบื้องล่าง หน้าอกหยุ่นนุ่มที่ทะลักล้นนั้นเห็นเต็มคลองจักษุส่งผลให้เทพเซียนหนุ่มหน้าแดงซ่าน คิดจะขยับหนียังลำบากเพราะร่างกายกลับถูกตรึงอยู่กับที่จนแทบกระดิกตัวไม่ได้
   ทั้งที่จะขัดขืนก็ทำได้ จะสะบัดร่างนั่นไปไกลๆ ก็ทำได้แต่ไป๋หู่กลับไม่ได้ทำอะไรสักอย่างนอกจากมองจ้องใบหน้าที่งดงามดั่งภาพวาดนั้นอย่างเผลอไผล
   สวย
   ไป๋หู่ยอมรับว่าเสวี่ยไป๋ในร่างสตรีนั้นสวยมาก ขนาดเขาซึ่งไม่เคยคิดเหลือบแลสตรีหน้าไหนทั้งสิ้นมาก่อนยังอดตะลึงในความงามที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนของอีกฝ่ายไม่ได้
   “จูบอีกทีนะ เอ้า! อย่ามัวแต่เฉยเป็นท่อนไม้สิ แก้ผ้าเร็ว ข้ารีบ”
   ไป๋หู่ตกใจกับความห่ามระห่ำของเสวี่ยไป๋นัก เจ้าจิ้งจอกนี่คงจะน่ารักน่ามองมากกว่านี้ถ้ามีกิริยาที่อ่อนหวานนุ่มนวลกว่านี้ก็คงดี
   “ภูมิใจไว้เถิด เห็นข้าร่าเริงออกหน้าออกตาเช่นนี้ ที่จริงแล้วข้าหวงแหนพรหมจรรย์ยิ่ง และเจ้า...จะเป็นคนแรกที่ได้มันไป”
   คนแรก...แต่ไม่ใช่คนสุดท้ายเพราะพอเจ้าได้กลับเป็นบุรุษอย่างที่เจ้าพล่ามมาเจ้าก็จะไปนอนกับสตรีอื่นอีก จะกี่คนก็สุดจะคาดเดา
   ไม่ยอม
   คนอย่างไป๋หู่ต้องเป็นคนแรกและคนเดียวในชีวิตของใครสักคนเท่านั้น!
   “เจ้ามันบ้า เจ้าจิ้งจอกน่าไม่อาย ข้าจะจัดการกับเจ้าแน่!” เทพเซียนหนุ่มคำราม
   แต่เจ้าจิ้งจอกหน้าทนก็ยังคงยิ้มกว้าง
   “เจ้ายังไม่เคยจูบเหมือนกันละสิ เราต่างก็ครั้งแรกจะอายไปทำไม เอ่อ...ที่จริงข้าก็อายนั่นละ เฮ้อ”
   หลังเสียงถอนหายใจนั้นกลีบปากสีแดงดุจดอกไม้นั้นก็ทาบทับลงมาปิดปากของไป๋หู่ที่อ้าปากเหมือนรอรับสัมผัสนี้อยู่พอดี ด้วยต่างฝ่ายก็ไม่ประสาเรื่องทำนองนี้กันทั้งคู่ จูบครั้งแรกจึงเป็นไปอย่างเคอะเขินนักแต่ถึงอย่างนั้นหัวใจสองดองกลับเต้นแรงอย่างยินดีกับสัมผัสนี้นัก
   แล้วร่างของคนที่ถูกคร่อมทับอยู่กลับพลิกขึ้นมาอยู่ข้างบนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้และเป็นฝ่ายควบคุมยึดครองอย่างถือสิทธิในริมฝีปากหอมหวานช่างเจรจาที่หุบปากลงได้เพียงเพราะถูกจูบจากเขา
   “ทำอะไรกัน?!”
   เสียงร้องถามดังลั่นทำให้ร่างที่กอดก่ายกันแนบแน่นและกำลังกดจูบให้กันอย่างไร้เดียงสาต้องสะดุ้งโหยงและรีบผละออกจากกันโดยเร็ว
   เทพเซียนหนุ่มและจิ้งจอกพันปีสาวสะพรั่งต่างก็เช็ดคราบน้ำลายที่มุมปาก สบตากันอย่างเงอะงะจากนั้นก็หันมองแขกไม่ได้รับเชิญที่ไม่สมควรจะมาเห็นฉากน่าละอายใจนี้มากที่สุดแล้ว
   เทพเซียนมังกรฟ้า!
   ซ้ำบุรุษผู้ได้รับสมญานามว่ามังกรวิปลาศผู้นี้ยังมาเยือนพร้อมกับคู่สามีภรรยาซึ่งมีนิสัยชมชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาอีกด้วย
   เทพเซียนเสวียนอู่กับภรรยานามว่าจูเชว่ที่กำลังตั้งครรภ์
   “ไป๋หู่ เจ้าทำรุ่มร่ามกับเสวี่ยไป๋อย่างนี้ได้อย่างไร?!”
   “เจ้าต้องรับผิดชอบนาง!”
   สองสามีภรรยาซึ่งไม่เคยเข้ากันได้ดีมาก่อนมาวันนี้กลับช่วยกันส่งเสริมกันดียิ่งอย่างน่าเหลือเชื่อ
   “เจ้าต้องทำตาม!” เทพเซียนมังกรฟ้าออกคำสั่งทันทีเมื่อมีลูกคู่สองแรงแข็งขันอย่างนั้น
   “ข้าไม่แต่ง!” ไป๋หู่ปฏิเสธเสียงแข็ง
   แทนที่อาจารย์ของเขาจะโกรธเคืองกลับเงยหน้าหัวเราะเสียงดังลั่น
   “อะไร ข้ายังไม่ทันเอ่ยเลยว่าจะให้เจ้ารับผิดชอบเสวี่ยไป๋ด้วยการรับนางเป็นเจ้าสาว ถือว่าเป็นเจ้าเอ่ยปากเสียเอง เช่นนั้นแล้วก็จงเข้าหอกับเสวี่ยไป๋ซะ”
   ไป๋หู่พูดอะไรไม่ออก ที่จริงแล้วมันก็เป็นความรับผิดชอบของเขาจริงๆ ในเมื่อหลักฐานมันตำตาเสียขนาดนั้น กลิ่นหอมจรุงของเสวี่ยไป๋ยังคงค้างคาในปากเทพเซียนหนุ่มอยู่เลย
   ยังไม่ทันพูดอะไรออกมากลับเป็นเจ้าจิ้งจอกสลับเพศที่ร้องปฏิเสธออกมาเสียอย่างนั้น
   “ไม่เอา! ข้าแค่ต้องการจูบกับมอบพรหมจรรย์ให้เขาเพื่อให้ตนเองหลุดพ้นจากคำสาปเท่านั้นเอง ข้าไม่แต่งงานกับเขาหรอก”
   นี่เจ้ารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา เจ้าเป็นฝ่ายเสียหายนะ!
   ไป๋หู่คิดในใจพลางถลึงตาใส่เจ้าจิ้งจอก
   “แต่งก็หย่ากันได้”  เทพเซียนมังกรฟ้าเอ่ยอย่างสบายอารมณ์
   ถ้าอะไรมันจะง่ายอย่างนั้นคนอื่นเขาก็หย่ากันทั้งเมืองแล้วสิ!
   แล้วไป๋หู่ก็หันไปทำตาเขียวใส่อาจารย์ของตนแทน
   “ไม่แต่ง”
   เสวี่ยไป๋ยังคงยืนกรานทำให้ไป๋หู่รู้สึกสูญเสียความมั่นใจไปไม่น้อย นี่เขาต้องดูแย่มากเลยใช่ไหมแม้แต่จิ้งจอกขนฟูตัวหนึ่งยังกล้าปฏิเสธไม่อยากแต่งงานกับเขาทั้งๆ ที่...
   เพิ่งจูบกันไปเอง
   หรือว่ารสจูบของมันไม่ได้เรื่อง?
   เพียงนึกเขาก็ทั้งอับอายและหน้าแดงซ่านไปพร้อมๆ กัน ไม่สิ ในเมื่อเจ้าตัวยืนกรานจะไม่ตบแต่งเขาก็ยินดีที่จะให้ความร่วมมือ
   “เช่นนั้นก็ตามใจ” ไป๋หู่ยักไหล่
   “ไป๋หู่ ทำอย่างนี้เสวี่ยไป๋เสียหาย” ศิษย์พี่ร้องที่ท้องเริ่มโตมากขึ้นขึ้นเสียงใส่ ในฐานะสตรีเช่นเดียวกันคงทนไม่ได้
   “ช่างมันสิก็แค่หมา”
   เท่านั้นเองเจ้าจิ้งจอกเฒ่ากลับร้อนรนเหมือนถูกน้ำร้อนลวก ตวาดแหวขึ้นมาทันควัน
   “ข้าเป็นจิ้งจอกเก้าหาง เป็นปีศาจชั้นสูงซ้ำแก่กว่าเจ้าตั้งหลายร้อยปี สู้อุตส่าห์ลดตัว ลดอายุลงมาเสนอตัวให้เจ้าครอบครอง เจ้าต่างหากที่ต้องสำนึกในบุญคุณ!”
   “บุญคุณ เฮอะ!”
   เจ้าจิ้งจอกลอยหน้าลอยตา
   “แน่นอนสิ มันเป็นบุญคุณแน่นอนเพราะอย่างเจ้า นิสัยอย่างนี้ วิปลาสอย่างนี้ทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาหาเมียได้หรอก!”
   “เจ้า!”
   ไป๋หู่คำรามเตรียมจะชักดาบปลิดอาชาอีกครั้ง
   จากดาบสังหารม้าในการศึก ครานี้แหละจะได้ดื่มเลือดหมาแทน!
   ทั้งไป๋หู่และเสวี่ยไป๋ตั้งท่าจะสู้กันอีกรอบแต่เทพเซียนมังกรฟ้ากลับยืนขวางไว้โดยมีเสวี่ยไป๋ยืนอยู่เบื้องหลัง ดูแล้วเหมือนจงใจปกป้องคนนอกมากกว่าศิษย์ตนเองชัดๆ ยิ่งเห็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แอบแลบลิ้นใส่อย่างผู้มีชัยเหนือกว่าก็ทำให้ไป๋หู่ต้องกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ
   “เจ้าต้องรับผิดชอบเสวี่ยไป๋ ไม่เช่นนั้นก็อย่าได้มาเป็นศิษย์อาจารย์กันอีก และเจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าถึงแม้จะหนีไปจนสุดหล้าข้าก็ย่อมตามเจ้ากลับมาได้อยู่ดี”
   ถ้อยคำประกาศิตจากเทพเซียนมังกรฟ้าดั่งฟ้าผ่าลงกลางใจเทพเซียนประจิม แม้เสียงร้องแง้วๆ ว่าไม่แต่งๆ ของเจ้าจิ้งจอกตัวนั้นและเสียงหัวเราะอย่างยินดีปรีดาของศิษย์พี่ทั้งสองก็ไม่ได้เข้าหูไป๋หู่เลยแม้แต่น้อย

   ไป๋หู่ถูกกดดันหลายทางจึงจำต้องแกล้งรับปากแต่งงานไปส่งๆ อย่างนั้นเองแต่เหตุอันใดฝ่ายว่าที่เจ้าสาวของเขาถึงยังงอแงเหมือนเด็กๆ ในชุดเจ้าสาว ปากก็ยังร้องบ่นเรื่องเดิมไม่เลิกราโดยมีทั้งศิษย์น้องเล็กและภรรยาคอยปลอบประโลม
   เอาอกเอาใจกันเข้าไป ไม่มาเป็นข้าไม่รู้หรอกว่าความซวยมันเป็นเช่นไร แล้วทำไมสามีภรรยาคู่นี้จะต้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อด้วย
   เขาผิดอะไร?
   “ทำไมข้าจะต้องแต่งงานด้วย?”
   บ่นเป็นรอบที่ร้อยแล้วกระมัง
   “ก็ถ้าไม่แต่งกับเขา เขาจะยอมร่วมหอเคียงข้างเจ้าเรอะเจ้าจิ้งจอกน้อย!”
   คำตอบของเทพเซียนมังกรฟ้าทำให้เจ้าจิ้งจอกสาวแก่สะบัดหน้าพรืดซึ่งไป๋หู่เข้าใจดีนักว่าทำไมเจ้านั่นถึงได้มีท่าทีเย็นชากับอาจารย์ของเขาถึงเพียงนั้น
   ใครบ้างเล่าจะไม่โกรธ จากชายกลับกลายเป็นหญิงอย่างนี้ซ้ำตัวเขาเองกลับถูกลากมาสวมชุดเจ้าบ่าวแล้วยังถูกจับแต่งงานอย่างกะทันหัน ความโกรธนั้นก็ยิ่งเพิ่มพูนมากกว่าหลายร้อยเท่า
   ถึงแม้เสวี่ยไป๋จะเกลียดขี้หน้าเทพเซียนมังกรฟ้าแล้วแต่กลับเริ่มเห็นดีเห็นงามกับความคิดของมังกรวิปลาสเสียอย่างนั้นดังนั้นจึงมีท่าทีอ่อนลงมากจนกระทั่งหยุดต่อต้านเสียดื้อๆ
   ไป๋หู่ขบกรามอย่างไม่ได้ดั่งใจ
   บัดนี้เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กลับยินดีแต่งงานกับเขาด้วยสีหน้าระรื่นเพราะกลัวเขาไม่ยอมร่วมเรียงเคียงหมอนด้วย! ซ้ำตอนนี้ตัวเขายังถูกล่ามด้วยโซ่ที่มองไม่เห็นอย่างแน่นหนา เสริมพลังเวทย์แข็งแกร่งโดยเทพเซียนมังกรฟ้าเสียหลายชั้น
   แล้วเขายังจะหนีไปไหนได้อีกเล่า!
   สุดท้ายแล้วไป๋หู่ก็ถูกลากไปกราบไหว้ฟ้าดินกับจิ้งจอกเก้าหางร่างแปลงวิปริตผิดเพศแล้วยังช่างจ้อในสายตาของเขาจนได้ ช่างน่าสงสารยิ่งนักเพราะแม้แต่งานเลี้ยงก็ยังไม่มีโอกาสได้ร่วม อาหารก็ยังไม่ตกถึงท้องเลยสักนิดเพราะถูกทั้งอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ต่างพร้อมใจช่วยกันถีบเขาเข้าหอเดี๋ยวนั้นเลย
   พอร่างกายที่หนักอึ้งโผเข้าไปในห้องหอเจ้าจิ้งจอกบัดซบที่กลายเป็นภรรยาของไป๋หู่โดยสมบูรณ์แล้วก็ลากมือเทพเซียนหนุ่มไปเปิดผ้าคลุมหน้าของตนเองออกตามประเพณีหลังจากนั้นก็ก็ยกจอกสุรามงคลมากรอกปากตาม ถือเป็นอันเสร็จพิธีการ
   ไป๋หู่จำยอมทำตามอย่างว่าง่าย หาใช่เพราะความเต็มใจหรอกนะแต่เขาไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลยต่างหากเล่า!
   “นี่เจ้า!”
   ไป๋หู่อดรนทนไม่ได้กับความกักขฬะของเจ้าสาวนางนี้เหลือเกิน นางสวย สวยจนเขาตกตะลึงแต่ช่างป่าเถื่อน ป่าเถื่อนยิ่งนัก พอบังคับเขาดื่มสุรามงคลแล้วยังเป็นฝ่ายอุ้มเขาจากนั้นก็เหวี่ยงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนี้ลงเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมและจับถอดเสื้อผ้าทันที
   รวดเร็ว รวดเร็วเกินไปแล้ว!
   “ขอโทษนะข้ารีบ”
   แม้จะเอ่ยขอโทษแต่สีหน้าที่ไม่เห็นจะรู้สึกผิดเลยสักนิดนั่นมันอะไรกัน ไป๋หู่ได้กลิ่นเหล้าโชยมาเล็กน้อยและตาที่ปรือฉ่ำหวานนั้นก็บอกได้ดีว่าเสวี่ยไป๋เมาอยู่
   จะบอกว่าที่ใจกล้าหน้าด้านนี่เป็นเพราะฤทธิ์สุรา หาใช่ความปฏิพัทธ์ใช่หรือไม่
   ระหว่างที่เจ้าจิ้งจอกกำลังถอดเสื้อให้ตัวเองอย่างทุลักทุเลทั้งๆ ที่ตาปรือนั้นเอง ไม่ทราบว่าจู่ๆ เกิดอะไรขึ้นถึงได้หมดสติไปเสียเฉยๆ แต่ก็นับว่าเป็นโชคดีของไป๋หู่แล้ว
   ความบริสุทธิ์ของเขายังคงอยู่ครบถ้วน ไม่ได้ถูกบังคับให้ต้องร่วมหลับนอนกับเจ้าจิ้งจอกโดยไม่เต็มใจก็นับว่าดีมากแล้ว หรือว่าจะแพ้สุรากันนะ? หากเป็นเช่นนั้นก็นับว่าไป๋หู่ได้รู้จุดอ่อนของภรรยาตัวร้ายแล้ว ต่อไปหากมีเรื่องให้ใกล้ชิดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนี้อีกอาจต้องหาทางมอมเหล้าให้หลับไปเสีย
   ไป๋หู่ลุกขยับตัวจะลุกขึ้นนั่งแต่ร่างที่ทิ้งตัวลงทับเขานั้นกลับให้ความรู้สึกว่าหนักนักเมื่อรวมกับโซ่ที่พันธนาการร่างอยู่ด้วยทำให้เทพเซียนหนุ่มยังคงต้องนอนอยู่ที่เดิมเพราะไม่อาจทำอะไรได้อีก
   หัวใจสั่นไหวโครมครามทำให้เขากัดฟันกรอด ใช่เพียงโซ่ที่มองไม่เห็นที่ฉุดรั้งให้เขาต้องมีห่วงผูกคอเท่านั้น สตรีผิดเพศที่นอนซบเขาอยู่นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับโซ่เส้นหนึ่ง
   ดูท่าว่ามันจะแข็งแรงเสียยิ่งกว่าโซ่ของเทพเซียนมังกรฟ้าเสียอีกจนเขาชักเห็นเค้าลางความยุ่งยากมาแต่ไกลเลยเชียว
   เจ้าจิ้งจอกบัดซบ จิ้งจอกหน้าไม่อาย อยากฆ่ามันให้ตายคามือนัก
   ข้าไม่อยากได้เมียเป็นหมา!